Солтүстік Ирландия саяхатшысы Роберт Лоу Маккартни өмірі мен саяси жолы

Кіріспе

Солтүстік Ирландия саясаткері Роберт Лоу Маккартни, KC (24 сәуір 1936 жылы туған) – Солтүстік Ирландия адвокаты және 1995-2008 жылдар аралығында Ұлыбритания Юнионисттік партиясының (UKUP) төрағасы болған юнионист саясаткер. Ол 1995-2001 жылдар аралығында Солтүстік Даун округінен Парламент депутаты, ал 1998-2007 жылдар аралығында Солтүстік Даун округінен Солтүстік Ирландия Ассамблеясының депутаты болды.

Саяси мансап

Маккартни бастапқыда Ольстер Юнионисттік партиясының (UUP) мүшесі болды және алғаш рет Солтүстік Ирландия Ассамблеясына 1982 жылғы Солтүстік Даун Ассамблеясы сайлауында сайланды. Кейін 1987 жылғы маусымда сол жылғы жалпы сайлаудан бас тартудан бас тартқандықтан UUP-тен шығарылды. Ол Солтүстік Даундағы қазіргі Халықтық Юнионисттік партиясының депутаты сэр Джеймс Килфеддерге қарсы «Нағыз Юнионист» ретінде түсті, бірақ орынды жеңе алмады. 1995 жылы Солтүстік Даундағы сайлауда, Килфеддер қайтыс болғаннан кейін, ол «Ұлыбританиялық унионист» ретінде сайланды, Ольстер Юнионисттік партиясының кандидатын жеңді. Кейін ол Солтүстік Ирландия форумына сайлауға қатысу және 1996 жылы басталған келіссөздер үшін Біріккен Корольдіктің Юнионисттік партиясын құрды. Форумға басқа партия өкілдері Конор Круз О'Брайен және Седрик Уилсон, 1980-ші жылдары DUP-тің бұрынғы төменгі деңгейлі мүшесі болды. 1997 жылғы сайлауда Маккартни Вестминстердегі орынды сақтап қалды. Ол 1998 жылғы мамыр айында өткен референдумда Ұлы жұма келісімін қабылдамады, ал оның партиясы сол жылы өткен Ассамблея сайлауында бес орын жеңіп алды (Маккартни өзі Солтүстік Даунда, Седрик Уилсон Странгфордта, Патрик Рош Лаган аңғарында, Норман Бойд Оңтүстік Антримде және Роджер Хатчинсон Шығыс Антримде). Алайда, 1998 жылғы желтоқсанда Уилсон, Рош, Бойд және Хатчинсон олардың көшбасшысының Солтүстік Ирландия Ассамблеясынан «шығу стратегиясы» деп аталатын, Синн Фэйнге жаңа Солтүстік Ирландия үкіметінде орын берілген жағдайда, Маккартниден бөлініп кетті. Маккартни оларды айыптады, төртеуі де «өздерінің қонақ бөлмелерінде танымал» және олардың жақтастары «телефон будкасына сыяды» деді. 2008 жылы Уилсон мен Бойд Джим Алистердің дәстүрлі унионисттік дауысының кездесулеріне қатысты. 1999 жылы Маккартни партия атынан Еуропа Парламентіне сайлауға қатысып, бірінші басымдықты дауыс берудің 2,9% жеңіп алды. Ол 2001 жылғы сайлауда UUP кандидаты леди Сильвия Хермоннан жеңіліп, Вестминстердегі орыннан айырылды. Ол Солтүстік Ирландияны интеграциялау саясатын қолдады, соның негізінде [Солтүстік Ирландияның атқарушы билігінің заң шығарушы өкілеттігін беру] Вестминстердің тұрақты саясаты болмайды, Стормонттың заң шығарушы жиналысы болмайды және провинция толыққанды Біріккен Корольдіктің бөлігі болады; сонымен бірге, үш негізгі британдық саяси партиялар Солтүстік Ирландияда толыққанды ұйымдастырылады. Ол 1986 жылы тең азаматтық үшін науқанның президенті болды және 1985 жылғы Англо-Ирландиялық келісімнен кейін оның төрт жыл бойы танымал болды. 1988 жылы Маккартни «Тең азаматтық үшін» науқанының басшылығынан оның басшылығымен болған даудан кейін кетті. Бұл интеграциялық саясат, бір кезде одақтастықтың кейбір бөліктерінде танымал болған, Шотландия мен Уэльске децентрализация енгізілуімен және Солтүстік Ирландия Ассамблеясының құрылуымен кейінге шегінді. Алайда, Ұлыбританияның басқа бөліктері децентрализацияланған жиналыстармен толық қамтылған, бірақ Солтүстік Ирландия емес. Маккартни сондай-ақ Сент-Эндрюс келісімін қатаң қарсылық білдірді және 2007 жылы алты сайлау округінде келісімге қарсы бағытпен сайлауға түсті. Ол өзінің Солтүстік Даундағы орындығынан айырылып, 1806 бірінші басымдықты дауыс алды (жалпы санының 5,9% -ы және сайлауға қатысу үшін қажетті квотаның жартысынан аз). Сондай-ақ, ол Солтүстік Белфастта 360 дауыс (1,2%), Ферманнах пен Оңтүстік Тиронда 388 дауыс (0,8%), Лаган аңғарында 853 дауыс (2,0%), Оңтүстік Антримде 893 дауыс (2,3%) және Батыс Тиронда 220 дауыс (0,5%) алды.

McCartney was initially a member of the Ulster Unionist Party (UUP), and was first elected to the Northern Ireland Assembly in the 1982 Assembly election for North Down. He was later expelled from the UUP in June 1987, when he refused to withdraw from the general election of that year. He stood against the incumbent Popular Unionist Party MP Sir James Kilfedder in North Down as a "Real Unionist", but failed to win the seat. In the 1995 by election in North Down, after the death of Kilfedder, he was elected as a "UK Unionist" defeating the Ulster Unionist Party candidate. He subsequently established the United Kingdom Unionist Party to contest elections to the Northern Ireland Forum and the related talks which started in 1996. The other party representatives to the forum were Conor Cruise O'Brien and Cedric Wilson, a former low level DUP member in the 1980s. McCartney retained his Westminster seat in the 1997 election. He opposed the subsequent Good Friday Agreement in the May 1998 referendum and his party won five seats in the Assembly elections later that year (McCartney himself in North Down, Cedric Wilson in Strangford, Patrick Roche in Lagan Valley, Norman Boyd in South Antrim and Roger Hutchinson in East Antrim). However, Wilson, Roche, Boyd and Hutchinson parted company with McCartney in December 1998 because of their leader's so called 'exit strategy' from the Northern Ireland Assembly in the event of Sinn Féin being allowed seats in the new Northern Ireland Government. McCartney denounced them, saying all four were "famous in their own living rooms" and that their supporters could "fit into a telephone box". In 2008 both Wilson and Boyd attended meetings of Jim Allister's Traditional Unionist Voice. In 1999, McCartney ran for the party in elections to the European Parliament, winning 2.9% of the first preference vote. He lost his Westminster seat in the 2001 election to the UUP candidate, Lady Sylvia Hermon. He was committed to a policy of integration for Northern Ireland, whereby [Northern Ireland Executive|legislative devolution]] would no longer be Westminster's abiding policy, there would be no Stormont Legislative Assembly and the province would be a fully participating part of the United Kingdom; at the same time, the three main British political parties would fully organise in Northern Ireland. He was the president of the Campaign for Equal Citizenship in 1986, and led it in its four years of prominence after the 1985 Anglo Irish Agreement. McCartney resigned as head of the Campaign for Equal Citizenship in 1988 over a dispute with its executive. These integrationist policies, once popular in some sections of Unionism, receded with the introduction of devolution to Scotland and Wales, and the creation of a functioning Northern Ireland Assembly. However it is the case that other parts of the United Kingdom with devolved assemblies are fully covered by the three main British political parties, but not Northern Ireland. McCartney also strongly opposed the St Andrews Agreement and in 2007 stood on an anti agreement ticket in six constituencies. He lost his own seat in North Down, polling 1,806 first preference votes (5.9% of the total, and less than half the quota required to be elected). He also obtained 360 votes (1.2%) in Belfast North, 388 votes (0.8%) in Fermanagh and South Tyrone, 853 votes (2.0%) in Lagan Valley, 893 votes (2.3%) in South Antrim and 220 votes (0.5%) in West Tyrone.

Зейнеткерлік

Маккартни 2007 жылғы Ассамблея сайлауында Жасыл партия өкілі Брайан Уилсонға жеңілгеннен кейін саясаттан кеткенін мәлімдеді. Дегенмен, ол әлі де кейде бұқаралық ақпарат құралдарында пайда болады және газетке мақалалар жазады. 2009 жылдың қазан айында Маккартни Белфаста өткен «Традициялық юнионисттік дауыс» партиясының конференциясында қонақ спикер ретінде сөз сөйледі, онда Sinn Féin білім министрінің бастауыш мектепке қабылдау емтиханына байланысты туындаған жағдай туралы айтты.