Лионель Вальтер Ротшильд: Банкир, зоолог және қайырымдастық жұмыскері

Кіріспе

Британдық банкир және зоолог (1868–1937)

Лионель Уолтер Ротшильд, 2-ші Ротшильд бароны, де Ротшильд бароны (8 ақпан 1868 – 27 тамыз 1937) – британдық банкир, саясаткер, зоолог және әскери қызметкер, Ротшильдтер отбасының мүшесі. Ол сионистік қозғалыстың жетекшісі болғандықтан, Палестинада еврей халқының ұлттық мекенін құруға британдық қолдауды уәделеген Балфур декларациясы оған табыс етілді. Ротшильд 1925–1926 жылдары Ұлыбританиялық еврейлер депутаттары кеңесінің президенті қызметін атқарды.

Ерте өмір

Уолтер Ротшильд Лондонда Эмма Луиза фон Ротшильд пен Натан Ротшильдтің үлкен ұлы және мұрагері ретінде дүниеге келді. Үш баланың ағасы Уолтердің денсаулығы күшті емес деп есептелді және ол үйде оқыды. Жастығында ол Еуропаға саяхаттап, Бонн университетінде бір жыл оқығаннан кейін Кембридж университетінің Магдалена колледжіне түсті. 1889 жылы Кембриджді екі жылдан кейін тастап, отбасылық банк ісіне қаржыны оқу үшін енуі қажет болды. Жеті жасында ол зоологиялық музей ашатынын айтты және бала кезінде жәндіктер, көбелектер және басқа жануарларды жинады. Тринг Парктегі отбасылық үйінде кенгурулар мен экзотикалық құстар сияқты үй жануарлары болды. Ротшильд бала кезінде Тринг маңында аң аулау кезінде жылқысынан құлап, жұмысшылардың шабуылына ұшырады, бұл оқиғаны антисемитизмге байланысты деп санайды. 21 жасында ол Лондондағы отбасылық банк, N M Rothschild & Sons-қа жұмыс істеуге барып, 1889 жылдан 1908 жылға дейін жұмыс істеді. Ол қаржы саласына қызығушылық танытпады, бірақ 1908 жылы, 40 жасында ғана одан бас тартуға рұқсат алды. Алайда, оның ата-анасы өтемақы ретінде зоологиялық музей құрып, жануарларды іздеу үшін бүкіл әлемге экспедициялар ұйымдастырды. Ротшильдтің бойы 2 метр болды, сөйлеу қабілеті нашар және өте ұялшақ еді, бірақ ол алып тасбақаға мініп түскен суретін түсірді және Букингем сарайына төрт зебраға байланған атпен келіп, зебраларды үйретуге болатынын дәлелдеді. Ол ешқашан үйленбесе де, Ротшильдтің екі сүйіктісі болды, олардың бірінен қызы дүниеге келді. Альберт Гюнтермен кездесу оның құстар мен көбелектердің таксономиясына деген қызығушылығын оятты. Ротшильд өзі көп жылдар бойы Еуропа мен Солтүстік Африкада саяхаттап, жинағанмен, денсаулығы мен жұмысының шектеулерінен Кембриджде оқып жүрген кезінде, ол алыс және жақсы белгілі емес аймақтардағы жануарларды жинау үшін басқаларды (зерттеушілерді, кәсіби коллекционерлерді және жергілікті тұрғындарды) жұмысқа алды. Ол сонымен қатар жануарларды сақтаушыларды, кітапханашыны және ең бастысы, кәсіби ғалымдарды жинақтарды зерделеуге және жазуға жұмысқа алды: құстар үшін Эрнст Хартерт 1892 жылдан бастап 1930 жылы 70 жасқа толғанда зейнеткерлікке шыққанға дейін, ал энтомология үшін Карл Джордан 1893 жылдан бастап Ротшильдтің 1937 жылы қайтыс болғанға дейін. Ротшильдтің коллекциясында 300 000 құс терісі, 200 000 құс жұмыртқасы, 2 250 000 көбелек және 30 000 қоңыз, сондай-ақ мыңдаған сүтқоректілердің, бауырымен жорғалаушылардың және балықтардың үлгілері болды. Бұл жеке тұлға жинаған ең ірі зоологиялық коллекция болды. Ротшильд жирафы (Giraffa camelopardalis rothschildi) – екі емес, бес сүйек шошасы бар түршесі оның құрметіне аталды. Тағы 153 жәндік, 58 құс, 17 сүтқоректі, 3 балық, 3 жәндік, 2 бауырымен жорғалаушы, 1 мыңжаяу және 1 құрт та оның есімімен аталады. Ротшильд 1892 жылы жеке мұражайын ашты. Онда әлемдегі ең ірі табиғат тарихы коллекцияларының бірі сақталды және ол көпшілікке ашық болды. 1932 жылы бұрынғы сүйіктісі шантаж жасағаннан кейін, ол құс коллекциясының көп бөлігін Американың Табиғи тарих мұражайына сатуға мәжбүр болды. 1933 жылы ол Британ аралдарындағы құстарды зерттеу жөніндегі Британдық орнитология қорының (BTO) құрылуына қатысқан он бір адамның бірі болды. 1937 жылы қайтыс болғаннан кейін оның мұражайы мен барлық мазмұны өсиеті бойынша Британ мұражайына (оның ішінде Лондонның Табиғи тарих мұражайы да болды) берілді, бұл мекеме алған ең үлкен сыйлық болды. Трингтегі Уолтер Ротшильд зоологиялық мұражайы қазір Табиғи тарих мұражайының бөлімшесі болып табылады. 1902 жылы Венгрияға сапардан кейін Ротшильд Трингке алты тірі жеуге жарамды сопид (Glis glis) әкелді. Олардың кейбіреуі қашып, жабайы табиғатта сәтті көбейе бастады. Қазір олар Льютон, Айлсбери және Биконсфилд арасындағы үшбұрышта шамамен 200 шаршы миль аумақта жергілікті зиянкеске айналды, және олардың саны кем дегенде 10 000 деп бағаланады. Инвазивті түр болып саналатынына қарамастан, олар 1981 жылғы «Жабайы табиғат және ауыл шаруашылығы туралы» заң бойынша қорғалады. Ротшильдке 1898 жылы Гиссен университеті құрметті докторлық дәрежесін берді, 1899 жылы Британ мұражайының сенімдісі болып сайланды және 1911 жылы Корольдік қоғамның мүшесі болып сайланды. 1903 жылы майор болып тағайындалды және 1909 жылы зейнетке шықты.

Walter Rothschild was born in London as the eldest son and heir of Emma Louise von Rothschild and Nathan Rothschild, 1st Baron Rothschild, an immensely wealthy financier of the international Rothschild financial dynasty and the first Jewish peer in England. The eldest of three children, Walter was deemed to have delicate health and was educated at home. As a young man, he travelled in Europe, attending the University of Bonn for a year before entering Magdalene College, Cambridge. In 1889, leaving Cambridge after two years, he was required to go into the family banking business to study finance. At the age of seven, he declared that he would run a zoological museum and, as a child, he collected insects, butterflies and other animals. Among his pets at the family home in Tring Park were kangaroos and exotic birds. As a boy, Rothschild was once dragged off his horse and assaulted by workmen while on a hunting ride near Tring, an experience he attributed to antisemitism. At 21, he reluctantly went to work at the family bank, N M Rothschild & Sons in London. He worked there from 1889 to 1908. He evidently lacked any interest or ability in the financial profession, but it was not until 1908, at the age of 40, that he was finally allowed to give it up. However, his parents established a zoological museum as a compensation and footed the bill for expeditions all over the world to seek out animals. Rothschild was 6 feet (2 m) tall, suffered from a speech impediment and was very shy, but he had his photograph taken riding on a giant tortoise and drove a carriage harnessed to four zebras to Buckingham Palace to prove that zebras could be tamed. Though he never married, Rothschild had two mistresses, one of whom bore him a daughter. Meeting Albert Günther sparked his interest in the taxonomy of birds and butterflies. Although Rothschild himself travelled and collected in Europe and North Africa for many years, his work and health concerns limited his range and beginning while at Cambridge he employed others (explorers, professional collectors and residents) to collect for him in remote and little known parts of the world. He also hired taxidermists, a librarian and, most importantly, professional scientists to work with him to curate and write up the resulting collections: Ernst Hartert, for birds, from 1892 until his retirement at the age of 70 in 1930 and Karl Jordan for entomology, from 1893 until Rothschild's death in 1937. At its largest, Rothschild's collection included 300,000 bird skins, 200,000 birds' eggs, 2,250,000 butterflies and 30,000 beetles as well as thousands of specimens of mammals, reptiles and fishes. They formed the largest zoological collection ever amassed by a private individual. The Rothschild giraffe (Giraffa camelopardalis rothschildi), a subspecies with five ossicones instead of two, was named after him. Another 153 insects, 58 birds, 17 mammals, three fish, three spiders, two reptiles, one millipede and one worm also carry his name. Rothschild opened his private museum in 1892. It housed one of the largest natural history collections in the world and was open to the public. In 1932, he was forced to sell the vast majority of his bird collection to the American Museum of Natural History after he had been blackmailed by a former mistress. In 1933, he was one of eleven people, involved in the appeal that led to the foundation of the British Trust for Ornithology (BTO), an organization for the study of birds in the British Isles. On his death in 1937, his museum and all of its contents were given in his will to the British Museum (of which the Natural History Museum, London was then a part), the greatest accession that the institution has ever received. The Walter Rothschild Zoological Museum at Tring is now a division of the Natural History Museum. Following a visit to Hungary in 1902, Rothschild brought six live edible dormice (Glis glis) back to Tring. Some of them escaped and started breeding successfully in the wild. They have now become a localized pest over an area of approximately 200 square miles in a triangle between Luton, Aylesbury and Beaconsfield, and there are estimated to be at least 10,000 of them. Even though considered an invasive species, they are protected under the Wildlife and Countryside Act 1981. Rothschild was awarded an honorary doctorate by the University of Giessen in 1898, was elected a Trustee of the British Museum in 1899 and was elected a Fellow of the Royal Society in 1911. promoted to major in 1903 and retiring in 1909.

Сионизм және Балфур декларациясы

Белсенді сионист және Хаим Вейцманның жақын досы ретінде, ол Палестинада еврей халқының отаны туралы декларация жобасын жасауға жұмыс істеді. 1917 жылдың 2 қарашасында ол британдық сыртқы істер министрі Артур Балфурдан 148 Пикадилли мекенжайындағы үйіне келген хат алды. Хатта британдық үкімет Палестинада "еврей халқы үшін ұлттық отан" құруға қолдау білдірген. Бұл хат Балфур декларациясы деп танылды.