Антонио Лотти (1667-1740) – италияндық барокко дәуірінің композиторы. Венецияда туған, Сан-Марко базиликасында қызмет еткен. Биографиясы, музыкасы туралы ақпарат.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Италия композиторы (1667–1740)
Italian composer (1667–1740)
Антонио Лотти (5 қаңтар 1667 – 5 қаңтар 1740) – барокко дәуірінің итальяндық композиторы.
Antonio Lotti (5 January 1667 – 5 January 1740) was an Italian composer of the Baroque era.
Өмірбаян
Лотти Венецияда дүниеге келді, әйтсе де оның әкесі Матео сол кезде Ганноверде капельмейстер болып қызмет еткен. Ауызша дәстүрге сәйкес, 1682 жылы Лотти Лодовико Фуга мен Джованни Легренциден сабақ алған, олар екеуі де Венецияның бас шіркеуі – Марко шіркеуінде жұмыс істеген, алайда мұны растайтын құжаттар жоқ.
Lotti was born in Venice, although his father Matteo was Kapellmeister at Hanover at the time. Oral tradition says that in 1682, Lotti began studying with Lodovico Fuga and Giovanni Legrenzi, both of whom were employed at St Mark's Basilica, Venice's principal church, although there is no documentary evidence.
Венеция
Лотти өзінің мансабын Сент-Марк шіркеуінде алдымен альт әншісі (1689 жылдан бастап), содан кейін екінші органшының көмекшісі, содан кейін екінші органшы (1692 жылдан бастап), содан кейін (1704 жылдан бастап) бірінші органшы және ақырында (1736 жылдан бастап) *маэстро ди капелла* ретінде, өмірінің соңына дейін қызмет етті. Соңғы онжылдықтарға дейін нақты зерттеулердің жетіспеуіне байланысты, ескі анықтамалық кітаптарда Лоттидің өмірбаяны туралы көптеген қате ақпараттар кездеседі. Циконьяның 1834 жылғы «Delle iscrizioni Veneziane» және Франческо Каффидің 1854 жылғы «Storia della Musica» еңбектері, Лоттидің «Ospedale degl’Incurabili» үшін жазған деген болжамды шығармаларын атау үшін бір ғасырдан астам уақыттан бері сақталған ауызша дәстүрге сүйенді. Кейінгі зерттеулер бұл тұжырымды пайдаланып, Лоттиді «Инкурабили» мектебінің маэстроларының бірі деп санады. 2001 жылғы «New Grove Dictionary of Music and Musicians» сөздігі одан әрі жылжып, Лоттидің «Incurabili» мекемесіндегі қызмет мерзімін болжауға тырысты, бірақ бұл негізсіз болжамдарға құрылды. Алайда, жақында жүргізілген зерттеулер мұндай жұмыс орынының бар болғанын куәландыратын ешқандай құжаттамалық дерек жоқ екенін көрсетті. Каролина Жирон Панел мен Пьер Гиллионың ең соңғы және ең толыққанды зерттеулері Лоттидің «Incurabili» мекемесінде ресми түрде жұмыс істемегенін, тіпті бейресми түрде де олар үшін музыка жазғанына ешқандай дәлел жоқ екенін нақтылы дәлелдермен растады. Бір он тоғызыншы ғасырлық өмірбаянына сәйкес, Лотти белгілі оқытушы болған, оның шәкірттері ретінде Доменико Альберти, Бенедетто Марчелло, Джованни Баттиста Пескетти, Балдассаре Галуппи, Джузеппе Сарателли және Ян Дисмас Зеленка саналған, бірақ кейбір жағдайларда нақты дәлелдер жетіспейді. Ол танымал сопрано Санта Стеллага үйленген. Лоттидің Венециядағы басқа да мекемелерде, соның ішінде *scuole piccole*-ның бірі – Scuola dello Spirito Santo-дағы қызметі жақсы құжатталған. Мектептің басқару органы, Provveditori di Comun, 1695 жылы Антонио Лоттимен жыл сайынғы Пентикост мерекесіне және одан кейінгі екі күнге кемінде сегіз жыл бойы музыкамен қамтамасыз ету жөнінде келісім шарт жасасты. Одан гөрі маңыздысы, ол әншілер мен аспапшылар арасындағы тепе-теңдікті қайта бөліп, онда орындалатын қасиетті музыканың музыкалық текстурасы мен стилінің өзгергенін көрсетті. 1717 жылы оған Дрезденге баруға рұқсат берілді.
Lotti made his career at St Mark's, first as an alto singer (from 1689), then as assistant to the second organist, then as second organist (from 1692), then (from 1704) as first organist, and finally (from 1736) as maestro di cappella, a position he held until his death. Because of the paucity of solid scholarship until recent decades, older reference books cite a good deal of misinformation regarding Lotti's biography. Cicogna's 1834 Delle inscrizioni Veneziane and Francesco Caffi’s 1854 Storia della Musica relied on oral tradition more than a century old to name works that Lotti supposedly composed for the Ospedale degl’ Incurabili. Later studies built upon that assertion to name Lotti as one of the supposed maestri of the Incurabili. The 2001 New Grove Dictionary of Music and Musicians went a step further to try to extrapolate when Lotti's period of employment at the Incurabili would supposedly have been, building on a house of cards. However, recent studies establish that there is no documentary evidence whatsoever of any such employment ever taking place. The most current and most comprehensive studies by Caroline Giron Panel and Pier Gillio establish conclusively that Lotti was not formally employed by the Incurabili, and that there is no evidence of his having composed any music for that institution, even on informal terms. According to one nineteenth century biographer, Lotti was a notable teacher, with Domenico Alberti, Benedetto Marcello, Giovanni Battista Pescetti, Baldassare Galuppi, Giuseppe Saratelli and Jan Dismas Zelenka among those believed to have been his pupils, although evidence is lacking in some cases. He was married to the noted soprano Santa Stella. What is indeed well documented is Lotti's employment at various other Venetian institutions, including the Scuola dello Spirito Santo, one of the scuole piccole. The governing body of the scuola, the Provveditori di Comun, contracted Antonio Lotti in 1695 to provide music at the scuola for the annual feast of Pentecost and the two days after for total of at least eight years. More significantly, he redistributed the balance between singers and instrumentalists in a way that reflects a change of musical texture and style in the sacred music performed there. In 1717 he was given leave to go to Dresden.
Дрезден
Лотти діни музыка жазған тағы бір орын бар, атап айтқанда, Фридрих Август I, Саксонияның сайлаушысы) Дрезден соты, онда Лоти 1717 жылдан 1719 жылға дейін тұрған. Венецияда патша Лоттиді өзі жинаған итальяндық опера труппасына композиция жазуға арнайы шақырған. Бірақ сайлаушылар қонақ итальяндықтарды жергілікті музыканттардан, әсіресе капельмейстер Иоганн Кристоф Шмидттен, алшақтатуға тырысқан көрінеді. Патша кейбір тағайындауларды тек «оркестрде ештеңе бұзылмауы үшін» деген шартпен бекіткен. Сайлау князі итальяндықтар Дрезденде болған кезде графқа [Христиан Генрих фон Ватцдорфқа, ішкі істер министріне] хатпен [италиялықтарды] өзінің ерекше қорғауына алатынын және оларды кез келген жаман ниеттен қорғайтынын ашық жариялауға мәжбүр болды. Патша сондай-ақ, оның Ұлылығы, [Сот капелінің шебері Иоганн Кристоф Шмидт] олармен іс-әрекет жасамауы керек, оларға барлық мүмкін қорғаныс береді деп мәлімдеді. Дрезденде ол опералар жазды, соның ішінде Аргодағы Giove, Teofane және Li quattro elementi (барлығы да Антонио Мария Лукинидің либреттоларымен). Венецияда жазылған басқа да шығармаларға Giustino; Trionfo dell'Innocenza; Tirsi операсының бірінші актісі, Achille Placato, Teuzzone, Ama più che non si crede, Il comando inteso e tradito, Sidonio, Isacco tiranno, La forza del sangue, Il Tradimento traditore di sé stesso, L'Infedeltà punita, Poresenna, Irene Augusta, Polidoro, Foca superbo, Alessandro Severo, Il Vincitore Generoso және Odii del Sangue delusi кіреді.
There is one more venue for which Lotti is known to have composed sacred music, namely, the Dresden court of Friedrich Augustus I, Elector of Saxony) where Lotti was in residence from 1717 to 1719. While in Venice, the king had engaged Lotti specifically to compose for the Italian opera troupe that he had assembled. But the Electorate seems to have gone to lengths to keep the visiting Italians away from the resident chapel musicians, particularly from Kapellmeister Johann Christoph Schmidt. “The king also authorized some appointments only under the condition “that this not disturb anything among the orchestra.” The electoral prince was even forced, when the Italians were already in Dresden, to declare outright in a letter to the Count [Christian Heinrich von Watzdorf, minister of domestic affairs] that he would take [the Italians] into his special protection and protect them against any ill will “about which, the King has declared that His Majesty will afford them every possible protection, whatever it takes, that [Court Chapel master Johann Christoph Schmidt] should have no business with them.”
In Dresden he also composed operas, including Giove in Argo, Teofane and Li quattro elementi (all with librettos by Antonio Maria Lucchini). Other works written in Venice include Giustino; Trionfo dell'Innocenza; the first act of Tirsi, Achille Placato, Teuzzone, Ama più che non si crede, Il comando inteso e tradito, Sidonio, Isaccio tiranno, La forze de sangue, Il Tradimento traditore di sé stesso, L'Infedeltà punita, Poresenna, Irene Augusta, Polidoro, Foca superbo, Alessandro Severo, Il Vincitore Generossi and Odii del Sangue delusi.
Венецияға оралу
1719 жылы ол Венециядағы Сан-Маркоға жұмысына қайтып келді және 1740 жылы қайтыс болғанға дейін сонда жұмыс істеді.
He returned to his job at San Marco in Venice in 1719 and remained there until his death in 1740.