Иехония: Юда патшасы және Вавилон тұтқыны

Кіріспе

Киелі кітаптағы тұлға; Яһуда патшалығының 19-шы монархы

Ехония (Yəḵonəyā, "Ях орнатқан" деген мағынаны білдіреді; Ἰεχονίας; Iechonias, Jechonias), сондай-ақ Кония және Иоахин (Yəhōyāḵīn; Ioachin, Joachin) аттарымен де белгілі, Яһуданың он тоғызыншы және соңғыдан екінші патшасы болды. Б.з.д. 6 ғасырында Вавилон патшасы Навуходоносор II оны тақтан түсіріп, тұтқынға алды. Ол патша Жохақымның ұлы және оның мұрагері, патша Жосияның немересі еді. Ехония туралы белгілінің көп бөлігі Еврей Библиясында кездеседі. Ехонияның өмір сүргенін растайтын жазбалар Ирактан табылған, мысалы, Иоахинге берілген азық-түлік тақташалары. Бұл тақташалар Вавилон қаласындағы Иштар қақпасының жанынан қазылып алынған және б.з.д. 592 жылға дараланған. Күн тәрізді жазумен жазылған бұл жазбаларда Ехония (Yaʾúkinu [ia ʾ ú ki nu]) және оның бес ұлы Вавилонда азық-түлік алғаны айтылған.

Билік

Ехония б.з.д. 598 жылдың 9 желтоқсанынан бастап үш ай он күн патшалық құрды. Ол Иехояким патшадан кейін Яһуда патшасы болды, себебі айналасындағы елдерден келген шабуылшылар Иерусалимге басып кіріп, оның әкесін өлтірді. Бұл әрекеттің артында Вавилон патшасы тұрған болуы мүмкін, өйткені б.з.д. 601 жылдан кейін басталған Иехоякимнің бүлігіне жауап ретінде. Ехония патша болғаннан кейін үш ай он күн өткен соң, Навуходоносор II-нің әскері Иерусалимді басып алды, мақсаты – жоғары топтағы яһудилерді тұтқынға алып, вавилондық қоғамға сіңіру еді. Б.з.д. 597 жылдың 15-16 наурызында Ехония, оның барлық отбасы және үш мың яһуди Вавилонға жер аударылды. 2 Шығармалар 36-дағы Масорет мәтінінде Ехонияның билігі сегіз жасында басталғаны айтылса, 2 Патшалар 24:8-де Ехонияның таққа отырғаны он сегіз жасында делінген. Қазіргі ғалымдар "сегіз" мен "он сегіз" арасындағы айырмашылықты бір жақта немесе екінші жақтағы көшіру қателігі деп санайды.

Қалған жерлері

Ехония патшалықтан шеттетілгеннен кейін, оның інісі Седекия (Патшалар кітабы 2-ші, 24:17) Навуходоносор тарапынан Яһуданы билеуге тағайындалды. Седекия – Жосияның ұлы еді. Кейіннен Ехония, жер аударылған патшалардың біріншісі деп есептелді. Езекиел кітабында автор Ехонияны патша деп атайды және кейбір оқиғаларды оның жер аударуда өткізген жылдарымен байланыстырады. Автор өзін Езекиел деп таныстырады, ол Ехонияның замандасы болған, бірақ Седекияның есімін есімдерін атамайды.

Тұтқындан босату

2 Патшалар 25:27–30 бойынша, Иехония «тұтқындықтағы 37-ші жылы», Амель Мардук (Зұлым Меродах) таққа отырған жылы түрмеден босатылып, сарайда жоғары мәртебелі лауазымға ие болды. Иехонияның Вавилоннан босатылуы Патшалар кітабы мен Девтономикалық тарихты аяқтайды. Вавилондық жазбалар Амель Мардуктың билеуін б.з.д. 562 жылдың қазан айында бастағанын көрсетеді. 2 Патшалар 25:27-ге сәйкес, Иехония «он екінші айдың жиырма жетінші күні» түрмеден босатылды: бұл Иудеяның тишри күнтізбесі бойынша тұтқындықтағы бірінші жылдың б.з.д. 598/597 жылға сәйкес екенін көрсетеді. Сондықтан Иудея есебімен тұтқындықтағы 37-ші жыл – 562 жылдың тишри айынан басталатын жыл болды, бұл Вавилондық жазбалардағы Амель Мардуктың таққа отыру жылымен сәйкес келеді.

Рабби әдебиеттерінде

Небухаданасар Ехояхин әкесінің орнына патша етіп тағайындады. Бірақ ол Вавилонға оралғаннан кейін, біреу оған: «Ит жақсы ұрпақ туғызбайды», – деді (Lev. R. XIX. 6; Seder ‘Olam R. XXV). Антиохияға жақын Дафнеде Небухаданасар Ұлы Синедрионы қабылдады, оған патшаны өзіне тапсырса, ғибадатхананы бұзбайтынын мәлімдеді. Патша Небухаданасардың бұл шешімін естіген соң, ғибадатхана төбесіне шығып, аспанға қарап, ғибадатхана кілттерін көтеріп былай деді: «Егер енді бізді қызметшілеріңіз ретінде лайық көрмесеңіздер, бізге сеніп тапсырған кілттеріңізді алыңыз». Сонда бір ғажайып оқиға болды: отты қол пайда болып кілттерді алып кетті, немесе, басқалардың айтуынша, кілттер патша лақтырған жерде ауада ілініп тұрды (Lev. R. l. c.; Yer. Sheḳ. vi. 50a; кілттер туралы аңыздың басқа нұсқалары Ta’an. 29a; Pesiḳ. R. 26 [ed. Friedmann, p. 131a] және Syriac Apoc. Baruch, x. 18-де келтірілген). Сол кезде патша, Яһуданың барлық ғалымдары мен ақсүйектері Небухаданасар тарапынан тұтқынға алынды (Seder ‘Olam R. l. c.; Ratner-дің осы жердегі ескертпесімен салыстырыңыз). Иосифтің айтуынша, Ехояхин қала мен туыстарын Небухаданасарға тапсырды, ол оларға да, қалаға да еш зиян келтірмейтініне ант берді. Бірақ Вавилон патшасы сөзінен қайтты, бір жыл өткен соң патшаны және тағы көптеген адамдарды тұтқынға алды. Ехояхинның қайғылы тағдыры оның мінезін түбірінен өзгертті, патшалық кезінде жасаған күнәларына өкініп, Құдайдан кешірім сұрады (Jer. XXII. 30; Pesiḳ., ed. Buber, xxv. 163a, b), тіпті ол Мессияның атасы болды (Tan., Toledot, 20 [ed. Buber, i. 140]). Оның Құдайға қайта риза болуының басты себебі – Заңды берік ұстануы болды. Небухаданасар оны жалғыздыққа қамап, әйелінен айырды, сондықтан Вавилонға онымен бірге жер аударылған Синедрио осы патшайымның өлімімен Дәуіт әулетінің жойылатынан қорқып, онымен бірге Вавилонға айдалып кеткен еді. Олар патшайым Семирамиданың қамқорлығына ие болды, ол Небухаданасарды тұтқын патшаның жағдайын жақсартуға көндірді, оның әйеліне түрмеде оныңмен бірге болуға рұқсат берді. Ол өзін-өзі ұстап, Заңға бағынуын көрсеткен соң, Құдай оның күнәларын кешірді (Lev. R. XIX., соңы). Ехояхин өзінің жеңімпазы Небухаданасардың өлімін көрді, содан кейін ол бостандыққа шықты. Небухаданасардың өлімінен кейін екі күн өткен соң, Евил Меродах Ехояхин көп жылдар бойы түрмеде отырған түрмесін ашты. Ехояхинның өмірі «Жақсылық кезінде адам бақытсыздық мүмкіндігін ешқашан ұмытпауы керек, ал қиындық кезінде өркендеудің қайта оралуына үмітсіздік танытпауы керек» (Seder ‘Olam R. XXV) деген мақалдың ең жақсы мысалы. Ехояхинның кеңесімен Небухаданасардың ұлы әкесінің денесін 300 бөлікке бөліп, 300 құсқа берді, осылайша Небухаданасар ешқашан қайтып келмейтініне сенімді болды («Ерахмелдің жылнамалары», lxvi. 6). Зұлым Меродах Ехояхинмен патшадай қарым-қатынас жасап, оған қызыл шапан мен зәңгіл кигізіп, оның арқасында Небухаданасар тұтқынға алған барлық еврейлерді босатті (Targ. Sheni, бастауында). Езекиел пайғамбардың қабірінің үстіне салтанатты кесене салдырған да Ехояхин еді (Benjamin of Tudela, «Itinerary», ed. Asher, i. 66). Екінші ғибадатханада «Ехония қақпасы» деп аталатын қақпа болды, өйткені дәстүрге сәйкес, Ехония (Ехояхин) жер аударылғанда осы қақпа арқылы ғибадатханадан шықты (Mid. ii. 6).

Jehoiachin was made king in place of his father by Nebuchadnezzar; but the latter had hardly returned to Babylon when some one said to him, "A dog brings forth no good progeny," whereupon he recognized that it was poor policy to have Jehoiachin for king (Lev. R. xix. 6; Seder 'Olam R. xxv.). In Daphne, near Antiochia, Nebuchadnezzar received the Great Sanhedrin, to whom he announced that he would not destroy the Temple if the king were delivered up to him. When the king heard this resolution of Nebuchadnezzar he went upon the roof of the Temple, and, turning to heaven, held up the Temple keys, saying: "As you no longer consider us worthy to be your ministers, take the keys that you have entrusted to us until now." Then a miracle happened; for a fiery hand appeared and took the keys, or, as others say, the keys remained suspended in the air where the king had thrown them (Lev. R. l. c.; Yer. Sheḳ. vi. 50a; other versions of the legend of the keys are given in Ta'an. 29a; Pesiḳ. R. 26 [ed. Friedmann, p. 131a], and Syriac Apoc. Baruch, x. 18). The king as well as all the scholars and nobles of Judah were then carried away captive by Nebuchadnezzar (Seder 'Olam R. l. c.; compare Ratner's remark ad loc.). According to Josephus, Jehoiachin gave up the city and his relatives to Nebuchadnezzar, who took an oath that neither they nor the city should be harmed. But the Babylonian king broke his word; for scarcely a year had elapsed when he led the king and many others into captivity. Jehoiachin's sad experiences changed his nature entirely, and as he repented of the sins which he had committed as king he was pardoned by God, who revoked the decree to the effect that none of his descendants should ever become king (Jer. xxii. 30; Pesiḳ., ed. Buber, xxv. 163a, b); he even became the ancestor of the Messiah (Tan., Toledot, 20 [ed. Buber, i. 140]). It was especially his firmness in fulfilling the Law that restored him to God's favor. He was kept by Nebuchadnezzar in solitary confinement, and as he was therefore separated from his wife, the Sanhedrin, which had been expelled with him to Babylon, feared that at the death of this queen the house of David would become extinct. They managed to gain the favor of Queen Semiramis, who induced Nebuchadnezzar to ameliorate the lot of the captive king by permitting his wife to share his prison. As he then manifested great self control and obedience to the Law, God forgave him his sins (Lev. R. xix., end). Jehoiachin lived to see the death of his conqueror, Nebuchadnezzar, which brought him liberty; for within two days of his father's death Evil merodach opened the prison in which Jehoiachin had languished for so many years. Jehoiachin's life is the best illustration of the maxim, "During prosperity a man must never forget the possibility of misfortune; and in adversity must not despair of prosperity's return" (Seder 'Olam R. xxv.). On the advice of Jehoiachin, Nebuchadnezzar's son cut his father's body into 300 pieces, which he gave to 300 vultures, so that he could be sure that Nebuchadnezzar would never return to worry him ("Chronicles of Jerahmeel," lxvi. 6). Evil merodach treated Jehoiachin as a king, clothed him in purple and ermine, and for his sake liberated all the Jews that had been imprisoned by Nebuchadnezzar (Targ. Sheni, near the beginning). It was Jehoiachin, also, who erected the magnificent mausoleum on the grave of the prophet Ezekiel (Benjamin of Tudela, "Itinerary," ed. Asher, i. 66). In the Second Temple there was a gate called "Jeconiah's Gate," because, according to tradition, Jeconiah (Jehoiachin) left the Temple through that gate when he went into exile (Mid. ii. 6).

Шежіресі

Ехония – Ехоякимнің және Иерусалимдік Елнатанның қызы Нехуштаның ұлы еді. Оның сегіз баласы болды: Ассир, Шалтиел, Малқирам, Педая, Шенназар, Екемия, Хошама және Недабия. (Айқындықтар 3:17–18 (ЖД)). Ехония Педаяның әкесі ретінде тарихи кітаптың бірінші кітабында еске алынады, ал Педая өз кезегінде Зоробабелдің әкесі болды. Оның ұрпақтарының тізімі Айқындықтар 3:17–24 (ЖД) кітабында келтірілген. Матай 1:11-де Иса Мәсіхтің шежіресін жаза отырып, Марияның күйеуі Иосиптің атасы ретінде Ехонияны, Иосияның ұлын жазады. Бұл Ехония – Ехоякимнің ұлы Ехонияның (Айқындықтар 1:3:16) туысы, оның Ехония/Ехояким әулеті қарғысқа ұшырады (Еремия 22:24,30). Ехония/Иосия (Мат 1:11) әулетінің Исаға дейінгі тізбегі қарғысқа ұшырамайды.

Ехонияның билік құрған кезін анықтау

Бабыл жылнамалары Набуходоносордың Иерусалимді алғаш рет б.з.д. 597 жылы 2 адар (16 наурыз) күні басып алғанын көрсетеді. 1956 жылы Вайзманның "Бабыл жылнамаларының" жариялануынан бұрын Тиле Киелі кітап мәтіндерінен Набуходоносордың Иерусалимді және оның патшасы Ехонияны тұтқындауы б.з.д. 597 жылдың көктемінде болғандығын анықтаған. Ал Кеннет Странд басқа ғалымдардың, соның ішінде Олбрайттың, осы оқиғаны б.з.д. 598 жылға жатқызуды жиірек қолданғанын атап көрсетеді.

Тиле күндері

Тиле Ехонияның тұтқындалуының 25 жылдығы б.з.д. 573 жылы 25 сәуір (10 нисан) күні болғанын айтады. Оның бұл нақты күнді анықтауы Езекиел 40:1-ге негізделген, онда Езекиел айды атамай-ақ, айдың он күнін "осы күні" деп айтады. Бұл Иехонияның (және Езекиелдің) Вавилонға жер аударылуы қала басып алынғаннан бір ай кейін басталды деген ойға сәйкес келеді, сондықтан Тиле Езекиелдегі осы сөздерді тұтқындық немесе жер аударылудың нақты басталған күні деп қабылдады. Осылайша ол Ехонияның үш ай он күндік патшалығын осы күні аяқтады. Ол Ехонияның билік еткен уақыты туралы былай дейді: б.з.д. 598 жылы 21 кешван (9 желтоқсан) – б.з.д. 597 жылы 10 нисан (22 сәуір). Янг Тиленің есептеуінің дұрыс еместігін айтады және Езекиел 40:1-дегі "осы күні" (be etsem ha yom ha zeh) тіркесіне қатысты басқаша түсіндірме ұсынады. Бұл тіркес Леуіліктер кітабының 23:28–30 аяттарында үш рет қолданылады, ол әрқашан тишридің оныншы күні тойланатын Күнатар күніне сілтеме жасайды, ал Езекиелдің жазбалары бірнеше жерде Леуіліктер кітабымен таныс екенін көрсетеді. Дегенмен, мұндай күрделілік қажет емес, себебі б.з.д. 574 жылы тишридің оныншы күні Езекиел 40:1-де айтылғандай, ғибадатхананың қирауының 14-ші жылында (б.з.д. 587 жылы) және Ехонияның жер аударылуының 25-ші жылында (б.з.д. 597 жылы) дәл келеді. Гершон Галиль де Иерусалимнің б.з.д. 586 жылы құлағанын Ехонияның жер аударылуы туралы деректермен сәйкестіруге тырысты. Тиле сияқты, ол да тұтқындық жылдарын нисаннан бастап есептеуге болады деп ойлады, бірақ басқа себеппен. Галиль Израиль күнтізбесінің Вавилон күнтізбесінен бір айға ертерек болғанын болжады, себебі Вавилон аралық айды қосып, Израиль әлі қоспаған. Бұл Вавилон жазбаларындағы адар (он екінші ай) Яһуда жазбаларындағы нисанмен (бірінші ай) сәйкес келеді дегенді білдіреді. Бірақ бұл болжам Тиленің болжамы сияқты Езекиел 40:1-ге қайшы келеді, себебі тұтқындықтың 25-ші жылы 573 жылы нисанда басталады, ал Иерусалимнің құлауы, 14 жыл бұрын, 587 жылы болған, Галиль мен Тиле айтқан 586 жылы емес. Вавилон деректерімен де қайшылық бар, себебі тұтқындықтың 37-ші жылы, Иехония түрмеден босатылған жылы, Вавилон жылнамасында көрсетілгендей, б.з.д. 561 жылының нисанында басталатын жыл емес, б.з.д. 562 жылының нисаны емес. Осы қайшылықтарды мойындаған Галиль (377 б.) Иерусалимнің құлау күніне (б.з.д. 586 жыл) қатысты оның берген уақыты Киелі кітап пен Вавилон жылнамасындағы нақты деректерге қайшы келетінін мойындайды.

Thiele said that the 25th anniversary of Jeconiah's captivity was April 25 (10 Nisan), 573 BCE, implying that he began the exile to Babylon on 10 Nisan 597, 24 years earlier. His reasoning in arriving at this exact date was based on Ezekiel 40:1, where Ezekiel, without naming the month, says it was the tenth day of the month, "on that very day." Since this fits with his idea that Jeconiah's (and Ezekiel's) exile to Babylon began a month later than the capturing of the city, thus allowing a new Nisan based year to begin, Thiele took these words in Ezekiel as referring to the day in which the captivity or exile proper began. He therefore ended Jehoiachin's reign of three months and ten days on this date. The dates he gives for Jeconiah's reign are then: 21 Heshvan (9 December) 598 BCE to 10 Nisan (22 April) 597 BCE. Young argues that Thiele's arithmetic is inconsistent, and adds an alternative explanation of the phrase "on that very day" (be etsem ha yom ha zeh) in Ezekiel 40:1. This phrase is used three times in Leviticus 23:28–30 to refer the Day of Atonement, always observed on the tenth of Tishri, and Ezekiel's writings in several places show familiarity with the Book of Leviticus. However, no such complication is necessary since the tenth of Tishri 574 BCE is precisely as stated in Ezekiel 40:1, both in the fourteenth year of the Temple's destruction in 587 BCE and the twenty fifth year of Jeconiah's exile in 597 BCE. Gershon Galil also attempted to reconcile a 586 date for the fall of Jerusalem with the data for Jeconiah's exile. Like Thiele, he assumed that the years of exile should be measured from Nisan, but for a different reason. Galil hypothesized that Israel’s calendar was one month ahead of that of Babylon because Babylon had inserted an intercalary month and Israel had not yet done so. This would make Adar (the twelfth month) in the Babylonian records correspond to Nisan (the first month) in Judean counting. But this hypothesis, like Thiele's, runs into difficulty with Ezekiel 40:1, since the 25th year of captivity would begin in Nisan of 573 and the fall of Jerusalem, 14 years earlier, would be in 587, not the 586 that Galil and Thiele advocate. There is further conflict with the Babylonian data, because the 37th year of captivity, the year in which Jeconiah was released from prison, would be the year starting in Nisan of 561 BCE, not Nisan of 562 BCE as given in the Babylonian Chronicle. Recognizing these conflicts, Galil admits (p. 377) that his date for the fall of Jerusalem (586 BCE) is inconsistent with the precise data given in the Bible and the Babylonian Chronicle.

Ехонияхтың күнін анықтау әдісімен Иерусалимнің құлдырауының уақытын анықтау

Еконияның билігі біздің заманымыздан бұрынғы VI ғасырдың басындағы Таяу Шығыстағы оқиғалардың мерзімдемесін анықтауда маңызды рөл атқарады. Бұл, ең алдымен, Навуходоносордың Иерусалимді қашан басып алғанын анықтауға байланысты. Еремия 52:6 бойынша, Седекияның билігінің он бірінші жылында, жаз айы Таммузда қала қабырғасы бұзылған. Дегенмен, тарихшылар бұл жылдың б.з.д. 587 жыл болғаны ма, әлде 586 жыл болғаны ма деген мәселеде келіспеушіліктер бар. 1990 жылы жасалған зерттеуде 587 жылды жақтаған он бір ғалым және 586 жылды жақтаған тағы да он бір ғалым тіркелген. Иерусалимнің екінші рет басып алынуына қатысты вавилондық жазбалар әлі табылған жоқ. Осы кезеңнің мерзімдемесін зерттеуші ғалымдар, осы оқиғаға дейін және кейін болған вавилондық жазбалармен салыстыра отырып, Киелі кітаптарға сүйенуге мәжбүр. Осы тұрғыда, Еконияға қатысты Киелі кітаптар ерекше маңызға ие, себебі оның Иерусалимде билік құрған кезеңі Дональд Уайсменнің 1956 жылғы жарияланымында нақты белгіленген. Бұл, жоғарыда айтылғандай, оның отыз жетінші жылғы тұтқындығының Амель Мардуктың билікке келу жылымен сәйкес келеді. Езекиелдің Еконияның жылдарына жасаған сипаттамасы Иерусалимнің құлау күнін анықтау үшін бастапқы нүкте болып табылады. Ол өзінің жазбаларын Екониямен бірге тұтқындыққа алынған жылдардан бастап жазған. Езекиел 40:1-де Езекиел өзінің көрісін тұтқындықтың 25-ші жылында, қала құлағаннан кейін он төрт жыл өткен соң көргенін айтады. Егер Езекиел және Патшалар 25:27 (NIV) авторы Тишри айына негізделген жылдарды қолданған болса, онда 25-ші жыл б.з.д. 574/573 жылға, ал қаланың құлауы 14 жыл бұрын, б.з.д. 588/587 жылға, яғни 587 жылдың жазына сәйкес келер еді. Бұл Езекиел кітабындағы қаланың құлауына қатысты басқа да мәтіндермен үйлеседі. Езекиел 33:21-де біреудің Бабылға қашқаннан кейін Иерусалимнің он екінші жылының, он бірінші айында құлағанын хабарлағаны айтылады. Бұл б.з.д. 586 жылдың қаңтарына сәйкес келеді, бұл 586 жылдың жазында Иерусалимнің құлауымен сәйкес келмейді, бірақ 587 жылдың жазындағы құлаумен үйлеседі. Екінші жағынан, Екония б.з.д. 597 жылдың наурызында басылғандықтан, б.з.д. 586 жылдың қаңтары он бір жылдан кем уақыт өткен соң болған, сондықтан оны тұтқындықтың он екінші жылы деп санауға болмайды. Тиле Иерусалимнің басып алынуы мен Седекияның билігінің аяқталуына б.з.д. 586 жылды тағайындады. Езекиелдің Еконияның тұтқындықтағы жылдар бойынша уақытты өлшеуінің маңыздылығын, әсіресе Езекиел 40:1-дегі тұтқындықтың 25-ші жылына жасаған сілтемесін ескере отырып, ол былай деп жазды: "Вавилондық тақташаларда Иерусалимнің соңғы құлауы мен қирауы туралы мәліметтер табылмаса да, Езекиел 40:1-дегі куәлік 586 жылға қатысты нақты екенін атап өту керек. Езекиел ғибадатхана туралы көрісін өзі мен Еконияның тұтқындықтағы жиырма бесінші жылдығында (б.з.д. 573 жылдың 28 сәуірінде) көрген, және бұл Иерусалимнің құлауынан кейінгі он төртінші жыл болғандықтан, қала тұтқындықта болғаннан кейін он бір жыл өткен соң құлаған болуы керек. Б.з.д. 597 жылдан кейін он бір жыл б.з.д. 586 жылды көрсетеді. Бұл оқиғаны Патшалар 25:1-дегі (NIV) ұқсас мәтінмен салыстыруға болады. Ол қаланың сыртына бекініс салды және оны қоршауға алды. Езекиел кітабындағы тоғызыншы жылдың он бірінші айының он күні 2 Патшалар кітабындағы уақытпен сәйкес келеді. Езекиелде жылдардың есептелуі әрқашан Еконияның тұтқындығына байланысты, оны билікке кірмеген жылдар ретінде қарастыру керек, сондықтан қоршаудың басталуы тұтқындықтың басталуынан кейін сегіз жыл өткен соң болды. 2 Патшалар 25:1-мен салыстыру 2 Патшалар кітабындағы Седекияның жылдары да билікке кірмеген жылдар бойынша есептелгенін көрсетеді. Оның он бірінші жылы, Иерусалимнің құлаған жылы, Езекиелдегі және басқа да мәтіндермен келісе отырып, б.з.д. 588/587 жылға сәйкес келеді. Сондықтан 586 жылды жақтаушылар Езекиелдің осы бір жағдайда Седекияның билік жылдарына ауысқанын айтады, бірақ Езекиел Еконияны заңды билеуші деп санаған және өзінің жазбаларында Седекияны есімдерімен атамаған. Басқа пікір бойынша, 2 Патшалар кітабындағы мәтінді білген көшірмеші оны өзгертіп, Езекиел кітабының мәтініне енгізген. Иерусалимнің бабылдықтармен басып алынуына қатысты барлық библиялық мәтіндерді зерттеген Янг бұл болжамдардың қажет емес екенін және Еремия, Езекиел, 2 Патшалар және 2 Тарих кітабындағы Иерусалимнің құлауына қатысты барлық мәтіндердің ішкі тұтас екенін және б.з.д. 587 жылғы қаланың құлауымен сәйкес келетінін мәлімдеді.

The reign of Jeconiah is considered important in establishing the chronology of events in the early sixth century BCE in the Middle East. This includes resolving the date of the fall of Jerusalem to Nebuchadnezzar. According to Jeremiah 52:6, the city wall was breached in the summer month of Tammuz in the eleventh year of Zedekiah. Historians, however, have been divided on whether the year was 587 or 586 BCE. A 1990 study listed eleven scholars who preferred 587 and eleven who preferred 586. The Babylonian records of the second capture of Jerusalem have not been found, and scholars looking at the chronology of the period must rely on the Biblical texts, as correlated with extant Babylonian records from before and after the event. In this regard, the Biblical texts regarding Jeconiah are especially important, because the time of his reign in Jerusalem was fixed by Donald Wiseman's 1956 publication, and this is consistent with his thirty seventh year of captivity overlapping the accession year of Amel Marduk, as mentioned above. Ezekiel's treatment of Jeconiah's dates are a starting point for determining the date of the fall of Jerusalem. He dated his writings according to the years of captivity he shared with Jeconiah, and he mentions several events related to the fall of Jerusalem in those writings. In Ezekiel 40:1, Ezekiel dates his vision to the 25th year of the exile and fourteen years after the city fell. If Ezekiel and the author of Kings 25:27 (NIV) were both using Tishri based years, the 25th year would be 574/573 BCE and the fall of the city, 14 years earlier, would be in 588/587—i. e., in the summer of 587 BCE. This is consistent with other texts in Ezekiel related to the fall of the city. Ezekiel 33:21 relates that a refugee arrived in Babylon and reported the fall of Jerusalem in the twelfth year, tenth month of "our exile." Measuring from the first year of exile, 598/597, this was January of 586 BCE, incompatible with Jerusalem falling in the summer of 586 BCE, but consistent with its fall in the summer of 587 BCE. The other side holds that since Jeconiah surrendered in March 597, January 586 is less than eleven years later and therefore can not be considered in the twelfth year of the exile. Thiele held to a 586 BCE date for the capture of Jerusalem and the end of Zedekiah's reign. Recognizing to some extent the importance of Ezekiel's measuring time by the years of captivity of Jeconiah, and in particular the reference to the 25th year of that captivity in Ezekiel 40:1, he wrote,
<blockquote>Although the Babylonian tablets dealing with the final fall and destruction of Jerusalem have not been found, it should be noticed that the testimony of Ezekiel 40:1 is definitive in regard to the year 586. Since Ezekiel had his vision of the temple on the twenty fifth anniversary of his and Jehoiachin's captivity (28 April 573), and since this was the fourteenth year after Jerusalem's fall, the city must have fallen eleven years after the captivity. Eleven years after 597 is 586. This can be compared to a similar passage in Kings 25:1 (NIV) (NIV):
So in the ninth year of Zedekiah's reign, on the tenth day of the tenth month, Nebuchadnezzar king of Babylon marched against Jerusalem with his whole army. He encamped outside the city and built siege works all around it. The ninth year, tenth month, tenth day in Ezekiel is identical to the period in 2 Kings. In Ezekiel, the years are everywhere else measured according to Jeconiah's captivity, which must be taken in a non accession sense, so that the beginning of the siege was eight actual years after the beginning of the captivity. The comparison with 2 Kings 25:1 would indicate that Zedekiah's years in 2 Kings were also by non accession reckoning. His eleventh year, the year in which Jerusalem fell, would then be 588/587 BCE, in agreement with all texts in Ezekiel and elsewhere that are congruent with that date. Some who maintain the 586 date therefore maintain that in this one instance, Ezekiel, without explicitly saying so, switched to the regnal years of Zedekiah, although Ezekiel apparently regarded Jeconiah as the rightful ruler and never names Zedekiah in his writing. Another view is that a later copyist, aware of the 2 Kings passage, modified it and inserted it into the text of Ezekiel. In his study of all biblical texts related to the Babylonian capture of Jerusalem, Young concludes that these conjectures are not necessary, and that all texts related to the fall of Jerusalem in Jeremiah, Ezekiel, 2 Kings, and 2 Chronicles are internally consistent and consistent with the fall of the city in Tammuz of 587 BCE.