Монреаль қызанағының өсірілуі мен күтімі

Кіріспе

Жемістердің әртүрлілігі

Монреаль дыңы, Монреаль базарлық дыңы немесе Монреаль мускат дыңы деп те аталатын бұл дыңның түрі Монреаль, Квебек, Канада аймағында жақында ғана қайта ашылып, өсіріле бастады.

Өсіру әдісі

1909 жылы жарияланған бір есептен: "Тұқым ақпан айының соңынан сәуір айының басына дейін жылыжайда немесе ыстық төсекте себіледі; кейін 3 немесе 4 дюймдік горшоктарға отырғызылады, ал түбір кеңістігі мен өсімдік қоректік заттары жетіспейтін және ауа райы қолайлы болғанда, олар жабынмен жабылған жақтауларға көшіріліп, толық жетілгенге дейін сонда қалады. Бұл ыстық төсектер жақсы салынған, күнге жақсы бағытталған, сонымен қатар суық желден қорғалған. Жақтаулар көбінесе екі жиынтық жабын, кілемшелер және тақтайша жапқыштармен жабылады. Мұндай қорғаныспен, егер жылқы тыңайтқышы жеткілікті жылуды өндірсе және жақтаудың ашық бөліктері осымен жабылса, өсімдіктер жылыжайдағыдай жақсы өседі. Бұл жақтаулар шамамен 12х6 өлшемді, жылжымалы, берік және тығыз, жабындыларды жылға бағыттау үшін байланыс рельстерімен жабдықталған. Бұл бөлімдердің үстіндегі топырақ 12-16 фут енімен және 1 фут орталық биіктігімен қабырғаларға бөлінеді. 2 фут ені және 15-18 дюйм тереңдігінде траншея қазылып, жақсы ашытылған тыңайтқышпен толығымен толтырылады, ал топырақтың бір бөлігі оған төселіп, өсімдіктер отырғызылатын жерде сәл көбірек тартылады. Содан кейін жақтаулар орнатылып, жабынмен жабылады, олар өз кезегінде кілемшелермен және ағаш жапқыштармен, немесе жапқыштармен немесе жоқпен шөп немесе сабанмен нығайтылады. Әр бөлімнің ұштары арасында 4-6 фут кеңістік қалдырылады. Тыңайтқыш үстіндегі топырақ жетіліп қызғанда, ыстық күннің ең жылы бөлігі отырғызу үшін таңдалады. Өсімдіктерді ыстық төсектерден ауыстыру кезінде температураның немесе топырақ жағдайының кенеттен өзгеруінен туындаған кері кетулерге қарсы үлкен сақтық қолданылады. Осы күтім процесі тоқтамайды, ол жай ғана үлкен аумаққа таратылады және өсімдіктерге бұрынғыдан да мұқият күтім қажет, себебі суару, шашырату және желдетуге көбірек назар аудару керек, ал осы кезеңдегі табыс көбінесе соған байланысты. Жеміс өлшеміне жеткенде, жарылудан, шіруден және т.б. жоғалтудан сақтану үшін олар әдетте топырақтан шиңбе немесе жалпақ тасқа көтеріледі. Жемісті бірнеше күн сайын айналдыру арқылы оның біркелкі пішіні, түсі, торлы текстурасы және пісіп-жетілуі қамтамасыз етіледі. Жүргіштер жабық аумақты толыққанда жабағанда, жақтаулар бірнеше сантиметрге көтеріледі. Маусым өте келе ауаның кіруі артады, содан кейін, қарындар толық жетілгенде, жабын және содан кейін жақтаулардың өзі толығымен алынып тасталады. Әр жеміс өскен сайын оның бір-екі буыны қысылады. Әр 6х12 жақтаудан 15-20 қауын жинау жеткілікті деп есептеледі. Үш-төрт төбе отырғызылады, әдетте бір төбеге екі өсімдік отырғызылады. Қауынның мөлшері әр түрлі. Біреуі 44 фунт салмақты болған. Авторы 22 фунт салмақтысын көрген, ол тұқымдық мақсаттар үшін таңдалған. Олардың орташа салмағы 8 мен 15 фунт аралығында, ал ондаған қауынның салмағы 120 мен 130 фунт аралығында. Көбінесе, кейбір жағдайларда, бір ондыққа 240 фунт салмақпен жеткізіледі. Ірі қауын салмағы 8-15 фунт салмақтағыларына қарағанда нашар сапалы болады."

From a report dated 1909: "The seed is sown in the greenhouse or hotbed from late February to early April; later they are potted up into 3 or 4 inch pots, and when in danger of suffering for lack of root space and plant food and the weather is favorable they are removed to sash covered frames, there to remain until they are almost fully grown. These hotbeds are well constructed, well exposed to the sun, and also protected from cold winds. The frames are often covered with two sets of sash, mats, and board shutters. With such protection, if horse manure is used to generate a sufficient bottom heat and the exposed portions of the frame are banked therewith, the plants may be grown almost as well as in a greenhouse. These frames are movable sections approximately 12 by 6, strong and tight with tie rails for the sash to slide upon. The soil over which these sections are set is ridged up in beds 12 to 16 feet wide with a 1 foot center elevation. A trench is dug 2 feet wide, 15 to 18 inches deep, and filled almost level with well fermenting manure, and a portion of the surface soil thrown over it, slightly more being drawn in where the plants are to be set. The frames are then set in place and covered with sash, which in turn are further reinforced with mats and wooden shutters, or hay or straw with or without the shutters. A 4 to 6 foot space is allowed between the ends of each section. When the soil over the manure is well warmed up, the warmest portion of some favorable day is selected for planting. Great care is exercised now in transferring the plants from the hotbeds to guard against setbacks from sudden changes of temperature or soil conditions. The coddling process does not cease now. It is simply spread over a greater area and the plants require even closer care than before, for greater attention must be paid to watering, syringing, and ventilation, success at this stage being very largely dependent thereon. As the fruit attains size, it is usually lifted from the soil by a shingle or flat stone, to avoid loss from cracking, rot, etc. Uniform shape, color, netting, and ripening is secured by turning the fruit every few days. When the runners fairly occupy the inclosed area the frames are raised a few inches. As the season advances more and more air is admitted until, finally, when the melons are almost full grown, the sash and then the frames themselves are entirely removed. As each fruit sets its shoot is pinched off one or two joints beyond it. A 15 to 20 melon crop is considered sufficient from each 6 by 12 frame. Three or four hills are planted and usually two plants are set per hill. The melons vary greatly in size. One weighing 44 pounds has been grown. The writer saw one weighing 22 pounds, which had been selected for seed purposes. Their average weight ranges from 8 to 15 pounds, and a dozen averages from 120 to 130 pounds. In exceptional cases some have been shipped weighing 240 pounds per dozen package. The larger melons are apt to be poorer in quality than those weighing 8 to 15 pounds."