АҚШ Әскери-теңіз күштерінің «Филиппин теңізі» эскадрилья тасымалдағышы

Кіріспе

Эссекс класты ұшақ тасымалдаушы USS Philippine Sea (CV/CVA/CVS 47, AVT 11) – АҚШ Әскери-теңіз күштерінің 24 кемесінің бірі және Филиппин теңізі шайқасының құрметіне аталған алғашқы кеме. Ол 1945 жылдың 5 қыркүйегінде, Екінші дүниежүзілік соғыс аяқталғаннан кейін, Кентукки губернаторының әйелінің демеушілігімен суға түсірілді. Қызметінің барысында Philippine Sea алғаш рет Атлант мұхитында қызмет етті, Жерорта теңізіне бірнеше рет жіберілді, сондай-ақ "Highjump" операциясы аясында Антарктидаға саяхат жасады. Корей соғысы басталғанда Корей түбегіне жіберілген ол Біріккен Ұлттар Ұйымының құрлық әскерлерін қолдау үшін авиациялық шабуылдар жасады, алдымен Пусан периметрі шайқасында, содан кейін Инчхонға түсу және Сеул шайқасының екінші кезеңінде. Кейіннен ол Қытайдың күтпеген шабуылы мен Чосин суқоймасы жорығы кезінде БҰҰ әскерлеріне көмек көрсетті. Соғыс кезінде Philippine Sea Кореяға үш рет барды және қызметі үшін тоғыз шайқас жұлдызымен марапатталды. Қызметінің қалған бөлігінде ол негізінен Сан-Диего және Сан-Францискодан жұмыс істеді, алыс Шығысқа бірнеше рет жіберілді және суастына қарсы күрес кемесі ретінде қайта классификацияланды. 1958 жылдың 28 желтоқсанында қызметтен босатылып, 1970 жылы металл тескілеуге сатылды.

Құрылыс

Филиппин теңізі – екінші дүниежүзілік соғыс үшін салынған ең ірі және көптеген капиталдық кемелердің соңғысы болды. CV 47 1943 жылғы маусымда Valley Forge және Iwo Jima кемелерімен бірдей тапсырыс берілді. Кеме 1943 жылғы наурыздан бастап өндіріске түскен «ұзын корпус» дизайндарының бірі еді. Бұл «ұзын корпус» нұсқасы су сызығынан жоғары қасбеттің «клипер» пішіндес болуын қамтиды. Артық реке және кеңею екі төрттік орнатым үшін палуба кеңістігін қамтамасыз етті; бұл кемелердегі ұшу палубасы да жақсырақ ату бұрыштарын алу үшін алдыңғы бөлігінен сәл қысқартылды. 1942 жылдан кейін салынған Essex класындағы кемелердің ішінде тек Bon Homme Richard бастапқы «қысқа корпус» дизайнын сақтады. Кейінгі кемелер «ұзын қасбетті кемелер», «ұзын корпус тобы» немесе «Тикондерога класы» деп аталды. Алайда, АҚШ Әскери-теңіз күштері Essex класының ұзын және қысқа корпустары арасында ешқандай айырма жасаған жоқ және соғыстан кейінгі жөндеулер мен жаңартуларды екі топқа да бірдей қолданды. Басқа «ұзын корпус» Essex класындағы авианосецтер сияқты, Филиппин теңізінің жалпы ұзындығы 271 метр, ені 28 метр және суға бату тереңдігі 12 метрді құрады. Essex класындағы басқа кемелер сияқты, ол төрт екі және төрт бірлік орнатымда орналасқан он екі 127 мм (5 дюйм) калибрлі екі мақсатты зеңбіректермен, сондай-ақ сегіз төрттік Bofors 40 мм зеңбіректермен және Oerlikon 20 мм зеңбіректердің өзгеретін санымен қаруландырылды. Кеме құрылысы 1945 жылғы жаз бойына жалғасты, бірақ Филиппин теңізі V E күніне дейін аяқталмады. Кеме 5 қыркүйекте, яғни Жеңіс күнінен және Екінші дүниежүзілік соғыстың аяқталуынан кейін бірнеше күн өткен соң суға түсірілді. Оны Кентукки штатының губернаторы Альберт «Хэппи» Чандлердің әйелі қадірлеген. Кеме 30 қыркүйекте порттан шығып, Норфолк, Вирджинияға жолда жаттығуларға кірісті. CVG 20 командирі Роберт М. Милнер 1 қазан күні Bearcat ұшағымен авианосецтен алғашқы ұшуды жасады. Филиппин теңізі 12 қазан күні Норфолк кеме құрылыс шебінен Куба суларына бағыт алды, онда 20 қарашаға дейін CVG 20-ның Grumman F8F Bearcats және Curtiss SB2C Helldivers үшін қысқартылған сынақ сапары мен жаттығулар жүргізілді. Филиппин теңізі 8 қаңтарда Панама каналы арқылы өтіп, 10 қаңтарда Балбоадан өтті. 12 қаңтарда кеме экваторды әсем салтанатпен кесіп өтті, бірақ 22 қаңтарда HO3S 1 ұшқыштың қателігінен жоғалды, бірақ экипаж құтқарылды. Екі күннен кейін ол 68-ші жедел топтың қалған кемелерімен кездесті. Кеме 29 қаңтарда станцияға келді, Кіші Америкадан 660 миль (1062 км) қашықтықта, ал келесі бірнеше күнде Антарктиканы зерттеу үшін R4D ұшақтарын ұшырды. Коммодор Уильям М. Хоукс және Берд экспедицияларын бастау үшін Филиппин теңізінен ұшақпен түсті. Ұшақтары кеткеннен кейін Филиппин теңізі Куонсетке қайтып келді, 22 ақпанда Балбоадан өтіп, 27 ақпанда портқа қайта келді. Ол 1 шілдеге дейін аймақта теңіз сынақтарын жалғастырды, содан кейін жөндеуге Нью-Джерси штатындағы Грейвсенд шығанағына келді. Ол 1947 жылғы 15 қарашаға дейін Нью-Йорк кеме құрылыс шебінде және Нью-Джерси штатының Байон қаласында жөндеуден өтті, содан кейін 1948 жылғы ақпан айына дейін Куонсет және Гуантанамо шығанағы маңында сынақтар мен жаттығулар жүргізді. Сол айда ол 4-ші авианосец дивизиясының флагманы болды, ал адмирал Ральф Е. Дженнингс 4 ақпанда оның бортында штаб-пәтерін құрды. 20 ақпанда ол вице-адмирал Форрест Шерманның 6-шы флотының құрамында Жерорта теңізіндегі алғашқы рейс үшін шықты. Онда ол 85 сағат түнгі операцияларды қоса алғанда, 8534 сағат ұшу уақытын тіркеді. 26 маусымда ол Куонсетке қайтып келді. 1949 жылғы қаңтарда Филиппин теңізі адмирал Джозеф Дж. Кларктың басшылығымен 4-ші авианосец дивизиясына оралды және Жерорта теңізінде тағы бір тур үшін 7-ші авианосец тобын қабылдады, оның ұшақ құрамы ұқсас болды. Ол 4 қаңтарда Midway авианосецімен және көмекші кемелермен бірге жолға шықты. Онда ол британдық флоттың авианосектерімен бірлескен жаттығулар өткізді. Сол күзде кеме Кариб теңізіне қайта оралды, жаңа жаңартуларымен сынақтан өтті, бұл жолы 1-ші авианосец тобымен. Жыл бойы ол Солтүстік Атлантикада флоттық жаттығуларды жалғастырды және авианосецтерде жұмыс істеу қабілетін тексеру үшін жаңа реактивті қозғалтқышты ұшақтарды сынады.

Philippine Sea was the last of the 24 ships to be completed, among the largest and most numerous capital ships produced for World War II. CV 47 was ordered simultaneously to Valley Forge and Iwo Jima in June 1943. The ship was one of the "long hull" designs of the class, which had begun production after March 1943. This "long hull" variant involved lengthening the bow above the waterline into a "clipper" form. The increased rake and flare provided deck space for two quadruple mounts; these units also had the flight deck slightly shortened forward to provide better arcs of fire. Of the Essex class ships laid down after 1942, only Bon Homme Richard followed the original "short hull" design. The later ships have been variously referred to as the "long bow units", the "long hull group", or the "Ticonderoga class". However, the U. S. Navy never maintained any institutional distinction between the long hull and short hull members of the Essex class, and applied postwar refits and upgrades to both groups equally. Like other "long hull" Essex class carriers, Philippine Sea had a displacement of She had an overall length of 888 feet (271 m), a beam of 93 feet (28 m) and a draft of 39 feet (12 m). Like other Essex class ships, she was armed with twelve 38 caliber 5 inch (127 mm) dual purpose guns arrayed in four twin and four single mountings, as well as 8 quadruple Bofors 40 mm guns and a variable number of Oerlikon 20 mm cannon. Construction on the ship continued throughout the summer of 1945, but Philippine Sea was not completed at the time of V E Day. The ship was launched on 5 September 1945, only days after V J Day and the end of World War II. She was christened by the wife of Governor of Kentucky Albert "Happy" Chandler. She left port 30 September and commenced training en route to Norfolk, Virginia. CVG 20 Commander Robert M. Milner made the first takeoff from the carrier on 1 October aboard a Bearcat. Philippine Sea departed Norfolk Naval Shipyard 12 October for Cuban waters where she conducted an abbreviated shakedown cruise and training exercises for CVG 20's Grumman F8F Bearcats and Curtiss SB2C Helldivers until 20 November. Philippine Sea passed through the Panama Canal 8 January and cleared Balboa by 10 January. By 12 January the ship had crossed the equator in an elaborate ceremony, but on 22 January its HO3S 1 was lost due to pilot error, though the crew was recovered. Two days later, it met the remaining ships of Task Force 68. The ship arrived on station on 29 January, 660 mile (1062 km) from Little America, and launched its R4Ds in the next few days to explore the Antarctic. Commander William M. Hawkes and Byrd both disembarked from Philippine Sea aboard the aircraft to begin their expedition. After her aircraft departed, Philippine Sea returned to Quonset, passing through Balboa again on 22 February and arriving back in port on 27 February. She continued sea trials in the area until 1 July when she arrived at Gravesend Bay, New Jersey, for refit. She was refitted for most of the year at New York Naval Shipyard and Bayonne, New Jersey through 15 November 1947 before conducting trials and training around Quonset and Guantánamo Bay through February 1948. That month, she became flagship of Carrier Division Four led by Rear Admiral Ralph E. Jennings, who established his command aboard her on 4 February. On 20 February she departed for her first deployment in the Mediterranean Sea as part of Vice Admiral Forrest Sherman's 6th Fleet. Here she logged 8,534 flight hours, including 85 hours of night operations. She returned to Quonset 26 June and for repairs to her catapult machinery. In January 1949, Philippine Sea returned to Carrier Division Four under Rear Admiral Joseph J. Clark and embarked Carrier Air Group 7 for another tour in the Mediterranean, which had a similar fighter complement. She sailed 4 January with the aircraft carrier Midway and supporting ships. There, she conducted joint exercises with carriers of the British fleet. That fall, the ship returned to the Caribbean to shake down with its new upgrades, this time with Carrier Air Group 1. For the rest of the year, she continued fleet exercises in the North Atlantic and testing for new jet engine powered fighter aircraft to test their abilities to operate on aircraft carriers.

Корей соғысы

1950 жылғы 25 маусымда Корей соғысы басталғанда «Филиппин теңізі» кемесі Перл-Харбор әскери-теңіз базасына бағытталды. 5 шілдеде ол Гавайи суларына 11-ші әуе топтарымен бірге, Vought F4U Corsair истребитель-бомбалаушыларының төрт эскадрильясын алып ұшып кетті. Кеме 24 шілдеде Жапонияға аттанды. Перл-Харбордан шығып, «Филиппин теңізі» батыс Тынық мұхитында толық жылдамдықпен жүзіп, 4 тамызда Окинаваға жетті. Осы кезеңде ол Бірінші әуе тасымалдаушылар дивизиясының басқаруын қабылдады. «Вэлли Фордж» бауырласы шілде айында келген болатын, ал «Филиппин теңізі» Кореяға жеткен үшінші әуе тасымалдаушы болды. «Филиппин теңізі» Кореяға жеткен кезде БҰҰ күштері әуе және теңіз кеңістігінде басымдық алған еді. «Филиппин теңізі» 1 тамызда Корея суларына жетті. Алғашқы шабуылдар Солтүстік Кореяның байланыс желілерін нысанаға алу үшін жоспарланған, бірақ Пусан периметрі маңындағы шайқастың қарқындылығы тасымалдаушыны майдан шебіндегі әскерлерге тікелей әуеден қолдау көрсетуге мәжбүр етті. Олар сондай-ақ, миссиялар кезінде байқалған Солтүстік Кореяның қайықтары, көпірлері және бөгеттері сияқты мүмкіндіктерді де нысанаға алды. «Филиппин теңізі» «Вэлли Фордж» кемесімен бірлесіп, кем дегенде біреуі әрдайым ұшақтарды ұшырып отыруын қамтамасыз ететін үздіксіз әрекет ету кезеңіне қойылды. 31 тамызда Ұлы Нактонг шабуылы басталғаннан кейін екі тасымалдаушы 263 рет шабуылға шықты. Кеме Масан шайқасында Масанды қорғауға шабуыл жасады, бұл аймақтан 322 км қашықтықта болса да. Кеме Солтүстік Кореяның шабуылдары кезінде Масан аймағын қолдау үшін 1 қыркүйекте жартыаралдың оңтүстік шетіне қарай жүзіп кетті. 77-ші жедел топтың басқа тасымалдаушыларымен бірге «Филиппин теңізі» қыркүйек айында Солтүстік Кореяның бақылауындағы Сеулге дейінгі теміржол және байланыс орталықтарын нысанаға алды. Бұл шабуылдар Солтүстік Кореяның назарын Инчхонға шабуылға дайындалып жатқан БҰҰ күштерінен аудару мақсатында жасалған алдау жоспарының бір бөлігі болды. Сары теңізде орналасқан «Филиппин теңізі» Инчхон мен Вулмидоға операция «Хромит» дайындығы ретінде көптеген әуе шабуылдарын жасады. Осы кезеңде «Боксер» кемесі оған қосылды. Олар 230-ға жуық кеме мен жүздеген ұшақтан тұратын әскерге қосылды. 1950 жылғы 17 қыркүйекте «Филиппин теңізінің» палубасынан Grumman F9F 2 Panthers ұшақтары ұшып шықты. VF 112 эскадрильясының аға сержанты Эдвард Д. Джексон кіші Солтүстік Кореяның астанасы Пхеньянға жақын жердегі әуеайлақты бомбалауға жіберілген топқа басшылық етті. Оның қанатында Дэйл И. Кроу аға сержанты ұшып жүрді. Әуеайлақ жанып, қираған советтік соғыс машиналарын аралап жатқан шөптесін жер ғана екен. Локомотивті бомбалап, өртке тоғыстырғаннан кейін, ұшақтар солтүстікке бұрылып, Хан өзенімен төмен қарай ұшып кетті. Көп ұзамай Джексон 75-ке жуық қайықты байқады. Кемедегі «жолаушылардан» оқ ату басталғанда, Кроу Джексонды төмен қарай шабуылдап, 20 мм-лік зеңбіректермен көптеген шағын кемелерді қиратты. Шабуылдан кейін екі ұшақ та AGL 50 футтан (15 м) биікке көтеріле бастады. Содан кейін Джексон Хан өзені арқылы созылған болат сымдарға ұшып түсті, олар төмен ұшатын ұшақтарды «киімге ілгісіздей» тоқтатуға арналған еді. «Panther» сымдарды жіптей жыртып жіберді, бірақ сырғанақ сымдар оң қанатты ұстап, қанаттың ұшындағы жанармай багын жарып, шатырдан өтіп, алдыңғы және бүйір терезелерін қиратты. Соққыдан Джексон есінен танып, бетіне ауыр жарақат алды. Джексон есін жиып, Плексигластың сынықтары мен қаннан соқыр болып қалды. Кроу өзінің басшысын Сары теңізге қарай жетелесе де, Джексон санасынан айнып барады. Оң қанаты зақымдалғандықтан сол жақ қанаты төменге түсірілген «Panther» кемеге жақындады және LSO Lt. j. g. «Les» Bruestle көмегімен Ялу өзенінен ұзақ шегіну кезінде төрт тасымалдаушының «Panthers», «Skyraiders» және «Corsairs» Чосин су қоймасында тұтқындалған X корпусына жақыннан әуе көмегін көрсетті. «Филиппин теңізінде» суық ауа райы қиындық туғызса да, кеме әскерлерді су қоймасынан эвакуациялауға тырысқан кезде қолдауды жалғастырды, содан кейін Хуннамға шегіну жолын тазартты. Ұшушылар жүздеген ұшақпен көмек көрсетті, өйткені 150,000 БҰҰ әскерлері мен азаматтық тұрғындар эвакуацияланды, содан кейін портты жойды. 1950 жылдың қалған бөлігі мен 1951 жылдың басында ол БҰҰ әскерлері кері шегінген кезде олардың алға жылжуын баяулатамын деп үміттеніп, 38-ші параллельдің айналасында қытай күштеріне қарсы көптеген шабуылдар жасады. Тек жөндеу мен демалыс үшін қысқа уақытқа тоқтағаннан кейін, тасымалдаушы қытайлық нысаналарға қарсы көптеген шабуылдарды жалғастырды. 25 ақпанда 77-ші жедел топтың басқаруы «Вэлли Фордж» кемесіне берілді. Осы кезеңде суық ауа райы операцияларды қиындатты және қарлы борандар оларды толығымен тоқтатты. Осы кезеңде Кореядағы майдан желісі көбінесе тұрақталды, сондықтан кеме өзінің ұшақтарын стратегиялық нысаналарға, соның ішінде 23 маусымда «Боксер», «Принстон» және «Бон Хом Ричард» кемелерімен бірлесіп жасалған Суй Хо бөгетіне шабуылдарға бағыттады, сондай-ақ Пхеньян қаласындағы нысаналарға шабуылдар жасады. «Филиппин теңізі» 1952 жылдың тамызында Сан-Диегоға оралды. Оның тағайындамасы CVA деп өзгертілді, яғни «шабуылдаушы әуе тасымалдаушысы». 11-ші әуе топтарының тағы бес «Corsair» эскадрильясымен бірге ол 1952 жылдың соңында шамамен 100 ұшақпен бірге үшінші рет Тынық мұхитына сапарлады. Бұл миссия 1953 жылдың жазында аяқталды, нәтижесінде ашық соғыс де-юре тоқтатылды. Іздеу миссиясы кезінде кеменің Douglas AD Skyraiders ұшақтарының бірі екі қытайлық истребитель ұшағынан шабуылға ұшырады. «Skyraiders» жауап беріп, ұшақтарды атып түсірді. Кейін бұл «Хайнань оқиғасы» деп аталды. Осы міндеттен кейін кеме Гавайиге қарай жол тартты, онда ол «Мистер Робертс» фильмінде түсірілімге декорация ретінде пайдаланылды. Кеме 18 қарашада Сан-Диегоға оралды. Төрт ай бойы аймақта болғаннан кейін «Филиппин теңізі» Калифорния жағалауында бірнеше оқу операцияларын жүргізді. 1955 жылғы 1 сәуірде ол Йокосукаға бағытталған бесінші Тынық мұхитына сапарын бастады. 1955 жылдың көп бөлігінде ол Жапония, Окинава және Тайвань суларында, VF 123, VF 143 және VA 55 эскадрильяларынан тұратын 2-ші әуе топтарымен бірге жұмыс істеді, VF 123 F9F 2 Panther реактивтік истребитель-бомбалаушысын, VF 143 Grumman F9F 6 Cougar реактивтік истребителін және VA 55 AD 6 Skyraider ұшағын пайдаланды. Осы кезеңде ол Гонконг, Килунг және Формозаға сапарлады. 23 қарашада ол CVS, яғни суастына қарсы соғыс тасымалдаушысы болып қайта тағайындалды. Оның ұшақ құрамы бірнеше ондаған S2F Tracker суастына қарсы ұшақтарымен және HSS 1 Seabat тікұшақтарымен ауыстырылды. Кеме 1955 жылғы 23 қарашада Сан-Диегоға оралды. 1956 жыл бойында экипаж демалысқа шығып, кеме күтімге қойылды, сондай-ақ Оңтүстік Калифорния жағалауында бірнеше рет оқу операцияларын жүргізді. 1956 жылдың соңында ол оқу операцияларын жүргізу үшін Гавайиге көшті. Кеме 1958 жылғы 28 желтоқсанда қызметтен шығарылды және Калифорния штатындағы Лонг-Бич портындағы АҚШ резервтік флотында сақталды. 1959 жылғы 15 мамырда ол AVT 11, яғни қосымша әуе тасымалдаушы және десанттық оқу кемесі болып қайта тағайындалды. Резервтік флотта 10 жыл сақталғаннан кейін, ол 1969 жылғы 1 желтоқсанда теңіз кемелерінің тізімінен шығарылды және 1971 жылғы 23 наурызда Орегон штатындағы Портленд қаласындағы Zidell Explorations Corporation компаниясына металл тескілеуге сатылды. «Филиппин теңізі» Корей соғысы үшін тоғыз шайқас жұлдызын алды. Өмірі бойында ол 82,000 ұшыру, оның ішінде 33,575 катапульталық ұшыру және 82,813 қонуды тіркеді. 1987 жылдың сәуір айында «Филиппин теңізі» деген жаңа кеме суға түсірілді, ол Ticonderoga кластығының басқарылатын зымырандық крейсері болды. Сондай-ақ, кемеде қызмет еткен ветерандардан «Филиппин теңізі қауымдастығы» атты ұйым құрылды.

With the outbreak of the Korean War on 25 June 1950, Philippine Sea was ordered to Naval Base Pearl Harbor. She sailed for Hawaiian waters on 5 July with Carrier Air Group 11 embarked, flying four squadrons of Vought F4U Corsair fighter bombers. The ship departed for Japan on 24 July. Leaving Pearl Harbor, Philippine Sea sailed at full speed for the Western Pacific, reaching Okinawa on 4 August. During this time, she took command of Carrier Division One. She was the third aircraft carrier to arrive in Korea, as her sister ship Valley Forge as well as had arrived in July. By the time Philippine Sea arrived in Korea, the UN forces had established superiority in the air and sea. Philippine Sea arrived in Korean waters on 1 August, The strikes were at first planned to target North Korean lines of communication but the intensity of the battle at Pusan Perimeter forced the carrier to fly primarily close air support missions for troops on the front lines. They also hit targets of opportunity, such as North Korean boats, bridges and dams spotted during missions. She was put in a rotation of continuous action with Valley Forge to assure at least one was launching aircraft at all times. Following the beginning of The Great Naktong Offensive on 31 August, the two carriers launched 263 sorties to prevent the North Koreans from overrunning Pusan Perimeter. The ship sent sorties to defend Masan during the Battle of Masan, in spite of being 200 mile (322 km) from the area. The ship steamed to the southern tip of the Peninsula at on 1 September to support the Masan area more easily during the North Korean attacks. With the other carriers of Task Force 77, Philippine Sea targeted rail and communication centers around North Korean controlled Seoul to Wonsan in September. The strikes were part of a deception plan to draw North Korean attention away from the UN force massing for an attack on Inchon. Stationed in the Yellow Sea, she sent numerous air attacks on Inchon and Wolmi do in preparation for Operation Chromite. During this time, she was joined by Boxer. They were part of a massive invasion force of some 230 ships and hundreds of aircraft. On 17 September 1950 a pair of Grumman F9F 2 Panthers launched from the deck of Philippine Sea. VF 112 Ensign Edward D. Jackson Jr. was leading a section dispatched to strafe an airfield near North Korea's capital, Pyongyang. Flying on his wing was Ensign Dayl E. Crow. The airfield turned out to be little more than a grass strip littered with burned and shattered Soviet built war machines. After strafing a locomotive and setting it ablaze, the jets turned north and started down the Han River. Soon, Jackson spotted about 75 river boats. When they starting receiving small arms fire from "passengers" on the vessels, Crow followed Jackson down as they made a low strafing pass, splintering many of the small craft with 20 mm cannon fire. After the pass both attackers started to climb from 50 feet (15 m) AGL. Jackson then flew through an aerial booby trap: steel cables strung across the Han to "clothesline" low flying planes. The Panther ripped through the cables like twine, but the whipsawing cable strands caught the starboard wing, shredded the wingtip tank and snapped across the canopy, punching out the windscreen and side windows. The impact knocked Jackson unconscious with severe facial injuries. Jackson regained consciousness and found himself blinded by shards of Plexiglas and blood. Crow was able to guide his leader towards the Yellow Sea, but Jackson was fading in and out of consciousness. With only the left flap down due to damage to the right wing the Panther approached the ship and with the help of LSO Lt. j. g. "Les" Bruestle Throughout the long retreat from the Yalu River, the four carriers' Panthers, Skyraiders and Corsairs provided close air support for the trapped X Corps at Chosin Reservoir. Though the increasingly cold weather proved a problem for Philippine Sea, the ship continued to support the troops as they tried to evacuate from the reservoir and then cleared the path for their retreat to Hungnam. The carriers provided support with hundreds of aircraft sorties as 150,000 UN troops and civilians were evacuated, and then destroyed the port. For the rest of 1950 and early 1951, she launched numerous attacks against Chinese forces around the 38th Parallel hoping to slow their advance as UN troops retreated. With only brief stops for repair and rest, the carrier continued numerous sorties against Chinese targets. On 25 February, command of Task Force 77 was transferred to Valley Forge. During this time, the cold weather hampered operations and blizzards occasionally shut them down completely. During this tour, the front lines in Korea had largely stabilized, and instead the ship directed its aircraft against strategic targets, including the 23 June attack on the Sui ho Dam in conjunction with Boxer, Princeton, and Bon Homme Richard, and sending aircraft against targets in Pyongyang. Philippine Sea returned to San Diego in August 1952. Her designation was changed to CVA, denoting an "attack aircraft carrier" in October. With five more Corsair squadrons of Carrier Air Group 9 embarked, she began a third cruise to the Far East early in December 1952 with about 100 aircraft. This mission continued until an armistice was signed in the summer of 1953, resulting in the de jure cessation of open warfare. While engaged in the search mission, a flight of the ship's Douglas AD Skyraiders was attacked by two Chinese fighter aircraft. The Skyraiders returned fire and shot down the airplanes. Later this came to be known unofficially as the "Hainan Incident". Following this duty, the ship sailed for Hawaii, where she was used as a prop in the movie Mister Roberts. The ship returned to San Diego on 18 November. Remaining in the area for four months, Philippine Sea conducted several training operations off the California coast. She then began her fifth cruise of the Far East on 1 April 1955 en route to Yokosuka. She operated in waters of Japan, Okinawa, and Taiwan for most of 1955, with Air Task Group 2 consisting of VF 123, VF 143 and VA 55, VF 123 flying the F9F 2 Panther jet fighter bomber, VF 143 flying the Grumman F9F 6 Cougar jet fighter, and VA 55 flying the AD 6 Skyraider propeller attack bomber. During this time, she made trips to Hong Kong, Keelung and Formosa. On 23 November, she was redesignated as a CVS, or an anti submarine warfare carrier. Her aircraft complement was replaced with several dozen S2F Tracker anti submarine aircraft and HSS 1 Seabat helicopters. She returned to San Diego on 23 November 1955. Throughout 1956 she saw little activity as crew went on leave and she was docked for maintenance, and only conducted several routine training operations off the coast of southern California. In late 1956 she moved to Hawaii for more training operations. She was decommissioned 28 December 1958 and berthed with the United States Reserve Fleet at Long Beach, California. She was redesignated AVT 11, an auxiliary aircraft transport and landing training ship, on 15 May 1959. After 10 years docked at the reserve fleet, she was struck from the Naval Vessel Registry on 1 December 1969 and sold for scrapping on 23 March 1971 to Zidell Explorations Corporation in Portland, Oregon. Philippine Sea received nine battle stars for Korean War service. During her career, she logged 82,000 launches, including 33,575 catapult shots, and 82,813 landings. In April 1987, a new Philippine Sea was launched, a Ticonderoga class guided missile cruiser. An organization was also formed of veterans who had served aboard the ship, the Philippine Sea Association.