Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Некеге тұруға уәде беру; некеге дайындалу кезеңі
Promise to wed; period of preparation before marriage
Жағу (некеге тұруға уәде беру) – некеге тұру туралы ұсынысты қабылдау туралы жариялау мен некеге тұрудың өзі арасындағы уақыт кезеңі (әдетте, бірақ әрқашан емес, тоймен басталады). Осы кезеңде жұптар «жағулы», «құдаланған», «ниеттес», «жағуға міндеттенген» немесе жай ғана «жағулы» деп аталады. Болашақ күйеу жігіттер мен қалыңдықтар сәйкесінше «жағулы жігіт» (ер адам) және «жағулы қыз» (әйел адам) деп аталады. Сүйісудің ұзақтығы әртүрлі болуы мүмкін және көбінесе мәдени нормаларға немесе тараптардың келісіміне байланысты. Бұрынғы кезде ұзақ жылдарға жағу жасау формалды ұйымдастырылған некелерде кең таралған, сондай-ақ ата-аналар балаларының некесін олар есейгенге дейін көп жылдар бұрын ұйымдастыруға келісетін. Бұл әлі де кейбір елдерде кездеседі. Көптеген дәстүрлі христиан діндерінде христиандық жағу рәсімі (сондай-ақ «жағулы жұпқа бата беру» немесе «ниетті жариялау» деп те аталады) бар, ол Құдай мен шіркеу алдында некеге тұру ниетін батамен бекітеді. (Ескерту: ежелгі еврей тіліндегі «эрусин» сөзі қазіргі ивритте «жағу» мағынасын білдіреді, бірақ «құдалық» емес.) Бұл кейіннен Ежелгі Грецияда «гамос» және «энгеизис» рәсімдері ретінде қабылданды, бірақ яһудилердегіден айырмашылығы, куәгерлер алдында жасалған келісім ауызша ғана болды. Сақинаны римдік неке заңдары яһудилерден қарыз алды, күйеу жігіт некеге тұруға ант бергеннен кейін және жағу тойында сыйлықтарды ұсынғаннан кейін сақина тағу рәсімі болды.
An engagement or betrothal is the period of time between the declaration of acceptance of a marriage proposal and the marriage itself (which is typically but not always commenced with a wedding). During this period, a couple is said to be fiancés (from the French), betrothed, intended, affianced, engaged to be married, or simply engaged. Future brides and grooms may be called fiancée (feminine) or fiancé (masculine), the betrothed, a wife to be or husband to be, respectively. The duration of the courtship varies vastly, and is largely dependent on cultural norms or upon the agreement of the parties involved. Long engagements were once common in formal arranged marriages, and it was not uncommon for parents betrothing children to arrange marriages many years before the engaged couple were old enough. This is still done in some countries. Many traditional Christian denominations have optional rites for Christian betrothal (also known as 'blessing an engaged couple' or 'declaration of intention') that bless and ratify the intent of a couple to marry before God and the Church. To complicate matters, erusin in modern Hebrew means engagement, not betrothal.) This was later adopted in Ancient Greece as the gamos and engeysis rituals, although unlike in Judaism, the contract made in front of witness was only verbal. The giving of a ring was eventually borrowed from Judaism by Roman marriage law, with the fiancé presenting it after swearing the oath of marriage intent, and presenting of the gifts at the engagement party.
Иудаизм
Талмуд дәуіріндегі (б.з.д. 1-ғасыр – б.з. 6-ғасыры) яһуди үйлену тойларында, құдалық (эрусин) және үйлену (нисуин) рәсімдері көбінесе бір жылға дейін аралықпен өткізілетін. Келін өз ата-анасымен бірге тұратын, ал үйлену рәсімі күйеу жігіт оның үшін дайындаған бөлмеде немесе шатырда өтетін. Орта ғасырлардан бері бұл екі рәсім қосылып, көпшілік алдында бірлесіп өткізіледі. Құдалық қазіргі таңда яһуди үйлену рәсімінің бөлігі болып табылады, күйеу келінге сақина немесе ең болмағанда символдық құны бар зат сыйлағанда орындалады. Жоғарыда айтылғандай, яһуди дінінде құдалық және жай ғана келісім екі бөлек нәрсе саналады; құдалықты бұзу ресми ажырасуды қажет етеді, ал құдалыққа берген уәдені бұзу – зиналық қатынасқа тең.
In Jewish weddings during Talmudic times (c.1st century BC – 6th century AD), the two ceremonies of betrothal (erusin) and wedding usually took place up to a year apart; the bride lived with her parents until the actual marriage ceremony (nissuin), which would take place in a room or tent that the groom had set up for her. Since the Middle Ages the two ceremonies have taken place as a combined ceremony performed in public. The betrothal is now generally part of the Jewish wedding ceremony, accomplished when the groom gives the bride the ring or another object of at least nominal value. As mentioned above, betrothal in Judaism is separate from engagement; breaking a betrothal requires a formal divorce, and violation of betrothal is considered adultery.
Христиандық
Көптеген жерлерде, Құдалық рәсімі (сондай-ақ 'құдалықты баталау' немесе 'ниетті жариялау' деп те аталады) қасиетті некеге дейінгі дайындық ретінде бүгінгі таңда христиан дінінің дәстүрлі түрлерінде екі христианның бір-бірімен үйлену ниетіне бата беру және бекіту рәсімі болып табылады. Құдаланған жұбайлар некеге тұрғанға дейін, тіпті физикалық байланыс жасағаннан бұрын да заңды түрде күйеу мен әйел деп есептеледі. Батыс Еуропа мәдениетінде ресми құдалық кезеңі 1215 жылы Папа Иннокентий III басқарған Төртінші Латеран кеңесінде басталған болуы мүмкін, онда "некелер шіркеулерде дін қызметкерлері арқылы белгілі бір уақытта жариялануы керек, егер заңды кедергілер болса, олар білінуі үшін" деп шешім қабылданды. Некеге тұру ниетінің мұндай ресми шіркеуде жариялануы хабарлама (banns) деп аталады. Кейбір елдерде хабарлама оқу заңды неке рәсімінің бір бөлігі болуы мүмкін.
In most localities, the Rite of Betrothal (also known as 'blessing an engaged couple' or 'declaration of intention') as a precursor to Holy Matrimony is an optional practice in traditional forms of Christianity today that blesses and ratifies the intention of two Christians to marry one another. Betrothed couples are regarded legally as husband and wife – even before their wedding and physical union. The concept of an official engagement period in Western European culture may have begun in 1215 at the Fourth Lateran Council, headed by Pope Innocent III, which decreed that "marriages are to be announced publicly in the churches by the priests during a suitable and fixed time so that, if legitimate impediments exist, they may be made known." Such a formal church announcement of the intent to marry is known as banns. In some jurisdictions, reading the banns may be part of one type of legal marriage.
Протестанттық шіркеулер
Лютерандық "Құлшылық үлгілері" кітабында "Шіркеудегі құдалық рәсімінің нысаны мен тәртібі" бөлімі бар, ол шіркеуде немесе келіннің үйінде өткізілуі мүмкін. Бұл рәсім тарих бойында кездеседі, мысалы, ерте лютерандық құлшылық мәтіндерінде, сондай-ақ 1604 жылғы Страсбург К.О. сияқты нұсқаларда да кездеседі.
The Lutheran book of Liturgical Forms includes the "Form and Manner of Betrothal in Church", which can take place in the church or alternatively, in the house of the bride. This rite can be found throughout history, such as in early Lutheran liturgical texts, the Stasbourg C. O. 1604 being an example.
Неке балдақтары
Көңіл қою сақиналарының әдет-ғұрыптары уақытқа, орынға және мәдениетке қарай әртүрлі болады. Көңіл қою сақинасы тарихи тұрғыдан сирек кездесетін, ал мұндай сыйлық берілген жағдайда ол неке сақинасынан бөлек болған. Еврей Киелі кітабында некеге тұздық беру дәстүрінің алғашқы мысалы Жараттылыс 24:22 (HE) -де, Дамаск қаласының Елиезер Ребеккаға алтын мұрын сақинасын (Chayei Sarah 24:22) бергенде кездеседі, ал Саадия Гаон да Нехемия 7:46 (HE) -дегі «benei tabbaot» (сақиналардың балалары) деген тіркес бұл практиканың мүмкін көзі болуы мүмкін екенін айтады. Соңғы жағдайда сөз байласу емес, некеге тұруға қатысты; яһуди дінінде некеге тұрудың үш жолының бірі - күйеудің қалыңдыққа ақша немесе кемінде бір номиналды құндылығы бар зат беруі. Шындығында, яһуди дінінде некелік сақинамен келісім жасау ұзақ жылдардан бері қалыптасқан дәстүр. Византия империясында неке сақинасын қолдану біздің заманымыздың 3-ші ғасырына дейін барып жетеді. Рим империясы кезеңіндегі романтикалық сақиналарда жиі қол ұстасу бейнесі болған, ол келісімді білдірген, содан кейін келттік кладдаг символы (жүректі қысып ұстаған екі қол) екі адам арасындағы махаббат пен адалдықтың символы ретінде дамыған болуы мүмкін. Римдіктер шеңберді екі адамның арасындағы байланыс деп санаған және мәңгілік символы ретінде қараған, бірақ алғаш рет оны төртінші саусаққа (сақина саусағына) римдіктер киген, олар бұл саусақты «махаббат тамыры» - vena amoris бастауы деп есептеген, ол жүрекке дейін жететін тамыр. Көңіл қою сақиналарын беру немесе алмастырудың қазіргі батыстық формасы дәстүрлі түрде 1477 жылы Киелі Рим императоры Максимилиан I Бургундиялық Марияға алмаз сақинасын сыйға тартқан кезде басталды деп есептеледі. Аргентина сияқты басқа елдерде ерлер мен әйелдер неке сақинасына ұқсас сақина тағады. Олар бейресми «дос-қызы» қарым-қатынасын білдіретін күмістен («alianza de plata») жасалған, бірақ бұл алғашқы қадам әрқашан орындалмайды; алайда, қаржылық жағдайға байланысты бұл жалғыз сақина болуы мүмкін. Алтын бау («anillo de compromiso» немесе «alianza de oro») қызға беріледі, ал алмаз сақина («cintillo») күйеу жігіт ұсыныс жасағанда неке рәсімінде беріледі. Күйеу жігіт тойда киген алтын бау немесе жаңасы (кейбір ерлер оны көңіл қою кезеңінде тақпауды қалайды) қалыңдыққа беріледі; ал қалыңдық рәсімде бастапқы алтын бау мен жаңа алмазды алады. Қалыңдықтың алмаз сақинасы некеде және одан кейін, әсіресе ресми шараларда немесе кештерде неке сақинасының үстіне тағылады; әйтпесе, көңіл қою сақинасы екі тарап үшін де күнделікті киюге жеткілікті. Той кезінде сақиналар оң қолдан сол қолға ауыстырылады. Бразилияда олар әрқашан алтыннан жасалады және көңіл қою сақинасы үшін ешқандай дәстүр жоқ. Ерлер де, әйелдер де көңіл қою кезеңінде некелік сақинаны оң қолына тағады, ал некеге тұрғаннан кейін оларды сол қолына ауыстырады. Қазіргі заманда кейбір әйелдердің неке сақиналары екі бөлек бөліктен жасалады. Бір бөлігін күйеуінің ұсынысын қабыл алғанда тағу үшін, екіншісін неке рәсімінде беру үшін қызға береді. Екі сақинаны бірге таққанда, олар бір зергерлік бұйымға ұқсайды.
Customs for engagement rings vary according to time, place, and culture. An engagement ring has historically been uncommon, and when such a gift was given, it was separate from the wedding ring. The first instance of the tradition of giving a ring for marriage in the Hebrew Bible is in Genesis 24:22 (HE), when a golden nose ring (Chayei Sarah 24:22) was given by Eliezer of Damascus to Rebecca, with Saadiah Gaon also citing as a possible source of the practice in the phrase in Nehemiah 7:46 (HE) be’nei tabbaot (children of the rings). The latter case refers to betrothal (see above) rather than engagement; one of the three ways in which betrothal may be effected in Judaism is by the husband giving the bride money or an object of at least nominal value. In fact, it is a long standing practice within Judaism to contract the betrothal with a ring. The practice of Marriage ring in Byzantine Empire date back to 3rd century CE. Romantic rings from the time of the Roman Empire sometimes bore clasped hands symbolizing contract, from which the later Celtic Claddagh symbol (two hands clasping a heart) may have evolved as a symbol of love and commitment between two people. Romans believed the circle was a bond between the two people who were to be married and signified eternity, but was first practiced on the fourth finger/ring finger by the Romans, who believed this finger to be the beginning of the vena amoris ("vein of love"), the vein that leads to the heart. The modern Western form of the practice of giving or exchanging engagement rings is traditionally thought to have begun in 1477 when Maximilian I, Holy Roman Emperor, gave Mary of Burgundy a diamond ring as an engagement present. In other countries like Argentina, men and women each wear a ring similar to wedding bands. They are made of silver ("alianza de plata") when manifesting an informal "boyfriend girlfriend" relationship, though this first step might not always happen; howbeit depending on finances, this may be the only ring given at all. The gold band ("anillo de compromiso" or "alianza de oro") is given to the bride when the commitment is formal and the [optional] diamond ring ("cintillo") is reserved for the wedding ceremony when the groom gives it to the bride. The gold band that the groom wore during the engagement – or a new one, as some men choose not to wear them during engagement – is then given to the groom by the bride; and the bride receives both the original gold band and the new diamond at the ceremony. The bride's diamond ring is worn on top of the engagement band at the wedding and thereafter, especially at formal occasions or parties; otherwise the engagement band suffices for daily wear for both parties. At the wedding, the rings are swapped from the right to the left hand. In Brazil, they are always made of gold, and there is no tradition for the engagement ring. Both men and women wear the wedding band on their right hand while engaged, and, after they marry, they shift the rings to their left hands. In the modern era, some women's wedding rings are made into two separate pieces. One part is given to her to wear as an engagement ring when she accepts the marriage proposal and the other during the wedding ceremony. When worn together, the two rings look like one piece of jewelry.
Тапсырыс берушілер
Қазіргі американдық мәдениетте кейбір құдалықтар құдалық тойында жарияланады, дәстүр бойынша оны келіннің ата-анасы өткізеді. Бұл тойлар үйлену тойына дейін келін мен күйеудің достарын және туыстарын бір жерде таныстыруға көмектеседі. Көбінесе заманауи құдалық тойлары коктейльдік қабылдау немесе қарапайым декорациясы бар кешкі ас түрінде болады. Сыйлықтар көбінесе үйлену тойының өзінде немесе келінге арналған тойда беріледі.
In contemporary American culture some engagements are announced at an engagement party, traditionally hosted by the bride's parents. These parties help introduce both the bride and groom's friends and family to each other in one place prior to the wedding. Often contemporary engagement parties are either cocktail parties or dinners with décor kept to a minimum. Gifts are not often given until either the wedding itself or a bridal shower.