Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Джозеф Ритсон (2 қазан 1752 – 23 қыркүйек 1803) – ағылшын антикварі және жазушы, Робин Гуд баладаларының алғашқы ғылыми жинағын (1795) редакциялағанымен танымал. 1791 жылы Францияға сапардан оралғаннан кейін, ол француз революциясының идеяларын ынталы түрде қолдады. Сонымен қатар, ол вегетариандық қозғалыстың белсенді жақтаушысы болды. Ритсон "Гаммер Гуртонның Гирланды" немесе "Балабақша Парнасы" атты ағылшын балалар өлеңдері жинағы арқылы да белгілі, оның ішінде "Розалар қызыл" және "Кішкентай Бо Пип" сияқты өлеңдері Лондон қаласында Джозеф Джонсон баспасынан жарық көрген.
English antiquarian and writer
Joseph Ritson (2 October 1752 – 23 September 1803) was an English antiquary known for editing the first scholarly collection of Robin Hood ballads (1795). After a visit to France in 1791, he became a staunch supporter of the ideals of the French Revolution. He was also an influential vegetarianism activist. Ritson is also known for his collections of English nursery rhymes, such as "Roses Are Red" and "Little Bo Peep", in Gammer Gurton's Garland or The Nursery Parnassus, published in London by Joseph Johnson.
Ерте өмір
Ол Стоктон-он-Тис қаласында, Дурхам графтығында, Вестморлендтің шаруа отбасында дүниеге келген. Ол негізінен жетекші мүлік құқығы сарапшысы Ральф Брэдлиден заң білімін алды. Содан кейін ол 22 жасында Лондонға мүлік құқығы сарапшысы болып қоныстанды.
He was born in Stockton on Tees, County Durham, of a Westmorland yeoman family. He was educated for the law, mainly by Ralph Bradley the leading conveyancer. He then settled in London as a conveyancer at 22.
Автор
Ол бос уақытын әдебиетке арнады, ал 1782 жылы Томас Уортонның «Ағылшын поэзиясының тарихына» қарсы шабуыл жасады. Уортонды жалғаншы, ал ақылынан адасып, білімі жетпейтінін жасыру үшін өтірік айтқан деп айыптаған «Ескертпелерінің» өрескел тондылығы әдеби ортада қызу пікірталас тудырды. Ритсон оның талқылаған барлық ұсақ-түйек мәселелерде дұрыс болды, және оның түзетулері қабылданды, бірақ оның сын-ескертпелерінің әділетсіз ащы тілі сол кезде зор ашу-ыза тудырды, бұл Ритсонды қуантқандай көрінді. 1783 жылы Сэмюэл Джонсон мен Джордж Стивенс Шекспирдің мәтіні үшін Уортон сияқты қатал сынға ұшырады. Епископ Перси «Ежелгі әндер» жинағының (1787 жылы басылған, 1790 жылы даталанған, 1792 жылы жарық көрген) алғы сөзінде күшті шабуылға ұшырады. Роберт Саути Сэмюэл Тейлор Колриджге (1803 жылғы 14 наурыздағы хатында) «Ритсон – біздің антиквариаттарымыздың арасындағы ең ерекше, бірақ ең адал адамы, ол Перси мен Пинкертонды әділдіктен гөрі мейірімсіздікпен сынап-жазалайды» деп жазды. Ритсон әдетте ескі әндердің, балладалардың және өлеңмен жазылған романдадың мәтіндерінің дұрыстығын қамтамасыз ету үшін бар күшін жұмсады. Оның Робин Гуд балладаларын жинауы, шынымен де, оның ең үлкен жетістігі болуы мүмкін. Алайда, ол өзге шығармаларын өңдегеннен өзгеше, Джейкобин болғандықтан, Робин Гуд байлардан тонап, кедейлерге береді деген бұрын-соңды естімеген идеяны қабылдады, ол тек епископтар мен Ноттингем шерифін тонаудан гөрі, байлардан тонап, кедейлерге беруді білдірді. Ритсоннан Робин Гудқа байлардан тонап, кедейлерге беруді кім тапсырды деп сұрағанда, ол былай деп жауап берді:
He devoted his spare time to literature, and in 1782, he published an attack on Thomas Warton's History of English Poetry. The tone of his Observations, in which Warton was treated as a pretender, charged with cheating and lying to cover his ignorance, caused a sensation in literary circles. In nearly all the small points with which he dealt, Ritson was in the right, and his corrections have since been adopted, but the unjustly bitter language of his criticisms roused great anger at the time, much, it would appear, to Ritson's delight. In 1783 Samuel Johnson and George Steevens were attacked in the same bitter fashion as Warton for their text of Shakespeare. Bishop Percy was next subjected to a furious onslaught in the preface to a collection of Ancient Songs (printed 1787, dated 1790, published 1792). In a letter (14 March 1803) to Samuel Taylor Coleridge, Robert Southey wrote that "Ritson is the oddest, but most honest of all our antiquarians, and he abuses Percy and Pinkerton with less mercy than justice". Ritson usually spared no pains himself to ensure accuracy in the texts of old songs, ballads and metrical romances which he edited. His collection of the Robin Hood ballads is perhaps his greatest single achievement. However, unlike the other works he edited, he gave in to his own political prejudices as a Jacobin when he included the idea, uncommon until then, that Robin Hood robbed the rich and gave to the poor rather than simply robbing the bishops and the Sheriff of Nottingham. When Ritson was asked who gave Robin Hood a commission to rob from the rich and give to the poor, his response was:
«Патшаларға оны ең қиын жерден алып, ең қажетсіз жерге беруге рұхсат беретін сол күш». Сэр Уолтер Скотт, оның мінезіне қарамастан, оның еңбекқорлығы мен дәлдігіне таң қалды және онымен жақсы қарым-қатынаста болатын жалғыз адам болды. Скотттың айтуынша, Ритсон – «жеткізгіш байқаушы, терең зерттеуші және еңбекқор адам». Ол Джон Патерсонның «Мэр» атты шығармасында «картоп философы» ретінде бейнеленеді. Бұл Джеймс Хогтың 1825 жылы «Ньюкасл журналында» алғаш жарияланған Эдинбург баспагерлік ортасы туралы аллегориялық сатирасы. Ол орфографияға ерекше көңіл бөлді; кейінгі кітаптарында өзі ойлап тапқан реформаланған орфографияны көбірек қолданды. 1796 жылы Ритсон психикалық құлдыраудың белгілерін көрсетті, ал 1803 жылғы 10 қыркүйекте ол толығымен ақылдан шығып, Грей Инндегі бөлмесіне барикада қойды, қолжазбаларын өртеді және ақырында Хокстонға күштеп жеткізілді, онда қайтыс болды. Ритсон атеист еді.
That same power which authorises kings to take it where it can be worst spared, and give it where it is least wanted. Sir Walter Scott, who admired his industry and accuracy in spite of his temper, was almost the only man who could get on with him. According to Scott, Ritson was "a man of acute observation, profound research, and great labour". He features as 'the potato philosopher' in John Paterson's Mare, James Hogg's allegorical satire on the Edinburgh publishing scene first published in the Newcastle Magazine in 1825. Spelling became one of his eccentricities; in his later books, he increasingly adopted a reformed spelling of his own devising. As early as 1796, Ritson showed signs of mental collapse, and on 10 September 1803, he became completely insane, barricaded himself in his chambers at Gray's Inn, made a bonfire of manuscripts, and was finally forcibly removed to Hoxton, where he died. Ritson was an atheist.
Вегетариандық
Ритсон – ерте вегетариандық қозғалыстың белсендісі болған. Ол 1772 жылы Бернард Мандевиллдің «Аралар туралы аңыз» атты еңбегін оқығаннан кейін вегетариандыққа көшті және көкөністер мен сүтке негізделген диета ұстанды. 1802 жылы оның «Жануар тағамынан бас тарту – моральдық міндет» атты мақаласын сэр Ричард Филлипс жариялады. Биограф Бертран Харрис Бронсон Ритсонның күнделігінен алынған үзінділерге сүйене отырып, оның вегетариандық диетасы маффин, торт, ірімшік, нан, май, сүт, сыра және эльден тұратындығын айтқан.
Ritson was an early vegetarianism activist. He became a vegetarian in 1772 after reading Bernard Mandeville's The Fable of the Bees and adopted a diet that was based on vegetables and milk. In 1802, his An Essay on Abstinence from Animal Food, as a Moral Duty, was published by Sir Richard Phillips. Biographer Bertrand Harris Bronson has noted that based on excerpts from Ritson's daily journal his vegetarian diet consisted of muffins, cake, cheese, bread, butter, milk, beer and ale.