Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Неміс жазушысы (1889–1966)
German writer (1889–1966)
Зигфрид Кракауэр (1889 жылдың 8 ақпаны – 1966 жылдың 26 қарашасы) – неміс жазушысы, журналисі, әлеуметтанушысы, мәдени сыншысы және кино теориясының маманы. Ол кейде Франкфурт мектебінің сындық теориясымен байланыстырылады. Ол реализмнің кино үшін ең маңызды функция екенін айқын жеткізген.
Siegfried Kracauer ('/k//r//æ//k//aʊ//.//ər/; ; February 8, 1889 – November 26, 1966) was a German writer, journalist, sociologist, cultural critic, and film theorist. He has sometimes been associated with the Frankfurt School of critical theory. He is notable for arguing that realism is the most important function of cinema.
Өмір және мансап
Франкфурт-на-Майндағы еврей отбасында туған Кракауэр 1907 жылдан 1913 жылға дейін сәулет өнерін оқыды, 1914 жылы инженерлік ғылымда докторлық дәрежесін алды және 1920 жылға дейін Оснабрюк, Мюнхен және Берлин қалаларында сәулетші болып жұмыс істеді. Бірінші дүниежүзілік соғыстың соңында ол жас Теодор В. Адорномен танысып, оның ерте философиялық ұстазы болды. 1964 жылы Адорно Кракауэрдің ықпалының маңыздылығын еске алды:
Born to a Jewish family in Frankfurt am Main, Kracauer studied architecture from 1907 to 1913, eventually obtaining a doctorate in engineering in 1914 and working as an architect in Osnabrück, Munich, and Berlin until 1920. Near the end of the First World War, he befriended the young Theodor W. Adorno, to whom he became an early philosophical mentor. In 1964, Adorno recalled the importance of Kracauer's influence:
1922 жылдан 1933 жылға дейін ол Франкфурт газеті Frankfurter Zeitung-тің жетекші кино және әдебиет редакторы және Берлиндегі тілшісі болып жұмыс істеді, онда ол Уолтер Бенджаминмен және Эрнст Блохпен бірге жұмыс істеді. 1923-1925 жылдары ол «Детектив роман» атты эссе жазды, онда ол қазіргі қоғамның күнделікті өміріндегі құбылыстарды зерттеді. Кракауэр келесі бірнеше жылда бұл үрдісті жалғастырды, цирктер, фотосурет, фильмдер, жарнама, туризм, қала құрылысын талдаудың теориялық әдістерін жасады. 1927 жылы ол «Ornament der Masse» (ағылшын тілінде «The Mass Ornament») атты еңбегін жариялады, онда бұқаралық және халықтық мәдениетті зерттеудің зор құндылығын баса айтты. Оның «Ornament der Masse» атты очерктерінде Кракауэрдің танымал мәдениетке деген қызығушылығы, әсіресе АҚШ-тың капиталистік қоғамындағы қызығушылығы көрінеді. 1930 жылы Кракауэр «Die Angestellten» («Жақсы қызметкерлер») атты кітап шығарды, онда жаңа жұмысшы табының өмір салты мен мәдениеті қарастырылады. Рухани тұрғыдан үйсіз, салт-дәстүрден алыс, осы қызметкерлер жаңа «ойын-сауық индустриясында» күрегін таба алды. Байқаушылар атап өткендей, осы төменгі орта таптағы қызметкерлердің көпшілігі үш жылдан кейін нацизмді тез қабылдады. «Жақсы қызметкерлер» кітабына жазылған бір шолуда Бенджамин Кракауэр талдауының нақтылығын мақтап, «Бүкіл кітап – күнделікті шындықтың бір бөлігімен күресуге жасалған әрекет, ол осы жерде құрылып, қазір сезіледі. Шындық соншалықты жақын ұсталыпты, оның түсі мен атын айтуға мәжбүр болады» деді. Кракауэр капитализмді (Карл Маркс еңбектерін оқығаннан кейін) сынға алды және ақырында Frankfurter Zeitung-тен бөлініп кетті. Осы уақытта (1930) Лили Эренрайхқа үйленді. Ол сталиндік және Кеңес үкіметінің «террористік тоталитаризмін» де қатты сынға алды. 1933 жылы Германияда нацистер билікке келгенде, Кракауэр Парижге көшіп барды. 1941 жылдың наурыз айында француз елшісі Анри Хоппенот пен оның әйелі Хелен Хоппеноттың көмегімен Джон Ревальд сияқты басқа неміс босқындарымен бірге АҚШ-қа көшіп барды. 1941 жылдан 1943 жылға дейін ол Нью-Йорктегі Заманауи өнер мұражайында жұмыс істеді, неміс киносы бойынша жұмысы үшін Гуггенхайм және Рокфеллер стипендиясымен қолдау көрді. Ақырында, ол «Калигариден Гитлерге дейін: неміс киносының психологиялық тарихы» (1947) атты еңбегін жариялады, онда Веймар республикасының киносынан нацизмнің пайда болуы туралы айтылады, сонымен қатар қазіргі заманғы кино сынның негізін қалауға көмектеседі. 1960 жылы ол «Фильм теориясы: физикалық шындықты құтқару» атты кітабын шығарды, онда реализм киноның ең маңызды функциясы екенін айтты. Өмірінің соңғы жылдары Кракауэр әртүрлі институттарда әлеуметтанушы болып жұмыс істеді, оның ішінде Нью-Йоркте Колумбия университетінде қолданбалы әлеуметтік ғылымдар бойынша зерттеулер директоры болды. 1966 жылы ол пневмониядан қайтыс болды. Оның соңғы кітабы – өлімінен кейін жарық көрген «Тарих, соңғы нәрселер соңғыдан бұрын» (Нью-Йорк, Оксфорд университетінің баспасы, 1969).
From 1922 to 1933 he worked as the leading film and literature editor of the Frankfurter Zeitung (a leading Frankfurt newspaper) as its correspondent in Berlin, where he worked alongside Walter Benjamin and Ernst Bloch, among others. Between 1923 and 1925, he wrote an essay entitled Der Detektiv Roman (The Detective Novel), in which he concerned himself with phenomena from everyday life in modern society. Kracauer continued this trend over the next few years, building up theoretical methods of analyzing circuses, photography, films, advertising, tourism, city layout. In 1927, he published the work Ornament der Masse (published in English as The Mass Ornament) which emphasizes the tremendous value of studying the masses and popular culture. His essays in Ornament der Masse shows Karacauer's fascination with popular culture, particularly within the capitalist society of the United States. In 1930, Kracauer published Die Angestellten (The Salaried Masses), a critical look at the lifestyle and culture of the new class of white collar employees. Spiritually homeless, and divorced from custom and tradition, these employees sought refuge in the new "distraction industries" of entertainment. Observers note that many of these lower middle class employees were quick to adopt Nazism, three years later. In a contemporary review of Die Angestellten, Benjamin praised the concreteness of Kracauer's analysis, writing that "[t]he entire book is an attempt to grapple with a piece of everyday reality, constructed here and experienced now. Reality is pressed so closely that it is compelled to declare its colors and name names." Kracauer became increasingly critical of capitalism (having read the works of Karl Marx) and eventually broke away from the Frankfurter Zeitung. About this same time (1930), he married Lili Ehrenreich. He was also very critical of Stalinism and the "terrorist totalitarianism" of the Soviet government. With the rise of the Nazis in Germany in 1933, Kracauer migrated to Paris. In March 1941, thanks to the French ambassador Henri Hoppenot and his wife, Hélène Hoppenot, he emigrated to the United States, with other German refugees like John Rewald. From 1941 to 1943 he worked in the Museum of Modern Art in New York City, supported by Guggenheim and Rockefeller scholarships for his work in German film. Eventually, he published From Caligari to Hitler: A Psychological History of the German Film (1947), which traces the birth of Nazism from the cinema of the Weimar Republic as well as helping lay the foundation of modern film criticism. In 1960, he released Theory of Film: The Redemption of Physical Reality, which argued that realism is the most important function of cinema. In the last years of his life Kracauer worked as a sociologist for different institutes, amongst them in New York as a director of research for applied social sciences at Columbia University. He died there, in 1966, from the consequences of pneumonia. His last book is the posthumously published History, the Last Things Before the Last (New York, Oxford University Press, 1969).
Есте сақтау туралы теориялар
Зигфрид Кракауэрдің естелік туралы теориясы естеліктің қауіп төңкеріліп, заманауи технологиялармен күресіп жатыр деген ойға негізделген. Оның ең көп сілтеме жасалатын мысалы – есте сақтауды фотосуретке теңеу. Бұл теңеудің себебі – фотосурет, теория бойынша, қазір естелікпен атқарылатын кейбір міндеттерді қайталайды. 1966 жылы қайтыс болған кезде Кракауэр американдық және неміс зиялылық аясында маргиналды жағдайда болды. Ол неміс тілінде жазуды көп бұрын тоқтатқан, бірақ оның зерттеулерін американдық ғылыми және академиялық санаттарға жатқызу қиын болды. Кракауэрдің қайтысынан кейінгі онжылдықтарда оның "Массалық әшекей" сияқты ерте мақалалары мен еңбектерінің аудармалары, сондай-ақ оның хаттарының неміс тілінде жариялануы Кракауэрдің стилінің толыққанды суретін ашты және АҚШ-та оның танылуын біртіндеп арттырды. Оның Франкфурттағы бұрынғы әріптесі Лео Лёвенталь, Кракауэрдің өлімінен кейін оның айналасында жиналған жаңа даңққа қуанышты таңғалуын білдірді. 1980 және 1990 жылдардан бері кинотеориясы мен сынның жаңа буыны, оның ішінде Гертруд Кох (Filmwissenschaftlerin), Мириам Хансен, Том Левин және Томас Эльзасер оның еңбектерін жаңа ғалымдар буынына түсіндіріп, таныстырды.
Siegfried Kracauer's theories on memory revolved around the idea that memory was under threat and was being challenged by modern forms of technology. His most often cited example was the comparison of memory to photography. The reason for this comparison was that photography, in theory, replicates some of the tasks currently done by memory. At the time of his death in 1966, Kracauer was somewhat marginal in both American and German intellectual contexts. He had long ago abandoned writing in German, yet his research remained difficult to place within American scientific and academic categories. In the decades following Kracauer's death, translations of his earlier essays and works, such as "The Mass Ornament," and the publication of his letters in German, revealed a fuller portrait of Kracauer's style and gradually brought greater recognition in the United States. His former colleague from Frankfurt, Leo Löwenthal, expressed pleasant surprise at the newfound fame that seemed to accumulate around Kracauer in his death. Since the 1980s and 1990s a new generation of film theorists and critics, including Gertrud Koch (Filmwissenschaftlerin), Miriam Hansen, Tom Levin and Thomas Elsaesser have interpreted and introduced his work for a new generation of scholars.