Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Американдық саяси және мәдени жазушы
American political and cultural writer
Ерте өмір және білім
Вирджиния Инман Оңтүстік Каролина штатының Гринвилл қаласында туып өсті. Оның әкесі инженер болса, анасы үй шаруасын жүргізіп, содан кейін ағылшын тілі профессоры болды. Вирджиния орта мектепте оқып жүрген кезде магистратураға түсу үшін қайта оқуға келді. Инман 1982 жылы Принстон университетін ағылшын әдебиеті мамандығы бойынша "А" бағасымен бітірді. Қазіргі уақытта ол Білім берудегі жеке құқықтар қоры (FIRE) директорлар кеңесінің мүшесі. 2000 жылдан 2006 жылға дейін ол "Нью-Йорк Таймс" газеті үшін экономикалық мақалалар жазды, ал 2006 жылдан 2009 жылға дейін "Атлантик" журналында "Сауда және мәдениет" рубрикасын жүргізді. Ол сондай-ақ Penn and Teller's Bullshit! телешоуының үшінші маусымының соңғы эпизодында пайда болды. Пострель 2011 жылдың сәуіріне дейін The Wall Street Journal газетінде "Сауда және мәдениет" тақырыбында екі апта сайын мақала жариялады. 2011 жылдың мамырынан бастап Bloomberg View үшін екі апта сайын баған жазады. Ол ең белгілісі – "Болашақ және оның жаулары" мен "Стильдің мәні" сияқты ғылыми еңбектері. Бірінші кітабында ол өзінің "динамизм" деп аталатын философиясын түсіндіреді, бұл – болашаққа бағытталған және өзгерістерді іздейтін, көбінесе "табиғи реттелу" арқылы реттелмеген ұйымды қолдайтын философия. Ол оны "стазис" философиясымен салыстырады, ол жоғарыдан басқару мен реттеуді жақтайды және қазіргі жағдайды сақтап қалуға ұмтылады. 2013 жылдың қарашасында ол үшінші кітабын – "Гламурдың күші" жариялады, онда гламурды "сөзсіз риторика" деп сипаттайды, ол "бізді армандаған өміріміздің бар екенін сезіндіріп, оған одан да қатты ұмтылуға жетелейді". 2020 жылдың қарашасында ол төртінші кітабын – "Цивилизацияның матасы" атты еңбегін шығарды. Бұл кітапта инновация, ғылым, технология, сауда және жалпы адамзат тарихы текстильдің жаһандық дамуы арқылы қарастырылады.
Virginia Inman was born and raised in Greenville, South Carolina. Her father was an engineer, while her mother was a homemaker turned English professor, returning to school to pursue a Master's degree while Virginia was in high school. Inman graduated from Princeton University in 1982 with an A. B. in English literature. She currently serves on the board of directors of the Foundation for Individual Rights in Education (FIRE). From 2000 to 2006, she wrote an economics column for the New York Times and from 2006 to 2009 she wrote the "Commerce and Culture" column for The Atlantic. She also appeared on the last episode of the third season of Penn and Teller's Bullshit!. Postrel wrote the biweekly column "Commerce & Culture" for the Wall Street Journal until April 2011. Since May 2011, she has written a biweekly column for Bloomberg View. She is best known for her non fiction books including The Future and Its Enemies and The Substance of Style. In the former she explains her philosophy, "dynamism", a forward looking and change seeking philosophy that generally favors unregulated organization through "spontaneous order". She contrasts it with "stasis", a philosophy that favors top down control and regulation and is marked by desire to maintain the present state of affairs. In November 2013, she published a third book, The Power of Glamour, which defined glamour as "nonverbal rhetoric" that "leads us to feel that the life we dream of exists, and to desire it even more." And, in November 2020, she published her fourth book, The Fabric of Civilization. This book looks at the "history of innovation, science, technology, trade, and human history in general" through the lens of the global development of textiles.
Денсаулық сақтау, биоэтика және эстетика
Пострель денсаулық сақтау және биоэтика тақырыбында бірнеше мақала жазды, соның ішінде жеке тәжірибесі туралы да баяндамалар бар. 2006 жылдың наурыз айында Пострель танысы, жазушы Салли Сэтелге бүйрек сыйлады. Ол осы оқиғаны айтып берді және кейіннен жарияланған бірнеше мақаласында және блог жазбаларында сілтеме жасады, олардың көпшілігі мүше донорына сыйақы төлеуге қатысты заңдық тыйымдарды сынады. Кейбір туындыларында ол осы шектеулерді айналып өту жолдарын, мысалы, мүше донорының трансплантация тізбектерін талқылады. 2009 жылдың наурызында "Атлантик" журналында жарияланған "Менің есірткіге құмарлығым" атты мақаласында Пострель өзінің сүт безі қатерлі ісігін емдеу үшін қолданған қымбат Герцептин дәрісі туралы жазды. Ол мұндай қымбат емді басқалар да алуға бола ма және осындай инновациялық емді мүмкін ететін тәуекелді зерттеулер АҚШ-та ұсынылып отырған денсаулық сақтау реформаларында тиімді бола ма деп сұрақ қойды. Пострель қатерлі ісікпен ауыратын науқас ретіндегі тәжірибесін ауруханалардағы дизайн эстетикасының маңыздылығы және оларды науқастар үшін тартымды орта жасауға итермелейтін бәсекелестік күштер туралы жазғанда да еске алды. Бұл оның екінші кітабының негізгі ойымен байланысты, яғни сұлулық – тек сыртқы, әдемі емес, терең мағынасы бар қасиет. Әдемілік және құштарлық туралы түсініктер, сондай-ақ жақсы дизайнды жақсы ететін нәрселер туралы ойлар "Deep Glamour" блогындағы жұмысына әсер етті.
Postrel has written several articles on health care and bioethics, including accounts of her own experiences. In March 2006 Postrel donated a kidney to an acquaintance, writer Sally Satel. She has recounted the experience, and referred to it in several subsequent articles and blog posts, many of which are critical of legal prohibitions against compensating organ donors. In some of the pieces, she discusses strategies for working around these restrictions, such as organ donor transplant chains. In her March 2009 article "My Drug Problem" in The Atlantic, Postrel wrote about her own experience of being treated for breast cancer with the expensive drug Herceptin. She questioned if such a costly treatment would be available to others and if the risky research that makes such innovative treatments possible would be profitable under the proposed health care reforms in the United States. Postrel has also referred to her experience as a cancer patient in her writing about the importance of design aesthetics in hospitals and the competitive forces that drive them to create more attractive environments for patients. This ties into the thesis of her second book, that beauty is more than simply a superficial, frivolous trait and can go more than skin deep. Notions of beauty and desirability, and thoughts on what makes good design good beyond the needs of sound engineering, informed her work at the "Deep Glamour" blog.