Кіріспе
Музыкалық номенклатура, биіктікті көрсететін әріптер. Музыкада әріптік нотация – это биіктіктер жиынтығын, мысалы, шкаланың ноталарын әріптермен бейнелейтін жүйе. Мысалы, толық батыс диатоникалық шкала үшін бұл A, G әріптері болады, мүмкін жарты тонды көтеруді (диез, ♯) немесе жарты тонды төмендетуді (бемоль, ♭) көрсететін қосымша белгілермен. Бұл – ағылшын және неміс тілдерінде сөйлеуде немесе жазбаша мәтінде нотаны көрсетудің ең көп тараған тәсілі. Германияда, Скандинавияда және Орталық және Шығыс Еуропаның кейбір аймақтарында H әрпі B әрпінің орнына, ал B әрпі Bb әрпінің орнына қолданылады. Дәстүрлі ирланд музыкасында, барлық пьесалар екі октавамен шектеледі, төменгі октавадағы ноталар кішкенә әріптермен, ал жоғарғы октавадағылар үлкен әріптермен жазылады. Хроматикалық шкалды қарастырсақ, 7 диатоникалық нотаны жарты тонмен төмендету немесе көтеру арқылы жаңа дыбыстар алынады, олар бемоль (♭) және диез (♯) арқылы белгіленеді. Солфеджио немесе әріптік атауларды қолдану тілге байланысты. Толық кесте және түсіндірме үшін «Музыкалық нота» деген мақаланы қараңыз. Мысалы, ол орта ғасырлық және Ренессанс кезеңіндегі орындаушылар мен теоретиктер үшін өте маңызды болған толық және жарты тон арасындағы айырмашылықты көрсетпейді.
In music, letter notation is a system of representing a set of pitches, for example, the notes of a scale, by letters. For the complete Western diatonic scale, for example, these would be the letters A G, possibly with a trailing symbol to indicate a half step raise (sharp, ) or a half step lowering (flat, ). This is the most common way of specifying a note in speech or in written text in English or German. In Germany, Scandinavia, and parts of Central and Eastern Europe, H is used instead of B, and B is used instead of B. In traditional Irish music, where almost all tunes are restricted to two octaves, for notes in the lower octave to written in lower case while those in the upper octave to be written in upper case. If we consider the chromatic scale, new sounds are obtained by lowering or raising the 7 diatonic notes by a semitone by means of flats (♭) and sharps (♯). Use of solfege or letter names depends on language. For a more complete table and explanation, see Musical note. Diatonic scale note first second thirdfourth fifth sixth seventhSolfege/Italian do re mi fa sol la siVariations ut so tiSharp do♯ re♯ fa♯ sol♯ la♯ Flat re♭ mi♭ sol♭ la♭ si♭ EnglishC D EF G A BSharp C sharp D sharp F sharp G sharp A sharp Flat D flat E flat G flat A flat B flat German C D E F G A HSharp Cis Dis Fis Gis Ais Flat Des Es Ges As B
Western letter pitch notation has the virtue of identifying discrete pitches, but among its disadvantages are its occasional inability to represent pitches or inflections lying outside those theoretically derived, or (leaving aside chordal and tablature notations) representing the relationship between pitches—e. g., it does not indicate the difference between a whole step and a half step, knowledge of which was so critical to Medieval and Renaissance performers and theorists.
Тарих
Батыс музыка дәстүріндегі белгілі ең ерте әріптік нотация 6-ғасырлық философ Боэцийдің "De institutione musica" музыка туралы оқулығында кездеседі. Оның өңделген түрі шамамен 1000 жылғы Псевдо Одоның "Dialogus de musica" еңбегінде монохордты бөлу туралы талқылауда тағы табылады.
Гитараның акорды
Ақпараттық белгілеу – аккордтарды, мысалы, гитара аккордтарын (мәселен, B7) сүйемелдеу үшін қолданылатын ең көп таралған тәсіл. Бас нотасы / артынан көрсетілуі мүмкін, мысалы, C/G – бұл G бас нотасымен C мажор аккорды. Капо қолданылған жағдайда, белгілі бір стандарттау жоқ. Мысалы, капо 3-тен кейін көптеген ноталар жазылымдарында C аккордын көрсету үшін A жазылады, яғни олар аккордтың пішінін, оның биіктігін емес көрсетеді. Бірақ кейбіреулері оны C деп көрсетеді, ал енді біреулері екі жолмен көрсетеді: жоғарыда C, төменде A немесе керісінше. Аз ғана адамдар тіпті / белгісін қолданып, C/A немесе A/C деп жазады, бірақ бұл белгілеу көбінесе бас нотаны көрсету үшін қолданылады және көптеген гитаршыларды жаңылыстыруы мүмкін.
Нота атауларын таңдау
Музыкалық шығармалар контекстінде ноталар олардың диатоникалық функциялары бойынша аталуы тиіс. Мысалы, D мажор тоналығында G нотасын мелодиялық нота ретінде көрсету әдетте дұрыс емес, бірақ оның биіктігі F-тің биіктігімен бірдей болуы мүмкін, себебі F, D мажорға диатоникалық, ал G – диатоникалық емес. (Он екі тондық тең темпераменттен басқа көптеген дабыл жүйелерінде G-дің биіктігі F-тің биіктігімен сәйкес келмейді). Бұл көбінесе пианиноның қара түймелеріне сәйкес келетін ноталарды сипаттағанда ғана туындайтын мәселе; C нотасын B деп жазуға ешқандай себеп жоқ, дегенмен екеуі де бірдей нотаның дұрыс атауы болуы мүмкін. Әрқайсысы өзінің контекстінде дұрыс. Ноталардың атаулары сонымен қатар, кларнет, труба немесе саксофон сияқты транспозициялық аспаптардың табиғи гаммасын көрсету үшін де қолданылады. Ноталардың атаулары қалыпты қолданыстағы атаулар болып табылады, мысалы, кларнет B, E немесе A (ең көп қолданылатын үш регистр) деп аталады, ешқашан A, D және B (қос бемоль) емес, ал альт флейтасы G тоналығында болады.