1848 жылғы құлдардың қашу әрекеті: "Pearl" кемесінің оқиғасы
Pearl incident
1848 ж. АҚШ тарихындағы ең ірі құлдыздар қашқындары – "Pearl" кемесімен 77 адамның бостандыққа қашу әрекеті. Жоспарды күлдіздер мен аболиционистер жасаған.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
1848 жылғы құлдардың қашу әрекеті
1848 slave escape attempt
«Перл» оқиғасы – АҚШ тарихында құлдардың зорлықсыз жасаған ең ірі қашу әрекеті. 1848 жылдың 15 сәуірінде жетпіс жеті құл Вашингтон қаласынан «Перл» атты шхунамен қашып кетуге тырысты. Олардың жоспары Потомак өзенімен оңтүстікке қарай, содан кейін Чесапик шығанағы мен Делавэр өзенімен солтүстікке қарай Нью-Джерси штатына дейін, шамамен 225 миль (362 км) қашықтыққа жүзуден тұрды. Бұл әрекетті құлдықты жоюшылардың арасынан ақтар мен бос қаралар ұйымдастырды, олар жоспарды одан да көп құлдарды қамтуға кеңейтті. Президент Джеймс Мэдисонға қызмет еткен бұрынғы құл Пол Дженнингс қашуды жоспарлауға көмектесті. Қашып кеткендердің арасында ерлер, әйелдер және балалар болды, олардың сапары кемеге қарсы соққан желдің кесірінен кешікті. Екі күннен кейін оларды Мэриленд штатының Пойнт-Лукаут маңындағы Чесапик шығанағында, бу кемесімен келген қарулы топ ұстады. Жаза ретінде иелері қашып кеткендердің көпшілігін саудагерлерге сатты, олар оларды Оңтүстікке алып кетті. Сол жылы Генри Уорд Бичердің Нью-Йорк штатының Бруклин қаласындағы Плимут конгрегациялық шіркеуі жинаған қаражатқа екі Эдмонсон әйел бауырының бостандығы сатып алынды. Кеме мен тұтқындары Вашингтонға қайтарылғанда, қалада құлдыққа қарсы бүлік шықты. Халық құлдықты жоюшылардың газетіне және басқа да белгілі құлдыққа қарсы белсенділерге шабуыл жасауға тырысты. Тәртіпсіздікті тоқтату үшін үш күн бойы қосымша полиция патрульдік табельде жүрді. Бұл оқиға Конгресте құлдық мәселесін талқылауға себеп болды және 1850 жылғы Ұласастықта Колумбия округінде құл саудасын тоқтатуға, бірақ құлдықтың өзін жоймауға ықпал еткен болуы мүмкін. Бұл қашу Харриет Бичер Стоуға «Том ағаның үйі» (1852) романын жазуға шабыт берді, онда құлдықтағы адамдар «Оңтүстікке сатылудан» қорқып, солтүстікте құлдықты жоюды қолдады. Үш ақ нәсілді ер адамға қашуға көмектескені және тұтқындарды тасымалдағаны үшін көптеген айыптар тағылды; капитан Дэниел Дрейтон мен Эдвард Сайрес 1848 жылы сотталып, кінәлі деп танылды. Төрт жыл түрмеде отырғаннан кейін, 1852 жылы президент Миллард Филлмор оларды кешірді.
The Pearl incident was the largest recorded nonviolent escape attempt by enslaved people in United States history. On April 15, 1848, seventy seven slaves attempted to escape Washington D. C. by sailing away on a schooner called The Pearl. Their plan was to sail south on the Potomac River, then north up the Chesapeake Bay and Delaware River to the free state of New Jersey, a distance of nearly 225 mile (362 km). The attempt was organized by both abolitionist whites and free blacks, who expanded the plan to include many more enslaved people. Paul Jennings, a former slave who had served President James Madison, helped plan the escape. The escapees, including men, women, and children, found their passage delayed by winds running against the ship. Two days later, they were captured on the Chesapeake Bay near Point Lookout, Maryland, by an armed posse traveling by steamboat. As punishment, the owners sold most of the escapees to traders, who took them to the Deep South. Freedom for the two Edmonson sisters was purchased that year with funds raised by Henry Ward Beecher's Plymouth Congregational Church in Brooklyn, New York. When the ship and its captives were brought back to Washington, a pro slavery riot broke out in the city. The mob attempted to attack an abolitionist newspaper and other known anti slavery activists. Extra police patrolled for three days to try to contain the violence until the unrest ended. The episode provoked a slavery debate in Congress, and may have influenced a provision in the Compromise of 1850 that ended the slave trade in the District of Columbia, although not slavery itself. The escape inspired Harriet Beecher Stowe in writing her novel Uncle Tom's Cabin (1852), in which people in slavery dreaded being "sold South", and increased support for abolitionism in the North. Three white men were initially charged on numerous counts with aiding the escape and transporting the captives; the captains Daniel Drayton and Edward Sayres were tried and convicted in 1848. After serving four years in prison, they were pardoned by President Millard Fillmore in 1852.
Өмірбаян
Мэриленд, Вирджиния және Оңтүстіктегі басқа штаттар сияқты, Вашингтон, округ Колумбия, тарихшы Айра Берлиннің «Көп мыңдаған жоғалды: Америка құлдығының екі ғасырлық тарихы» атты еңбегінде айтқандай, «құл қоғамы» болды. Ол ірі құл саудасын қолдады және ішкі құл саудасының орталығы еді. Потомак өзені арқылы Чесапик шығанағымен байланысы бар болғандықтан, Вашингтон Оңтүстіктен Теңіз жағалауына құлдарды тасымалдау үшін маңызды транзиттік пункт болды. Қаладағы көптеген отбасылар адамдарды құл етіп ұстады, көбінесе оларды үй шаруашылығында қызметшілер мен шеберлер ретінде жұмысқа мәжбүрледі. Кейбіреулері құлдарын жағалауда және басқа қалалық жұмыстарда жұмыс істеу үшін жалға берді. 1848 жылы Колумбия округінде бостандыққа шыққан афроамерикандықтардың саны құлдардан үш есе көп болды. Аболиционистер, афроамерикандықтар мен ақтар, құл саудасын және құлдықты жоюға тырысып, қалада белсенділік танытты. Сонымен қатар, 1840 жылдардан бері округте Жер асты теміржолын қолдаған ұйымдасқан топ болды. Аболиционистер қашуды жоспарлауда бірігіп әрекет ете алатынын көрсетті. Олар Колумбия округінде құлдықты жою мақсатында Конгресс пен елдің назарын аударатын іс-шараны жоспарлауға тырысты. Ақтардан қолдау көрсеткендердің қатарында Уильям Л. Чаплин мен Нью-Йорктік Геррит Смит болды, олар капитан Дэниел Дрейтонды табуға және кемеге ақша төлеуге көмектесті. Афроамерикандық қауым жобаны өздеріне қабылдап, көптеген отбасыларға хабарласты, осылайша қашуға 77 құл тілек білдірді. Сондай-ақ Миссисипи штатының сенаторы Фут та қатысты. Біріншісі «Азаттық ағашын» өз аймағындағы тұқымдары шашыраған үлкен мақта ағашымен теңесе, екіншісі адамның жалпыға бірдей азаттығына қол жеткізу және барлық елдерде теңдік пен бауырластық принциптерін мойындау жақындап келе жатқанын айтты. Ақырында Дэниелдің әйелі Мэри, Беллдің сегіз баласы және екі немересі «Перл» шхунасында қауіпті сапарға шықты. Президент Джеймс Мэдисонның бұрынғы құлы Пол Дженнингс қашуды ұйымдастырушылардың бірі болды. Оның басқа экипажында тек аспаз Честер Инглиш болды. «Түннің қараңғысында жетпіс жеті афроамерикандық ер адам, әйелдер мен балалар шхунаға жол тапты». Дрейтон мен Сайрес оларды тасымалдау тәуекелін қабылдап, сәуірдің 15 жұлдызы, сенбі күні құлдар кемеге отырды. «Перл» кемесіндегі аспаз Честер Инглиш жолаушыларды бостандыққа жеткенше азық-түлікпен қамтамасыз етті. «Салем» кемесіндегілер «Перлді» Мэриленд штатындағы Пойнт-Лукаут маңында дүйсенбі күні таңертең тапты, содан кейін құлдарды дереу ұстап, Вашингтонға қайтарды.
Like the surrounding states of Maryland and Virginia and others in the South, Washington, D. C. was a "slave society" as defined by the historian Ira Berlin in his Many Thousands Gone: A History of Two Centuries of American Slavery. It supported a major slave market and was a center of the domestic slave trade; with its connection to the Chesapeake Bay by the Potomac River, Washington was an important transit point for captives being shipped or marched overland from the Upper South to markets or owners in the Deep South. Numerous families in the city actively enslaved people, generally forcing them to act as domestic servants and artisans. Some hired out their slaves to work as servants on the waterfront and in other urban jobs. In 1848, free blacks outnumbered slaves in the District of Columbia by three to one. Abolitionists, both free blacks and whites, were active in the city in trying to end the slave trade and slavery. In addition, since the 1840s, there had been an organized group that supported the Underground Railroad in the district. The abolitionist community demonstrated in its planning for the escape that it could act in a unified way. They sought to plan an event that would capture the attention of Congress and the country to promote an end to slavery in the District of Columbia. white supporters included the abolitionists William L. Chaplin and Gerrit Smith of New York, who helped find the captain Daniel Drayton and pay for a ship. The black community made the project its own, notifying so many families that soon there were 77 slaves who wanted to be part of the escape. and Senator Foote of Mississippi. The former likened the Tree of Liberty to the great cotton wood tree of his section, whose seed is blown far and wide, while the latter spoke eloquently of the universal emancipation of man and the approaching recognition in all countries of the great principles of equality and brotherhood." Ultimately Daniel's wife Mary, eight of the Bell's children, and two grandchildren would hazard the perilous journey on the schooner Pearl. Paul Jennings, a former slave of President James Madison, was among the free black organizers of the escape. His only other crew was Chester English, a cook. "In the darkness of the night seventy seven colored men, women, and children found their way to the schooner." With Drayton and Sayres accepting the risk of transporting them, on Saturday night, April 15, the slaves boarded the ship. Chester English, the cook, was on The Pearl to supply the passengers until they reached freedom. The party on The Salem found The Pearl on Monday morning near Point Lookout in Maryland, upon which they immediately took the slaves and ship back to Washington.
Көтерілістер
Құлдық жақтастары қашуға жасалған тырысқанына ашуланып, ашулы халық жиналды. Үш күн бойы Вашингтон қаласындағы толқу кезінде көпшілік наразылық білдірді, олардың біріне қорғау үшін көптеген полицейлер шақырылды. Олар құлдыққа қарсы "Жаңа Эра" газетінің редакторы Гамалиел Бейлиді нысанаға алды. Оның аболиционистік басылымдарды жариялағандығына күдікпен, құл иелерінің көпшілігі газет ғимаратын жайпап жіберуге асықты, бірақ полиция оларды тоқтатып қалды. Халық тарап кеткен соң, құл иелері құлдарын қалай жазалау керектігін ойластырды. Олар жетпіс жеті құлын Джорджия және Луизианадан құл саудагерлеріне сатты, олар оларды Оңтүстікке және Жаңа Орлеан құл сауда нарығына алып кетті. Мұнда олар, әдетте, үлкен қант және мақта плантацияларында жұмыс істеу үшін сатылатын, Азамат соғысы кезінде Оңтүстіктегі құлдардың үштен екісі осында шоғырланған еді. Нью-Йорк штатынан шыққан аболиционист, конгрессмен Джон И. Слингерленд, құл иелері мен құл саудагерлерінің іс-әрекеттері туралы құлдыққа қарсы белсенділерді ескертті, бұл ел астанасындағы құл саудасын тоқтатуға жұмсалған күш-жігерді күшейтті. Достары мен туыстары жақындарының ізін табуға және оларды саудагерлерден сатып алып, Оңтүстікке апарылуына дейін құтқаруға асықты. Әсіресе, екі жас Эдмонсон қызының жағдайы бүкіл елдің назарын аударды.
Supporters of slavery were outraged by the attempted escape, and an angry mob formed. For three days, crowds were riled in the Washington Riot, and numerous police were called in to protect one of their targets. They fixed on Gamaliel Bailey, the publisher of the anti slavery newspaper New Era. Suspecting him because of his record of abolitionist publishing, a mob of slave owners almost destroyed the newspaper building but were held off by the police. Once the mob dissipated, the slave owners debated how to punish their slaves. They sold all seventy seven slaves to slave traders from Georgia and Louisiana, who would take them to the Deep South and the New Orleans slave market. There they would likely be sold to work on the large sugar and cotton plantations, which held two thirds of the slaves in the South by the time of the Civil War. Congressman John I. Slingerland, an abolitionist from New York, alerted anti slavery activists to the actions of the slave owners and slave traders, which helped increase the effort to end the slave trade in the nation's capital. Friends and families scrambled to try to locate their loved ones and buy them from the traders before they were taken south. The case of the two young Edmonson sisters in particular attracted national attention.
Сот
Дрейтон, Сайрс және Инглиш бастапқыда айыпталды; 1839 жылы «Ла Амистад» көтерілісінен құлдарға көмектескен педагог Хорас Манн олардың бас адвокаты ретінде жалданып алынды. Келесі шілдеде Дрейтон мен Сайрсқа құлдың қашуына көмектесу және құлды заңсыз тасымалдау бойынша 77-шер айып тағылды. Инглиштің рөлі шағын және тікелей болмағандықтан босатылды. Апелляциялар берілгеннен және айыптаулар азайтылғаннан кейін, қазылар Дрейтон мен Сайрсты кінәлі деп тапты. Олар айыппұл мен сот шығындарын төлей алмағандықтан түрмеге қамалды, олардың жалпы сомасы 10 000 долларға жетті. Төрт жыл түрмеде отырғаннан кейін, аболиционист сенатор Чарльз Самнер президент Миллард Филлмордан оларға кешірім сұрады. Президент 1852 жылы оларды кешірді. Бұл сәтсіз әрекет ел бойынша құлдықты жоюшылар мен құлдық жақтастарының реакциясын қозғады және ақыр соңында Америка Азамат соғысына әкелген қақтығысқа толы риторикаға үлкен үлес қосты. Сондай-ақ, ол Харриет Бичер Стоуға 1852 жылы жарық көрген, құлдыққа қарсы «Том Кэбиншінің хикаясы» романын жазуға шабыт берді. 2017 жылы Вашингтон қаласының Оңтүстік-Батыс Су жағалауындағы «The Wharf» құрылысындағы бір көше оқиғаның құрметіне «Жемшік көшесі» деп аталды.
Drayton, Sayres, and English were initially indicted; the educator Horace Mann, who had helped the slaves from the La Amistad mutiny in 1839, was hired as their main lawyer. The following July, both Drayton and Sayres were charged with 77 counts each of aiding a slave escape and illegally transporting a slave. English was released because his role was minor and indirect. After appeals were filed and charges were reduced, a jury convicted both Drayton and Sayres. They were sentenced to jail because neither could pay the fines associated with the convictions and the court costs, amounting to $10,000. After they had been imprisoned for four years, Senator Charles Sumner, an abolitionist, petitioned President Millard Fillmore for pardons for the men. The President pardoned them in 1852. The failed attempt provoked reactions from abolitionists and pro slavery activists across the country and contributed to the divisive rhetoric that ultimately led to the American Civil War. It also inspired Harriet Beecher Stowe in her writing of Uncle Tom's Cabin, an immediately popular anti slavery novel published in 1852. In 2017, a street in The Wharf development in Washington, D. C.'s Southwest Waterfront neighborhood was named "Pearl Street" in commemoration of the incident.