Фридрих Барбаросса: Священный Рим Императорының ұлы тұлғасы

Кіріспе

1155–1190 жылдардағы Киелі Рим императоры Фредерик Барбаросса (1122 жылдың желтоқсаны – 1190 жылдың 10 маусымы), сондай-ақ Фредерик I (link=no; ), 1155 жылдан бастап 35 жыл өткен соң 1190 жылы қайтыс болғанға дейін Киелі Рим императоры болды. Ол 1152 жылдың 4 наурызында Франкфурт қаласында Германия королі болып сайланды және 1152 жылдың 9 наурызында Ахенде тәж киді. 1155 жылдың 24 сәуірінде Павияда Италия королі болып танылды және 1155 жылдың 18 маусымында Рим папасы Адриан IV-тің қолдарынан Римде императорлық дәреже алды. Екі жылдан кейін, оның империясымен байланысты құжатта «sacrum» («қасиетті») термині алғаш рет қолданылды. Кейіннен ол 1178 жылдың 30 маусымында Арль қаласында Бургундия королі болып ресми түрде тағайындалды. Оны Италияның солтүстік қалалары Барбаросса деп атады, бұл итальян тілінде «қызыл сақал» деген мағынаны білдіреді; ал неміс тілінде ол «Кайзер Ротбарт» деп аталды, яғни «Қызыл сақал императоры». Итальяндық лақап атының, тіпті кейінгі неміс тілінде де қолданылуы, оның мансабында итальяндық жорықтардың маңыздылығын көрсетеді. Фредерик 1152 жылы император болып сайланудан бұрын 1147–1152 жылдары (Фредерик III ретінде) Швабия герцогі болды. Ол Хогенштауфен әулетінің герцогы Фредерик II және Бавария герцогы Генрих IX-тың қызы Юдиттің ұлы болды. Осылайша Фридрих Германияның екі белгілі әулетінің ұрпағы болып саналды, бұл оны империяның сайлаушы ханзадалары үшін қабылданатын кандидат етті. Фридрих үшінші крест жорығына қатысып, киелі жерге құрлық жолымен сапар шекті. 1190 жылы Фредерик Салеф өзенін кешіп өту кезінде суға батып қайтыс болды, оның армиясының көп бөлігі Акраға жетпей тұрып крест жорылын тастап кетті. Тарихшылар оны Киелі Рим империясының орта ғасырлардағы ең ұлы императорларының бірі деп есептейді. Ол замандастарының көзінде адамнан асып түсетіндей қасиеттерді үйлестірді: ұзақ өмір сүруі, жоғары амбициясы, ұйымдастырушылық қабілеті, соғыс дағдысы және саяси көрегендігі. Оның Орталық Еуропа қоғамы мен мәдениетіне қосқан үлесіне, инвеституралық дау аяқталғаннан бері неміс мемлекеттерінде үстемдік құрған папалық билікті теңгерген Corpus Juris Civilis, яғни римдік құқық үстемдігін қайта жаңарту кіреді. Қазіргі зерттеушілер Фридриктің мұрасын зерттей отырып, аңыздарды ашуға және нақты тарихи тұлғаны қайта құруға тырысады – бұл күш-жігер императордың өзіне және онымен байланысты әлеуметтік өзгерістерге жаңа көзқарас ұсынады.

Holy Roman Emperor from 1155 to 1190

Frederick Barbarossa (December 1122 – 10 June 1190), also known as Frederick I (link=no; ), was the Holy Roman Emperor from 1155 until his death 35 years later in 1190. He was elected King of Germany in Frankfurt on 4 March 1152 and crowned in Aachen on 9 March 1152. He was crowned King of Italy on 24 April 1155 in Pavia and emperor by Pope Adrian IV on 18 June 1155 in Rome. Two years later, the term sacrum ("holy") first appeared in a document in connection with his empire. He was later formally crowned King of Burgundy, at Arles on 30 June 1178. He was named Barbarossa by the northern Italian cities which he attempted to rule: Barbarossa means "red beard" in Italian; in German, he was known as Kaiser Rotbart, which in English means "Emperor Redbeard." The prevalence of the Italian nickname, even in later German usage, reflects the centrality of the Italian campaigns to his career. Frederick was by inheritance Duke of Swabia (1147–1152, as Frederick III) before his imperial election in 1152. He was the son of Duke Frederick II of the Hohenstaufen dynasty and Judith, daughter of Henry IX, Duke of Bavaria, from the rival House of Welf. Frederick, therefore, descended from the two leading families in Germany, making him an acceptable choice for the Empire's prince electors. Frederick joined the Third Crusade and opted to travel overland to the Holy Land. In 1190, Frederick drowned attempting to cross the Saleph River, leading to most of his army abandoning the Crusade before reaching Acre. Historians consider him among the Holy Roman Empire's greatest medieval emperors. He combined qualities that made him appear almost superhuman to his contemporaries: his longevity, his ambition, his extraordinary skills at organization, his battlefield acumen, and his political perspicacity. His contributions to Central European society and culture include the re establishment of the Corpus Juris Civilis, or the Roman rule of law, which counterbalanced the papal power that dominated the German states since the conclusion of the Investiture controversy. Modern researchers, while exploring the legacy of Frederick, attempt to uncover the legends and reconstruct the true historical figure—these efforts result in new perspectives on both the emperor as a person and the social developments associated with him.

Ерте өмір

Фридрих 1122 жылдың желтоқсан айының ортасында Хагенауда, Швабия герцогы Фридрих II және Бавариялық Юдиттің ұлы ретінде дүниеге келді. Оның әкесі Гогенштауфен әулетінен, ал анасы Вельф әулетінен шыққан, бұл Германиядағы ең күшті екі әулет еді. Гогенштауфендерді көбінесе гибеллиндер деп атаған, бұл Швабиядағы әулеттік орын – Вайблинген қамалының итальяндық атауынан туындаған; Вельфтерлер де ұқсас итальяндық атаумен гульфтер деп аталды. Фридрих сондай-ақ әкесінің әжесі Агнес арқылы салиан әулетінің ұрпағы болды, себебі ол император Генрих IV және Савойялық Бертаның қызы еді. Ол анасы Юдитта арқылы да салиандармен байланысты болды, өйткені ол император Отто II және оның әйелі Теофанадан тараған. Осылайша, Фридрих Ұлы Оттон императоры мен оның әйелдері Эадгит және Аделаиданың әулетін жалғастырды. Ол ерте жасынан атқа мінуге, аң аулауға және қару-жарақ қолдануға үйренді, бірақ оқи да, жаза да алмады, сондай-ақ өмірінің кейінгі кезеңіне дейін латын тілінде сөйлей алмады. Ол өзінің інісі, король Конрад III билік еткен кезде бірнеше хофтагқа қатысты, бұл Киелі Рим империясының ақсүйектері арасында танымал бейресми және жүйесіз жиналыстардың бір түрі болды. Олар 1141 жылы Страсбургте, 1142 жылы Констанцта, 1143 жылы Ульмде, 1144 жылы Вюрцбургте және 1145 жылы Вормста өтті.

Екінші крест жорығы

1147 жылдың басында Фридрих, оның ағасы Конрад III 1146 жылдың 28 желтоқсанында крест жорығына қатысуға публично ант бергеннен кейін, Екінші крест жорығына қосылуға шешім қабылдады. Фридриктің әкесі, герцог Фридрих II, бұған қатты қарсылық білдірді, ал Фрейзингі Оттонның айтуынша, герцог ағасын ұлына жорыққа баруға рұқсат бергені үшін айыптады. Өлімі жақын болған герцог Фридрих, ұлының жесір әйелін және кіші өгей інісін күтіп-бағуын, крест жорығына қатысып өмірін қауіпке тікпеуін күтті. Мүмкін, крест жорығына дайындалып, Фридрих 1147 жылдың наурыз айына дейін Вобургдан Аделаидаға үйленді. Оның әкесі 4 немесе 6 сәуірде қайтыс болды, ал Фридрих оның орнына Швабия герцогы болды. Неміс крестонос армиясы жеті аптадан кейін Регенсбургтен аттанды. 1147 жылдың тамызында Византия империясы арқылы өте жатқанда, ауруға шалдыққан крестонос Адрианопольдің сыртындағы монастырьда емделу үшін тоқтады. Сол жерде ол тоналып, өлтірілді. Конрад Фридрихке одан өш алуды бұйырды. Швабия герцогы монастырьды қиратты, қарақшыларды тұтқынға алып, өлім жазасын орындады және ұрланған ақшаны қайтаруды талап етті. Византиялық генерал Просухтың араласуы жағдайдың одан ары ушығуына жол бермеді. Бірнеше аптадан кейін, 8 қыркүйекте Фридрих пен Велф VI негізгі лагерьті су тасқынынан аман қалған немiс крестоносшыларының қатарында болды. Олар негізгі армиядан шалқап жатқан төбеде орналасты. Армияның қалдықтары келесі күні Константинопольға жетті. Конрад III армияны Анатолия арқылы жүргізуге тырысты, бірақ Дорілей маңындағы түрік шабуылдарының салдарынан бұл қиындыққа толы болғандықтан, кері қайтуға шешім қабылдады. Артқы ешкім қалмады. Конрад Фридрихті Франция патшасы Людовик VII-ге оқиға туралы хабарлап, көмек сұрау үшін алдын ала жіберді. Француз және неміс армиялары содан кейін бірге ілгеріледі. Конрад Эфесте Рождествоға таяу ауырған кезде, ол Фридриктің де арасында болған жеке сүйемелдемесімен бірге кемемен Константинопольге оралды. Византиялық кемелер мен қаржымен неміс армиясы 1148 жылдың 7 наурызында Константинопольден қайтадан шығып, 11 сәуірде Акраға жетті. Пасхадан кейін Конрад пен Фридрих Иерусалимге сапар шекті, онда Фридрих Хоспитальерлер орденінің қайырымдылық жұмыстарына қатты әсерленді. Ол 24 маусымда Акра кеңесіне қатысты, онда крестонос армиясы Дамаскіге шабуыл жасайтын шешім қабылданды. Дамаскіге жасалған қоршау (24-28 шілде) бес күнге созылды және сәтсіз аяқталды. Монстың Гилберті 50 жылдан кейін Фридриктің "Дамаск алдындағы барлық басқалардан қару-жарақпен басымдық танытқанын" жазды. 8 қыркүйекте неміс армиясы Акрадан теңізге шықты. Отанына қайта жолда Конрад III және Фридрих Салоникиде тоқтады, онда олар Конрадтың император I Мануил Комненмен өткен қыста келіскен шартты сақтауға ант берді. Бұл шарт немістерді византиялықтармен бірлесіп Сицилия королі II Роджерге шабуыл жасауға міндеттеді. Шартты бекіткеннен кейін Фридрих Германияға алдын ала жіберілді. Ол Болгария және Венгрия арқылы өтіп, 1149 жылдың сәуірінде Германияға келді.

In early 1147, Frederick decided to join the Second Crusade after his uncle, King Conrad III, had taken the crusader vow in public on 28 December 1146. Frederick's father, Duke Frederick II, strongly objected to this and according to Otto of Freising, the duke berated his brother for permitting his son to go. The elder Frederick, who was dying, expected his son to look after his widow and younger half brother once he had passed on, not risk his life by going on a crusade. Perhaps in preparation for the crusade, Frederick married Adelaide of Vohburg sometime before March 1147. His father died on 4 or 6 April and Frederick succeeded him as the Duke of Swabia. The German crusader army departed from Regensburg seven weeks later. In August 1147, while crossing the Byzantine Empire, an ill crusader stopped in a monastery outside Adrianople to recuperate. There he was robbed and killed. Conrad ordered Frederick to avenge him. The duke of Swabia razed the monastery, captured and executed the robbers and demanded they return the stolen money. The intervention of the Byzantine general Prosuch prevented further escalation. A few weeks later, on 8 September, Frederick and Welf VI were among the few German crusaders who survived when a flash flood destroyed the main camp. They had decided to encamp on a hill a ways away from the main army. The remains of the army reached Constantinople the following day. Conrad III attempted to lead the army across Anatolia but finding this too difficult in the face of constant Turkish attacks near Dorylaeum, decided to turn back. The rearguard was subsequently annihilated. Conrad sent Frederick ahead to inform King Louis VII of France of the disaster and ask for help. The two armies, French and German, then advanced together. When Conrad fell ill around Christmas in Ephesus, he returned to Constantinople by ship with his personal retinue, which included Frederick. With Byzantine ships and money, the German army once again left Constantinople on 7 March 1148 and arrived in Acre on 11 April. After Easter, Conrad and Frederick visited Jerusalem, where Frederick was impressed by the charitable works of the Knights Hospitaller. He took part in the council of Acre on 24 June, where a decision was reached that the crusaders would attack Damascus. The Siege of Damascus (24–28 July) lasted a mere five days and ended in failure. Gilbert of Mons, writing fifty years later, recorded that Frederick "prevailed in arms before all others in front of Damascus". On 8 September, the German army sailed out of Acre. On the route home, Conrad III and Frederick stopped in Thessaloniki where they swore oaths to uphold the treaty that Conrad had agreed with Emperor Manuel I Komnenos the previous winter. This treaty obligated the Germans to attack King Roger II of Sicily in cooperation with the Byzantines. After confirming the treaty, Frederick was sent ahead to Germany. He passed through Bulgaria and Hungary and arrived in Germany in April 1149.

Сайлау

1152 жылы ақпанда Конрад қайтыс болғанда, оның жанында Фридрих пен Бамберг епископы ғана болды. Кейін екеуі де Конрадтың санасы толыққанды болған күйде, корольдік белгілерін Фридрихке тапсырғанын және оның алты жасар ұлы, болашақ Швабия герцогы Фредерик IV емес, оның патшалық билігін мұрагерлік еткенін айтты. Ол бірнеше күннен кейін, 1152 жылдың 9 наурызында Ахенде Рим патшасы болып таж киді. Генрих IV және Генрих V билік еткен жылдары Германия империясының мәртебесі шатырлап, инвеституралық даудың салмағынан билігі әлсіреп кетті. Генрих V-нің 1125 жылы қайтыс болуынан кейін, неміс монархиясы жиырма бес жылға жуық уақыт бойы нақты билігі жоқ, тек атағы ғана болды. Сайлаушы ханзадалар таңдаған патшаға тек өз герцогтығының ресурстары ғана берілді, сонымен қатар оған нақты билік пен басшылықты жүзеге асыруға кедергі келтірілді. Патшалық атақ та бір отбасыдан екіншісіне ауысып отырды, осылайша неміс тәжіне кез келген династиялық мүдделердің дамуына жол берілмеді. 1152 жылы Фридрих патша болып сайланғанда, патшалық билік жиырма бес жылдан астам уақыт бойы, тіпті сексен жылдан астам уақыт бойы тоқтатылған еді. Нақты байлық тек Солтүстік Италияның бай қалаларында болды, олар әлі де неміс патшасының номиналды бақылауында еді. Салиялық әулет Генрих V-нің 1125 жылы қайтыс болуымен тоқтатылды, ал неміс князьдері оның жүрегі ауырған інісі Швабия герцогіне тәж беруден бас тартты, өйткені ол Генрих V-тің императорлық билігін қайтаруға тырысады деп қорқады. Оның орнына олар Лотарь III-ні (1125–1137) таңдады, ол Гогенштауфендермен ұзаққа созылған дауға қатысты және Вельфтерге үйленді. Гогенштауфендердің бірі Германияның Конрад III (1137–1152) ретінде таққа отырды. 1152 жылы Фридрих Барбаросса өзінің інісінің орнын басып патшалық билікке келгенде, осы қақтығысты аяқтауға зор мүмкіндік туды, өйткені оның анасының тарапынан Вельфтерге жақындығы бар еді. Фридрих біріктіруге тырысқан Германия 1600-нан астам жеке мемлекеттердің мозаикасынан тұрды, әрқайсысының өз князі болды. Олардың кейбіреулері, мысалы, Бавария мен Саксония үлкен болды. Көптегендері картада табуға қиын болды. Неміс патшасына берілген атақтар – «Цезарь», «Август» және «Рим императоры» еді. Фридрих осы атақтарды алған кезде, олардың мағынасы жоқ, тек пропагандалық ұрандар ғана болды. Фридрих князьдермен өзара пайдалы жағдайды іздеу арқылы келісімге келетін прагматик саясаткер болды. Англияның Генрих II-сінен айырмашылығы, Фридрих ортағасырлық феодализмді жоюға тырыспады, керісінше оны қайта жаңғыртуға тырысты, бірақ бұл оның күшіне жетпеді. Германиядағы азамат соғысының басты ойыншылары – Папа, Император, Гибеллиндер және Гвельфтер болды, бірақ олардың ешқайсысы жеңіске жетпеді.

When Conrad died in February 1152, only Frederick and the prince bishop of Bamberg were at his deathbed. Both asserted afterwards that Conrad had, in full possession of his mental faculties, handed the royal insignia to Frederick and indicated that he, rather than Conrad's own six year old son, the future Frederick IV, Duke of Swabia, succeed him as king. He was crowned King of the Romans at Aachen several days later, on 9 March 1152. The reigns of Henry IV and Henry V left the status of the German empire in disarray, its power waning under the weight of the investiture controversy. For a quarter of a century following the death of Henry V in 1125, the German monarchy was largely a nominal title with no real power behind it. The king, chosen by the prince electors, was given no resources outside those of his own duchy and he was at the same time prevented from exercising any real authority or leadership. The royal title was furthermore passed from one family to another to preclude the development of any dynastic interest in the German crown. When Frederick was chosen as king in 1152, royal power had been in effective abeyance for over twenty five years, and to a considerable degree for more than eighty years. The only real claim to wealth lay in the rich cities of northern Italy, which were still within the nominal control of the German king. The Salian line had died out with the death of Henry V in 1125 and the German princes refused to give the crown to his nephew, the duke of Swabia, for fear he would try to regain the imperial power held by Henry V. Instead, they chose Lothair III (1125–1137), who found himself embroiled in a long running dispute with the Hohenstaufens, and who married into the Welfs. One of the Hohenstaufens gained the throne as Conrad III of Germany (1137–1152). When Frederick Barbarossa succeeded his uncle in 1152, there seemed to be excellent prospects for ending the feud, since he was a Welf on his mother's side. The Germany that Frederick tried to unite was a patchwork of more than 1,600 individual states, each with its own prince. A few of these, such as Bavaria and Saxony, were large. Many were too small to pinpoint on a map. The titles afforded to the German king were "Caesar", "Augustus", and "Emperor of the Romans". By the time Frederick would assume these, they were little more than propaganda slogans with little other meaning. Frederick was a pragmatist who dealt with the princes by finding a mutual self interest. Unlike Henry II of England, Frederick did not attempt to end medieval feudalism, but rather tried to restore it, though this was beyond his ability. The great players in the German civil war had been the Pope, Emperor, Ghibellines and the Guelfs, but none of these had emerged as the winner.

Билікке көтерілу

Империяны Ұлы Карл мен Ұлы Оттон I-нің тұсындағыдай қалпына келтіруге құштар жаңа патша Германияда тәртіп орнату Италиядағы императорлық құқықтарды қолдану үшін қажетті алғышарт екенін түсінді. Ол жалпы бейбітшілік туралы жарлық шығарып, ақсүйектерге жомарт жеңілдіктер берді. Сыртқы саясатта Фридрих Даниядағы Свенд III мен Вальдемар I арасындағы азаматтық соғысқа араласып, Шығыс Рим императоры Мануил I Комненмен келіссөздер жүргізді. Осы шамада патша Адельхайд Вобургпен құрылған баласыз некесін туыстық байланысқа байланысты (оның әкесінің әкесінің әкесі Адельхайдтың әкесінің әкесінің әкесінің інісі болғандықтан, олар төртінші туыс, бір рет алысқан) папаның келісімімен жойды. Содан кейін ол Константинополь сарайынан әйел алуға сәуегейлік танытты. Фридрих таққа отырғанда сайлану туралы хабарды Папа Евгений III-ге жеткізді, бірақ папаның бекітуін сұрауға үлкермеді. 1153 жылдың наурыз айында Фридрих Папамен Констанц келісімін жасады, онда таққа отырғызудың шарты ретінде Папалық билікті қорғауға, Сицилия королі Роже II және Шіркеудің басқа да жауларымен Евгенийдің келісімінсіз бейбітшілікке келуге уәде берді.

Бірінші Италиялық науқаны: 115455

Фредерик Италияға алты экспедиция жасады. Біріншісі 1154 жылдың қазан айынан бастап, оның жоспары – Сицилия королі I Вильгельмнің басқаруындағы нормандарға қарсы жорық ұйымдастыру еді. Ол Павияға келді, онда кейбір тарихшылардың айтуынша, 24 сәуірде Сан-Микеле-Маджоре базиликасында темір тәжді және Италия королі атағын алды. Басқа тарихшылар оның тәж кию рәсімі 15 сәуірде Монцада өткенін мәлімдейді. Болонья мен Тоскана арқылы өтіп, Рим қаласына жақындады. Сол жерде папа IV Адриан Абелярдың шәкірті Арнольд Брешиа бастаған республикалық қалалық коммуна күштерімен күресіп жатты. Жақсы ниет білдіру ретінде Фредерик жаңадан құрылған Рим сенатының елшілерін босатты.

Фредерик Рим қақпаларына жақындағанда, папа онымен кездесуге шықты. Патша шатырында король оны қабылдады, ал папаның аяғын сүйгеннен кейін Фредерик дәстүрлі бейбітшілік сүйісін күтті. Алайда, Фредерик папаны шатырға алып бара жатқанда оның аттан түсуіне көмектесуден бас тартқандықтан, Адриан осы рәсім орындалғанша сүйіспеді. Римдіктер наразылыққа көтеріліп, Фредерик тәж киген күнін көтерілісті басумен өткізді, нәтижесінде 1000-нан астам римдік қаза тапты, ал мыңдаған адам жарақат алды. Келесі күні Фредерик, Адриан және неміс әскері Тиволиге аттанды. Сол жерде Италияның ыстық жазы мен Германиядан бір жылдай болмауының салдарынан Сицилия нормандарына қарсы жоспарланған жорығын кейінге шегеруге мәжбүр болды. Германияда, әсіресе Баварияда тәртіпсіздік қайтадан күшейді, бірақ Фредериктің қатаң, бірақ келісімді шараларымен жалпы бейбітшілік қайта орнатылды. Бавария герцогтігі Генрих II Ясомирготтан, Австрия маркграфынан Фредериктің қуатты інісі Генрих Қасқадан, Саксония герцогына берілді. Генрих II Ясомиргот Баварияны жоғалтқаны үшін Австрия герцогі аталды. Германия князьдеріне ресми билік беру және патшалықтағы азаматтық соғыстарды тоқтату жөніндегі жалпы саясатының аясында Фредерик Генрихке Австрия герцогі ретінде беспрецедентті құқықтар берген Privilegium Minus арқылы оны одан әрі жұбатты. Бұл Фредериктің үлкен ымыраға келуі болды, өйткені ол Генрих Қасқаның ыңғайласуын қажет еткенін, тіпті онымен біршама билікті бөлісуге дайын екенін түсінді. Фредерик Генрихтің тікелей жауы болуға мүкіндік бермеді. 1156 жылдың 9 маусымында Вюрцбургте Фредерик Бургундиялық Беатрисқа, III Реноның қызы мен мұрагеріне үйленді, осылайша иелігіне Бургундия графтығының үлкен аймағын қосты. Келісімділік құруға тырысып, император Фредерик 1152 және 1157 жылдар аралығында жазылған Жер тыныштығын жариялады, онда түрлі қылмыстар үшін жазалар және көптеген дауларды шешу жүйелері бекітілді. Ол сондай-ақ Константинопольдегі I Мануилді мойындаудан бас тартып, өзін Рим әлемінің жалғыз Августы деп жариялады.

As Frederick approached the gates of Rome, the Pope advanced to meet him. At the royal tent the king received him, and after kissing the pope's feet, Frederick expected to receive the traditional kiss of peace. Frederick had declined to hold the Pope's stirrup while leading him to the tent, however, so Adrian refused to give the kiss until this protocol had been complied with. The Romans began to riot, and Frederick spent his coronation day putting down the revolt, resulting in the deaths of over 1,000 Romans and many more thousands injured. The next day, Frederick, Adrian, and the German army travelled to Tivoli. From there, a combination of the unhealthy Italian summer and the effects of his year long absence from Germany meant he was forced to put off his planned campaign against the Normans of Sicily. Disorder was again rampant in Germany, especially in Bavaria, but general peace was restored by Frederick's vigorous, but conciliatory, measures. The duchy of Bavaria was transferred from Henry II Jasomirgott, margrave of Austria, to Frederick's formidable younger cousin Henry the Lion, Duke of Saxony, Henry II Jasomirgott was named Duke of Austria in compensation for his loss of Bavaria. As part of his general policy of concessions of formal power to the German princes and ending the civil wars within the kingdom, Frederick further appeased Henry by issuing him with the Privilegium Minus, granting him unprecedented entitlements as Duke of Austria. This was a large concession on the part of Frederick, who realized that Henry the Lion had to be accommodated, even to the point of sharing some power with him. Frederick could not afford to make an outright enemy of Henry. On 9 June 1156 at Würzburg, Frederick married Beatrice of Burgundy, daughter and heiress of Renaud III, thus adding to his possessions the sizeable realm of the County of Burgundy. In an attempt to create comity, Emperor Frederick proclaimed the Peace of the Land, written between 1152 and 1157, which enacted punishments for a variety of crimes, as well as systems for adjudicating many disputes. He also declared himself the sole Augustus of the Roman world, ceasing to recognise Manuel I at Constantinople.

Екінші, үшінші және төртінші итальяндық науқандар: 11581174

1155 жылы Фридрихтің шегінуі Папа Адриан IV-ті Сицилия патшасы Вильгельм I-мен келісімге келуге мәжбүр етті, осы арқылы Вильгельм I-ге Фридрих өзінің иелігі деп санайтын аумақтар берілді. Бұл Фридрихті қынжырлатты, және Папаның легаттары Адрианның Фридрихке жазған хатын императорлық тәж Папалықтан сый ретінде берілгенін көрсететіндей етіп түсіндіргенде ол одан да ренжіді, тіпті империяның өзі Папалықтың феоды екенін айтты. Папаға наразы болып, Италияның оңтүстігіндегі нормандықтарды талқандауға әлі де ниеттенген Фридрих 1158 жылдың маусым айында Генрих Арыстан мен оның саксон әскерлерімен бірге екінші итальяндық жорығына шықты. Бұл жорық Миланның көтерілісіне және тұтқындалуына, солтүстік Италия қалаларында императорлық шенеуніктер мен шіркеу реформаларын орнатқан Ронкалья диетасына және Папа Александр III-мен ұзақ соғыс басталуына әкелді. Бірақ Милан жақын арада қайтадан көтеріліп, императрица Беатрисқа ұят болды (төмендегі аңызды қараңыз). 1159 жылы Папа Адриан IV қайтыс болғаннан кейін екі қарсылас папа сайланды: Александр III және антипапа Виктор IV, және екеуі де Фридрихтің қолдауын іздеді. Фридрих Креманы қоршаумен айналысып, Александр III-ті қолдамайтын сияқты болды, ал Креманы тонағаннан кейін Александрдың Павияда императордың алдына келіп, императорлық жарлықты қабылдауын талап етті. Александр бас тартты, ал Фридрих 1160 жылы Виктор IV-ті заңды папа деп мойындады. Жауап ретінде Александр III Фридрих I мен Виктор IV-ті де қауымнан шығарды. 1162 жылы Фридрих Франция патшасы Людовик VII-мен бірлесіп, кімнің папа болу керектігін шешу үшін бірлескен кеңес шақыруға тырысты. Папа Александрмен болған күрестің саяси нәтижесі - Нормандық Сицилия мемлекеті мен Папа Александр III арасындағы Фридрихке қарсы одақ болды. Осы уақытта Фридрих Миланда тағы бір көтеріліспен күресуге мәжбүр болды, онда қала 1162 жылдың 6 наурызында берілді; үш аптадан кейін императордың бұйрығымен оның көп бөлігі қиратылды. Миланның тағдыры Брешия, Плаценция және көптеген басқа солтүстік итальяндық қалалардың бағынуына әкелді. 1162 жылдың тамызында ол Туринге салтанатты түрде кірді және 15 тамызда соборда әйелімен бірге тәж кигізді. 1162 жылдың соңында Германияға оралған Фридрих Генрих Арыстанның Саксония мен Генрихтің билігіне, ықпалына және аумақтық табыстарына наразы болған көршілес князьдер арасындағы қақтығыстардың күшеюіне жол бермеді. Ол сондай-ақ, архиепископ Арнольдқа қарсы көтерілісі үшін Майнц тұрғындарын қатаң жазалады. Фридрих 1163 жылы Италияға үшінші рет сапар шеккенде, оның Сицилияны жаулап алу жоспарларын императорлық салықтарға қарсылық білдірген күшті лига құру арқылы тоқтатуға мәжбүр болды. Осы уақытта Фридрих Рейнландта бейбітшілікті қалпына келтіруге тырысты, ол Аахенде Карл Великийді қасиетті деп жариялау салтанатын антипапа Паскаль III билігімен ұйымдастырды. Александр III Византия императоры Мануил I-мен одақтасуға дайын екендігі туралы хабарларға алаңдап, Фридрих 1166 жылдың қазан айында төртінші итальяндық жорығына шықты, сонымен қатар Паскаль III-нің талабын және әйелі Беатристің қасиетті Рим императрицасы болып тағайындалуын қамтамасыз етуді үміттенеді. Бұл жолы Генрих Арыстан Фридрихтің Италияға сапарына қосылудан бас тартты, оның орнына көршілерімен өз дауларына және Германияның солтүстік-шығысындағы славян аумақтарына кеңейтуіне назар аударды. 1167 жылы Фридрих Мануил I-нің билігін мойындаған Анконаны қоршауға ала бастады; сонымен бірге оның әскерлері Монте-Порцио шайқасында римдіктерге қарсы үлкен жеңіске жетті. Осы жеңіске қуанып, Фридрих Анконаны қоршаудан алып тастады және Римге асығып барды, онда ол әйеліне императорлық тәж кигізді, сондай-ақ Паскаль III-тен екінші таққа отырғызды, және ол осы жерде алты жыл бойы болды. Осы кезеңде Фридрих әртүрлі епископтықтарға қатысты дауларды шешті, Богемия, Польша және Венгрия бойынша императорлық билікті нығайтты, Мануил I-мен достық қарым-қатынас орнатты және Англияның Генрих II және Францияның Людовик VII-мен жақсы түсіністікке жетуге тырысты. Көптеген шваб графтары, оның ішінде оның ағайыны жас герцог Шваб Фридрих IV, 1167 жылы қайтыс болды, сондықтан ол осы уақытта өзінің билігімен Шваб герцогтігінде жаңа күшті аумақ ұйымдастыра алды. Нәтижесінде оның кіші ұлы Фридрих V 1167 жылы Швабияның жаңа герцогы болды, ал оның үлкен ұлы Генрих 1169 жылы әкесімен бірге Рим патшасы болды, ол да атағын сақтап қалды. 1174 жылы Фридрих Италияға бесінші рет сапар шекті. (Осы кезде патшалық иеліктердің тізімін құрайтын әйгілі Тафельгютерверджинес жасалған болуы мүмкін.) Оған қарсылық білдірген папалық Ломбардтар лигасы (бұрын оған Венеция, Сицилия және Константинополь қосылған) оған қарсы тұрды, ол бұрын оған қарсы тұру үшін құрылған. Солтүстік Италия қалалары сауда арқылы өте байып, орта ғасырлық феодализмнен өтудегі маңызды өзгерісті білдірді. Континенттік феодализм әлеуметтік және экономикалық жағынан күшті болса да, Фридрих Барбаросса заманында саяси құлдырауға ұшырады. 1175 жылы солтүстік итальяндық қалалар Алессандрия шайқасында Фридрихке жеңіліс тапсырды, бұл Еуропаны дүрліктірді. Генрих Арыстан Италияға көмек беруден бас тартқандықтан, жорық толық сәтсіздікке ұшырады. Фридрих 1176 жылдың 29 мамырында Миланның жанындағы Легнано шайқасында ауыр жеңіліске ұшырады, онда ол жараланып, біраз уақытқа қайтыс болды деп есептелді. Бұл шайқас Фридрихтің империяға деген талабындағы шешімді нүкте болды. Оның Александр III және Ломбардтар лигасымен бейбіт келісімге келуден басқа жолы қалмады. 1176 жылғы Ананьи бейбіт шартында Фридрих Александр III-ті папа деп мойындады, ал 1177 жылғы Венеция бейбіт шартында Фридрих пен Александр III ресми түрде келісті. Паскаль III-нің шешімдері жойылды, Беатрис императрица деп еске алынбады. Бұл бір ғасыр бұрын Папа Григорий VII мен Священный Рим императоры Генрих IV арасындағы Каноссада болған оқиғаға ұқсас болды. Даудың мәні Worms Concordat-та шешілген мәселеге ұқсас болды: Священный Рим императоры папа мен епископтарды тағайындау құқығына ие ме? Бұрынғы ғасырлардағы инвеститура дауы Worms Concordat-пен шартты бейбітшілікке келдіріліп, Латеран соборында бекітілді. Енді ол сәл өзгеше формада қайтадан туды. Фридрих Венецияда Александр III-тің алдында мойынсұнуға мәжбүр болды. Император Папалық штаттарға қатысты папаның билігін мойындады, ал Александр жауабында императорлық шіркеуге қатысты императордың билігін мойындады. Венеция бейбіт шартында Ломбард қалаларымен де бітім жасалды, ол 1178 жылдың тамызында күшіне енді. Тұрақты бейбітшілікке қажетті негіз 1183 жылғы Констанц бейбіт шартында ғана орнатылды, онда Фридрих қалалық магистраттарды еркін сайлау құқығын мойындады. Осы қадаммен Фридрих Италияға номиналды билігін қайта қалпына келтірді, ол Папалыққа қысым көрсетудің басты құралы болды. Италияға жасаған апатты жорылынан кейін өзінің билігін консолидациялау мақсатымен Фридрих 1178 жылдың 30 маусымында Арльде Бургундия патшасы болып ресми түрде таж кигізді. Дәстүрлі түрде неміс патшалары Конрад II заманынан бері Арльдің патшалық тәжін автоматты түрде мұраға алған болса да, Фридрих 1152 жылдан бері осы атаққа таласқандығына қарамастан, Арль архиепископынан тәж кигізілуі қажет деп ойлады. Фридрих 1176 жылы Генрих Арыстанның өзіне көмектесуден бас тартқанына кешірім бермеді. 1180 жылға қарай Генрих Саксония, Бавария және Германияның солтүстігі мен шығысындағы маңызды аумақтарды қамтитын қуатты және біртұтас мемлекет құрды. Генрихке қарсы басқа неміс князьдерінің қарсылығын пайдаланып, Фридрих 1180 жылы Генрихтің жоқтығында епископтар мен князьдер алдында сотқа берді, императорлық заңның дәстүрлі неміс заңынан жоғары екенін жариялады және Генрихтің жерлерін алып қойды және оны...

The retreat of Frederick in 1155 forced Pope Adrian IV to come to terms with King William I of Sicily, granting to William I territories that Frederick viewed as his dominion. This aggrieved Frederick, and he was further displeased when Papal legates chose to interpret a letter from Adrian to Frederick in a manner that seemed to imply that the imperial crown was a gift from the Papacy and that in fact the Empire itself was a fief of the Papacy. Disgusted with the pope, and still wishing to crush the Normans in the south of Italy, in June 1158, Frederick set out upon his second Italian expedition, accompanied by Henry the Lion and his Saxon troops. This expedition resulted in the revolt and capture of Milan, the Diet of Roncaglia that saw the establishment of imperial officers and ecclesiastical reforms in the cities of northern Italy, and the beginning of the long struggle with Pope Alexander III. Milan soon rebelled again and humiliated Empress Beatrice (see Legend below). The death of Pope Adrian IV in 1159 led to the election of two rival popes, Alexander III and the antipope Victor IV, and both sought Frederick's support. Frederick, busy with the siege of Crema, appeared unsupportive of Alexander III, and after the sacking of Crema demanded that Alexander appear before the emperor at Pavia and to accept the imperial decree. Alexander refused, and Frederick recognised Victor IV as the legitimate pope in 1160. In response, Alexander III excommunicated both Frederick I and Victor IV. Frederick attempted to convoke a joint council with King Louis VII of France in 1162 to decide the issue of who should be pope. The political result of the struggle with Pope Alexander was an alliance formed between the Norman state of Sicily and Pope Alexander III against Frederick. In the meantime, Frederick had to deal with another rebellion at Milan, in which the city surrendered on 6 March 1162; much of it was destroyed three weeks later on the emperor's orders. The fate of Milan led to the submission of Brescia, Placentia, and many other northern Italian cities. In August 1162 he triumphantly entered Turin and was crowned with his consort in the cathedral on August 15. Returning to Germany towards the close of 1162, Frederick prevented the escalation of conflicts between Henry the Lion from Saxony and a number of neighbouring princes who were growing weary of Henry's power, influence, and territorial gains. He also severely punished the citizens of Mainz for their rebellion against Archbishop Arnold. In Frederick's third visit to Italy in 1163, his plans for the conquest of Sicily were ruined by the formation of a powerful league against him, brought together mainly by opposition to imperial taxes. In the meantime Frederick was focused on restoring peace in the Rhineland, where he organized a magnificent celebration of the canonization of Charlemagne at Aachen, under the authority of the antipope Paschal III. Concerned over rumours that Alexander III was about to enter into an alliance with the Byzantine Emperor Manuel I, in October 1166 Frederick embarked on his fourth Italian campaign, hoping as well to secure the claim of Paschal III and the coronation of his wife Beatrice as Holy Roman Empress. This time, Henry the Lion refused to join Frederick on his Italian trip, tending instead to his own disputes with neighbors and his continuing expansion into Slavic territories in northeastern Germany. In 1167 Frederick began besieging Ancona, which had acknowledged the authority of Manuel I; at the same time, his forces achieved a great victory over the Romans at the Battle of Monte Porzio. Heartened by this victory, Frederick lifted the siege of Ancona and hurried to Rome, where he had his wife crowned empress and also received a second coronation from Paschal III. where he remained for the ensuing six years. During this period, Frederick decided conflicting claims to various bishoprics, asserted imperial authority over Bohemia, Poland, and Hungary, initiated friendly relations with Manuel I, and tried to come to a better understanding with Henry II of England and Louis VII of France. Many Swabian counts, including his cousin the young Duke of Swabia, Frederick IV, died in 1167, so he was able to organize a new mighty territory in the Duchy of Swabia under his reign in this time. Consequently, his younger son Frederick V became the new Duke of Swabia in 1167, while his eldest son Henry was crowned King of the Romans in 1169, alongside his father who also retained the title. In 1174 Frederick made his fifth expedition to Italy. (It was probably during this time that the famous Tafelgüterverzeichnis, a record of the royal estates, was made.) He was opposed by the pro papal Lombard League (now joined by Venice, Sicily and Constantinople), which had previously formed to stand against him. The cities of northern Italy had become exceedingly wealthy through trade, representing a marked turning point in the transition from medieval feudalism. While continental feudalism had remained strong socially and economically, it was in deep political decline by the time of Frederick Barbarossa. When the northern Italian cities inflicted a defeat on Frederick at Alessandria in 1175, the European world was shocked. With the refusal of Henry the Lion to bring help to Italy, the campaign was a complete failure. Frederick suffered a heavy defeat at the Battle of Legnano near Milan, on 29 May 1176, where he was wounded and for some time was believed to be dead. This battle marked the turning point in Frederick's claim to empire. He had no choice other than to begin negotiations for peace with Alexander III and the Lombard League. In the Peace of Anagni in 1176, Frederick recognized Alexander III as pope, and in the Peace of Venice in 1177, Frederick and Alexander III were formally reconciled. With decisions of Paschal III nullfied, Beatrice ceased to be referred as empress. The scene was similar to that which had occurred between Pope Gregory VII and Henry IV, Holy Roman Emperor at Canossa a century earlier. The conflict was the same as that resolved in the Concordat of Worms: Did the Holy Roman Emperor have the power to name the pope and bishops? The Investiture controversy from previous centuries had been brought to a tendentious peace with the Concordat of Worms and affirmed in the First Council of the Lateran. Now it had recurred, in a slightly different form. Frederick had to humble himself before Alexander III at Venice. The emperor acknowledged the pope's sovereignty over the Papal States, and in return Alexander acknowledged the emperor's overlordship of the Imperial Church. Also in the Peace of Venice, a truce was made with the Lombard cities, which took effect in August 1178. The grounds for a permanent peace were not established until 1183, however, in the Peace of Constance, when Frederick conceded their right to freely elect town magistrates. By this move, Frederick recovered his nominal domination over Italy, which became his chief means of applying pressure on the papacy. In a move to consolidate his reign after the disastrous expedition into Italy, Frederick was formally crowned King of Burgundy at Arles on 30 June 1178. Although traditionally the German kings had automatically inherited the royal crown of Arles since the time of Conrad II, Frederick felt the need to be crowned by the Archbishop of Arles, regardless of his laying claim to the title from 1152. Frederick did not forgive Henry the Lion for refusing to come to his aid in 1176. By 1180, Henry had successfully established a powerful and contiguous state comprising Saxony, Bavaria, and substantial territories in the north and east of Germany. Taking advantage of the hostility of other German princes to Henry, Frederick had Henry tried in absentia by a court of bishops and princes in 1180, declared that imperial law overruled traditional German law, and had Henry stripped of his lands and declared an outlaw. He then invaded Saxony with an imperial army to force his cousin to surrender. Henry's allies deserted him, and he finally had to submit to Frederick at an Imperial Diet in Erfurt in November 1181. Henry spent three years in exile at the court of his father in law Henry II of England in Normandy before being allowed back into Germany. He finished his days in Germany, as the much diminished Duke of Brunswick. Frederick's desire for revenge was sated. Henry the Lion lived a relatively quiet life, sponsoring arts and architecture. Frederick's victory over Henry did not gain him as much in the German feudalistic system as it would have in the English feudalistic system. While in England the pledge of fealty went in a direct line from overlords to those under them, the Germans pledged oaths only to the direct overlord, so that in Henry's case, those below him in the feudal chain owed nothing to Frederick. Thus, despite the diminished stature of Henry the Lion, Frederick did not gain his allegiances. Frederick was faced with the reality of disorder among the German states, where continuous civil wars were waged between pretenders and the ambitious who wanted the crown for themselves. Italian unity under German rule was more myth than truth. Despite proclamations of German hegemony, the pope was the most powerful force in Italy. When Frederick returned to Germany after his defeat in northern Italy, he was a bitter and exhausted man. The German princes, far from being subordinated to royal control, were intensifying their hold on wealth and power in Germany and entrenching their positions. There began to be a generalized social desire to "create greater Germany" by conquering the Slavs to the east. Although the Italian city states had achieved a measure of independence from Frederick as a result of his failed fifth expedition into Italy, the emperor had not given up on his Italian dominions. In 1184, he held a massive celebration, the Diet of Pentecost, when his two eldest sons were knighted, and thousands of knights were invited from all over Germany. While payments upon the knighting of a son were part of the expectations of an overlord in England and France, only a "gift" was given in Germany for such an occasion. Frederick's monetary gain from this celebration is said to have been modest. Later in 1184, Frederick again moved into Italy, this time joining forces with the local rural nobility to reduce the power of the Tuscan cities. In 1186, he engineered the marriage of his son Henry to Constance of Sicily, heiress to the Kingdom of Sicily, over the objections of Pope Urban III. Pope Urban III died shortly after, and was succeeded by Pope Gregory VIII, who even as Papal Chancellor had pursued a more conciliatory line with the Emperor than previous popes and was more concerned with troubling reports from the Holy Land than with a power struggle with Barbarossa. This number is believed to be inaccurate by modern scholars using incomplete contemporary sources that place the size of his army at 12,000–15,000 men, including 3,000–4,000 knights. On 11 May 1189, after the majority of his army had already departed toward Hungary on land, Frederick sailed from Regensburg down the River Danube. When he came to the village of Mauthausen, Frederick ordered the village to be burned for levying a toll on the crusader army. The Crusaders then passed through Hungary, Serbia, and Bulgaria before entering Byzantine territory. While in Hungary, Barbarossa personally asked the Hungarian Prince Géza, brother of King Béla III of Hungary, to join the Crusade. The king agreed, and a Hungarian army of 2,000 men led by Géza escorted the German emperor's forces. Later on, Frederick camped in Philippopolis, then in Adrianople in the autumn of 1189 to avoid the winter climate in Anatolia, in the meantime, he received imprisoned German emissaries who were held in Constantinople, and exchanged hostages with Isaac II, as a guarantee that the crusaders would not sack local settlements until they depart the Byzantine territory. In March 1190, Frederick left Adrianople for Gallipoli at the Dardanelles, to embark to Asia Minor. The armies coming from western Europe pushed on through Anatolia, where they were victorious at the Battle of Philomelium and defeated the Turks in the Battle of Iconium, eventually reaching as far as Cilician Armenia. The approach of Barbarossa's victorious German army greatly concerned Saladin, who was forced to weaken his force at the Siege of Acre and send troops to the north to block the arrival of the Germans.

Фредерик пен Юстиниан кодексі

Солтүстік Италияның сауда қалаларының байлығының артуы бірнеше ғасыр бұрын жойылған латын құқығы жүйесі – Юстиниан кодексін зерттеуге жаңаша көзқарас тудырды. Заңгерлер оны қайта қолдануға кірісті. Папа Григорий VII жеке басы Юстинианның құқық үстемдігін қолдаған және оның бір көшірмесі болған деген болжам бар. Тарихшы Норман Кантор Corpus Juris Civilis (Юстинианның азаматтық құқық жинағын) «ешқашан жасалмаған ең ұлы заң кодексі» деп сипаттады. Ол мемлекеттік құқықты табиғи моральдық құқықтың, әлемдегі рационалдылық принципінің көрінісі ретінде қарастырды. Фридрих таққа отырған кезде бұл құқық жүйесі Альп тауларының екі жағында да орнықты. Ол жаңа кәсіби заңгерлер класының мүмкіндіктерін пайдаланған алғашқы адам болды. Азаматтық құқық Фридрихке осы заңгерлерді өзінің патшалығын логикалық және жүйелі түрде басқаруға мүмкіндік берді. Бұдан өзге, ол Германия мен Солтүстік Италияны билеу құқығына заңды негіз берді. Генрих IV және Генрих V заманында патшалардың құдайдан берілген құқығы туралы талаптар Инвеститура дауында күрт әлсіреген еді. Бұл идея қарапайым халықтың санасында жеңіске жетті. Германия патшасының епископтар мен папаларды тағайындау арқылы шіркеуді бақылауға құдайлық құқығы болмады. Юстиниан кодексі Фридрихтің құдайлық билікке ие болуына, мүмкін, адал емес жолмен пайдаланылды. Германияда Фридрих саяси реалист болды, мүмкіндігінше пайдаланып, қалғанын қабылдады. Италияда ол романтикалық реакционер болып көрінді, дәуірдің антиквариаттық рухына ынтықтанды, бұл классикалық зерттеулер мен рим құқығының қайта жаңғыруында көрінді. Юстиниан кодексін қайта жаңғырту арқылы Фридрих өзін Римнің жаңа императоры деп санады. Рим құқығы Фридрихтің өмір сүруіне және оның императорлық амбицияларына рационалды мағына берді. Бұл шіркеудің құдайдан келген аянға сүйене отырып билік етуіне қарсы салмақ болды. Шіркеу Фридрихке идеологиялық себептермен қарсы болды, соның ішінде ескі Рим құқық жүйесін қайта жаңғыртудағы гуманистік сипат та бар еді. VIII ғасырда Франктар патшасы болуға тырысқан Пепин Ұсқын шіркеуге әскери қорғау қажет болды, сондықтан Пепин папамен одақтасуды тиімді деп тапты. Алайда Фридрих папаны ығыстырып, ежелгі Римнің тәжін иеленгісі келді, себебі ол шіркеуді бақылауға ұмтылған ұлы императорларға ұқсады, яғни цезаропапизмге. Папа Адриан IV бұл көзқарасқа қарсы болды және Фридрихтің беделін төмендетуге бағытталған қарқынды үгіт-насихат науқанын бастады. Бұл шараның көп бөлігі сәтті аяқталды.

The increase in wealth of the trading cities of northern Italy led to a revival in the study of the Justinian Code, a Latin legal system that had become extinct centuries earlier. Legal scholars renewed its application. It is speculated that Pope Gregory VII personally encouraged the Justinian rule of law and had a copy of it. The historian Norman Cantor described Corpus Juris Civilis (Justinian Body of Civil Law) as "the greatest legal code ever devised". It envisaged the law of the state as a reflection of natural moral law, the principle of rationality in the universe. By the time Frederick assumed the throne, this legal system was well established on both sides of the Alps. He was the first to use the availability of the new professional class of lawyers. The Civil Law allowed Frederick to use these lawyers to administer his kingdom in a logical and consistent manner. It also provided a framework to legitimize his claim to the right to rule both Germany and northern Italy. In the old days of Henry IV and Henry V, the claim of divine right of kings had been severely undermined by the Investiture controversy. The Church had won that argument in the common man's mind. There was no divine right for the German king to also control the church by naming both bishops and popes. The institution of the Justinian code was used, perhaps unscrupulously, by Frederick to lay claim to divine powers. In Germany, Frederick was a political realist, taking what he could and leaving the rest. In Italy, he tended to be a romantic reactionary, reveling in the antiquarian spirit of the age, exemplified by a revival of classical studies and Roman law. It was through the use of the restored Justinian code that Frederick came to view himself as a new Roman emperor. Roman law gave a rational purpose for the existence of Frederick and his imperial ambitions. It was a counterweight to the claims of the Church to have authority because of divine revelation. The Church was opposed to Frederick for ideological reasons, not the least of which was the humanist nature found in the revival of the old Roman legal system. When Pepin the Short sought to become king of the Franks in the 8th century, the church needed military protection, so Pepin found it convenient to make an ally of the pope. Frederick, however, desired to put the pope aside and claim the crown of old Rome simply because he was in the likeness of the great emperors of old, who tended to have a domineering role over the church, Caesaropapism. Pope Adrian IV was naturally opposed to this view and undertook a vigorous propaganda campaign designed to diminish Frederick and his ambition. To a large extent, this was successful.

Экономикалық саясат

Фридрих 1165 жылдың күзіне дейін Германияның экономикалық дамуын көтеруге көп еңбек етпеді. Сол жылы ол Германияның ең дамыған экономикалық аймағы – Төменгі Рейн аймағына сапар шекті. Ол империяның ең дамыған аймағы – Солтүстік Италияға бұрын үш рет барған болатын. 1165 жылдан бастап Фридрих өсуді және сауданы қолдау үшін экономикалық саясат жүргізді. Оның билігі Германияда үлкен экономикалық өсімге алып келгені сөзсіз, бірақ осы өсімнің қаншасы Фридрихтің саясатына байланысты екенін анықтау қазір мүмкін емес. Фридрих пен оның ұлы Генрихтің тұсында Германиядағы монета айналымының орталықтары тоғыз есеге артты, оның ішінде Фридрих билікке келген кезде шамамен жиырмадай болған монета айналымының орталықтары 1197 жылы 215-ке жетті, ал патшалық монета айналымының орталықтары екіден 28-ге дейін көбейді. Фридрих өзі кем дегенде он екі патшалық монета айналымының орталығын құрды, соның ішінде Аахен, Донауверт, Ульм, Хагенау, Дюсбург, Кайзерсверт, Франкфурт, Гельнхаузен және Дортмунд қалаларындағыларын. Ол сондай-ақ Аахен, Гельнхаузен, Хагенау, Монца, Рим, Пиза және Венеция саудагерлеріне империя ішіндегі барлық баж салығынан жеңілдік берді.

Харизмалық көшбасшы

Фредериктің ағасы Фрейзингтік Отто өзінің билігі туралы "Gesta Friderici I imperatoris" (Фредерик императорының іс-әрекеттері) деп аталатын жазба жазды. Оттоның тағы бір маңызды еңбегі – "Chronica sive Historia de duabus civitatibus" (Хроника немесе Екі қаланың тарихы) Августин Гипполықтың "Civitas Dei" (Құдай қаласы) туралы баяндамасы болды, және ол әлем мен тарихқа қатысты августиндік пессимизмге толы еді. Фредерик туралы еңбегі керісінше, императорлық биліктің ұлы мүмкіндіктерін оптимистік тұрғыда бейнелейді. Отто алғашқы екі кітапты аяқтағаннан кейін қайтыс болды, ал соңғы екеуін өзінің провосты Рахевинге тапсырды. Рахевиннің мәтіні кейбір жерлерінде классикалық үлгілерге күшті тәуелді. Мысалы, Рахевиннің Фредерик туралы физикалық сипаттамасы (шаш пен сақалдың егжей-тегжейін қоспағанда) Сидоний Аполлинарийдің шамамен сегіз жүз жыл бұрын жазған Теодорих II-нің сипаттамасын сөзбе-сөз қайталайды: text= Оның мінезі сондай, тіпті оның билігіне қызғанғандар да оның мақтауын төмендетпеуге батыл. Оның дене бітімі үйлесімді. Ол өте бойлы адамдардан сәл төмен, бірақ орташа бойлы адамдардан биік және сұлу. Шашы алтын түсті, маңдайынан сәл иіліп тұр. Көздері өткір, терең, сақалы қызғылт [barba subrufa], еріндері нәзік. Жүзінің түсі жарқын, көңілді. Тістері тегіс, қардай ақ. Ашу-ызадан емес, ұялудан жиі қызарып кетеді. Иықтары кең, денесі күшті. Норман Кантордың пікірінше, Фредериктің харизмі фантастикалық тәжірибеге әкелді, ол ширек ғасыр бойы неміс мемлекеттерінде императорлық билікті қалпына келтірді. Оның қорқынышты жаулары оны барлық жағынан жеңіске жете алмай, ақыр соңында ол жеңіске жетті. Фридрих таққа отырғанда, неміс императорлық билігінің қайта жандануының мүмкіндігі өте аз еді. Ірі неміс князьдері өздерінің билігі мен жер иеліктерін арттырды. Патшаға тек дәстүрлі отбасылық иеліктері және епископтар мен аббаттарға қатысты биліктің қалдықтары ғана қалды. Инвеституралық даудың салдары неміс мемлекеттерінде үнемі алауыздық тудырды. Соңғы мемлекеттер үнемі соғысқан. Осы жағдай Фредерикке сонымен бірге жауынгер де, бейбітшілік орнатушы да болуға мүмкіндік берді. Осыған ұқсас оқиға оның немересі Фридрих II туралы Сицилияда бұрыннан айтылып келген. Саяси қолдау алу үшін неміс империясы Киффхаузер тауына Киффхаузер монументін салды, ол Кайзер Вильгельм I-ді Фредериктің қайта тууы деп жариялады; 1896 жылғы 18 маусымдағы ашылу рәсімі Фредериктің тәж кию күнімен сәйкес келді. Ортағасырлық Еуропада "Алтын аңыз" Жакопо да Ворагинмен толықтырылды. Бұл Киелі кітаптағы әлемнің соңы туралы кең таралған түсінік болды. Ол үш нәрседен тұрды: (1) қорқынышты табиғи апаттар; (2) Антихристтің келуі; (3) Антихристпен күресу үшін жақсы патшаның тағайындалуы. Мұндай мыңжылдық аңыздар Еуропа континентіндегі халықтар арасында кең таралған және олар еркін саудаланып жүрді. Әлемнің соңы туралы есептер мыңдаған жылдар бойы болған, бірақ христиан дәстүріне апостол Петірдің жазбаларымен енді. Неміс пропагандасы қарапайым халықтың сенетін асыра айтылған аңыздарға ықпал етіп, Фридрих Барбаросса мен Фридрих II-ні "жақсы патшаның" бейнесі ретінде көрсетті. Тағы бір аңыз бойынша, 1158 жылы Барбаросса Миланды басып алу кезінде оның әйелі, императрица Беатричка, ашуланған миландықтар тарапынан тұтқынға алынып, қала арқылы есекке мініп, қорлықпен айдалып өтілді. Осы аңыздың кейбір деректерінде Барбаросса осы қорлық үшін қала билеушілерін есектің анусынан тек тістерін қолдана отырып өш алғаны айтылады. Басқа бір деректе Барбаросса қаладағы барлық ересек ер адамдарға ашуланып, олардың аузына өрік емес, есектің нәжісін ұстауға мәжбүр еткен. Олар тағы да қорлыққа ұшырап, "Ecco la fica" ("біліп алыңдар, өрік") деп айтуға мәжбүр болды. Бұрын айтылғандай, ортаңғы және сұйек саусақтың арасына бағамды ұстап, қорлау жестісі (фико деп аталады) осы оқиғадан пайда болды. Фредерик туралы аңыз ХХ ғасырдың басында, Адольф Гитлер нацистік Германияның Кеңес Одағына жасаған шабуылына оның есімін бергенде, одан әрі нығайды.

Otto of Freising, Frederick's uncle, wrote an account of his reign entitled Gesta Friderici I imperatoris (Deeds of the Emperor Frederick), which is considered to be an accurate history of the king. Otto's other major work, the Chronica sive Historia de duabus civitatibus (Chronicle or History of the Two Cities) had been an exposition of the Civitas Dei (The City of God) of Augustine of Hippo, full of Augustinian negativity concerning the nature of the world and history. His work on Frederick is of opposite tone, being an optimistic portrayal of the glorious potentials of imperial authority. Otto died after finishing the first two books, leaving the last two to Rahewin, his provost. Rahewin's text is in places heavily dependent on classical precedent. For example, Rahewin's physical description of Frederick reproduces word for word (except for details of hair and beard) a description of another monarch, Theodoric II written nearly eight hundred years earlier by Sidonius Apollinaris:

text=His character is such that not even those envious of his power can belittle its praise. His person is well proportioned. He is shorter than very tall men, but taller and more noble than men of medium height. His hair is golden, curling a little above his forehead His eyes are sharp and piercing, his beard reddish [barba subrufa], his lips delicate His whole face is bright and cheerful. His teeth are even and snow white in color Modesty rather than anger causes him to blush frequently. His shoulders are rather broad, and he is strongly built

In the opinion of Norman Cantor, Frederick's charisma led to a fantastic juggling act that, over a quarter of a century, restored the imperial authority in the German states. His formidable enemies defeated him on almost every side, yet in the end he emerged triumphant. When Frederick came to the throne, the prospects for the revival of German imperial power were extremely thin. The great German princes had increased their power and land holdings. The king had been left with only the traditional family domains and a vestige of power over the bishops and abbeys. The backwash of the Investiture controversy had left the German states in continuous turmoil. Rival states were in perpetual war. These conditions allowed Frederick to be both warrior and occasional peace maker, both to his advantage. A similar story, set in Sicily, was earlier attested about his grandson, Frederick II. To garner political support the German Empire built atop the Kyffhäuser the Kyffhäuser Monument, which declared Kaiser Wilhelm I the reincarnation of Frederick; the 1896 dedication occurred on 18 June, the day of Frederick's coronation. In medieval Europe, the Golden Legend became refined by Jacopo da Voragine. This was a popularized interpretation of the Biblical end of the world. It consisted of three things: (1) terrible natural disasters; (2) the arrival of the Antichrist; (3) the establishment of a good king to combat the anti Christ. These millennial fables were common and freely traded by the populations on Continental Europe. End time accounts had been around for thousands of years, but entered the Christian tradition with the writings of the Apostle Peter. German propaganda played into the exaggerated fables believed by the common people by characterizing Frederick Barbarossa and Frederick II as personification of the "good king". Another legend states that when Barbarossa was in the process of seizing Milan in 1158, his wife, the Empress Beatrice, was taken captive by the enraged Milanese and forced to ride through the city on a donkey in a humiliating manner. Some sources of this legend indicate that Barbarossa implemented his revenge for this insult by forcing the magistrates of the city to remove a fig from the anus of a donkey using only their teeth. Another source states that Barbarossa took his wrath upon every able bodied man in the city, and that it was not a fig they were forced to hold in their mouth, but excrement from the donkey. To add to this debasement, they were made to announce, "Ecco la fica" (meaning "behold the fig"), with the feces still in their mouths. It used to be said that the insulting gesture (called fico), of holding one's fist with the thumb in between the middle and forefinger came by its origin from this event. Frederick's legend was further reinforced in the early twentieth century, when Adolf Hitler named Nazi Germany's invasion of the Soviet Union after him.

Тарихнама

Фредерик туралы ғылыми зерттеулер он тоғызыншы ғасырда басталды, бірақ өздерінің еңбектерін аяқтау мүмкіндігі болмаған маңызды зерттеушілердің (мысалы, 1913 жылы қайтыс болған Генри Симонсфельд, 1889 жылы қайтыс болған Вильгельм фон Гизебрехт және 2008 жылы апатта қайтыс болған Йоханнес Лаудаге) қазасы осы процеске кедергі келтірді. Дегенмен, Вильгельм фон Гизебрехттің 1895 жылы оның шәкірті Бернхард фон Симсон аяқтаған «Geschichte der Deutschen Kaiserzeit» (1855–88) кітабындағы Фредерик туралы екі томдық (оның ішінде Вельфтермен және Папамен қарым-қатынасына арналған бөлімдер) кейіннен император өмірі туралы ғылыми стандартты еңбекке айналды. 1975 жылы Фредериктің грамоталары жарияланды. Бұл және соғыстан кейінгі Киффхаузер мифінен бас тарту бірнеше жаңа өмірбаянның жарық көруіне әкелді. Неміс тілінде сөйлейтін тарихшылар арасындағы маңызды зерттеушілер Фердинанд Опл, Йоханнес Лаудаге және Кнут Гёрих. Оплдың «Friedrich Barbarossa» (1990) еңбегі императорды жеңіліске ұшырағаннан кейін бейімделу және қалпына келу қабілеті бар прагматикалық көшбасшы ретінде көрсетеді. Лаудаге Фредериктің шешімдеріндегі құрмет тұжырымдамасының маңызды рөлін зерттейді, сонымен қатар император мен оның кеңесшілерінің алысқа бағытталған көзқарастарын түсіндіреді, ал Гёрих (құрмет немесе «honor imperii» факторына да баса назар аударады) дәстүрлі зерттеушілер Фредериктің саясатының мақсатты жағын артық бағалаған жоқ па деп сұрақ қояды және оның икемділігі мен лидер ретінде келісімге келу қабілетін ерекше атап көрсетеді. Италияда Фредерик пен оның билігіне қатысты ғылыми зерттеулер де көп, оның ішінде Франко Кардинидің 1985 жылғы симпатиялық өмірбаяны немесе 1982 жылы Манселли мен Ридман редакциялаған «Federico Barbarossa nel dibattito storiografico in Italia e in Germania» еңбегі, Шуманның пікірінше, соңғы қырық жылдағы ұлттық емес тарихнамалық тәсілдердің (неміс және итальяндық зерттеу нәтижелерін біріктіретін) нақты синтезі болып табылады. Сайрус Таунсенд Брейдидің «Hohenzollern; a Story of the Time of Frederick Barbarossa» (1901) кітабы «Еуропада, Америкада және Қиыр Шығыста әлемді билейтін ұлы германдық тектің ұрпақтарына» деген арнаумен басталады. Л. Спраг де Камп пен Флетчер Праттың «Land of Unreason» (1941) кітабында Киффхаузер қамалы туралы айтылады. Умберто Эконың «Baudolino» (2000) романының бір бөлігі Фредериктің сарайында өтеді, сонымен қатар Фредериктің өліміне байланысты құпияны ашады. Романның басты кейіпкері Баудолино – императордың асырап алған ұлы және сенімді досы. 2009 жылы түсірілген «Barbarossa» фильмінде (сонымен қатар «Sword of War» және «Barbarossa: Siege Lord» аттарымен де танымал) Ратгер Хауэр ойнаған Барбаросса басты рөлдердің бірін сомдайды. Неміс телеарнасы Deutsche Welle (DW) 2018 жылғы деректі фильмінде («The Germans») Фредерик I-ді 6 бөлімдік фильмнің 3-інші бөлімінде көрсетті. Жақында императорды еске алу мақсатында Киффхаузер казармасының (Kyffhäuser Kaserne, Bundeswehr) 131-ші жабдықтау батальоны («Battalion Barbarossa» деп аталады) Бад-Франкенхаузенде үлкен жер суретін жасады, онда басқа заттармен қатар 300 рулон мата (әрқайсысы 100 метрлік) пайдаланылды. Миссия «Rotbart» («Қызыл сақал») деп аталды. «Sid Meier's Civilization» видео ойындары сериясында Барбаросса «Civilization VI» ойынында ойналатын көшбасшы ретінде пайда болады.

Scholarly evaluations of Frederick began in the nineteenth century, but have been hampered by the unfortunate deaths of key researchers who did not have the chance to complete their works (such as Henry Simonsfeld who died in 1913, Wilhelm von Giesebrecht who died in 1889 and Johannes Laudage who died in an accident in 2008). Nevertheless, the two volumes about Frederick (that focus on his relationship with the Welfs and the Papacy) in Wilhelm von Giesebrecht's Geschichte der Deutschen Kaiserzeit (1855–88), completed by his student Bernhard von Simson in 1895, later became the scholarly standard work on the emperor's life. In 1975, Frederick's charters were published. This and the postwar abandonment of the Kyffhäuser myth have led to the publications of several new biographies. The notable recent authorities among German speaking historians include Ferdinand Opll, Johannes Laudage, and Knut Görich. Opll's Friedrich Barbarossa (1990) presents the emperor as a pragmatic leader with a capacity of adaptation and recovery after defeat. Laudage investigates the important role of the concept of honour in Frederick's decisions while explaining the far reaching visions of the emperor and his advisers, while Görich (who also emphasizes the honour, or honor imperii factor) questions whether traditional researchers have overemphasized the intentional side of Frederick's politics and instead highlights his flexibility and consensus building capability as a leader. In Italy, the scholarly attention towards Frederick's person and his reign is also considerable, with notable contributions including Franco Cardini's sympathetic 1985 biography or the 1982 work Federico Barbarossa nel dibattito storiografico in Italia e in Germania, edited by Manselli and Riedmann, considered by Schumann to be a definite synthesis of non nationally oriented historiography approaches (combining German and Italian research results) of the last forty years. Cyrus Townsend Brady's Hohenzollern; a Story of the Time of Frederick Barbarossa (1901) begins with a dedication to "the descendants of the great Germanic race who in Europe, in America, and in the Far East rule the world". Land of Unreason (1941), by L. Sprague de Camp and Fletcher Pratt, mentions the castle of the Kyffhäuser. Umberto Eco's novel Baudolino (2000) is set partly at Frederick's court, and also deals with the mystery of Frederick's death. The imaginary hero, Baudolino, is the Emperor's adopted son and confidant. In the 2009 movie Barbarossa (also titled Sword of War and Barbarossa: Siege Lord), Barbarossa is one of the main characters, played by Rutger Hauer. The German broadcaster Deutsche Welle (DW) 2018 documentary (The Germans), featured Frederick I in its 3rd of 6 episodes. Recently, to commemorate the emperor, the Supply Battalion 131 (called "Battalion Barbarossa") of the Kyffhäuser barracks (Kyffhäuser Kaserne, Bundeswehr) built a huge ground artwork in Bad Frankenhausen, which uses among other things 300 roles of fabric (each was 100 meters long). The mission is named Rotbart ("Redbeard"). In the video game series, Sid Meier's Civilization, Barbarossa makes an appearance as a playable leader in Civilization VI.