Гастингс Лайонел Измай: Британдық саясаткер, дипломат және генерал
Hastings Ismay, 1st Baron Ismay
Гастингс Айсмей – британдық генерал, саяхатшы, дипломат және НАТО-ның бірінші бас хатшысы. Екінші дүниежүзілік соғыста Черчилльдің әскери көмекшісі болды.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Британдық генерал, саясаткер және дипломат (1887–1965)
British general, politician and diplomat (1887–1965)
Хастингс Лионель Исмай, 1-ші барон Исмай (21 маусым 1887 – 17 желтоқсан 1965) – британдық саясаткер, дипломат және британдық Үнді армиясының генералы, НАТО-ның тұңғыш Бас хатшысы. Ол сондай-ақ Екінші дүниежүзілік соғыс кезінде Уинстон Черчилльдің бас әскери көмекшісі болды. Исмай 1887 жылы Үндістанның Найнитал қаласында дүниеге келді және Ұлыбританияда Чартерхаус мектебінде, содан кейін Сандхерсттегі Корольдік әскери колледжінде білім алды. Сандхерстті бітірген соң, ол 21-ші Принц Альберт Виктордың жеке атты әскерінің офицері ретінде Үндістан армиясына қадам басқанын. Бірінші дүниежүзілік соғыс кезінде ол Британдық Сомалилендегі түйе корпусында қызмет етті, онда ол «Ақымақ мулла» Мохаммед Абдулла Хасанға қарсы британдық күреске қатысты. 1925 жылы Исмай Империялық қорғаныс комитетінің (ИҚК) көмекші хатшысы болды. Полковник шеніне көтерілгеннен кейін, ол Үндістанның вице-королі лорд Уиллингдонның әскери хатшысы қызметін атқарды, ал 1936 жылы ИҚК-ға хатшы орынбасары ретінде оралды. 1938 жылдың 1 тамызында, Екінші дүниежүзілік соғысқа дейін, Исмай Комитеттің хатшысы болып тағайындалды және алдағы соғысты жоспарлауды бастады. 1940 жылдың мамырында Уинстон Черчилль Ұлыбританияның премьер-министрі болған кезде, ол Исмайды өзінің бас әскери көмекшісі және штаб офицері етіп таңдады. Осы қызметте Исмай Черчилль пен Штаб бастықтары комитеті арасындағы негізгі байланыс звеносы болды. Исмай Черчилльді одақтастардың көптеген соғыс конференцияларына сүйемелдеді. Исмайдың кеңесі мен көмегі үшін «Черчилль соғыстың барлық кезеңінде әскери немесе азаматтық ешкімге қарағанда оған көбірек қарыз болды және оған қарыз екенін мойындады». Соғыс аяқталғаннан кейін Исмай тағы бір жыл армияда қызмет етіп, Қорғаныс министрлігін қайта ұйымдастыруға көмектесті. Содан кейін ол әскерден зейнеткерлікке шығып, Үндістанда Лорд Маунтбеттеннің штаб бастығы болып қызмет етті, елдің бөлінуіне қадағалау жасады. 1948 жылдан 1951 жылға дейін ол Ұлыбритания фестивалі кеңесінің төрағасы болып қызмет етті, бұл іс-шараны ұйымдастыруға және насихаттауға көмектесті. 1951 жылы Черчилль қайтадан премьер-министр болғанда, ол Исмайды Достастық істері жөніндегі мемлекеттік хатшы етіп тағайындады. Исмай лауазымды қабылдады, бірақ 1952 жылы НАТО-ның тұңғыш Бас хатшысы болу үшін алты айдан кейін кетіп қалды. Бас хатшы қызметін атқару кезінде Исмай НАТО-ның мақсаты «Кеңес Одағын сыртта, американдықтарды іште, ал немістерді басып ұстау» екенін айтқан алғашқы адам ретінде танылды, бұл сөз НАТО-ның динамикасын сипаттаудың кең таралған тәсіліне айналды. Ол 1957 жылға дейін осы қызметте болды және лауазымның құрылуына және анықталуына үлкен үлес қосты. НАТО-дан зейнеткерлікке шыққаннан кейін Исмай өзінің естеліктерін жазды, «Генерал Лорд Исмайдың естеліктері», түрлі корпоративтік кеңестерде жұмыс істеді және Қорғаныс министрлігін қайта ұйымдастырған Исмай-Якоб комитетінің тең төрағасы болды. Ол 1965 жылдың 17 желтоқсанында Глостерширдегі Вормингтон-Грандж қаласындағы үйінде қайтыс болды.
Hastings Lionel Ismay, 1st Baron Ismay (21 June 1887 – 17 December 1965) was a British politician, diplomat and general in the British Indian Army who was the first Secretary General of NATO. He also was Winston Churchill's chief military assistant during the Second World War. Ismay was born in Nainital, India, in 1887, and educated in the United Kingdom at Charterhouse School and the Royal Military College, Sandhurst. After Sandhurst, he joined the Indian Army as an officer of the 21st Prince Albert Victor's Own Cavalry. During the First World War, he served with the Camel Corps in British Somaliland, where he joined in the British fight against the "Mad Mullah", Mohammed Abdullah Hassan. In 1925, Ismay became an Assistant Secretary of the Committee of Imperial Defence (CID). After being promoted to the rank of colonel, he served as the military secretary for Lord Willingdon, the Viceroy of India, then returned to the CID as Deputy Secretary in 1936. On 1 August 1938, shortly before the outbreak of the Second World War, Ismay became the Committee's Secretary and began planning for the impending war. In May 1940, when Winston Churchill became Prime Minister of the United Kingdom, he selected Ismay as his chief military assistant and staff officer. In that capacity, Ismay served as the principal link between Churchill and the Chiefs of Staff Committee. Ismay also accompanied Churchill to many of the Allied war conferences. For Ismay's advice and aid, "Churchill owed more, and admitted that he owed more" to him "than to anybody else, military or civilian, in the whole of the war." After the end of the war, Ismay remained in the army for another year, and helped to reorganise the Ministry of Defence. He then retired from the military and served as Lord Mountbatten of Burma's Chief of Staff in India, helping to oversee its partition. From 1948 to 1951, he served as chairman of the council of the Festival of Britain, helping to organise and promote the event. Then, in 1951, when Churchill again became Prime Minister, he appointed Ismay Secretary of State for Commonwealth Relations. Ismay accepted the position, but resigned after only six months to become the first Secretary General of NATO in 1952. While Secretary General, Ismay is also credited as having been the first person to say that the purpose of NATO was "to keep the Soviet Union out, the Americans in, and the Germans down," a saying that has since become a common way to describe the dynamics of NATO. He served in this role until 1957, and helped establish and define the position. After retiring from NATO, Ismay wrote his memoirs, The Memoirs of General Lord Ismay, served on a variety of corporate boards, and co chaired the Ismay–Jacob Committee, which reorganised the Ministry of Defence once again. He died on 17 December 1965, at his home, Wormington Grange, Gloucestershire.
Ерте өмір
Исмай 1887 жылғы 21 маусымда Үндістанның Кумаун аймағында дүниеге келді. Оның әкесі, Сэр Стэнли Исмай, Вице-корольдің заң шығару кеңесінің мүшесі болса, анасы Беатрис Эллен армия полковнигінің қызы еді. Исмай Британиядағы Чартерхаус мектебінде білімін бастады, ал ата-анасы оның білімін аяқтаған соң Кембриджге түсіп, мемлекеттік қызметке қабылданады деп үміттенді. Алайда, Исмайдың "жасырын қалауы – кавалерия сарбазы болу" еді, және Чартерхаустағы соңғы емтихандарын нашар тапсырғандықтан Кембриджге оқуға қабылданбады. Осының салдарынан 1904 жылы ол Сандхерсттегі Корольдік әскери колледжге түсті.
Ismay was born in Nainital, Kumaon, India, on 21 June 1887. His father, Sir Stanley Ismay, was a member of the Viceroy's Legislative Council, and his mother, Beatrice Ellen, was the daughter of an Army colonel. Ismay began his education in Britain at the Charterhouse School, and his parents hoped that after completing his education there he would attend Cambridge and enter the civil service. Ismay, however, "had a sneaking desire to be a cavalry soldier", and after doing poorly on his final examinations at Charterhouse, he was ineligible to attend Cambridge. As a result, he entered the Royal Military College, Sandhurst, in 1904.
Үндістан әскері
Сандхерст курсын бітіргеннен кейін Исмай емтихандарда жалпы төртінші орынды иеленді және Үнді армиясына екінші лейтенант болып кірді. 1907 жылы Исмай Үнді атқышыларында тұрақты қызметке орналасты, Рисалпурда дислокацияланған 21-ші Принц Альберт Виктордың жеке атқышыларына қосылды. Исмай полктегі уақытын "керемет" деп еске алды. 1908 жылы ол полкпен бірге Ауғанстанға алғаш рет соғысқа қатысты, онда бірнеше индус әйелдерін кепілге алған Мохманд шабуылшыларын қуды. Исмайдың полкі соғыстан оралғаннан кейін, ол Пешаварда күн соққысынан ауруханаға түсті, бірақ тез жазылып, полкінің қалған бөлігімен бірге Үндістанның жалпы қызмет медалін алды. 1910 жылы Үнді армиясы қайта ұйымдастырылғаннан кейін Исмайдың полкі Рисалпурдан шекарадан алыс жатқан Джелумға көшірілді. Одан кейін Исмай полкінің адъютанты болып тағайындалды, ол бұл лауазымды төрт жыл бойы атқарды, осы уақытта ол көп оқып, Уинстон Черчилльге зор құрметпен қарады және оған ұқсауға тырысты.
After completing the course at Sandhurst, Ismay was placed fourth overall in its examinations and was commissioned as a second lieutenant in the Indian Army. In 1907, Ismay found a permanent position in the Indian cavalry, joining the 21st Prince Albert Victor's Own Cavalry, based at Risalpur. Ismay thoroughly enjoyed his time with the regiment, describing it as "blissful." In 1908, he saw his first action with the regiment, when it was sent into Afghanistan, pursuing Mohmand raiders who had taken several Hindu women as hostages. Immediately after Ismay's regiment returned from action, he was hospitalised in Peshawar due to heat stroke, but he recovered quickly and, along with the rest of his regiment, received the India General Service Medal. In 1910, after a reorganisation of the Indian Army, Ismay's regiment moved from Risalpur to Jhelum, further from the frontier. Shortly thereafter, Ismay was appointed the adjutant of his regiment, a position which he held for four years, during which time he also read voraciously and developed a great admiration for Winston Churchill, whom he sought to emulate.
Сомали елі
1914 жылдың басында, Исмайдың адъютант лауазымының мерзімі бітуге асыққанда, ол Үндістанда қызмет ететін тағы бір британдық офицер К.А.Л. Говардпен кездесті. Говард оған Британдық Сомалилендте Корольдің африкалық атқыштар полкінде қызмет ету мүмкіндігі туралы айтты. Исмай бұл "өзі қалаған жұмыс" екенін түсініп, дереу өтініш берді. "Жапсаң және сенімді офицер ретінде" танылғандықтан, Исмай Томас Кубитт басқаратын Сомалиленд түйе корпусының кавалерия бөлімшесінің екінші командирі болып тағайындалды. 1914 жылдың шілдесінің соңында Исмай Үндістаннан Сомалилендке аттанды және 9 тамызда Еуропада Бірінші дүниежүзілік соғыс басталғаннан кейін көп ұзамай келді. Сомалилендтегі басқа офицерлер сияқты, Исмай да "үлкен соғыстан қалуға риза болмады" және Еуропа майданына ауысуды бірнеше рет сұрады. Бірақ, ақырында Исмайдың жоғары лауазымдағы офицерлері оны "Еуропадағы әрекетке деген құштарлығына қарамастан, 1920 жылға дейін Сомалилендте қалдыруға" шешім қабылдады. Шабуыл кезінде Исмай кейін екі дүниежүзілік соғыста да маңызды британдық офицер болған Адриан Картон де Виартпен тығыз байланыста шайқасты. Шимбер Берриске жасалған шабуылдан кейін түйе корпусы Лондоннан "Сомалилендтегі барлық шабуылдық операцияларды тоқтатуды" бұйрық алды, себебі армияның басқа жерлердегі қиындықтары. Осы бұйрықтың нәтижесінде Бірінші дүниежүзілік соғыс кезеңінде британдық операциялар шектелді және Исмайдың бөлімшесі енді ешқандай ірі шабуылдар жасаған жоқ. Британдықтардың белсенділігі шектеулі болғанына қарамастан, жергілікті күштердің күш-жігеріне қосылған бірнеше операция 1918 жылға қарай Хасанның күштерін "қатты әлсіретуге" әкелді. Осылайша, Бірінші дүниежүзілік соғысты аяқтаған бітім шарты жасалғаннан кейін, үкімет генерал-майор Артур Хоскинді Сомалилендтегі күштерді басқаруға және Хасанды шайқаста толық жеңіске жеткізуге жіберді. Хоскинс келгеннен кейін, Хасанмен күресудің бастапқы жоспары жаңадан құрылған Корольдік әуе күштерін пайдалануға бағытталғандықтан, Исмай мен түйе корпусы екінші рөлге бекітілді. Алайда Хоскинстің жоспарлары "көп шығынды және тым қымбат" деп танылды, сондықтан олар 1918 және 1919 жылдардың көп бөлігінде тоқтатылды. 1919 жылдың қазан айында Хоскинстің операциясының жоспары ақыры бекітілді және 1920 жылдың 21 қаңтарында Хасанға қарсы шабуыл басталды. Бірнеше күнге созылған бомбалаудан кейін Исмайға түйе корпусының Хасанның Джид Алидегі бекінісіне шабуыл жасауы бұйырылды. 27 қаңтарда Исмайдың әскерлері алғашқы шабуылға көшті, бірақ олар күшті қарсылыққа тап болды. Бірақ сол түні Хасан және оның күштері Джид Алиден қашып, ауылдық жерге тығылды. Исмай Хасанды іздеп табуға және ұстауға тағайындалды, бірақ ол "оның қайда екенін білмеді" және үлкен іздеу жұмысын бастауға мәжбүр болды. Исмай Хасанды шамамен екі апта бойы қуды және оның отбасы мүшелерін және оған жақын адамдарды, оның ішінде жеті ұлын ұстауға қол жеткізді. Хасанның өзі Исмайдан қашып құтылуға үміттенді, ал 12 ақпанда оны ұстау әрекеті тоқтатылды. Хасан ешқашан ұсталмаса да, оның билігі жойылды және 1920 жылдың желтоқсан айында тұмаудан қайтыс болды. Хасанға қарсы күресте көрсеткен қызметі үшін Исмай "Ерен еңбегі үшін" орденін алды және екі рет құрметті хабарламаларда аталды.
In early 1914, just before Ismay's appointment as adjutant was set to expire, he met C. A. L Howard, another British officer serving in India, who told him about an opportunity to serve with the King's African Rifles in British Somaliland. Ismay decided that this was "just the sort of job that [he] wanted," and applied immediately. Due to his reputation "as a thorough and dependable officer of sound judgement," Ismay was appointed second in command of the Somaliland Camel Corps, a cavalry unit led by Thomas Cubitt. Ismay left India for Somaliland in late July 1914, and arrived on 9 August, shortly after the outbreak of the First World War in Europe. Like other officers in Somaliland, Ismay was "unhappy at being left out of the great war" and repeatedly asked for a transfer to the European front. In the end, however, Ismay's superiors decided that he was "so indispensable that, despite his longing for action in Europe, he was retained in Somaliland until 1920." In the attack, Ismay fought closely alongside Adrian Carton de Wiart, later an important British officer in both World Wars. Not long after the attack on Shimber Berris, however, the Camel Corps received orders from London "forbidding all offensive operations in Somaliland", due to the misfortunes of the Army elsewhere. As a result of this order, British operations were limited for the duration of the First World War, and Ismay's unit undertook no further major offensives. Despite limited British activity, a few operations combined with the effort of local forces led to "a drastic weakening" of Hassan's forces by 1918. Thus, after the armistice ending the First World War, the government sent Major General Arthur Hoskins to take control of the forces in Somaliland and defeat Hassan conclusively in battle. After Hoskins arrived, his initial plan for dealing with Hassan focussed on the use of the newly formed Royal Air Force, so Ismay and the Camel Corps were consigned to a minor role. Hoskins's plans, however, were found "overscaled and far too costly", so they were shelved throughout most of 1918 and 1919. In October 1919, plans for Hoskins's operation were finally approved, and on 21 January 1920, the attack against Hassan commenced. After several days of bombing, Ismay was ordered to lead an assault by the Camel Corps against Hassan's fortress at Jid Ali. On 27 January, Ismay's forces first attempted the attack and were repulsed by strong resistance. That night, however, Hassan and his forces fled Jid Ali to take refuge in the countryside. Ismay was assigned to track down and capture Hassan, but he "had no idea of where he was", and was forced to begin a large search. Ismay pursued Hassan for nearly two weeks, and managed to capture many members of his family and people close to him, including seven of his sons. Hassan himself managed to evade Ismay and on 12 February, the effort to capture him was called off. Though Hassan was never captured, his power was broken, and he died in December 1920 of influenza. For his service in the effort against Hassan, Ismay received the Distinguished Service Order and was twice mentioned in despatches.
Соғыс аралығы
1920 жылы сәуірде Исмай Сомалилендтен Англияға кетті. Жолда ол Кветтадағы Үнді армиясының штаб колледжіне қабылдануға ұсынылғанын естіді. Бірінші дүниежүзілік соғыстағы өлім-жұлым мен қиратуларға күйзелген Исмай бұл ұсыныстан бас тартты, тіпті "армиядағы [өзінің] лауазымынан кетуді де ойлады". Лондонға келгеннен кейін Исмайға он екі айға медициналық демалыс берілді, және ол әскерде қалуға шешім қабылдады. Кейін ол штаб колледжіндегі орнын қайта иеленуге тырысты, бірақ ол басқа біреуге берілгенін естіді.
In April 1920, Ismay left Somaliland for England. While en route, he received word that he had been nominated for a place at the Indian Army's Staff College, Quetta. Depressed by the loss of life and destruction of the First World War, Ismay turned down the nomination, and "was even seriously thinking of resigning [his] commission" in the Army. After arriving in London, Ismay was given twelve months of medical leave, and decided to stay in the army. He then attempted to reclaim his seat at the Staff College, but was told that it had already been given to someone else.
Неке және қызмет Үндістанда
Емделу демалысында болғанда Исмай Лора Кэтлин Клеггпен танысып, оған тез ғашық болды. Төрт айдан кейін, Исмай қалған сегіз айлық демалысына қарамастан, қызметке жарамды деп танылды және бұрынғы полкіне қайта оралу үшін Үндістанға бұйрық берілді. Оның Үндістандағы уақыты салыстырмалы түрде тыныш болды, себебі сол кезде оның полкі орналасқан аймақта "айқын шайқас" болған жоқ. 1921 жылдың ақпанында Исмай Равалпиндидегі штаб колледжіне қабілеттілік емтиханын тапсырып, келесі жылға орын алды. Сәуірде Исмай демалысқа Лондонға оралды және Клеггке үйленді, одан кейін үш қызы дүниеге келді. Исмай штаб колледжінде өте жақсы оқыды, ал колледж коменданты оны "қолымнан өткен студенттердің арасындағы ең жақсысы, тіпті ең жақсыларының бірі" деп атады. Штаб колледжіндегі соңғы диссертациясында Исмай келесі еуропалық соғыстың тотальді соғыс болатынын дұрыс болжады, бірақ болашақ соғыста атты әскердің де маңызды рөл атқаратынын дұрыс болжамады. Осы лауазымда ол Клод Очинлекпен тығыз байланыста жұмыс істеді, осылайша екеуінің арасындағы ұзақ жылға созылған жеке және кәсіби қарым-қатынасы қалыптасты. Исмай генерал-квартирмейстердің орынбасары қызметін "құнды тәжірибе" деп санады, бірақ оны ұнатып көрмеді.
While on medical leave, Ismay met Laura Kathleen Clegg, with whom he quickly fell in love. After four months, however, Ismay was proclaimed fit for duty, despite his remaining eight months of leave, and ordered back to India, where he rejoined his old regiment. His time back in India was relatively quiet, as there was "no serious fighting" in the area of his regiment at the time. In February 1921, Ismay took the qualifying exam for the Staff College in Rawalpindi, and passed, earning himself a seat for the next year. In April, Ismay returned to London on leave, and married Clegg, with whom he eventually had three daughters. Ismay excelled at the Staff College, and its commandant called him "one of the two best, if not the best, of the students who have passed through my hands." In his final thesis at the Staff College, Ismay correctly predicted that the next European war would be a total war, but he incorrectly predicted that cavalry would continue to play a role in future warfare. In that position, he worked closely with Claude Auchinleck, beginning a long standing personal and professional relationship between the two. Ismay found that his work as Deputy Assistant Quartermaster General "was a valuable experience", but did not enjoy it.
Англиядағы қызмет
1924 жылы авиация вице-маршалы Филипп Гейм Исмайға Андовердегі Корольдік әуе күштері штаб колледжіне түсуге өтініш беруді ұсынды. Исмай "ұшқыш болуды үйренуге ниеті болмаса" да, Англияға оралу мүмкіндігіне қуанды және колледжде оқыды. Бағдарламаны аяқтағаннан кейін, оған Морис Хэнкидің басшылығымен Империялық қорғаныс комитетінің (CID) хатшысының көмекшісі қызметіне үсыныс жасалды. Исмай бұл лауазымды қуана қабылдап, 1925 жылдың желтоқсан айында жұмысын бастады. Штаб колледжін бітіріп, CID-де жұмысқа кіріспей арада алты ай өткенде, Исмай Үндістанға оралып, Симладағы Үнді армиясы штабында қызметкер болып орналасты. Көмекші хатшы ретінде Исмай CID-дің бірнеше кіші комитеттеріне жетекшілік етті, оның ішінде цензура және соғыс жағдайларындағы заңнама, бас жабдықтаушылар және ведомстволық іс-қимылдарды үйлестіру комитеттері болды. Ведомстволық іс-қимылдарды үйлестіру комитетінің хатшысы ретінде Исмай "Соғыс кітабы" деп аталатын құжатқа соғысқа дайындық үшін үкіметтік департаменттер мен CID-дің кіші комитеттері жасаған барлық жоспарлар мен дайындықтарды тиісті тақырыптар бойынша енгізуді қадағалауға жауапты болды. Бұл жұмыс Исмайдың көмекші хатшы ретіндегі көп уақытын алды және оған "Уайтхоллдың қыр-сырын жақсы білуге" мүмкіндік берді, бұл құрметті ол 1931 жылы алды.
In 1924, Air Vice Marshal Philip Game suggested to Ismay that he apply for a seat at the RAF Staff College, Andover. Although Ismay "had no desire to learn to be a pilot", he was happy for the opportunity to return to England, and went to study at the college. After completing the programme, he was approached about the possibility of serving as an Assistant Secretary of the Committee of Imperial Defence (CID) under Maurice Hankey. Ismay gladly accepted the position, starting work in December 1925. In the six months between finishing the Staff College and beginning at the CID, Ismay returned to India and held a staff position at the headquarters of the Indian Army in Simla. As Assistant Secretary, Ismay directed several of the CID's subcommittees, including those for Censorship and War Emergency Legislation, Principal Supply Officers, and Co ordination of Departmental Action. As the Secretary of the Committee for the Co ordination of Departmental Action, Ismay "was responsible for seeing that all plans and preparations made by Government Departments or sub committees of the CID to meet the eventuality of war, were incorporated under appropriate headings in a document known as the War Book." This task ended up consuming most of Ismay's time as Assistant Secretary, and gave him "exceptional insight into the ways of Whitehall." an honour which he received in 1931.
Лорд Уиллингдон және Соғыс басқармасы
1930 жылдың желтоқсан айында бес жылдан кейін Исмай CID-дегі лауазымын қалдырды. Оның орнына ол Үндістанның жаңа тағайындалған вице-королі лорд Уиллингдонның әскери хатшысы болды. 1932 жылдың желтоқсан айында Исмайға Уиллингдонмен жұмысы аяқталғаны және келесі жылы Соғыс министрлігінде қызмет етуі керек екені хабарланды. Соғыс министрлігінде Исмай Таяу Шығыс, Қиыр Шығыс, Америка, Кеңес Одағы, Польша және Балтық елдері бойынша барлау офицері ретінде қызмет етті. Исмай жұмысын ұнатып, "барлау – бәлкім, штаб жұмысының ең қызықтысы" деп жазды. Осы үш жыл ішінде Исмай тікелей сэр Джон Диллдің басшылығында жұмыс істеді, ол кейіннен Империя Бас штабының бастығы болды.
In December 1930, after five years, Ismay left his position at the CID. He was promoted colonel Instead, he became the military secretary for Lord Willingdon, the newly appointed Viceroy of India. In December 1932, Ismay was informed that his service with Willingdon was over and that he was expected to take up a position in the War Office during the next year. At the War Office, Ismay served as an intelligence officer with responsibility for the Middle East, Far East, the Americas, the Soviet Union, Poland and the Baltic States. Ismay enjoyed his work, and wrote that "intelligence is perhaps the most interesting of all Staff work." During his three years in the position, Ismay worked directly under Sir John Dill, who would later serve as the Chief of the Imperial General Staff.
Император қорғанысы комитеті
1936 жылы Морис Хэнки Исмайды өзінің орынбасары және болашақ мұрагері ретінде CID-ге әкелуге бекінді. Тағайындау CID ұйымын күшейтіп, оның ықпалын арттырады деп үміттене отырып, Хэнки Исмайға хатшының орынбасары лауазымын ұсынды. Бұл тағайындама Исмайдың енді әскерге қолбасшылық жасай алмайтынын білдірсе де, ол оны маңызды мүмкіндік деп қарастырып, “дегенде тоқталмай қабылдады”. Бір аптадан соң Исмайға Үндістанда атқыштар бригадасына басшылық ету туралы ұсыныс келді, бірақ ол бас тартты, штаб офицері болуды қалауын нығайтты. Империялық қорғаныс комитетінің хатшысының орынбасары ретінде Исмай кең ауқымды жауапкершіліктерге ие болды және “жақын арада болатын соғысқа жоспарлау және дайындық жөніндегі барлық мәселелермен айналысты”. Исмай түрлі мәселелерді жан-жақты қарастырды, көбінесе әуе шабуылына қарсы қорғанысқа дайындық және әскери қызметтер арасындағы үйлестіруге назар аударды. Алайда, Еуропадағы жағдай ушыққанда, 1938 жылдың маусым айында Хэнки зейнетке шығу ниетін жариялады. Хэнки бір адамның, әсіресе Исмайдың, ол атқаратын барлық лауазымдарға – CID хатшысы, Жеке кеңес хатшысы және Кабинет хатшысы – ие болатынын үміттенеді, бірақ премьер-министр Невилл Чемберлен лауазымдарды бөліп, әртүрлі адамдарға тағайындау керек деп шешті. Нәтижесінде, Исмай тек Империялық қорғаныс комитетінің хатшысы лауазымына тағайындалды, бұл 1938 жылдың 1 тамызынан күшіне енді. Кейін Исмай Ұлыбританияның күтудің орнына Мюнхенде соғысқа түсуі керек болғанын айтты, бірақ сол кезде ештеңе демеді. 1939 жылы соғыс сөзсіз болатыны анық болғанда, Исмай Империялық қорғаныс комитетінен Соғыс кабинетіне немесе үкімет таңдайтын басқа да соғыс органдарына “бірқалыпты, қарапайым және дерлік бірден” өтуге дайындық жасады.
In 1936, Maurice Hankey became determined to "bring Ismay in as his deputy and eventual successor" at the CID. Hoping that the appointment would "strengthen the organization of the CID" and enhance its influence, Hankey offered Ismay the position of Deputy Secretary. Although the appointment meant that Ismay would probably never command troops again, he viewed it as an important opportunity and "accepted with scarcely a moment's hesitation." A week thereafter, Ismay received a letter offering him the command of a cavalry brigade in India, but declined, solidifying his choice to remain a staff officer. As Deputy Secretary of the Committee of Imperial Defence, Ismay had broad responsibilities, and was "concerned with every aspect of planning and preparation for a war which seemed imminent." Ismay dealt extensively with a variety of matters and focussed much of his attention on the preparation of anti aircraft defences and co ordination among the military services. As the crisis in Europe escalated, however, Hankey announced his intention to retire in June 1938. Hankey hoped that one person, preferably Ismay, would inherit all of the positions he had occupied, including Secretary of the CID, clerk of the Privy Council, and Secretary to the Cabinet, but the Prime Minister, Neville Chamberlain, decided that the positions should be split and assigned to different people. In the end, Ismay was named only to the position of Secretary of the Committee of Imperial Defence, effective 1 August 1938. Ismay later said that he thought Britain should have gone to war at Munich instead of waiting, but said nothing at the time. As it became increasingly clear that war was inevitable in 1939, Ismay also prepared for a "smooth, simple and practically instantaneous" transition from the Committee of Imperial Defence to the War Cabinet, or whatever other wartime authority the government might choose.
Екінші дүниежүзілік соғыс
Екінші дүниежүзілік соғыс басталған кезде, Исмай жоспарлағандай, CID дереу Соғыс кабинетінің құрамына енді. Көтерілістің арасында Исмай генерал-майор дәрежесіне көтерілді. Исмай одақтастардың бірнеше стратегиялық шешімдерімен келіспеді, оның ішінде Бельгиядағы неміс әскерінің шабуылын тоқтату туралы шешіммен де келіспеді, бірақ өз ойын жасырып жүрді.
With the outbreak of the Second World War, the CID was immediately absorbed into the War Cabinet as Ismay had planned. In the midst of the turmoil, Ismay was promoted to Major General, Ismay disagreed with several Allied strategic choices, including the decision to try to stop the German advance in Belgium, but kept his doubts to himself.
Қызметкерлер комитетінің басшылары
1940 жылдың сәуірінде Уинстон Черчилль барлық әскери қызметтерді қадағалауды тапсырған Әскери үйлестіру комитетінің бақылауын қолға алды. Ол Исмайды өзінің бас штаб-офицері етіп таңдады, бұл Исмайға Штаб офицерлер комитетіне мүше болудың қосымша жауапкершілігін жүктеді. 10 мамырда Франция шайқасы басталғаннан кейін Чемберлен отставкаға кетті, ал Черчилль премьер-министр және қорғаныс министрі болды. Кейінірек Черчилльді "тарихтағы ең ұлы соғыс премьер-министрі" деп атаған Исмай осы жағдайға "қуанышты" болды және Черчилльдің бас штаб-офицері және әскери кеңесшісі ретінде қызметін жалғастырды. Черчилльдің айтуынша, екеуінің арасындағы тығыз "жеке және ресми байланыс соғыс бойы үзілмей, әлсіремеді". Осы байланыстың бір бөлігі ретінде Черчилль премьер-министр болғаннан кейін көп ұзамай, 1940 жылдың маусымында Исмайды Бат орденінің қолбасшысы етіп тағайындады. Премьер-министр болған сәттен бастап Черчилль "генерал Пуг Исмайға үлкен сенім арқалады", ол әскери құрылыммен байланыс жасауға маңызды көпір болды. Исмай "қорғаныс министрі ретінде Черчилль мырзаның басты көмекшісі" болып қызмет етті, Империялық қорғаныс штабтары комитетінің хатшысы болып қалды және Соғыс кабинетінің хатшысының орынбасары болды. Исмай соғыс күшін басқаруда маңызды рөл атқарды, өйткені ол әскери және азаматтық басшылықты тиімді байланыстыра алды. Черчилльдің жеке хатшысы Джок Колвилл Исмайдың "тактикалық қабілеті, шыдамдылығы және келісімге келуді ілгерілету шеберлігі" соғыстың үздіксіз жүруі үшін қажет болғанын жазды. Өз қызметінде Исмай Черчилльтен қызмет басшыларына келіп түсетін "барлық дерлік әскери хабарламаларды" өңдеді. Исмай сонымен қатар Черчилльге әскери мәселелер бойынша кеңес берді және ол ақылсыздыққа салып, "ақылға келмейтін нәрсені жасамас үшін оны жиі өтіндірді", Черчилльдің ең үлкен кемшілігі оның "көктемгі мінезі мен қарсылыққа шыдамсыздығы" деп сенді.
In April 1940, Winston Churchill took control of the Military Co ordination Committee, charged with overseeing all of the military services. He selected Ismay as his chief staff officer, which also gave Ismay the additional responsibility of serving on the Chiefs of Staff Committee. On 10 May, after the beginning of the Battle of France, Chamberlain resigned, and Churchill became both Prime Minister and Minister of Defence. Ismay, who later called Churchill "the greatest War Prime Minister in our history", was "thrilled" by this development, and continued to act as Churchill's chief staff officer and military adviser. According to Churchill, the two developed a close "personal and official connection [that] was preserved unbroken and unweakened" throughout the war. As part of this relationship, not long after Churchill became Prime Minister, he arranged for Ismay to be appointed Knight Commander of the Order of the Bath in June 1940. From the very moment he became Prime Minister, Churchill "relied heavily on General Pug Ismay," who provided a crucial bridge to the military establishment. Ismay served as the "principal assistant to Mr. Churchill in his capacity as Minister of Defence", continued to serve as the Secretary of the Imperial Defence Chiefs of Staff Committee, and became Deputy Secretary of the War Cabinet. Ismay was crucial to running the war effort, as he was able to effectively link the military and civilian leadership. Jock Colville, Churchill's private secretary, wrote that Ismay had the "tact, patience, and skill in promoting compromise" needed to keep the war running smoothly." In his role, Ismay handled "nearly all military messages" from Churchill to the Service Chiefs. Ismay also gave Churchill advice on military matters, and often "begged him to be reasonable" when he contemplated foolish actions, believing that Churchill's greatest fault was his "impetuous nature and impatience with opposition."
Достастық конференциялар
Черчилльдің бас әскери кеңесшісі ретінде Исмай соғыс кезінде одақтастардың конференциялары мен кездесулеріне жиі қатысып, сыртқы істер министрі Энтони Иден сияқты басқа британдық көшбасшылармен бірге саяхаттады. Исмайдың конференцияларға сапары 1941 жылы Лорд Бивербрукпен бірге өткен бірінші Мәскеу конференциясына қатысқаннан бастау алды. Бұл конференция Исмайдың америкалықтармен тығыз жұмыс істеген алғашқы тәжірибесі болды, ол оларды "өте жақсы адамдар" деп бағалады. Исмай соғыстың соңына дейін американдықтармен тығыз байланыста болды және 1942 жылы Черчилльдің АҚШ-қа жасаған сапарында оны сүйемелдеді. Эйзенхауэр Исмайды оның "қарқынды қолдауы" үшін жоғары бағалап, "Ол соғыс бойындағы үлкен қабілетінің арқасында штаб қызметіне тағайындалған адамдардың бірі болды. Сондықтан оның есімі ұмытылуы мүмкін, бірақ соғыстың жеңісіне оның қосқан үлесі көптеген танымал есімдерге тең болды" деп еске алды. Эйзенхауэр келгеннен кейін көп ұзамай, 1942 жылдың 16 тамызында Исмай генерал-лейтенант шеніне көтерілді.
As Churchill's chief military adviser, Ismay frequently attended wartime conferences and meetings of the Allies and accompanied other British leaders, such as Foreign Minister Anthony Eden, on their travels. Ismay's travel to the conferences began in 1941, when he went with Lord Beaverbrook to the first Moscow Conference. The Conference was also the first time that Ismay worked closely with the Americans, whom he found "quite congenial." Ismay would continue to work closely with the Americans throughout the remainder of the war, and he accompanied Churchill on his 1942 trip to the United States. Eisenhower thought highly of Ismay, remembering him for his "stalwart support", and noting, "He was one of those men whose great ability condemned him throughout the war to a staff position. Consequently his name may be forgotten; but the contributions he made to the winning of the war were equal to those of many whose names became household words." Not long after Eisenhower arrived, on 16 August 1942, Ismay was promoted to the rank of Lieutenant General.
1943 жылғы конференциялар
1943 жылдың қаңтар айында Исмай Черчилльмен бірге Касабланка конференциясына қатысты. Исмай конференцияның көптеген мәжілістеріне қатысып, американдықтар мен британдықтар келіспейтін мәселелерде бірлікке жетуге көмектесті. Исмай сондай-ақ конференцияның ресми есебін жазған комиссияға мүше болып тағайындалды. Конференциядан кейін Исмай Айзенхауэрмен кездесу үшін Алжирдегі американдық штаб-пәтеріне барды және Айзенхауэр мен оның британдық әріптестері арасындағы кейбір дауларды шешуге көмектесті. Касабланкадан кейін Исмай Черчилльді 1943 жылдың мамырында өткен үшінші Вашингтон конференциясына ертіп барды. Конференцияда Исмай алғаш рет американдық адмирал Уильям Д. Лихимен танысты, ол көбінесе оның американдық әріптесі деп есептеледі. Екеуі достық қарым-қатынас орнатты, ал Лихи өз естеліктерінде былай деп жазды: "Генерал сэр Гастингс Исмай маған ең жақын адамға айналды, мүмкін оның лауазымы менікіне ұқсас болғандықтан". Вашингтон конференциясын қоса алғанда, 1943 жылдың тамызында Квебек конференциясы өтті. Исмай тағы да Черчилльмен бірге болды. Квебек конференциясында одақтас көшбасшылар "Оверлорд" операциясының толық мәліметтерін алғаш рет талқылады, сондықтан Исмай көп уақытын Черчилль мен басқа да көшбасшыларға операцияның егжей-тегжейін түсіндірумен өткізді. Конференция кезінде Исмай Дадли Паундтың "денсаулығының нашарлағанын" байқады. Ол бұл ақпаратты Черчилльге жеткізді, ол бір аптадан кейін Паундтың отставкасын талап етті. Квебектен оралғаннан кейін көп ұзамай Исмай келесі конференциясына қатысып, Антони Иденмен бірге қазан және қараша айларында Мәскеу конференциясына барды, онда ол Иденнің бас әскери кеңесшісі болды. Конференцияда Исмай "Оверлорд" операциясын жоспарлау туралы советтік тараптан түскен барлық сұрақтарды қарастырды және алғаш рет Иосиф Сталинмен жеке кездесті. Конференциядан кейін Исмай "Ресеймен соғыстан кейінгі қарым-қатынастарға үмітпен қарайтынын" жазып, кездесудің сәтті өткеніне сендірді. Мәскеу конференциясынан оралғаннан кейін төрт күн өткен соң Исмай Англиядан тағы да Каир және Тегеран конференцияларына Черчилльмен бірге кетті. Каир конференциясындағы негізгі дау-жанжалдың себебі Германияны стратегиялық түрде бомбалау үшін бас қолбасшыны тағайындау туралы американдық ұсыныс болды. Исмай мен британдықтар бұған қарсы болды және Исмай бұл идеяға қарсы кең мақала жазды, ол осы мәселе бойынша британдық саясаттың негізіне айналды. Тегеранда Исмай "Оверлорд" операциясын қолдау үшін аргументтер келтіруге көмектесті, бірақ конференциядан кейін бронхитке шалдығып, кемемен Англияға оралды, соның салдарынан сапарының қалған бөлігін жоспарлаудан бас тартуға мәжбүр болды.
In January 1943, Ismay accompanied Churchill to the Casablanca Conference. Ismay attended nearly all of the proceedings of the Conference, and helped work towards consensus where the Americans and British disagreed on issues. Ismay was also appointed to the committee which wrote the formal report of the conference. After the conference, Ismay visited the American headquarters in Algiers to meet with Eisenhower, and helped resolve some differences of opinion between Eisenhower and his British colleagues. After Casablanca, Ismay accompanied Churchill to the third Washington Conference in May 1943. At the conference, Ismay first met the American Admiral William D. Leahy, who is often described as his American counterpart. The two developed a friendly relationship, and Leahy wrote in his memoirs: "General Sir Hastings Ismay became my favorite, perhaps because his position closely paralleled my own". After the Washington Conference came the Quebec Conference in August 1943. Once again, Ismay attended along with Churchill. The Quebec Conference was the first time that the Allied leaders discussed the full details of Operation Overlord, so Ismay spent much of his time explaining details of the operation to Churchill and other leaders. During the conference, Ismay also observed that Dudley Pound "had had a breakdown". He took the information to Churchill who demanded Pound's resignation a week later. Shortly after returning from Quebec, Ismay participated in his next conference, travelling with Anthony Eden to the Moscow Conference in October and November, where he served as Eden's top military adviser. At the conference, Ismay handled all of the Soviet questions about the planning for Operation Overlord, and met Joseph Stalin personally for the first time. After the conference, Ismay wrote that he "was optimistic about [sic] post war relations with Russia", showing his belief that the meeting had gone well. Only four days after returning from the Moscow Conference, Ismay left England again for the Cairo Conference and Teheran Conference with Churchill. One major source of conflict at the Cairo Conference was an American proposal to appoint an overall commander for the strategic bombing of Germany. Ismay and the British were strongly opposed, and Ismay wrote a long paper against the idea, which became the basis of British policy on the subject. At Teheran, Ismay helped to argue the case for Operation Overlord, but immediately after the conference he developed bronchitis and returned to England by ship, scrapping his other plans for the trip.
1944-1945 жылдар
1944 жылдың алғашқы бірнеше айында Исмай өзінің барлық уақытын Нормандияға қонуды жоспарлаумен өткізді. Жоспарлаудың бір бөлігі ретінде Исмай жеке өзі "Қорғаушы" және "Батырлық" операцияларының жоспарларын үйлестірді, олар жоспарланған Нормандияға шабуыл туралы немістерді жаңылыстыру үшін жасалды. Наурыз айында Черчилльдің күйеу баласы Дункан Сэндис Исмайға танымал стратег және тарихшы Базиль Лидделл Харт Нормандияға шабуылдың құпия жоспарларын қалайда білгенін айтты. Бұл жағдай бүкіл операцияны құлдыратуға мүмкіндік берді, сондықтан Исмай Лидделл Хартпен жеке кездесті, ол құпия ақпаратқа қол жеткізбей, "өзіндік ойларымен" барлығын анықтағанын мәлімдеді. Кездесуден кейін Исмай мәселені MI5-ке жіберді, олар ешқандай құқық бұзу дерегін таппады, бірақ Лидделл Харт әскери жоспарлаушылардан ақпарат алған болуы мүмкін деген күдік бар. 1944 жылдың 20 мамырында, Нормандияға шабуылға бір ай қалғанда, Исмай толық генерал шеніне көтерілді. Сәтті D күні шабуылдан кейін король Георг VI Нормандиядағы әскерлерді аралауды шешті және Исмайды онымен бірге сапарға шығаруға таңдады. Қыркүйекте Исмай Черчилльмен бірге Екінші Квебек конференциясына қатысты. 1944 жылдың соңында Исмай Черчилльті Мәскеу мен Парижге жасаған сапарларында сүйемелдеді. 1945 жылдың ақпанында Исмай Ялта конференциясына қатысты. Ол бұл конференцияны бұрынғыларынан өзгеше деп тапты, онда "әскери мамандықтар сахнаның ортасында болған, бірінші орынды иеленген". Керісінше, Ялтада саяси мәселелер басымдыққа ие болды, ал Исмай және басқа да әскери кеңесшілер "келмейтін шақыруларды күтіп отырды". VE күні Исмай жапондық қауіп пен Кеңес Одағының күшейіп келе жатқан қауіптеріне байланысты "болашаққа толығымен қуанышты бола алмайтынын" айтты. Дегенмен, ол Еуропадағы соғыстың барлық кезеңінде бірдей жоғары мемлекеттік лауазымды атқарған үш адамның бірі болғанына қуанды, олар Эдвард Бриджес, 1-ші барон Бриджес және король еді.
In the first several months of 1944, Ismay spent almost all of his time planning for the Normandy Landings. As part of the planning, Ismay personally coordinated the plans for Operation Bodyguard and Operation Fortitude, which were designed to deceive the Germans about the planned Normandy landings. In March, Duncan Sandys, Churchill's son in law, told Ismay that Basil Liddell Hart, a noted strategist and historian, had somehow discovered the secret plans for the Normandy landings. This development had the potential to compromise the entire operation, so Ismay personally interviewed Liddell Hart, who claimed to have simply "worked it all out for himself" without any access to secret information. After their interview, Ismay directed the matter to the MI5, who never found evidence of wrongdoing, although it is suspected that Liddell Hart may in fact have received information from military planners. On 20 May 1944, less than a month before the Normandy Landings were scheduled to take place, Ismay was promoted to the rank of full general. After the successful D Day landings, King George VI decided to visit the troops in Normandy, and selected Ismay to accompany him on the visit. In September, Ismay accompanied Churchill to the Second Quebec Conference. Ismay also accompanied Churchill on his visits to Moscow and Paris in late 1944. In February 1945, Ismay attended the Yalta Conference. He found the conference different from the previous ones where "the military element had been the prima donna, occupying the centre of the stage." Instead, at Yalta, political issues took precedence, leaving Ismay and other military advisers "waiting for calls that never came". On VE Day, Ismay found it "quite impossible to be completely happy about the future," due to the lingering Japanese threat, and the rising threat of the Soviet Union. Nonetheless, he was happy to be one of only three men to hold the same high government position throughout the war in Europe, along with Edward Bridges, 1st Baron Bridges and the King.
Соғыстан кейінгі әскери қызмет
Еске алу күнінен кейін Исмай Черчилльді Потсдам конференциясына бірге аттанды. Ялтада болғандай, бұл конференцияның да басты назары саяси мәселелерге аударылды, сондықтан Исмайдың істеуге көптеген жұмысы болмады. 1945 жылғы сайлауда Клемент Атли Черчилльді жеңіп, премьер-министр болғаннан кейін, Исмай лауазымын сақтап, Атлимен бірге конференцияда жұмыс істеді, бірақ Черчилльге адалдығын сақтады. Исмай мен Черчилль өмірінің соңына дейін дос болып қалды, тіпті Исмай Черчилльдің естеліктерін жазуға көмектесіп, қолжазбасының әр тарауын қарап, пікір білдірді. Потсдам конференциясынан кейін көп ұзамай Азиядағы соғыс VJ күнінде аяқталды. Осы жеңістен кейін Исмай "бірден зейнеткерлікке шығуға ниеттенгенімен", Атлидің өтінішімен тағы бір жыл әскери қызметте қалды. Келесі жыл ішінде Исмай негізінен Қорғаныс министрлігін реформалау мәселесімен айналысты. 1945 жылдың желтоқсанынан 1946 жылдың ақпанына дейін Исмай қорғанысқа қатысты мәлімдеме жобасын жасау үшін шағын комитетпен жұмыс істеді, ол сол жылдың соңында Атли жүзеге асырған реформалардың негізін құрады. Осы рөлі үшін Исмай соғыстан кейінгі Қорғаныс министрлігінің "бас сәулетшісі" деп танылды. Соғыстан кейінгі жылда Исмай қызметі үшін көптеген наградалар алды. 1945 жылдың тамызында Черчилльдің отставкасының құрметі ретінде ол, әдетте әскерилерге берілмейтін, Ұлыбританияның Ысқыру серіктері орденімен марапатталды. Келесі қаңтарда ол АҚШ-тан Ұлылық орденін алды. Маусым айында ол Бат орденінің Ұлы крестіне ие болды. Соңында ол Корольдік Ұлттық Соқырлар институтының кеңесінің төрағасы болып тағайындалды. 1946 жылдың қарашасында Исмай зейнеткерлікке шығу ниетін жариялады. Атли оның зейнеткерлікке шығуын 1946 жылдың 31 желтоқсанынан күшіне енетіндей қабылдады. Зейнеткерлікке шыққаннан кейін, 1947 жылғы Жаңа жылдық құрмет көрсету рәсімінде Исмай Глостер графтығындағы Вормингтонның бароны Исмай атағын алып, барондыққа ие болды. Ол барондық атақты қабылдап, ақпан айында Лордтар палатасында орын алды.
After VE Day, Ismay accompanied Churchill to the Potsdam Conference. Like Yalta, the conference focussed primarily on political issues, so there was little for Ismay to do. After Clement Attlee defeated Churchill in the 1945 election, becoming Prime Minister, Ismay kept his position, working with Attlee at the conference, but remained loyal to Churchill. Ismay and Churchill remained friends for the remainder of their lives, and Ismay even helped Churchill write his memoirs, reviewing and commenting on each chapter of his manuscript. Shortly after the Potsdam Conference, the war in Asia ended on VJ Day. After this victory, Ismay "would have liked to retire at once", but at Attlee's request he remained in the military for another year. Over the next year, Ismay worked largely on the issue of reform for the Ministry of Defence. From December 1945 to February 1946, Ismay worked with a small committee to draft the Statement Relating to Defence, which formed the basis of reforms implemented by Attlee later that year. For his role, Ismay became known as the "'chief architect' of the post war Ministry of Defence." During the year following the war, Ismay received many honours for his service. In August 1945, as part of Churchill's resignation honours, he was appointed to the Order of the Companions of Honour, an honour rarely bestowed on soldiers. The next January, he received the Legion of Merit from the United States. He was promoted Knight Grand Cross of the Order of the Bath in June. Finally, he was named the Chairman of the Council of the Royal National Institute for the Blind. In November 1946, Ismay announced his intention to retire. Attlee accepted his retirement, effective on 31 December 1946. Immediately after retiring, in the 1947 New Year Honours, Ismay was created a baron taking the title Baron Ismay, of Wormington in the County of Gloucester. He accepted the barony and took his seat in the House of Lords in February.
Үндістанның бөлінуі
Исмай зейнеткерлікке шыққаннан кейін көп ұзамай, Бирманың лорды Маунтбеттен Үндістанның соңғы британдық вице-королі болып тағайындалды және Исмай оның штаб бастығы ретінде қызмет етуге ұсыныс жасады. Осылайша, 1947 жылдың наурыз айында Исмай Маунтбеттенмен бірге Үндістанға, тәуелсіздікке өту процесіне көмектесу үшін аттанды. Үндістанға келгеннен кейін, Исмай жағдайдың өте қиын екеніне, азаматтық соғысқа қауқарлы екеніне көз жеткізді және Маунтбеттенге: «Индия – мұхиттың ортасында, қоймасында оқ-дәрісі бар, өртенген кеме» деді. Исмай мен Маунтбеттен Үндістанды біртұтас қалдыруға мүдделі болғанмен, Исмай тез арада «Мұсылман лигасы Пәкістанды тәуелсіз, егемен мемлекет ретінде құруды қарастырмайтын ешқандай жоспарға келіспейтінін» түсінді. Сәуір айында Мұхаммед Әли Джиннамен бірнеше сәтсіз кездесуден кейін Маунтбеттен де сондай қорытындыға келді және бөлініс жоспарын жасауға кірісті. Келесі айда Маунтбеттен жоспарды аяқтады, ал 1947 жылдың 2 мамырында Исмайды Лондонға жіберіп, оны британ үкіметінің қарауына ұсынды. Исмай жоспарды Премьер-министр мен Кабинет алдына ұсынды, бөліністі таңдаусыз міндеттілік ретінде баяндады. Исмай келесі айда Англияда қалды және 31 мамырда Үндістанға қайту алдында Кабинет ұсынған түзетулерді енгізуге көмектесті. Бөлініс жоспары қабылданғаннан кейін, Исмай оның егжей-тегжейін іске асыруға кірісті. Атап айтқанда, ол Үндістан армиясын бөлу мәселесімен айналысты. Өзінің тәжірибесі мен Үндістан армиясына деген құрметіне орай, Исмай жаңа Үндістан мен Пәкістан мемлекеттерінің басшыларын әскерді бірден бөліп алмауға «бар күшімен көндіруге» тырысты. Бірақ Джиннаның қарсылығына байланысты бұл әрекеті сәтсіз аяқталды. Исмай сондай-ақ Кашмирге барып, Хари Сингхтен оның аумағы Үндістанға немесе Пәкістанға қосылу мәселесі бойынша дереу референдум өткізуді сұрады. Бірақ тағы да сәттілікке жете алмады, Сингх Исмай референдумды талқылауға тырысқан сайын «сөзді ауыстырып тастады». Тәуелсіздік алғаннан кейінгі кезеңде Исмай Үндістан мен Пәкістан баспасөзінде бөлініс туралы жарияланған ақпараттың дұрыстығын қамтамасыз етуге тырысты, бірақ бұл да нәтижесіз болды. 1947 жылдың жазы мен күзінде Үндістандағы жағдай одан әрі нашарлады. Дегенмен, Исмай мен Маунтбеттен Исмайдың бөліністен кейін үш-төрт ай ғана лауазымында қалатыны туралы келісімге келген еді. 1947 жылдың желтоқсан айында ол Үндістаннан Англияға оралды. Оралғаннан кейін көп ұзамай, Исмай Біріккен Ұлттар Ұйымындағы британдық делегация құрамында Кашмир мәселесін шешу үшін қысқа мерзімге жұмыс істеді. Исмайдің рөлі шектеулі болды, себебі пакистандықтар оны Үндістанға жақындық танытуда күдікпен қарады.
Shortly after Ismay's retirement, Lord Mountbatten of Burma was appointed as the last British Viceroy of India and Ismay offered to serve as his chief of staff. Thus, in March 1947, Ismay left with Mountbatten for India to help preside over its transition to independence. After arriving in India, Ismay soon came to the conclusion that the situation there was dire, heading for civil war, and told Mountbatten that "India was a ship on fire in mid ocean with ammunition in her hold." When Ismay and Mountbatten arrived, they were committed to preserving a unified India, but Ismay soon realised "that the Moslem League would not agree to any plan which did not provide for the creation of Pakistan as an independent sovereign state." In April, after several unsuccessful meetings with Muhammad Ali Jinnah, Mountbatten came to the same conclusion and began drawing up plans for the partition. Over the next month Mountbatten finalised his partition plan, and on 2 May 1947, he sent Ismay back to London to present it to the British government. Ismay presented the plan to the Prime Minister and Cabinet, casting partition as a Hobson's choice. Ismay stayed in England for the next month, and helped to alter the plan based on the cabinet's suggestions, before returning to India on 31 May. Once the partition plan had been accepted, Ismay worked on implementing the details. In particular, Ismay dealt with the issue of dividing the Indian Army. Based on his own experiences and love of the Indian Army, Ismay did his "utmost to persuade" the leaders of the new Indian and Pakistani states not to separate the army immediately. His efforts failed due to the opposition of Jinnah. Ismay also travelled to Kashmir to ask Hari Singh to hold an immediate referendum over whether his territory would join India or Pakistan. Once again, Ismay was unsuccessful and Singh "changed the subject" each time that Ismay tried to discuss the referendum. Throughout the period immediately following independence, Ismay also tried to ensure that stories printed in the Indian and Pakistani press about the partition were accurate, but once again he was largely unsuccessful. The situation in India continued to deteriorate throughout the summer and autumn of 1947. Nevertheless, Ismay and Mountbatten had agreed that Ismay would remain in his position for only three to four months after partition. In December 1947, he left India to return to England. Shortly after his return, Ismay served briefly on the British delegation to the United Nations to deal with the Kashmir issue. Ismay played only a limited role, as the Pakistanis suspected him of pro Indian sympathies.
Ұлыбритания фестивалі
Біріккен Ұлттар Ұйымынан оралғаннан кейін көп ұзамай Премьер-министр Атли оны 1951 жылы өтетін Ұлыбритания фестивалі кеңесінің төрағасы болуға шақырды. Исмай ұсынысты қабылдады және 1948 жылдың 10 наурызында төрағалық лауазымына ресми түрде кірісті. Бұл тағайындама көбінесе символикалық сипатта болды, және Исмай "кем дегенде, досы Уинстон Черчилльдің күмәндануын болдырмау үшін тағайындалды". Дегенмен, Кеңес "шағын, бірақ көзге көрінетін ықпалға" ие болды және Исмай өзінің міндеттерін жеуапкершілікпен атқарды. Исмай фестивальдің Лондонмен ғана шектелмей, нағыз ұлттық сипатта болуын қамтамасыз етуге көмектесті. Осы мақсатта, 1949 жылдың маусым айында ол Ұлыбританиядағы барлық қала әкімдерін фестивальді талқылауға шақырды; мұндай кездесу 1916 жылдан бері британдық әкімдердің арасында алғаш рет өтті. Исмай фестивальдің жоғары шығындарын ашық қорғады және оның тарихи маңыздылығын баса көрсетті, былай деді: "Біз тарих жасауға белсенді және әдейі ниеттеніп отырмыз". Фестиваль ашылғаннан кейін Исмай көптеген маңызды қонақтарды қабылдады, олардың ішінде АҚШ президенті Гарри Трумэннің қызы Маргарет Трумэн де болды.
Shortly after Ismay returned from the United Nations, Prime Minister Attlee asked him to become the Chairman of the Council of the Festival of Britain, scheduled to take place in 1951. Ismay accepted the offer, and on 10 March 1948, he officially took the position of chairman. The appointment was largely symbolic, and Ismay "was at least partly appointed to forestall potential criticism by his friend Winston Churchill." The Council, however, wielded "slight, but not insignificant influence" and Ismay took his duties seriously. Ismay helped to ensure that the festival would be truly national in character, rather than just confined to London. As such, in June 1949, he called together all of the mayors in Britain to discuss the festival; this was the first meeting of all British mayors since 1916. Ismay also publicly defended the large cost of the festival, and emphasised its historic nature, saying, "We are consciously and deliberately determined to make history." Once the festival opened, Ismay hosted various notable guests, including Margaret Truman, the daughter of US President Harry Truman.
Комонвелл қатынастары жөніндегі мемлекеттік хатшы
1951 жылы Ұлыбритания фестивалі аяқталғаннан кейін көп ұзамай өткен жалпы сайлауда Черчилльдің Консервативтік партиясы парламентте көпшілік дауысқа ие болып, Черчилль екінші рет премьер-министр болды. Сайлаудан кейінгі күні Черчилль Исмайды өз кабинетінде Ұлттар Достастығы қатынастары жөніндегі мемлекеттік хатшы болуға шақырды. Исмай "Черчилльдің басшылығымен қайтадан қызмет ету мүмкіндігіне зор қуанышпен толысты" және ұсынысты дереу қабылдады. Саясаткер болмаса да, Исмайдың Ұлттар Достастығы елдерінің басшыларымен жақын байланыстарының болуы, оның соғыс жылдарындағы жұмысының нәтижесінде, оны осы лауазымға өте лайықты етті. Әскери тәжірибесі мен білімінің арқасында Исмай "Ұлттар Достастығы қатынастары жөніндегі мемлекеттік хатшыға қарағанда қорғаныс мәселелеріне көбірек араласты", және көбінесе де-факто қорғаныс министрінің міндетін атқарды, ал тұрақты тағайындалған Гарольд Александр қызметке кіргенге дейін уақытша қорғаныс министрі болып жұмыс істеді. Қорғаныс мәселелеріне тығыз қатысуының нәтижесінде Исмай Солтүстік Атлант шарты ұйымының жұмысына қатыса бастады. 1952 жылдың қаңтарында ол Черчилльмен бірге Оттавадағы одаққа қатысты келіссөздерге қатысты, ал 1952 жылдың ақпан айында Ұлыбритания қорғаныс министрлігінің өкілі ретінде НАТО-ның Лиссабон конференциясына қатысты. Конференциядан шығарда Исмай Альфред Грюентерге: "Бұл мен НАТО-ны алғаш рет көріп тұрмын, және құдайға шүкір, соңғы рет" деді.
In the 1951 general election held shortly after the conclusion of the Festival of Britain, Churchill's Conservative Party once again won a majority in Parliament, making Churchill Prime Minister for a second time. The day after the election, Churchill asked Ismay to become the Secretary of State for Commonwealth Relations in his cabinet. Ismay "was overjoyed at the prospect of serving under Churchill again" and accepted the post immediately. Although not a politician, Ismay was well suited for the position because of his close relationships with the leaders of the commonwealth countries, largely the result of his work during the war. As a result of his military background and experience, Ismay became "more closely involved in defence matters than is usual for a Secretary of State for Commonwealth Relations," and often served as de facto Minister of Defence and serving as temporary Minister of Defence until the permanent appointee, Harold Alexander, was able to take office. Through his close involvement in defence matters, Ismay began to be involved with the North Atlantic Treaty Organization. In January 1952, he accompanied Churchill to a meeting in Ottawa about the alliance, and in February 1952 he attended the NATO Lisbon Conference as the British Ministry of Defence representative. When leaving the conference, Ismay remarked to Alfred Gruenther, "this is the first that I have seen of NATO, and thank heaven it's the last."
Танымал мәдениетте
Пол Хардвиктің "Черчилль және генералдар" теледрамасында. Найджел Давенпорттың "Лорд Маунтбеттен: соңғы вице-король" фильмінде. 2017 жылғы Ричард Ламсденнің "Қараңғы сағат" фильмінде. 2017 жылғы Майкл Гэмбонның "Вице-корольдің үйі" фильмінде.
In the television drama Churchill and the Generals by Paul Hardwick. In Lord Mountbatten: The Last Viceroy by Nigel Davenport. In the 2017 film Darkest Hour, by Richard Lumsden. In the 2017 film Viceroy's House by Michael Gambon.