Кіріспе

Күрд музыкасы – күрд және заза-горани тілдерінде орындалатын музыка. Күрд музыкасын зерттеуді алғаш рет 1903 жылы белгілі армян дін қызметкері және композиторы Комитас бастады. Ол өзінің "Chansons kurdes transcrites par le pere Komitas" атты еңбегін жариялады, онда ол жинаған он екі күрд мелодиясы қамтылған. Армян Карапетэ Хачо да 20-шы ғасырда көптеген дәстүрлі күрд мелодияларын жазып алып, орындау арқылы сақтап қалды. 1909 жылы ғалым Исия Жозеф "Езидтердің еңбектері" атты еңбегін жариялады, онда ол езидтердің музыкалық тәжірибесін, оның ішінде квевал тұлғалары сияқты музыканттардың рөлін және осы аз ұлт өкілдері қолданатын аспаптарды сипаттады. Күрд музыкасы 1920 жылдардың соңында фонографтарда пайда болды, осы кезде Бағдадтағы музыка компаниялары күрд әншілері орындаған әндерді жаза бастады. Дауысқа қарағанда, күрдтер дәстүрлі музыкада көптеген аспаптарды қолданады. Музыкалық аспаптарға тембүр (күрд танбурына қараңыз), бағлама, кёрнете, даф, дудук, кавал, ұзын сырнай (şimşal), кеменше, гобой (зирна) және барабан (дахол) жатады.

Анықтама

Күрдтердің дәстүрлі музыкасы араб, армян және түрік музыкасынан мәдени тұрғысынан ерекшеленеді және көбінесе авторлары аталмаған адамдар жасаған. Тақырыптар бойынша музыка көңілді көңілсіз, азалы сипатта болған, бірақ содан бері көтеріңкі және қуанышты әуендер де енгізілді. Күрд фольклоры үш түрге бөлінеді: әңгімешілер (çîrokbêj), жыраулар (dengbêj) және халық әншілері (stranbêj). Бұдан өзге, діни мазмұндағы әндер (lawje) және маусымдық музыкалық тақырыптар бар, мысалы, күзде жазғы жайылымға оралу туралы "payizok" әндері бар. Күрдтердің импровизациясы тексим деп аталады.

Тыйым салу

Иракта күрд музыкасына деген төзімділік Саддам режимімен (1979–2003) аяқталды, ол күрд мәдениетіне шектеулер қойды. 1982 және 1991 жылдар аралығында Түркияда күрд тілінде әндер орындау мен жазуға да тыйым салынды.