Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Академиялық сала
Academic field
Экономикалық антропология – адамның экономикалық мінез-құлқын оның кең тарихи, географиялық және мәдени кеңістігінде түсіндіруге тырысатын сала. Ол экономика мен антропологияның қосылысы болып табылады. Оны антропологтар зерттейді және экономика ғылымымен күрделі қарым-қатынаста болады, оған сыншыл көзқараспен қарайды. Антропологияның тармағы ретінде қалыптасуы поляк антропологі Бронислав Малиновский мен француз Марсель Маустың нарықтық айырбасқа балама ретінде өзара қарым-қатынастың мәнін зерттеуімен басталды. Экономикалық антропологиядағы зерттеулер көбінесе айырбасқа бағытталған. Екінші дүниежүзілік соғыстан кейін экономикалық антропологияға экономика тарихшысы Карл Поланьидің еңбектері зор әсер етті. Поланьи антропологиялық зерттеулерге сүйене отырып, нақты нарықтық айырбас батыс, өнеркәсіптік қоғамдардың шектеулі санымен ғана шектелгенін дәлелдеді. Оның пікірінше, өнеркәсіптік емес қоғамдарға формалды экономикалық теорияны (формализмді) қолдану қателік болды. Өнеркәсіптік емес қоғамдарда айырбас туыстық, дін және саясат сияқты нарықтық емес институттармен «біріктірілген» (ол Маустан алған идея). Ол осы тәсілді субстантивизм деп атады. Формализм-субстантивизм арасындағы пікірсайыс өте ықпалды болды және бір дәуірді анықтады. Жаһандану шындыққа айналғанда, нарықтық және нарықтық емес экономикалар арасындағы, «Батыс пен қалғаны» арасындағы шекараны сақтап тұру мүмкін болмады, антропологтар нарықтық қоғамдардағы әртүрлі айырбас түрлері арасындағы қарым-қатынасты зерттеуге кірісті. Жаңа субстантивистер нарықтық қоғамдардағы, көрінетін таза нарықтық айырбастың нарықтық идеологияға толық сәйкес келмейтін жайттарын зерттейді. Экономикалық антропологтар экономистердің оларды «примитивтік» салаға жіберуін тоқтатты. Олар енді корпорациялардың, банктердің және жаһандық қаржы жүйесінің жұмысын антропологиялық тұрғыдан зерттейді.
Economic anthropology is a field that attempts to explain human economic behavior in its widest historic, geographic and cultural scope. It is an amalgamation of economics and anthropology. It is practiced by anthropologists and has a complex relationship with the discipline of economics, of which it is highly critical. Its origins as a sub field of anthropology began with work by the Polish founder of anthropology Bronislaw Malinowski and the French Marcel Mauss on the nature of reciprocity as an alternative to market exchange. For the most part, studies in economic anthropology focus on exchange. Post World War II, economic anthropology was highly influenced by the work of economic historian Karl Polanyi. Polanyi drew on anthropological studies to argue that true market exchange was limited to a restricted number of western, industrial societies. Applying formal economic theory (Formalism) to non industrial societies was mistaken, he argued. In non industrial societies, exchange was "embedded" in such non market institutions as kinship, religion, and politics (an idea he borrowed from Mauss). He labelled this approach Substantivism. The formalist–substantivist debate was highly influential and defined an era. As globalization became a reality, and the division between market and non market economies – between "the West and the Rest" – became untenable, anthropologists began to look at the relationship between a variety of types of exchange within market societies. Neo substantivists examine the ways in which so called pure market exchange in market societies fails to fit market ideology. Economic anthropologists have abandoned the primitivist niche they were relegated to by economists. They now study the operations of corporations, banks, and the global financial system from an anthropological perspective.
Малиновский мен Маус: Кула алмасуы туралы пікірталас
Бронислав Малиновскийдің "Батыс Тынық мұхитының аргонавтары" (1922) атты еңбегінде: "Неліктен адамдар өмірін қауіпке тігіп, қауіпті мұхиттың үлкен кеңістігін басып өтіп, құнды емес көрінетін бұйымдарды сыйға таратады?" деген сұрақ қойылады. Малиновский Тробриан аралдарындағы білезіктер мен алқалардың алмасу желісін мұқият зерттеп, олардың Кула сақинасы деп аталатын алмасу жүйесінің бір бөлігі екенін анықтады. Ол бұл алмасу жүйесінің саяси билікпен тығыз байланысты екенін айтты. 1920 жылдары және одан кейін Малиновскийдің зерттеулері француз антропологы Марсель Мауспен, "Сый" (Essai sur le don, 1925) еңбегінің авторымен пікірсайыс тудырды. Маусқа қарсы Малиновский жеке адамдар арасындағы тауар алмасуды және олардың сый берудегі мүдделі мотивтерін атап өтті: олар сыйға бергеніне тең немесе одан да жоғары құнды нәрсе алуды күтті. Басқаша айтқанда, сыйлық берудің астарында өзара сыйлық күтілуі жатыр; қайтарым күтпестен "тегін сыйлық" берілмейді. Алайда Маус сыйлықтардың тек жеке адамдар арасында емес, сонымен қатар үлкен ұжымдардың өкілдері арасында беріліп-алынатынын болжады. Оның пікірінше, бұл сыйлықтар – "толық құрбандық". Олар жай ғана сатылып-алынатын, иеліктен шығарылатын тауарлар емес, патша тағдары сияқты, "туыстық топтың" беделін, тарихын және өзіндік ерекшеліктерін бейнелейтін нәрселер еді. Маус: "Неге біреу оларды сыйға таратады?" деп сұрады. Оның жауабы – жұмбақ "хау", яғни "сыйлықтың рухы" деген ұғым болды. Көп жағдайда осы түсініспеушілік (және одан туындаған пікірсайыс) нашар аудармадан туындады. Маус қайтарым сыйлық берушілер арасындағы қарым-қатынасты сақтап қалу үшін беріледі деп дәлелдеді; сыйлық қайтарудың сәтсіздігі қарым-қатынасты және болашақ сыйлықтардың мүмкіндігін жояды. Джонатан Парри жақсартылған аудармаға сүйене отырып, Маус альтруистік түрде берілетін "таза сыйлық" түсінігі жақсы дамыған нарықтық идеологиясы бар қоғамдарда ғана пайда болатынын көрсетті. Вайнер "қозғалмалы тауарлар" – алмасуға болатын заттар мен "қозғалмайтын тауарлар" – сыйлықтарды қайтаруға қызмет ететін заттарды салыстырды. Тробриан зерттеуінің контекстінде ерлердің Кула сыйлықтары әйелдердің жер иелігімен салыстырғанда қозғалмалы сыйлықтар болып саналды. Ол патша тағдары сияқты берілген нақты заттар белгілі бір топтармен тығыз байланысты болғандықтан, тіпті сыйға берілген жағдайда да толығымен бөлініп кетпейтінін айтты. Алайда, барлық қоғамдарда мұндай заттар жоқ, олар туыстық қатынастардың ерекше түрлерінің болуына байланысты. Француз антропологы Морис Годелье "Сыйдың жұмбағы" (1999) еңбегінде бұл талдауды одан әрі дамытты.
Bronislaw Malinowski's groundbreaking work, Argonauts of the Western Pacific (1922), posits the question, "why would men risk life and limb to travel across huge expanses of dangerous ocean to give away what appear to be worthless trinkets?" Carefully traced the network of exchanges of bracelets and necklaces across the Trobriand Islands, Malinowski established that they were part of a system of exchange, the Kula ring. He stated that this exchange system was clearly linked to political authority. In the 1920s and later, Malinowski's research became the subject of debate with the French anthropologist, Marcel Mauss, author of The Gift (Essai sur le don, 1925). Contrasting Mauss, Malinowski emphasised the exchange of goods between individuals, and their non altruistic motives for giving: they expected a return of equal or greater value. In other words, reciprocity is an implicit part of gifting; no "free gift" is given without expectation of reciprocity. Mauss, however, posited that the gifts were not merely between individuals, but between representatives of larger collectivities. These gifts were, he argued, a "total prestation." They were not simple, alienable commodities to be bought and sold, but, like the Crown jewels, embodied the reputation, history, and identity of a "corporate kin group". Given the stakes, Mauss asked, "Why anyone would give them away?" His answer was an enigmatic concept, hau, "the spirit of the gift." Largely, the confusion (and resulting debate) was due to a bad translation. Mauss appeared to be arguing that a return gift is given to keep the very relationship between givers alive; a failure to return a gift ends the relationship and the promise of any future gifts. Based on an improved translation, Jonathan Parry has demonstrated that Mauss was arguing that the concept of a "pure gift" given altruistically only emerges in societies with a well developed market ideology. Weiner contrasted "moveable goods," which can be exchanged, with "immoveable goods," which serve to draw the gifts back. In the context of the Trobriand study, male Kula gifts were moveable gifts compared to those of women's landed property. She argued that the specific goods given, such as Crown Jewels, are so identified with particular groups that, even when given they are not truly alienated. Not all societies, however, have these kinds of goods, which depend upon the existence of particular kinds of kinship groups. French anthropologist Maurice Godelier pushed the analysis further in The Enigma of the Gift (1999).
Айырбастау сфералары
Жаңа нарықтық алмасу жүйелерінің жергілікті, нарықтық емес алмасумен байланысы антропологтар үшін күрделі мәселе болып қала берді. Пол Боханнан (төменде, субстантивизм тақырыбында қараңыз) Нигерияның Тив халқында алмасудың үш саласы болғанын, және әр салада тек белгілі бір тауарлар ғана алмасылғанын; әр саланың өзіндік ақша формасы болғанын айтты. Сол сияқты, Индонезиядағы Клиффорд Гертцтің "екіұстама экономика" моделі және Джеймс С. Скотттың "әдептік экономика" моделі нарыққа жаңадан енген қоғамдарда әртүрлі алмасу салаларының пайда болуын болжады; екеуі де нарыққа қарсы тұратын, мәдени құндылықтармен реттелген "дәстүрлі" алмасу саласының сақталуын болжады. Гертц бұл сала арқылы шаруалардың қанағатқа толуын, ал Скотт шаруалардың көтерілісін түсіндірді. Бұл идеяны кейін Джонатан Пэрри мен Морис Блох "Ақша және алмасудың моральдық мәні" (1989) еңбегінде отбасының ұзақ мерзімді әлеуметтік жаңғыруын қамтамасыз ететін "мәмілелік тәртіптің" қысқа мерзімді нарықтық қатынастардан бөлек сақталуы керек екенін дәлелдеді.
The relationship of new market exchange systems to indigenous non market exchange remained a perplexing question for anthropologists. Paul Bohannan (see below, under substantivism) argued that the Tiv of Nigeria had three spheres of exchange, and that only certain kinds of goods could be exchanged in each sphere; each sphere had its own different form of money. Similarly, Clifford Geertz's model of "dual economy" in Indonesia, and James C. Scott's model of "moral economy" hypothesized different exchange spheres emerging in societies newly integrated into the market; both hypothesized a continuing culturally ordered "traditional" exchange sphere resistant to the market. Geertz used the sphere to explain peasant complacency in the face of exploitation, and Scott to explain peasant rebellion. This idea was taken up lastly by Jonathan Parry and Maurice Bloch, who argued in Money and the Morality of Exchange (1989) that the "transactional order" through which long term social reproduction of the family takes place has to be preserved as separate from short term market relations.
Қайырымдылық: "сыйлықтардың улылығы"
Жонатан Пэрри сыйлық алмасу туралы пікір таласын классикалық тұжырымдағанда, "таза сыйлық" идеологиясының (толық сыйлықтарға қарама-қарсы) "ең жоғары дифференциацияланған қоғамдарда, дамыған еңбек бөлінісі және маңызды коммерциялық сектормен ерекшеленетін жерлерде пайда болуы ықтимал" екенін атап көрсетті. Шрауверс осы мәселені "капитализмге өту туралы пікірталас" (Саяси экономикаға қараңыз) аясында екі сала бойынша көрсетті. Ол Индонезияның Орталық Сулавесидегі То Памона халқының ХХ ғасырда жаһандық нарық желілеріне енгендегі өзгерістерін сипаттады. Олардың күнделікті өндіріс және тұтыну қызметі коммерциялық айналымға көшкен сайын, олар әлеуметтік өндірісті қаржыландыратын оппозициялық сыйлық (посинтуву) алмасу жүйесін құрды, соның арқасында туысқандық, саяси және діни топтарды сақтап қалды. Бұл "таза сыйлық" алмасу желісі бұрынғы "толық сыйлықтар" жүйесінен пайда болды. Сол сияқты, Шрауверс 19 ғасырдың басында Солтүстік Америкадағы "капитализмге өту туралы пікірталас" талдауында нарықтық экономиканың қалыптасуымен бірге жаңа, оппозициялық "моральдық экономиканың" қалай өскенін жазды. Нарық институционалдық деңгейде дамыған сайын, Канаданың Онтарио штатындағы Шарон қаласындағы "Бейбітшілік балалары" сияқты ертедегі утопиялық социалистік тәжірибелер де дамыды. Олар қайырымдылық жасауды қасиеттеуге арналған әсем ғибадатхана салды, ол ақырында өзара несие ұйымы, жер бөлісу және кооперативтік маркетинг ретінде құрылған. Екі жағдайда да Шрауверс осы баламалы алмасу салаларының нарықпен тығыз байланысты және өзара пайдалы екенін, өйткені тауарлар осы айналымдардың арасында қозғалатынын атап көрсетті. Пэрри де Үндістандағы қайырымдылық садақасының (Дана) мысалын келтіре отырып, қайтарым күтпестен берілген "таза сыйлықтың" "улы" болуы мүмкін екенін айтты. Яғни, сый берушінің күнәларын білдіретін садақа, діни тазалығы бар дін қызметкерлеріне берілгенде, оларды өздері тазарта алмайтын тазалықсыздықпен жүктейді. Қайтарымсыз берілген "таза сыйлықтар" алушыларды қарызға батырып, оларды тәуелді етеді: сыйлықтың улығы. "Бейбітшілік балалары" қайырымдылықтың таза берілуін қасиеттеуге тырысқанмен, қайырымдылық алушылар үшін қиындықтар туғызғанын байқады. Бұл олардың банкротқа жақын екенін көрсетті, соның салдарынан сот процесіне және қарыз үшін мерзімі белгісіз түрде бас бостандығынан айыруға ұшырады. Олар қайырымдылықты, тегін сыйлықты қабылдамай, қарыз алуды жөн көрді. Бұл мәселеге назар аудару "тұтыну зерттеулерінде" (төменде қараңыз) жаңа зерттеулерге жол ашты.
In his classic summation of the gift exchange debate, Jonathan Parry highlighted that ideologies of the "pure gift" (as opposed to total prestations) "is most likely to arise in highly differentiated societies with an advanced division of labour and a significant commercial sector." Schrauwers illustrated the same points in two different areas in the context of the "transition to capitalism debate" (see Political Economy). He documented the transformations among the To Pamona of Central Sulawesi, Indonesia, as they were incorporated in global market networks over the twentieth century. As their everyday production and consumption activities were increasingly commodified, they developed an oppositional gift (posintuwu) exchange system that funded social reproductive activities, thereby preserving larger kin, political and religious groups. This "pure gift" exchange network emerged from an earlier system of "total prestations." Similarly, in analyzing the same "transition to capitalist debate" in early 19th century North America, Schrauwers documented how new, oppositional "moral economies" grew in parallel with the emergence of the market economy. As the market became increasingly institutionalized, so too did early utopian socialist experiments such as the Children of Peace, in Sharon, Ontario, Canada. They built an ornate temple dedicated to sacralizing the giving of charity; this was eventually institutionalized as a mutual credit organization, land sharing, and co operative marketing. In both cases, Schrauwers emphasizes that these alternate exchange spheres are tightly integrated and mutualistic with markets as commodities move in and out of each circuit. Parry had also underscored, using the example of charitable giving of alms in India (Dāna), that the "pure gift" of alms given with no expectation of return could be "poisonous." That is, the gift of alms embodying the sins of the giver, when given to ritually pure priests, saddled these priests with impurities that they could not cleanse themselves of. "Pure gifts" given without a return, can place recipients in debt, and hence in dependent status: the poison of the gift. Although the Children of Peace tried to sacralize the pure giving of alms, they found charity created difficulties for recipients. It highlighted their near bankruptcy and hence opened them to lawsuits and indefinite imprisonment for debt. Rather than accept charity, the free gift, they opted for loans. This emphasis on things has led to new explorations in "consumption studies" (see below).
Формалистік және субстантивистік пікірталас
Субстантивистік және формалистік экономикалық модельдердің арасындағы қарама-қарсылықты алғаш рет Карл Поланьи өзінің "Ұлы трансформация" (1944) еңбегінде ұсынды. Ол "экономика" термині екі мағынаны білдіреді деп мәлімдеді: формальды мағынасы экономиканы рационалды әрекет пен шешім қабылдау логикасы ретінде, шектеулі (сирек) ресурстардың баламалы қолданылуы арасындағы рационалды таңдау ретінде қарастырады. Екінші, мәнді мағынасы болса, рационалды шешім қабылдау немесе тапшылық жағдайларын алдын ала болжай бермейді. Ол жай ғана адамдардың әлеуметтік және табиғи ортадан қалай күнкөріс табатынын зерттеуді білдіреді. Қоғамның күнкөріс стратегиясы оның қоршаған ортасына және материалдық жағдайларына бейімделуі ретінде қарастырылады, бұл процесс пайдалылықты барынша арттыруды қамтуы мүмкін немесе қамтамауы мүмкін. "Экономика" терминінің мәнді мағынасы "экономиялау" немесе "жабдықтау" деген кең мағынада қарастырылады. Экономика – қоғам мүшелерінің материалдық қажеттіліктерін қанағаттандыру жолы ғана. Антропологтар субстантивистік көзқарасты эмпирикалық бағытталған деп қабылдады, себебі ол басқа қоғамдарға батыстық мәдени тұжырымдамаларды негіссіз жүктемейді. Алайда, формалистерге қарсы субстантивистердің пікір таласы антропологтар мен экономистер арасында емес, көбінесе "Экономикалық антропологиядағы зерттеулер" журналымен шектелген ғылыми пікірсайыс болды. Көп жағынан, ол Марвин Харрис сол кезеңдегі мәдени антропологияда анықтағандай, "этик" және "эмик" түсіндірмелер арасындағы кең таралған пікір таластарды көрсетеді. Субстантивистік модельдің негізгі жақтаушылары Джордж Дальтон және Пол Боханнан болды. Реймонд Ферт және Гарольд К. Шнайдер сияқты формалистер, тиісті түзетулер енгізілсе, экономиканың неоклассикалық моделі кез келген қоғамға қолданылуы мүмкін деп мәлімдеді, оның принциптерінің әмбебап жарамдылығын дәлелдеді. Кейбір антропологтар үшін субстантивистік позиция жеткілікті емес. Мысалы, Стивен Гудеман күнкөріс процестері мәдени тұрғыдан құрылған деп санайды. Сондықтан, күнкөріс үлгілері және оған байланысты экономикалық ұғымдар, мысалы, айырбас, ақша немесе пайда, жергілікті халықтың оларды қабылдау тәсілі арқылы талдануы керек. Батыстық экономикалық терминологияға негізделген әмбебап модельдерді құрастырып, оларды барлық қоғамдарға бірдей қолданудың орнына, ғалымдар "жергілікті модельді" түсінуге ұмтылуы керек.
The opposition between substantivist and formalist economic models was first proposed by Karl Polanyi in his work The Great Transformation (1944). He argued that the term 'economics' has two meanings: the formal meaning refers to economics as the logic of rational action and decision making, as rational choice between the alternative uses of limited (scarce) means. The second, substantive meaning, however, presupposes neither rational decision making nor conditions of scarcity. It simply refers to the study of how humans make a living from their social and natural environment. A society's livelihood strategy is seen as an adaptation to its environment and material conditions, a process which may or may not involve utility maximisation. The substantive meaning of 'economics' is seen in the broader sense of 'economising' or 'provisioning'. Economics is simply the way members of society meet their material needs. Anthropologists embraced the substantivist position as empirically oriented, as it did not impose western cultural assumptions on other societies where they might not be warranted. The Formalist vs. Substantivist debate was not between anthropologists and economists, however, but a disciplinary debate largely confined to the journal Research in Economic Anthropology. In many ways, it reflects the common debates between "etic" and "emic" explanations as defined by Marvin Harris in cultural anthropology of the period. The principal proponents of the substantivist model were George Dalton and Paul Bohannan. Formalists such as Raymond Firth and Harold K. Schneider asserted that the neoclassical model of economics could be applied to any society if appropriate modifications are made, arguing that its principles have universal validity. For some anthropologists, the substantivist position does not go far enough. Stephen Gudeman, for example, argues that the processes of making a livelihood are culturally constructed. Therefore, models of livelihoods and related economic concepts such as exchange, money or profit must be analyzed through the locals' ways of understanding them. Rather than devising universal models rooting in Western economic terminologies and then applying them indiscriminately to all societies, scholars must come to understand the 'local model'.
Стивен Гудеман және мәдениетшілдік көзқарас
Өзінің тіршілік көрісін зерттеген еңбегінде Гудман "халықтың өзінің экономикалық құрылысын" (1986:1) көрсетуге тырысады; яғни, экономика және оның түрлі салалары туралы халықтың өзінің түсініктері мен ой-шағылыстары. Панамадағы шаруалар қауымының сипаттамасы, жергілікті тұрғындардың бір-бірімен пайда табу үшін емес, "тең құндылықтардың айырбасы" ретінде қарым-қатынас жасағанын, ал тауардың құны оны өндіруге кеткен шығындармен анықталатынын көрсетеді. Қауыммен сауда жасап пайда тапқандар – тек сырттан келген саудагерлер ғана. Жергіліктілерге олардың қалай осыны істегені түсініксіз болды. |Gudeman 1986:47| Тіршілік көрісін себеп-салдарлық және құралдық акт ретінде, табиғи және сөзсіз тізбек ретінде, үстімізден келген күштердің нәтижесі ретінде немесе осылардың барлығының комбинациясы ретінде қарастыруға болады. Мәдениеттанушылар сипаттамаларында таксономиялық емес, мәдени релятивизмге көбірек бейім. Сонымен қатар, этнографтың (немесе 'модельдеушінің') және зерттеу нысанының арасындағы билік қатынастарын сыни тұрғыдан қарастырады. Субстантивистер көбінесе институттарды талдау бірлігі ретінде қарастырса, мәдениеттанушылар нақты жергілікті қоғамдарды егжей-тегжейлі және жан-жақты талдауға бейім. Екі көзқарас та, барлық адам әрекетін рационалды шешімдер мен пайданы максималдау тұрғысынан түсіндіруге болатын формалистік қағиданы жобамайды. Мәдениеттануды түрлі көзқараспен сынауға болады. Марксистер мәдениеттанушылардың шындықтың әлеуметтік құрылымы туралы түсініктерінде тым идеалистік екенін және жеке тұлғалардың тіршілік көрісіне әсер ететін сыртқы (яғни материалдық) шектеулерді талдауда тым әлсіз екенін айтады. Егер, Гудман айтқандай, жергілікті модельдерді жалпыға ортақ стандартқа сәйкес келтіруге болмаса, онда оларды үстемдік идеологиялармен байланыстыру мүмкін емес, себебі олар қарсылықты басуға қызмет етеді. Бұл мәселені жаһандану заманында көптеген мәдениеттердің жаһандық капиталистік жүйеге енуі және батыстық ойлау мен әрекет ету үлгілеріне бейімделуі одан әрі күрделендіреді. Жергілікті және жаһандық дискурстар араласып, екеуінің арасындағы шекаралар нашарлап барады. Адамдар өзінің қазіргі көзқарастарының кейбір аспектілерін сақтап қалғанымен, олардың әлемге интеграциялану динамикасын зерттеу үшін әмбебап модельдерді пайдалануға болады.
In his work on livelihoods, Gudeman seeks to present the "people's own economic construction" (1986:1); that is, people's own conceptualizations or mental maps of economics and its various aspects. His description of a peasant community in Panama reveals that the locals did not engage in exchange with each other in order to make a profit but rather viewed it as an "exchange of equivalents", with the exchange value of a good being defined by the expenses spent on producing it. Only outside merchants made profits in their dealings with the community; it was a complete mystery to the locals how they managed to do so. rquote|right|Gaining a livelihood might be modelled as a causal and instrumental act, as a natural and inevitable sequence, as a result of supernatural dispositions or as a combination of all these.| Gudeman 1986:47 Culturalists tend to be both less taxonomic and more culturally relativistic in their descriptions while critically reflecting on the power relationship between the ethnographer (or 'modeller') and the subjects of his or her research. While substantivists generally focus on institutions as their unit of analysis, culturalists lean towards detailed and comprehensive analyses of particular local communities. Both views agree in rejecting the formalist assumption that all human behaviour can be explained in terms of rational decision making and utility maximisation. Culturalism can be criticized from various perspectives. Marxists argue that culturalists are too idealistic in their notion of the social construction of reality and too weak in their analysis of external (i. e. material) constraints on individuals that affect their livelihood choices. If, as Gudeman argues, local models cannot be held against a universal standard, then they cannot be related to hegemonic ideologies propagated by the powerful, which serve to neutralise resistance. This is further complicated by the fact that in an age of globalization most cultures are being integrated into the global capitalist system and are influenced to conform to Western ways of thinking and acting. Local and global discourses are mixing, and the distinctions between the two are beginning to blur. Even though people will retain aspects of their existing worldviews, universal models can be used to study the dynamics of their integration into the rest of the world.
Кәсіпкерлер "кемдесіз нарықтарда"
Карл Поланьидің «Ерте империялардағы сауда және нарық» атты жинағынан шабыттанған субстантивистер, туыстық, діни және саяси қатынастарға енгізілген дәстүрлі қоғамдардағы нарық мінез-құлқының кең салыстырмалы зерттеуін жүргізді. Осылайша, олар экономикалық талдауға тән жеке экономикалық мінез-құлықты зерттеуге емес, нарықтарды қалыптастыратын әлеуметтік және мәдени процестерге баса назар аударды. Мысалы, Джордж Дальтон мен Пол Боханнон Сахара астындағы Африка нарықтары туралы жинақ жариялады. Клиффорд Герцтің «Сатушылар мен ханшалар: Индонезияның екі қаласындағы әлеуметтік даму және экономикалық өзгерістер» еңбегі отарлық кезеңнен кейін исламдық Яваның кәсіпкерлік мәдениетін индуистік Балимен салыстырды. Явада сауда-саттық діндар мұсылмандардың қолында болса, Балиде ірі кәсіпорындарды аристократтар ұйымдастырды. Уақыт өте келе, бұл әдебиет заңды нарықтардың шетінде орналасқан нарықтық қызметке, яғни «көлеңкелі экономикаға» қайта бағытталды. 1950-1960 жылдардағы дамудың модернизациялық теориясы экономистерді дамушы елдерде жұмыс пен өндірістің дәстүрлі формаларының жойылатынын күтуге итермеледі. Алайда, антропологтар бұл сектордің ғана емес, жаңа және күтпеген жолдармен кеңейгенін анықтады. Осы өндіріс формаларының қалыптасатынын мойындаған ғалымдар 1973 жылы Гана бойынша жасалған зерттеуде британдық антрополог Кит Харт енгізген «көлеңкелі сектор» терминін қолдана бастады. Бұл әдебиет формалды өндіріс процесінен тыс қалғандардың, мысалы, үй шаруашылықтарында киім тігетіндердің немесе тер төгіп жұмыс істейтін цехтарда еңбек ететіндердің атқаратын «көрінбейтін жұмысына» назар аударады. Бұл зерттеулер батыс экономикасының көлеңкелі секторына ауысқан сайын, саяси экономикалық көзқарас ұстанатындар бұл салада басымдық танытты.
Inspired by a collection on "Trade and Market in the early Empires" edited by Karl Polanyi, the substantivists conducted a wide comparative study of market behavior in traditional societies where such markets were embedded in kinship, religion and politics. They thus remained focused on the social and cultural processes that shaped markets, rather than on the individual focused study of economizing behavior found in economic analysis. George Dalton and Paul Bohannon, for example, published a collection on markets in sub Saharan Africa. Pedlars and Princes: Social Development and Economic Change in Two Indonesian Towns by Clifford Geertz compared the entrepreneurial cultures of Islamic Java with Hinduized Bali in the post colonial period. In Java, trade was in the hands of pious Muslims, whereas in Bali, larger enterprises were organized by aristocrats. Over time, this literature was refocused on "informal economies", those market activities lying on the periphery of legal markets. Modernization theory of development had led economists in the 1950s and 1960s to expect that traditional forms of work and production would disappear in developing countries. Anthropologists found, however, that the sector had not only persisted, but expanded in new and unexpected ways. In accepting that these forms of productions were there to stay, scholars began using the term informal sector, which is credited to the British anthropologist Keith Hart in a study on Ghana in 1973. This literature focuses on the "invisible work" done by those who fall outside the formal production process, such as the production of clothing by domestic workers, or those who are bound labourers in sweatshops. As these studies have shifted to the informal sector of western economies, the field has been dominated by those taking a political economy approach.
Неосубстантивизм және капитализм мәдени жүйе ретінде
Гудеман сияқты көптеген антропологтар шаруалардың экономикалық мінез-құлқымен айналысқанда, басқалары нарықтық қоғамдарды талдауға көшті. Экономикалық социолог Марк Грановеттер осы зерттеушілер үшін жаңа зерттеу парадигмасын (неосубстантивизм) ұсынды. Грановеттер экономиканы қоғам мен мәдениеттен бөліп қарастыратын неолибералдық көзқарас, адамның мінез-құлқын жекелендіретін, "жеткіліксіз әлеуметтендірілген" түсінік береді деп мәлімдеді. Сол сияқты, ол субстантивистердің экономикалық субъектілерге "артық әлеуметтендірілген" көзқарасы бар екенін, олардың дәстүрлі, "біріккен" әлеуметтік рөлдердегі әрекеттеріне рационалды таңдаудың ықпалы мүмкін екенін ескермейтінін айтты. Неосубстантивизм "ескі" және әсіресе жаңа институционалдық экономикамен байланысты. Грановеттер нарықтық қоғамдарға енгізілгендік концепциясын қолданды, тіпті олардың "рационалды" экономикалық қарым-қатынастарына да бұрынғы әлеуметтік байланыстардың әсер ететінін көрсетті. Арнайы мақсаттағы ақша, керісінше, көбінесе қолданылуымен шектелген; олар белгілі бір айырбас аймағымен шектелуі мүмкін, мысалы, ХХ ғасырдың басында Нигерияның Тив тайпасы қолданған мыс таяқшалар (жоғарыда "айырбас аймақтарына" қараңыз). Бұл ертедегі еңбектердің көпшілігі жалпы ақшаның осы арнайы мақсаттағы ақшаларға тигізетін әсерін құжаттады. Жалпы ақша көбінесе айырбас аймақтары арасындағы шекараларды әлсіретеді. Дегенмен, басқалары Нью-Йорк штатындағы Итака сағаттары сияқты баламалы валюталардың батыс нарықтық экономикаларында бартерді қолдау арқылы жаңа қоғамдық айырбас аймақтарын қалай құруға пайдаланылатынын көрсетті. Бұл жұмыстың көп бөлігі редакцияланған жинақта жаңартылды және қайта қарастырылды: "Ақша және заманауилық: Меланезиядағы мемлекеттік және жергілікті валюталар". Екінші жинақта "Ақша және айырбастың моральдық мәні" тақырыбында "жалпы мақсаттағы ақшаның" "арнайы мақсаттағы ақшаға" қалай айналуы, ақшаны "әлеуметтендіру" және оның моральдық қаупінен арылту, яғни ол нарықтық талаптардан еркін ішкі экономиканы қалай қолдауы мүмкін екендігі зерттелді. Уильям Редди де қазіргі Еуропадағы либерализмнің өсуі тұрғысынан ақша айырбасының мағынасын талдады. Редди осы кезеңде қалыптасқан "либералдық иллюзияны" сынға алады, ақшаның әмбебап эквивалент және азаттық принципі екенін айтады. Ол ақшаның әртүрлі әлеуметтік топтар үшін әртүрлі құндылықтары мен мағыналары бар екенін атап көрсетеді.
While many anthropologists like Gudeman were concerned with peasant economic behaviour, others turned to the analysis of market societies. Economic sociologist Mark Granovetter provided a new research paradigm (neo substantivism) for these researchers. Granovetter argued that the neo liberal view of economic action which separated economics from society and culture promoted an 'undersocialized account' that atomises human behavior. Similarly, he argued, substantivists had an "over socialized" view of economic actors, refusing to see the ways that rational choice could influence the ways they acted in traditional, "embedded" social roles. Neo Substantivism overlaps with 'old' and especially new institutional economics. Granovetter applied the concept of embeddedness to market societies, demonstrating that even their, "rational" economic exchanges are influenced by pre existing social ties. Special purpose monies, in contrast, were frequently restricted in their use; they might be limited to a specific exchange sphere such as the brass rods used by the Tiv of Nigeria in the early twentieth century (see "spheres of exchange" above). Most of this early work documented the effects of universal money on these special purpose monies. Universal money frequently weakened the boundaries between exchange spheres. Others have pointed out, however, how alternative currencies such as Ithaca HOURS in New York state are used to create new community based spheres of exchange in western market economies by fostering barter. Much of this work was updated and retheorized in the edited collection: Money and Modernity: State and Local Currencies in Melanesia. A second collection, Money and the morality of exchange examined how "general purpose money" could be transformed into a "special purpose money" how money could be "socialized" and stripped of its moral danger so that it abets domestic economies free of market demands. William Reddy undertook the same kind of analysis of the meanings of monetary exchange in terms of the growth of Liberalism in early modern Europe. Reddy critiques what he calls the "Liberal illusion" that developed in this period, that money is a universal equivalent and a principle of liberation. He underscores the different values and meanings that money has for those of different classes.
Тарату
Дэвид Грейбердің айтуынша, ежелгі қоғамдағы бартердің тиімсіздігі Адам Смиттен бері экономистер ақшаның, экономиканың және осылайша экономика ғылымының өзінің пайда болуын түсіндіру үшін қолданылып келді. "Қазіргі заманғы экономикалық бағыттың өкілдері экономиканың эволюциялық дамуын ұсынады, онда бартерді "табиғи" адамдық қасиет ретінде ең алғашқы сатыға қойып, адамдар оның тиімділігін түсінгеннен кейін ақшамен алмасуға ауысады". Бірақ содан бері жүргізілген жан-жақты зерттеулер көрсетті, "таза және қарапайым бартерлік экономиканың бірде-бір мысалы сипатталған жоқ, тіпті одан ақшаның пайда болуы да еске алынбаған; барлық қолжетімді этнографиялық мәліметтер мұндай нәрсе болған емес екенін көрсетеді. Дегенмен, бүгінде бартерлік саудаға негізделген экономикалар бар". Антропологтар "егер мемлекетсіз қоғамда бартерге ұқсас нәрсе болса, ол көбінесе жат адамдар арасында, әйтпесе жау болар еді" деген пікірді айтты. Бартер ауыл тұрғындары емес, жат адамдар арасында жүргізілді, сондықтан оны мемлекетсіз ақшаның шығу тегін табиғи түрде түсіндіру үшін пайдалануға болмайды. Көптеген саудагерлер бір-бірін білгендіктен, алмасу несие беру арқылы дамыды. Марсель Мосс, "Сыйлық" кітабының авторы, алғашқы экономикалық келісімдердің адамның экономикалық мүддесін ескермейтінін, ал ақшадан бұрын алмасу өзаралық және қайта бөлу процестері арқылы жүзеге асырылғанын айтты. Мұндай қоғамдардағы күнделікті алмасу қатынастары жалпылама өзаралықпен немесе әркім өз қажеттіліктеріне сәйкес алатын және бар нәрсесімен беретін есептелмейтін отбасылық "коммунизммен" сипатталады. Басқа антропологтар бартердің "күнделікті сауда" деп аталатын түрінің "толық" жат адамдар арасында болатынына күмән келтірді. Алайда, Бенжамин Орлов бартердің "күнделікті сауда" (жат адамдар арасында) арқылы ғана емес, сонымен қатар коммерциялық нарықтарда да жүзеге асырылатынын көрсетті. "Бартер сауда жасаудың қиын жолы болғандықтан, ол ақшаны қолдануға қатысты күшті институционалдық шектеулер болған жерде немесе бартер символдық түрде ерекше әлеуметтік қатынасты білдіретін және нақты анықталған жағдайларда ғана жүзеге асырылады. Қорыта айтқанда, нарықтағы көп мақсатты ақша машиналарды майлауға қажетті май сияқты, ең тиімді жұмыс істеу үшін қажет, бірақ нарықтың өзінің болуы үшін міндетті емес". Бартер коммерциялық экономикада, әдетте ақша дағдарысы кезінде болуы мүмкін. Мұндай дағдарыс кезінде валюта тапшылығына тап болуы немесе гиперінфляция салдарынан құнсыздануы мүмкін. Мұндай жағдайларда ақша жалпы алмасу құралы немесе құндылық өлшемі болып табылуын тоқтатады. Ақша соншалық тапшылыққа түсуі мүмкін, ол алмасу құралы емес, алмасу нысанына айналады. Адамдар ақшаны сақтауға шамасы келмеген кезде де бартер жүзеге асырылуы мүмкін (мысалы, гиперінфляция оны жылдам құнсыздандырғанда).
David Graeber argues that the inefficiencies of barter in archaic society has been used by economists since Adam Smith to explain the emergence of money, the economy, and hence the discipline of economics itself. "Economists of the contemporary orthodoxy propose an evolutionary development of economies which places barter, as a 'natural' human characteristic, at the most primitive stage, to be superseded by monetary exchange as soon as people become aware of the latter's greater efficiency." However, extensive investigation since then has established that "No example of a barter economy, pure and simple, has ever been described, let alone the emergence from it of money; all available ethnography suggests that there never has been such a thing. But there are economies today which are nevertheless dominated by barter." Anthropologists have argued "that when something resembling barter does occur in stateless societies it is almost always between strangers, people who would otherwise be enemies." Barter occurred between strangers, not fellow villagers, and hence cannot be used to naturalistically explain the origin of money without the state. Since most people engaged in trade knew each other, exchange was fostered through the extension of credit. Marcel Mauss, author of 'The Gift', argued that the first economic contracts were to not act in one's economic self interest, and that before money, exchange was fostered through the processes of reciprocity and redistribution, not barter. Everyday exchange relations in such societies are characterized by generalized reciprocity, or a non calculative familial "communism" where each takes according to their needs, and gives as they have. Other anthropologists have questioned whether barter is typically between "total" strangers, a form of barter known as "silent trade". However, Benjamin Orlove has shown that barter occurs through "silent trade" (between strangers), but also in commercial markets as well. "Because barter is a difficult way of conducting trade, it will occur only where there are strong institutional constraints on the use of money or where the barter symbolically denotes a special social relationship and is used in well defined conditions. To sum up, multipurpose money in markets is like lubrication for machines necessary for the most efficient function, but not necessary for the existence of the market itself." Barter may occur in commercial economies, usually during periods of monetary crisis. During such a crisis, currency may be in short supply, or highly devalued through hyperinflation. In such cases, money ceases to be the universal medium of exchange or standard of value. Money may be in such short supply that it becomes an item of barter itself rather than the means of exchange. Barter may also occur when people cannot afford to keep money (as when hyperinflation quickly devalues it).
Тауар фетиші ретінде ақша
Антропологтар осы мәдени жағдайларды талдады, онда жалпыға қолжетімді ақша енгізілуі, нарыққа негізделген қоғамдардың ақша туралы түсініктерін ашу құралы ретінде қарастырылды. Мысалы, Майкл Тауссиг Колумбия шаруаларының ақшаның қалай пайыз табуға қабілетті екенін түсінуге тырысқандағы реакцияларын зерттеді. Тауссиг біздің ақшаны қастерлі нәрсеге айналдырғанымызды айтады. Біз ақшаны белсенді күшке ие, іс-қимылға қабілетті, өсуге мүмкіндігі бар агент ретінде қарастырамыз. Ақшаны белсенді күш ретінде қарастыру арқылы, біз ақшаның құдіретін анықтайтын әлеуметтік қарым-қатынастарды жасырамыз. Колумбиялық шаруалар ақшаның пайыз табуын түсіндіру үшін, ақшаның қалай өсе алатынын түсіндіру мақсатында "ақшаны қадірлеу" сияқты халықтық сенімдерге жүгінді. Жаман ниетті адамдар ақшаны қадірлеп, одан кейін ол белсенді күшке айналатын еді; тауар сатып алу үшін қолданылғанда, ол кассадан шығып, иесіне қайта оралатын болды. Шрауверс де осыған ұқсас жағдайды зерттеді, онда қағаз ақша алғаш рет 19 ғасырдың басындағы Канаданың Онтарио штатында енгізілді. Қағаз ақша, яки банкноттар, байлықты сақтау құралы емес, қарызды растайтын құжат, қарыздың фетиші болды. Сол кездегі банктердің капиталы шектеулі болды. Олар капиталды қарыз ретінде берген жоқ. Оның орнына, олар банкноттарды шығарды, егер олар кеңселеріне ұсынылса, сол соманы төлейтінін уәделеді. Бұл банкноттар ұзақ уақыт айналымда болғандықтан, банктер төлеуге тура келеді деп қорқып, олар өтей алатынынан әлдеқайда көп банкноттарды шығарды және олардың барлығына пайыз қосты. Бурдьедің символдық капитал тұжырымын пайдалана отырып, Шрауверс элитаның әлеуметтік статусының экономикалық капиталға (банкнотқа) қалай айналғанын зерттейді. Банкноттың құны толығымен халықтың оны қайтаруға болатынына сенуіне байланысты болды, ал бұл сенім банк акционерлерінің әлеуметтік статусына негізделген.
Anthropologists have analyzed these cultural situations where universal money is being introduced as a means of revealing the underlying cultural assumptions about money that market based societies have internalized. Michael Taussig, for example, examined the reactions of peasant farmers in Colombia as they struggled to understand how money could make interest. Taussig highlights that we have fetishized money. We view money as an active agent, capable of doing things, of growth. In viewing money as an active agent, we obscure the social relationships that actually give money its power. The Colombian peasants, seeking to explain how money could bear interest, turned to folk beliefs like the "baptism of money" to explain how money could grow. Dishonest individuals would have money baptized, which would then become an active agent; whenever used to buy goods, it would escape the till and return to its owner. Schrauwers similarly examines a situation where paper money was introduced for the first time, in early nineteenth century Ontario, Canada. Paper money, or bank notes, were not a store of wealth; they were an I. O. U., a "promisory note," a fetish of debt. Banks in the era had limited capital. They didn't loan that capital. Instead, they issued paper notes promising to pay that amount should the note be presented in their office. Since these notes stayed in circulation for lengthy periods, banks had little fear they would have to pay, and so issued many more notes than they could redeem, and charged interest on all of them. Utilizing Bourdieu's concept of symbolic capital, Schrauwers examines the way that elite social status was converted into economic capital (the bank note). The bank note's value depended entirely on the public's perceptions that it could be redeemed, and that perception was based entirely on the social status of the bank's shareholders.
Банктік, қаржы және қор нарығы
Соңғы жұмыстар қаржы капиталы мен қор нарықтарына бағытталды. Мысалы, Анна Цинг Канада мен Индонезиядағы "Bre X акциялар жанжалын" "Көріністің экономикасы" тұрғысынан талдады. Элен Герц, керісінше, Шанхай (Қытай) қаласындағы қор нарықтарының дамуын және осы еркін нарықтың жергілікті саяси және мәдени жағдайларға қалай сіңгенін зерттеді; нарықтар әр елде бірдей жұмыс істемейді. 2008 жылғы қаржы дағдарысы кезінде Карен Хо Уолл-стритте осыған ұқсас зерттеу жүргізді. Оның "Жылытылған: Уолл-стриттің этнографиясы" кітабы "нарық рационалдығының" қалай жұмыс істейтінін және оның нақты әлеуметтік желілерге қалай енгенін ішкі тұрғысынан көрсетеді. Билл Морер Индонезияда діни түрде тыйым салынған пайыз төлеуден қашынбақ ниеттегі ислам банкирлерінің ақша мен қаржыны қалай өзгерте зерттеді. Оның "Өзара өмір, шектеулі" кітабында ақшаның негізін өзгертуге жасалған исламдық әрекеттер АҚШ-тағы жергілікті валюта жүйелерімен, мысалы "Итака сағаттарымен" салыстырылады. Осылайша ол ақшаның құндылығының қандай факторларға байланысты екені туралы сұрақ қояды. Джеймс Карриер мәдени экономика және неосубстанцивизм позициясын олардың әдістерін мәдени практика ретінде "экономика ғылымына" қолдану арқылы кеңейтті. Ол "еркін нарық" идеологиясын зерттейтін екі жинақтың құрастырушысы, оларды олар сипаттауға тырысатын мәдени-экономикалық тәжірибелермен салыстырды. "Базардың мағыналары: Батыс мәдениетіндегі еркін нарық" жинағында АҚШ-тағы саясатты қалыптастыруда нарық модельдерін қолдану қарастырылды. "Виртуализм: Жаңа саяси экономика" атты екінші жинақ батыс елдерінің еркін нарықтың абстрактілі модельдеріне сәйкес болуға мәжбүр болған мәдени және әлеуметтік салдарына қатысты: "Экономикалық модельдер енді олар сипаттауға тырысатын әлемге қатысты бағаланбайды, керісінше әлем оларға қатысты бағаланады, жетіспейтіні анықталып, сәйкестендіріледі".
More recent work has focused on finance capital and stock markets. Anna Tsing for example, analyzed the "Bre X stock scandal" in Canada and Indonesia in terms of "The economy of appearances." Ellen Hertz, in contrast, looked at the development of stock markets in Shanghai, China, and the particular ways in which this free market was embedded in local political and cultural realities; markets do not operate in the same manner in all countries. A similar study was done by Karen Ho on Wall Street, in the midst of the financial crisis of 2008. Her book, Liquidated: an ethnography of Wall Street, provides an insiders view of how "market rationality" works, and how it is embedded in particular kinds of social networks. Bill Maurer has examined how Islamic bankers who are seeking to avoid religiously proscribed interest payments have remade money and finance in Indonesia. His book, Mutual Life, Limited, compares these Islamic attempts to remake the basis of money to local currency systems in the United States, such as "Ithaca Hours." In doing so, he questions what it is that gives money its value. James Carrier has extended the cultural economic and neo substantivist position by applying their methods to the "science of economics" as a cultural practice. He has edited two collections that examine "free market" ideologies, comparing them to the culturally embedded economic practices they purport to describe. The edited collection, "Meanings of the market: the Free Market in Western Culture", examined the use of market models in policy making in the United States. A second edited collection "Virtualism: A New Political Economy," examined the cultural and social effects on western nations forced to adhere to abstract models of the free market: "Economic models are no longer measured against the world they seek to describe, but instead the world is measured against them, found wanting and made to conform."
Символды және экономикалық капитал
Осыған ұқсас түсініктерді Пьер Бурдье де дамытты, ол жаңа институционалдық экономистердің аргументтерін де қабылдамады. Бұл экономистер мәдениетті өздерінің модельдеріне енгізуге тырысқанда, нарықтық емес "дәстүр" нарықтағы ұтымды максимизациялық әрекеттің нәтижесі деп дәлелдеді (яғни, терең мәдени тамырлары бар емес, экономикалық мәселенің шешімі екенін көрсету үшін). Бурдье RAT (Рационалды әрекет теориясы) теориясы деп атаған нәрсеге қарсы күшті пікір білдірді, оның айтуынша, кез келген адам өз мінез-құлқының себебін сұрағанда, рационалды пост-фактум жауап береді, бірақ бұл түсіндірме іс жүзінде сол адамның әрекетін басқара қоймайды. Мысалы, көлік жүргізу – адамдар жол ережелеріне ерекше назар аудармай, бірақ оларды сақтап, дамыған "инстинкт" бойынша жүргізеді. Бурдье "экономикалық капиталдың" "символикалық капиталға" және керісінше ауысуын көрсететін балама модельді пайдаланды. Мысалы, дәстүрлі мексикалық ауылдарда бай адамдар шіркеуде "қызметтік лауазымдарды" атқаруға және әулиелер құрметіне тойлар ұйымдастыруға шақырылатын. Бұл лауазымдар олардың экономикалық капиталын жұмсады, бірақ осы арқылы ол дәстүрлі рөлде мәртебеге (символдық капиталға) айналды. Бұл символикалық капитал, өз кезегінде, адалдығы мен игіліктігі үшін базарда клиенттерді тартуға пайдаланылуы мүмкін.
Similar insights were developed by Pierre Bourdieu, who also rejected the arguments of the new institutional economists. While these economists attempted to incorporate culture in their models, they did so by arguing that non market "tradition" was the product of rational maximizing action in the market (i. e., to show they are the solution to an economic problem, rather than having deep cultural roots). Bourdieu argued strongly against what he called RAT (Rational Action Theory) theory, arguing that any actor, when asked for an explanation for their behaviour will provide a rational post hoc answer, but that excuse does not in fact guide the individual in the act. Driving a car is an example; individuals do so out of an acquired "instinct", obeying the rules of the road without actually focusing upon them. Bourdieu utilized an alternate model, which emphasized how "economic capital" could be translated into "symbolic capital" and vice versa. For example, in traditional Mexican villages, those of wealth would be called upon to fulfill "cargo offices" in the church, and host feasts in honour of the saints. These offices used up their economic capital, but in so doing, it was translated into status (symbolic capital) in the traditional role. This symbolic capital could, in turn, be used to draw customers in the marketplace because of a reputation for honesty and selflessness.
Актер-желі теориясы
Мишель Каллон экономикалық өмірді (әсіресе экономикалық нарықтарды) зерттеу үшін Актерлер желісі теориясының тәсілдерін қолдану қозғалысын жетекшілік етті. Оның бұл еңбегі экономика мен экономика ғылымы арасындағы байланысты зерттейді, экономика ғылымының (және маркетинг сияқты экономика ғылымынан шабыт алған салалардың) экономиканы қалыптастыру жолдарын ашады (Қаллон, 1998 және 2005 жылдарды қараңыз).
Michel Callon has spearheaded the movement of applying Actor–network theory approaches to study economic life (notably economic markets). This body of work interrogates the interrelation between the economy and economics, highlighting the ways in which economics (and economics inspired disciplines such as marketing) shapes the economy (see Callon, 1998 and 2005).
Корпорацияның этнографиясы
Корпорациялар антропологтарды қызметкерлер мен консультанттар ретінде жиірек жалдауда, бұл постмодерн капитализмнің ұйымдық құрылымдарын күшті сынға алып қарауға әкелуде. Айуа Онгтың "Қарсылық рухы және капиталистік тәртіп: Малайзиядағы фабрика әйелдері" (1987) еңбегі осы бағыттағы алғашқы қадам болды. Оның жұмысы антропологтардың бір буылын шабыттандырып, әйелдердің корпоративтік экономикаға қалай енгенін, әсіресе жаңа өркендеп келе жатқан үшінші әлем елдерінің жаңа "еркін сауда аймақтарында" зерттеуге итермеледі. Тағы басқалары бұрынғы индустриалды (қазіргі таусылған өңірлер) экономикаларына ден қойды. Даромир Рудникидж индонезиялық мұсылмандардың неолибералдық экономикалық дискурстарды қалай пайдаланғанын, осы арқылы Кракаутау болат компаниясында жұмыс істеушілердің ислами діни сезімін арттырып, жаһандануға қолайлы "рухани экономиканы" қалыптастырғанын талдады. Джордж Маркус антропологтарды "жоғарыдан зерттеуге" шақырып, корпоративтік элитаға назар аудару қажеттігін айтты және "Соңғы басылымдар: ғасыр соңындағы мәдени зерттеулер" атты серияны шығарды.
Corporations are increasingly hiring anthropologists as employees and consultants, leading to an increasingly critical appraisal about the organizational forms of post modern capitalism. Aihwa Ong's Spirits of resistance and capitalist discipline: factory women in Malaysia (1987) was pathbreaking in this regard. Her work inspired a generation of anthropologists who have examined the incorporation of women within corporate economies, especially in the new "Free trade zones" of the newly industrializing third world. Others have focused on the former industrialized (now rust belt) economies. Daromir Rudnyckyj has analyzed how neo liberal economic discourses have been utilized by Indonesian Muslims operating the Krakatau Steel Company to create a "spiritual economy" conducive to globalization while enhancing the Islamic piety of workers. George Marcus has called for anthropologists to "study up" and to focus on corporate elites, and has edited a series called Late Editions: Cultural Studies for the End of the Century.