Кіріспе

Музыкалық номенклатура, биіктікті көрсететін әріптер. Музыкада әріптік нотация – это биіктіктер жиынтығын, мысалы, шкаланың ноталарын әріптермен бейнелейтін жүйе. Мысалы, толық батыс диатоникалық шкала үшін бұл A, G әріптері болады, мүмкін жарты тонды көтеруді (диез, ♯) немесе жарты тонды төмендетуді (бемоль, ♭) көрсететін қосымша белгілермен. Бұл – ағылшын және неміс тілдерінде сөйлеуде немесе жазбаша мәтінде нотаны көрсетудің ең көп тараған тәсілі. Германияда, Скандинавияда және Орталық және Шығыс Еуропаның кейбір аймақтарында H әрпі B әрпінің орнына, ал B әрпі Bb әрпінің орнына қолданылады. Дәстүрлі ирланд музыкасында, барлық пьесалар екі октавамен шектеледі, төменгі октавадағы ноталар кішкенә әріптермен, ал жоғарғы октавадағылар үлкен әріптермен жазылады. Хроматикалық шкалды қарастырсақ, 7 диатоникалық нотаны жарты тонмен төмендету немесе көтеру арқылы жаңа дыбыстар алынады, олар бемоль (♭) және диез (♯) арқылы белгіленеді. Солфеджио немесе әріптік атауларды қолдану тілге байланысты. Толық кесте және түсіндірме үшін «Музыкалық нота» деген мақаланы қараңыз. Мысалы, ол орта ғасырлық және Ренессанс кезеңіндегі орындаушылар мен теоретиктер үшін өте маңызды болған толық және жарты тон арасындағы айырмашылықты көрсетпейді.

Тарих

Батыс музыка дәстүріндегі белгілі ең ерте әріптік нотация 6-ғасырлық философ Боэцийдің "De institutione musica" музыка туралы оқулығында кездеседі. Оның өңделген түрі шамамен 1000 жылғы Псевдо Одоның "Dialogus de musica" еңбегінде монохордты бөлу туралы талқылауда тағы табылады.

Гитараның акорды

Ақпараттық белгілеу – аккордтарды, мысалы, гитара аккордтарын (мәселен, B7) сүйемелдеу үшін қолданылатын ең көп таралған тәсіл. Бас нотасы / артынан көрсетілуі мүмкін, мысалы, C/G – бұл G бас нотасымен C мажор аккорды. Капо қолданылған жағдайда, белгілі бір стандарттау жоқ. Мысалы, капо 3-тен кейін көптеген ноталар жазылымдарында C аккордын көрсету үшін A жазылады, яғни олар аккордтың пішінін, оның биіктігін емес көрсетеді. Бірақ кейбіреулері оны C деп көрсетеді, ал енді біреулері екі жолмен көрсетеді: жоғарыда C, төменде A немесе керісінше. Аз ғана адамдар тіпті / белгісін қолданып, C/A немесе A/C деп жазады, бірақ бұл белгілеу көбінесе бас нотаны көрсету үшін қолданылады және көптеген гитаршыларды жаңылыстыруы мүмкін.

Нота атауларын таңдау

Музыкалық шығармалар контекстінде ноталар олардың диатоникалық функциялары бойынша аталуы тиіс. Мысалы, D мажор тоналығында G нотасын мелодиялық нота ретінде көрсету әдетте дұрыс емес, бірақ оның биіктігі F-тің биіктігімен бірдей болуы мүмкін, себебі F, D мажорға диатоникалық, ал G – диатоникалық емес. (Он екі тондық тең темпераменттен басқа көптеген дабыл жүйелерінде G-дің биіктігі F-тің биіктігімен сәйкес келмейді). Бұл көбінесе пианиноның қара түймелеріне сәйкес келетін ноталарды сипаттағанда ғана туындайтын мәселе; C нотасын B деп жазуға ешқандай себеп жоқ, дегенмен екеуі де бірдей нотаның дұрыс атауы болуы мүмкін. Әрқайсысы өзінің контекстінде дұрыс. Ноталардың атаулары сонымен қатар, кларнет, труба немесе саксофон сияқты транспозициялық аспаптардың табиғи гаммасын көрсету үшін де қолданылады. Ноталардың атаулары қалыпты қолданыстағы атаулар болып табылады, мысалы, кларнет B, E немесе A (ең көп қолданылатын үш регистр) деп аталады, ешқашан A, D және B (қос бемоль) емес, ал альт флейтасы G тоналығында болады.