Эрик Форт (1944-2006) – британдық консервативті саяхатшы, Еуропалық парламент мүшесі және парламент депутаты болған. Өмірі мен саяси мансабы туралы ақпарат.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Британдық саясаткер (1944–2006)
British politician (1944–2006)
Эрик Форт (9 қыркүйек 1944 – 17 мамыр 2006) – британдық консервативті саясаткер. Ол 1979 жылдан 1984 жылға дейін Еуропалық парламент депутаты (Бирмингем Солтүстік) қызметін атқарды. Содан кейін 1983 жылдан 1997 жылға дейін Уорстерширдің орталық округінен парламент мүшесі болды. Ал 1997 жылдан 2006 жылы қайтыс болғанға дейін Бромли және Числхерст округінен парламент мүшесі болып сайланды. Форт 1988–1997 жылдар аралығында Маргарет Тэтчер мен Джон Мейджор үкіметтерінде кіші министр болып қызмет етті. Оның некрологында ол "ерекше", "көзге түсетін", "қоздыратын" және "оңшыл либертариан" деп сипатталды. Ол түрлі-түсті галстуктері мен жилеттерімен әйгілі болды.
Eric Forth (9 September 1944 – 17 May 2006) was a British Conservative politician. He served as Member of the European Parliament (MEP) for Birmingham North from 1979 to 1984. He then served as Member of Parliament (MP) for Mid Worcestershire from 1983 to 1997. Finally, he served as MP for Bromley and Chislehurst from 1997 until his death in 2006. Forth served as a junior minister in the governments of Margaret Thatcher and John Major between 1988 and 1997. In his obituaries, he was described as "colourful", "flamboyant", "provocative" and a "right wing libertarian". He was noted for his colourful ties and waistcoats.
Ерте өмір және жеке өмірі
Форт Глазго қаласында дүниеге келген. Әкесі портының бастығы болған. Ол Джорданхилл колледж мектебінде және Глазго университетінде білім алған, онда саясат және экономика саласы бойынша магистр дәрежесін алған. Саясатқа белсенді түрде араласудан бұрын, ол Xerox, Rank және Ford Motor Company компанияларында бастауыш басқарушылық лауазымдарда жұмыс істеді, содан кейін Deloitte және Dexion компанияларында басқару консультанты болып жұмыс істеді.
Forth was born in Glasgow. His father was a harbourmaster. He was educated at the Jordanhill College School and the University of Glasgow, where he was awarded a master's degree in politics and economics. Before entering politics, he worked in junior managerial roles at Xerox, Rank and Ford Motor Company before becoming a management consultant with Deloitte and Dexion.
Саяси мансап
Мектептегі макеттік сайлауда коммунист болып тұрып, университетте дистрибьютизммен сыйласып, Форт консервативті және либертариандық көзқарастарды қалыптастырды. Форт 1968 жылдан 1972 жылға дейін Брентвуд қалалық округтік кеңесінің Пилигримс Хэтч округіне кеңесші болып сайланды. Ол 1974 жылғы ақпан және қазан айларында өткен жалпы сайлауларда Баркингтің лейбористік орынды таласты, екі рет те лейборист Джо Ричардсоннан жеңілді. 1975 жылдан 1977 жылға дейін Лландейло консервативтік қауымдастығының хатшысы, ал 1978 жылдан 1979 жылға дейін Росс-он-Уай консервативтік саяси комитетінің төрағасы болды. 1979 жылы Еуропалық парламентке Бірмингем Солтүстік округінен депутат болып сайланды. Ол 1984 жылға дейін Брюссель мен Страсбургте болып, Еуропалық демократиялық топтың дербес комитетін құрып, оған төрағалық етті. Бастапқыда Еуропалық экономикалық қауымдастыққа қосылуды қолдаған, кейіннен ол бейтарап еуроскептикке айналды. 1983 жылғы жалпы сайлауда Орта Вустерширдің жаңа округінен 14 205 дауыспен сайланды. Оның саяси көзқарастары тұңғыш сөзінен-ақ көрінді, онда ол Жыныстық теңдік заңына сын көтерді және ол «Артқа қайту жоқ» тобының алғашқы мүшесі болды. Округінің шекарасы өзгерген соң, ол сол аттас жаңа округтен сайлануға ілікпеді, Вустерден депутат Питер Лаффқа жол берді. Форт Лондондағы Бромли және Чизлхерст қалаларының шетінде, Бромлидің үлкен Лондон ауданының ортасындағы қауіпсіз орынды тапты. Ол 1997, 2001 және 2005 жылдары осы округтің депутаты болып сайланды. Парламентте ол 1986 жылы Жұмыспен қамту жөніндегі комитетке мүше болды, содан кейін сол жылдың соңында Білім және ғылым министрлігінде Анжела Румбольдтың парламенттік жеке хатшысы болып тағайындалды. Ол 1988 жылы Маргарет Тэтчердің үкіметіне кірді, ол оны Сауда және өнеркәсіп министрлігінде парламенттік мемлекеттік хатшы болып тағайындады, сондай-ақ тұтынушылар ісі жөніндегі министр қызметін атқарды. 1990 жылы Джон Мейджор оны 1992 жылғы жалпы сайлаудан кейін Жұмыспен қамту және Білім министрлігіндегі бірдей лауазымға ауыстырды. 1994 жылы білім беру министрі болып тағайындалды және 1996 жылы, 1997 жылы қызметтен кеткенге дейін, Жеке кеңес мүшесі атанды.
After standing as a communist at a mock school election and flirting with distributism at university, Forth developed both conservative and libertarian leanings. Forth was elected as a councillor for the Pilgrims Hatch ward on the Brentwood Urban District Council from 1968 to 1972. He contested the safe Labour seat of Barking at both the February and October 1974 general elections, where on both occasions he was defeated by Labour's Jo Richardson. He was the secretary of Llandeilo Conservative Association from 1975 to 1977, and chairman of the Ross on Wye Conservative Political Committee from 1978 to 1979. He was elected to the European Parliament as the member for Birmingham North in 1979. He remained in Brussels and Strasbourg until 1984, where he founded and chaired the backbench committee of the European Democratic Group. Originally in favour of membership of the European Economic Community, he later became a staunch Eurosceptic. He was elected to the House of Commons at the 1983 general election with a majority of 14,205 votes for the new seat of Mid Worcestershire. His political views were apparent from his maiden speech, in which he attacked the Sex Equality Bill, and he was an early member of the No Turning Back group. Following boundary changes to his constituency, he was not selected to fight the new seat with the same name, losing out to the sitting MP for Worcester, Peter Luff. Forth found a safe seat in the Outer London suburbs for Bromley and Chislehurst in the heart of the large London Borough of Bromley. He was elected to represent the seat in 1997, 2001 and 2005. In Parliament, he served on the Employment select committee in 1986 until later in the year when he was appointed as the Parliamentary Private Secretary to Angela Rumbold at the Department for Education and Science. He entered the government of Margaret Thatcher when she appointed him as the Parliamentary Under Secretary of State at the Department of Trade and Industry in 1988, as minister for consumer affairs. He was moved by John Major in 1990 to the same position at the Department for Employment and at the Department of Education following the 1992 general election. He was promoted to Minister of State for Education in 1994 and became a member of the Privy Council in 1996, shortly before leaving office in 1997.
Қиындықтар тобы
Форт Консервативтік партия басшылығына Майкл Портильоны қолдауға ниеттенген, бірақ Портильо 1997 жылғы жалпы сайлауда өзінің мандатын жоғалтты. Форт содан кейін Питер Лиллидің сайлау штабының басшысы болды, кейін Джон Редвудты, ал соңында жеңіске жеткен Уильям Хейгті қолдады. Форт Консервативтік партияның көлеңкелік министрлер кабинетіне ұсынылған орынды қабылдамай, лейбористік үкіметке қарсы күрескен белді депутатқа айналды, «парламенттік партизандық соғыс» жүргізді. Алғашқыда жеке мүшелер ұсынған заң жобаларына қатысқан Форт, жақын арада «дөңгелек команда» деп аталған шағын топты біріктірді. 1997 жылы консервативтік депутаттар Дэвид Маклин мен Патрик Маклауглинмен бірге ол Саясатты зерттеу бөлімін құрды – бұл мемлекеттік қызметкерлерден министрлер алатын ақпараттарға қарсы тұру үшін кез келген депутатқа қолжетімді жазылым қызметі болды. Электрондық поштаны ұнатпай, ол ойдас депутаттарға қысқаша хабарламалар жіберіп, «Биліктегілердің сәрсенбі күнгі мәселенің оңай шешілетінін ойлайтынын естідім» дейтін. Оның тобы сәрсенбі күнгі мәселенің оңай шешілмеуін қамтамасыз етті. Форттың ерекшелігі – филибүстерлік шеберлігі болды. Лейбористік депутаттар жиі түн ортасынан кейін парламентте қалуға мәжбүр болғандықтан, оны «Қанды Эрик Форт» деп атады (Форт бұл атауды қуана қабылдады). Иэн Дункан Смит 2001 жылы Фортты Халық қамалының көлеңкелі жетекшісі етіп тағайындады. Форт 2003 жылы Дункан Смитты ауыстыруға Дэвид Дэвисті қолдады, бірақ Дэвис қатысудан бас тартты, ал Форт Майкл Ховардтан қызметінен босатылды. Ол көптеген парламенттік комитеттерде жұмыс істеді, соңғы қызметі – заңдық актілер комитетінің төрағасы болды. Спикердің төрағалар тобының мүшесі де болды. Форт өлім жазасын жақтады, бірақ мектептердегі дене жазасына қарсы болды. 2001 жылы Уильям Хейг Расалық теңдік комиссиясы ұсынған «сайлау шартына» қолдау көрсеткеннен кейін, Форт жеке кешкі ас дастарханында: «Бұл азшылықтарға жалтақтаудың бәрі абсурд; осы елде ақ, англосаксон және фанатикалық көзқарастағы миллиондаған адам бар, олардың да өкілдігі болуы керек» деді. Ол 1988 жылы Нельсон Манделаға арналған концертке BBC-нің қаржы жұмсауына қарсы шығып, «өнерді жақсы көретін және оны қолдайтындар оны өздері төлеуі керек» деді. Сондай-ақ, ол СПИДке қарсы күреске жұмсалған қаражатқа қарсы болды, бұл аурудың «көп жағдайда өзіне-өзі жұқтырылған» деді. Форт 2006 жылдың 17 мамырында 61 жасында Чарлинг-Кросс ауруханасында рактан қайтыс болды.
Forth had hoped to support Michael Portillo for the leadership of the Conservative Party, to follow Major, but Portillo famously lost his seat in the 1997 general election. Forth was then Peter Lilley's campaign manager until the latter withdrew, then supported John Redwood, and finally backed eventual winner William Hague. Forth refused the offer of a place in the Conservative shadow ministerial team and instead became a leading backbench irritant to the Labour government, engaging in "a Parliamentary form of guerrilla warfare". Initially acting as a loner and concentrating on private members bills to which he objected, Forth soon gathered a small group around him known as "the awkward squad". In 1997, with senior Conservative MPs David Maclean and Patrick McLoughlin, he established the Policy Research Unit, a subscription briefing service available to any MP as a means of countering the briefings that government ministers receive from the civil service. Disliking e mail, he would send brief written notes to like minded MPs to say "I am given to understand that the Powers That Be think that Wednesday's business will go through easily", and his group would ensure that Wednesday's business did not go through easily. Forth's speciality was the filibuster: as Labour MPs found themselves often required to remain in Parliament past midnight, they called him "Bloody Eric Forth" (a reaction Forth welcomed). Iain Duncan Smith appointed Forth Shadow Leader of the House of Commons in 2001. Forth backed David Davis to replace Duncan Smith in 2003: Davis refused to stand, and Forth was dismissed from his front bench position by Michael Howard. He served on many Parliamentary committees and his last role was chairing the statutory instruments committee. He was a member of the speaker's Panel of Chairmen. Forth was in favour of capital punishment, but opposed corporal punishment in schools. After William Hague announced his support for an "election compact" promoted by the Commission for Racial Equality in 2001, Forth was quoted as saying at a private dinner: "All this sucking up to minorities is ridiculous; there are millions of people in this country who are white, Anglo Saxon and bigoted and they need to be represented." He opposed the BBC's spending money on a Nelson Mandela concert in 1988, saying "those who want the arts and who support them should pay for them themselves". He also opposed the government spending on AIDS treatment, saying that the disease was "largely self inflicted". Forth died from cancer at Charing Cross Hospital on 17 May 2006, at the age of 61.