Жозеф Кайо: Франция саяхатшысының өмірі мен саясаты

Кіріспе

Француз саясаткері Жозеф Мари-Огюст Кайо (30 наурыз 1863, Ле-Манс – 22 қараша 1944, Мамерс) – Үшінші Республиканың француз саясаткері. Ол француз радикалдық партиясының жетекшісі және қаржы министрі болды, бірақ әскерилерге қарсы прогрессивті көзқарастары консервативті топтардан оны бөліп тұрды. Ол сыбайлас жемқорлыққа қатысты айыптауларға ұшырады, бірақ парламенттік комиссия оның кінәсін жоққа шығарды. Бұл саяси әлсіздік радикалдық партиядағы оңшыл элементтердің ықпалын күшейтті.

Өмірбаян

Заңгерлік білім алып, Эколь де Саяси Ғылымдар мектебінде дәріс оқығаннан кейін, 1888 жылы қаржы инспекторы ретінде мемлекеттік қызметке кіріп, ресми мансабының көп бөлігін Алжирде өткізді. 1898 жылғы сайлауда Сарта департаментіне республикалық кандидат ретінде, герцог де ла Рошфуко Бисаччиаға қарсы шығып, ол 12 929 дауыспен 11 737 дауыспен депутаттар палатасына сайланды. Ол Вальдек Руссо кабинетінде қаржы министрі болды, ал оның құлдырауынан кейін 1906 жылы Клемансо министрлігінде қайтадан қаржы портфелімен қызметке оралды. Лангедок шарапшыларының 22 мамырдағы көтерілісі кезінде 1907 жылы Кайо шарапқа қатысты заң жобасын ұсынды. Парламентке ұсынылған мәтінде шарап өндірушілердің өздерінің өнімдерін жыл сайын декларациялауы, екінші циклдегі тәттілеуге тыйым салу, қант сатып алуды бақылау және салық салу қарастырылған. 1911 жылы ол премьер-министр болды. Радикалдардың басшысы 1911 жылдан 1912 жылға дейінгі премьерлік кезінде Германиямен татуласу саясатын қолдады, бұл 1911 жылғы Екінші Марокко дағдарысы кезінде бейбітшілікті сақтауға әкелді. Ол және оның министрлері 1912 жылы 11 қаңтарда, ол президент Арман Фаллиердің білмеуінен Германиямен жасырын келіссөздер жүргізгенін ашқаннан кейін, отставкаға кетуге мәжбүр болды. Дегенмен, оның қаржыгерлік қабілеті француз саясатында үлкен рөл атқарды. Ол үш жылдық қызмет туралы заң жобасына қарсы төзімділікпен күресті. Бұл шара заңға айналғанмен, 1913 жылдың күзінде Барту министрлігінің құлауына әкелген заң жобасының қаржылық аспектісі бойынша ол еді. Ұзақ уақыт күтуден кейін, ол Сенат Жоғарғы Сотының жоғары сатылымы үшін айыпты деп танылып, үш жылға бас бостандығынан айырылды, ол бұрыннан қызмет еткен мерзім. Оған сондай-ақ бес жыл бойы Франция аумағында тұруға тыйым салынды және он жыл бойы азаматтық құқықтардан айырылды. 1940 жылы 10 шілдеде Кайо сенатор ретінде маршал Филипп Петанның төрағалығымен кабинетке жаңа конституция әзірлеу өкілеттігін беруді қолдады, осылайша Франция Үшінші Республикасын тоқтатып, Виши Франциясын құрды. Жозеф Кайо Париждегі Пэр-Лашез зиратында жерленген. Оның саяси әріптестерінің қатарында Норд аймағының журналисі және саясаткері Эмиль Рош бар.

After studying law and following lectures at the École des Sciences Politiques, he entered the civil service in 1888 as an inspector of finance, and spent most of his official career in Algiers. Standing as a Republican candidate in the elections of 1898 for the department of the Sarthe, in opposition to the Duc de la Rochefoucault Bisaccia, he was elected to the Chamber of Deputies by 12,929 votes to 11,737. He became Minister of Finance in the Waldeck Rousseau Cabinet, and after its fall it was not until the Clemenceau Ministry of 1906 that he returned to office, once more with the portfolio of Finance. During the revolt of the Languedoc winegrowers on 22 May 1907 Caillaux tabled a bill on wine fraud. The text submitted to Parliament provided for an annual declaration of their harvest by wine growers, prohibition of second cycle sweetening, and control and taxation of purchases of sugar. In 1911 he became prime minister. The leader of the Radicals, he favored a policy of conciliation with Germany during his premiership from 1911 to 1912, which led to the maintenance of the peace during the Second Moroccan Crisis of 1911. He and his ministers were forced to resign on 11 January 1912, after it was revealed that he had secretly negotiated with Germany without the knowledge of President Armand Fallières. Nevertheless, thanks to his undoubted qualities as a financier, he remained a great power in French politics. He fought the Three Years' Service bill with the utmost tenacity. Although that measure became law, it was he who finally, on the financial aspect of that bill, brought about the downfall of the Barthou Ministry in the autumn of 1913. After a long delay, he was convicted of high treason by the High Court of the Senate, and sentenced to three years' imprisonment, the term he had already served. He was also forbidden to reside in French territory for five years and deprived of civil rights for ten years. On 10 July 1940, Caillaux voted as a Senator in favour of granting the cabinet presided by Marshal Philippe Pétain authority to draw up a new constitution, thereby effectively ending the French Third Republic and establishing Vichy France. Joseph Caillaux is interred in the Père Lachaise Cemetery in Paris. His political collaborators included the Nord region journalist and politician Émile Roche.

Шығармалары

Францияның қаржы мәселесі, Кинг, 1900. Франция қайда барады? Еуропаның болашағы қандай?, Т. Фишер Унвин, 1923.

Мақалалар

"Еуропадағы экономика және саясат", Сыртқы істер, Т. 1, № 2, 15 желтоқсан 1922 жыл. "Францияның қажеттіліктері және Еуропаның қаупі", The Living Age, 10 ақпан 1923 жыл. "Тағдыр атты ауыстырды", The Living Age, 4 қазан 1924 жыл. "Еуропаның Біріккен Штаттары", The Living Age, 6 маусым 1925 жыл. "Бекемдік пен күштің Ілгісі", The Living Age, 31 шілде 1926 жыл. "Цивилизация қай жаққа қарай бет бұрып барады?", The Windsor Magazine, Т. LXX, маусым/қараша 1929 жыл.