Кіріспе
Анасырма (ἀνάσυρμα) – ἀνά ana "жоғары, қарсы, артқа" және σύρμα syrma "сүйреу қозғалысы" деген сөздерден құралған; көпше түрі: anasyrmata (ἀνασύρματα), сондай-ақ anasyrmos (ἀνασυρμός) деп те аталады, – итәк немесе килтті көтеру әрекеті. Ол белгілі бір діни ғұрыптармен, эротизммен және ұятсыз әзілдермен (мысалы, Баубо) байланысты қолданылады. Бұл термин сәйкес келетін өнер туындыларын сипаттауда пайдаланылады. Анасирма – адамның жыныс мүшелерін немесе жамбасын қасақана көрсетуі болуы мүмкін. Мұның ең танымал мысалы – Афродита Каллипигос ("әдемі жамбасты Афродита"). Басқа контекстерде бұл әрекет апотропалық сипатқа ие, яғни сыртқы күштерден қорғану құралы, немесе ол айға ұқсас әрекет сияқты, қысым көрсетудің белгісі болуы мүмкін.
Anasyrma (ἀνάσυρμα) composed of ἀνά ana "up, against, back", and σύρμα syrma "a dragging motion"; plural: anasyrmata (ἀνασύρματα), also called anasyrmos (ἀνασυρμός), is the gesture of lifting the skirt or kilt. It is used in connection with certain religious rituals, eroticism, and lewd jokes (see, for example, Baubo). The term is used in describing corresponding works of art. Anasyrma may be a deliberately provocative self exposing of one's naked genitals or buttocks. The famous example of the latter case is Aphrodite Kallipygos ("Aphrodite of the beautiful buttocks"). In other contexts, this gesture has an apotropaic character, that is, a means to ward off a supernatural enemy, or it may be a sign of mockery, analogous to mooning.
Грек антикалық дәуірі
Ритуалдық әзіл-қалжың мен жеке өмірдің ашық көрсетілуі Деметр мен Дионис культтерінде кең таралған және осы құдайлармен байланысты Элевсин мистерілерінің тойлануында кездеседі. Мифограф Аполлодордың айтуынша, Иамбе жасаған әзіл-қалжың Деметр мен Персефонаның құрметіне өткізілетін Тесмофория фестивалінде ритуалдық әзіл-қалжың жасау дәстүрінің пайда болуына себеп болған. Деметр туралы мифтің басқа нұсқаларында, құдайды Баубо есімді әйел қабылдайды, ол өзін ашып, оны күлдіріп, "анасирма" деп аталатын ритуалдық қимыл ("көтерілу [етек]") жасайды. Кіші Азияның батыс жағалауындағы грек қаласы Приенадан табылған мүсіндер жиынтығы көбінесе "Баубо" мүсіндері ретінде танылады, олар әйел денесін бетімен және іштің төменгі бөлігімен біріктіріп бейнелейді. Бұл мүсіндер вазаларда бейнеленген, көздері, аузы және кейде аяқтары бар фаллостарға ұқсас, мүсін түрінде жасалған. Сицилиядан Лесбосқа дейін, классикалық кезеңнің соңы мен ерте эллинистік кезеңде табылған, анасироменос позасындағы, көкірегі ашық және фаллосын көрсету үшін көтерілген ұзын киіммен жасалған терракота гермафродит мүсіндері бар. Дегенмен, анасироменос позасы б.з.д. 4 ғасырда ойлап табылған жоқ; осы типтегі мүсіндер әйел құдайлар үшін қолданылған, әлдеқайда ерте шығыс иконографиялық дәстүрге негізделген. Ежелгі әдебиеттер бұл мүсіндердің Кипрдің андрогин құдайы Афродитусты (мүмкін, Астартаның бір түрі) бейнелейтінін көрсетеді, оның культі б.з.д. 5-4 ғасырлар аралығында Грекияның материгіне енгізілген. Ашылған фаллосқа апотропалық сиқырлы күштер тән деп сендірілген, ол жаман көзді немесе қызғанышты күштерді болдырмайды және сәттілік сыйлайды.
Жылаңаштықтың апотропалық әсері
Тарихи деректерге сүйенсек, анасырманың әсері таңғажайып немесе табиғаттан тыс күшке ие болған – жақсы немесе жаман. Егде Плиний жазғандай, айыз келген әйел денесін ашса, бұрқасын, дауыл мен найзағайды қорқыта алады. Егер ол жалаңаш күйінде бидай егістігін аралап жүрсе, масалар, құрттар мен қоңыздар бастарынан түсіп жатады. Тіпті айызы келмеген кезде де, ол теңіздегі дауылды тоқтату үшін киімін шешіп тастауға болады. Халық әңгімелерінде Ирландия мен Қытайда әйелдер жауларды қуып шығу үшін көйлектерін көтеретін. The Irish Times газетінің 1977 жылғы 23 қыркүйектегі саны бірнеше еркек адамның қатысқан, зорлық-зомбылыққа ұласуы мүмкін болған оқиғаны баяндады, бірақ әйел шабуылдаушыларға жыныс мүшелерін көрсеткен арқасында бұл оқиғаның алдын алды. Балқан халық аңызында, жаңбыр тым көп жауса, әйелдер далаға жүгіріп, көйлектерін көтеріп, құдайларды қорқытып, жаңбырды тоқтатуға тырысатын. Маймонид та осы рәсімді жаңбырдан сақтану үшін қолдануды айтады, бірақ оған қарсылығын білдіреді. Киімнен айырылу – қоғамнан гөрі табиғатқа жақын, «жарқын» күйге ену ретінде қарастырылып, табиғаттан тыс күштермен байланысуға көмектеседі. Жан де Ла Фонтеннің «Жаңа әңгімелер» (1674) атты шығармасында әйелдің көйлегін көтеруі бір джинды қорқытады. Солтүстік Еуропа мен Британ аралдарындағы ортағасырлық шіркеулерде жиі кездесетін «шела на гигс» деп аталатын мүсіндер де осымен байланысты. Африканың кейбір елдерінде әйелдің жалаңаштанып, өзін көрсетуі әлі де қарғыс саналады және жамандықтан қорғанудың тәсілі ретінде қарастырылады. Нигерияда мұнай өнеркәсібіне қарсы жаппай наразылықтар кезінде әйелдер анасырма жасап, өзін көрсетті. Лейма Гбови екінші Либерия азамат соғысында бейбітшілік орнатуға тырысқанда анасырмадан пайдаланды.