Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Лондон Чартерхаусы – Лондонның Фаррингдон аймағында орналасқан, 14 ғасырға дейін тарихы бар ғимараттар кешені. Ол Чартерхаус алаңының солтүстігінде орналасқан және Лондонның Ислингтон ауданының құрамына кіреді. Алғашқыда ол 1371 жылы қара өлімнен қаза тапқандардың жерленген орнында құрылған Картуздық монастырь болып салынған және осы монастырьдің атымен аталады. 1537 жылы монастырь таратылғаннан кейін, 1545 жылдан бастап Тюдор Лондонның ұлы аулалық үйлерінің біріне айналдыру үшін қайта жаңартылды. 1611 жылы бұл мүлікті «Англиядағы ең бай қарапайым адам» атанған кәсіпкер Томас Саттон сатып алып, жастарға арналған мектеп және қарттарға арналған қайырымдылық үйін құрды. Қайырымдылық үйі бүгінге дейін қызмет етеді, ал мектеп 1872 жылы Суррей графтығындағы Годалминг қаласына көшірілді. Монастырь кезеңінен маңызды фрагменттер сақталғанымен, тұрған ғимараттардың көп бөлігі Тюдор дәуіріне жатады. Осылайша, қазіргі таңда бұл кешен «бір кезде Лондонның айналасында кең таралған 16 ғасырдың ірі, кең сарайларының жарқын бейнесін» көрсетеді.
The London Charterhouse is a historic complex of buildings in Farringdon, London, dating back to the 14th century. It occupies land to the north of Charterhouse Square, and lies within the London Borough of Islington. It was originally built (and takes its name from) a Carthusian priory, founded in 1371 on the site of a Black Death burial ground. Following the priory's dissolution in 1537, it was rebuilt from 1545 onwards to become one of the great courtyard houses of Tudor London. In 1611, the property was bought by Thomas Sutton, a businessman and "the wealthiest commoner in England", who established a school for the young and an almshouse for the old. The almshouse remains in occupation today, while the school was re located in 1872 to Godalming, Surrey. Although substantial fragments survive from the monastic period, most of the standing buildings date from the Tudor era. Thus, today the complex "conveys a vivid impression of the type of large rambling 16th century mansion that once existed all round London".
Монастыр
1348 жылы Уолтер Мэнни Лонг-Лейннің солтүстігіндегі Шпитал-Крофтте қара өлім құрбандарына арналған зират және оба орны үшін Сент-Бартоломей ауруханасының шебері мен бауырларынан жерді жалға алды. Шағын ғибадатхана мен усақбастық салынды, ол Жаңа шіркеу деп аталды; бірақ 1371 жылы бұл жер "Құдай анасының сәлемі" деген атпен картузиандық монастырь құруға берілді. Ағылшын тілінде картузиандық монастырь "Charterhouse" (орденнің түпкілікті монастыры – Гранде-Шартрезден шыққан) деп аталады, сондықтан Лондондағы картузиандық монастырь "Лондон Чартерхаусы" деп аталды. Картузиандық дәстүр бойынша, жиырма бес монахтың әрқайсысының жеке ғимараты мен бақшасы болды. Томас Мор рухани жаңару үшін монастырға келді. Монастырь 1537 жылы Англия реформациясы кезінде монастырларды тарату кезінде жабылды. Олар Генрих VIII-нің Шіркеу басшысы болу туралы талабына қарсылық көрсеткендіктен, қауым мүшелеріне қатал қарау жасалды: Прейор Джон Хоутон Тайбернде асылып, жартылай тартылып, төртке бөлінді, ал он монах жақын жердегі Ньюгейт түрмесіне қамалды; осы он адамның тоғызы аштықтан қайтыс болды, ал оныншысы үш жылдан кейін Тауэр Хиллде атылды. Олар Лондонның картузиандық шейіттері деп белгілі топты құрайды.
In 1348, Walter Manny rented of land in Spital Croft, north of Long Lane, from the Master and Brethren of St Bartholomew's Hospital for a graveyard and plague pit for victims of the Black Death. A chapel and hermitage were constructed, renamed New Church Haw; but in 1371 this land was granted for the foundation of a Carthusian monastery under the name of "The House of the Salutation of the Mother of God" In English, a Carthusian monastery is called a "Charterhouse" (derived from the Grande Chartreuse, the original monastery of the order), and thus the Carthusian monastery in London was referred to as the "London Charterhouse." As per Carthusian custom, the twenty five monks each had their own small building and garden. Thomas More came to the monastery for spiritual recuperation. The monastery was closed in 1537, in the Dissolution of the Monasteries during the English Reformation. As they resisted Henry VIII's claim to be Head of the Church, the members of the community were treated harshly: the Prior, John Houghton was hanged, drawn and quartered at Tyburn and ten monks were taken to the nearby Newgate Prison; nine of these men were starved to death and the tenth was executed three years later at Tower Hill. They constitute the group known as the Carthusian Martyrs of London.
Тюдор әулеті
Преория таратылғаннан кейін бірнеше жыл бойы аспап жасаушы Бассано отбасының мүшелері бұрынғы монахтардың ұяларында тұрғын ретінде болды, ал Генрих VIII шіркеуде аң аулау құралдарын сақтады. 1545 жылы бүкіл кешенді сэр Эдвард (кейін Лорд) Норт (шамамен 1496–1564) сатып алып, оны сәнді сарайға айналдырды. Норт шіркеуді бұзып, Үлкен зал мен оған іргелес Үлкен бөлмені салды. 1558 жылы Норт тұрып жатқанда королева Елизавета I осы үйді таққа отыруға дайындық кезінде пайдаланды. Норт қайтыс болғаннан кейін, мүлікті Томас Ховард, 4-ші Норфолк герцогы сатып алып, оны Ховард үйі деп атады. 1570 жылы Норфолк, Шотландия королевасы Мэриге үйлену жоспары үшін Лондон мұнарасына қамалғаннан кейін, Чартерхауста үй қамауында болды. Ол уақытын үйді безендірумен өткізіп, бақта ұзын терраса салды (қазір "Норфолк галереясы" деп сақталып қалған), ол теннис кортына дейін созылды. 1571 жылы Норфолктің Ридольфи қастандығына қатысы Мэриден келген шифрланған хат үйдің кіреберісіндегі төсеніш астынан табылғаннан кейін ашылды; ол келесі жылы өлім жазасына кесілді. Мүлік Норфолктің ұлы Томас Ховардқа, 1-ші Саффолк графына өтті. Ол 1603 жылы Лондонға алғаш рет кірген кезде осы жерде сот отырысын өткізді.
For several years after the dissolution of the priory, members of the Bassano family of instrument makers were amongst the tenants of the former monks' cells, whilst Henry VIII stored hunting equipment in the church. In 1545, the entire site was bought by Sir Edward (later Lord) North (c. 1496–1564), who transformed the complex into a luxurious mansion house. North demolished the church and built the Great Hall and adjoining Great Chamber. In 1558, during North's occupancy, Queen Elizabeth I used the house during the preparations for her coronation. Following North's death, the property was purchased by Thomas Howard, 4th Duke of Norfolk, who renamed it Howard House. In 1570, following his imprisonment in the Tower of London for scheming to marry Mary, Queen of Scots, Norfolk was placed under house arrest at the Charterhouse. He occupied his time by embellishing the house, and built a long terrace in the garden (which survives as the "Norfolk Cloister") leading to a tennis court. In 1571, Norfolk's involvement in the Ridolfi plot was exposed after a ciphered letter from Mary was discovered under a doormat in the house; he was executed the following year. The property passed to Norfolk's son, Thomas Howard, 1st Earl of Suffolk. During his occupancy, James I held court there on his first entrance into London in 1603.
Қайыршылық үй және мектеп
1611 жылы мамыр айында ол Линкольнширдегі Кнайт қаласының Томас Саттонға (1532–1611) тиесілі болды. Ол Солтүстік аймақтағы қару-жарақ шебері болып тағайындалды және Ньюкасл-апон-Тайн маңында жалға алған екі жерде көмір кені табылып, осы арқылы байлыққа ие болды. Кейін Лондонға көшіп келгенде ол коммерциялық қызметін жалғастырды. Сол жылдың 12 желтоқсанында қайтыс болғанға дейін ол Чартерхаус орнында Король Джеймс атындағы аурухананы (емхананы) құрды және өсиетімен шіркеу, аурухана (жатақ) және мектептің күтімін қамтамасыз ету үшін ақша қалдырды. Саттон ауруханасының жағдайы бойынша оның өсиеті қызу пікірталас тудырды, бірақ сотта қолдау тапты, яғни қор сексен еркек зейнеткерге баспана беру үшін құрылды ("тегі бойынша асыл, бірақ кедейлікте жүргендер, теңіз немесе құрлықта қару қолданған әскерилер, қарақшылық немесе кеме апатынан құлдыраған саудагерлер, немесе корольдік немесе патшайымның үй шаруашылығында қызмет еткендер"), сондай-ақ қырық балаға білім беру үшін арналды. Чартерхаус мектебі, негізін қалаушының бастапқы ниетінен асып, әйгілі жеке мектепке айналды. 1872 жылы Уильям Хейг Браун басшылығымен мектеп 18 маусымда ашылған Суррейдегі Годалминг приходындағы жаңа ғимараттарға көшірілді.
In May 1611 it came into the hands of Thomas Sutton (1532–1611) of Knaith, Lincolnshire. He was appointed Master of Ordnance in Northern Parts, and acquired a fortune by the discovery of coal on two estates which he had leased near Newcastle upon Tyne, and later, upon moving to London, he carried on a commercial career. Before he died on 12 December of that year, he endowed a hospital on the site of the Charterhouse, calling it the Hospital of King James; and in his will he bequeathed money to maintain a chapel, hospital (almshouse) and school. In the Case of Sutton's Hospital, his will was hotly contested but upheld in court, meaning the foundation was constituted to afford a home for eighty male pensioners ("gentlemen by descent and in poverty, soldiers that have borne arms by sea or land, merchants decayed by piracy or shipwreck, or servants in household to the King or Queens Majesty"), and to educate forty boys. The school, Charterhouse School, developed beyond the original intentions of its founder, to become a well regarded public school. In 1872, under the headmastership of William Haig Brown, the school moved to new buildings in the parish of Godalming in Surrey, opening on 18 June.
ХХ ғасыр
Чартерхаус мектебі кеткеннен кейін, бұрынғы монастырьдің үлкен монастыры орналасқан ғимараттарды Мерчант Тейлор мектебі 1933 жылы Нортвуд, Гертфордшир маңындағы жаңа орынға көшкенге дейін пайдаланды. Содан кейін мектеп ғимараты Санкт-Бартоломей ауруханасының медициналық мектебіне үй болды және (қазір кеңейтілгенімен) оның мұрагері – Бартс және Лондон медицина және стоматология мектебі орналасқан жерлердің бірі болып табылады. Монастырьдың негізгі бөлігі университет аумағындағы төртбұрыштың ішінде, көбінесе газонмен жабылған, жақсы күтімделген орын болып қала береді. Чартерхаус мектебінің тарихи ғимараттары 1941 жылдың 10-11 мамыр күндері, бомбалау кезінде қирап зақымданды. Үлкен зал мен үлкен бөлме ауыр зақымдар алды, үлкен баспалдақ толығымен жойылды, ал Қожайын ауласының төрт жағы өртенді. Бұл ғимараттар 1950 және 1959 жылдар аралығында Seely & Paget архитектура фирмасымен қалпына келтірілді, бұл қайта құру ортағасырлық, сондай-ақ 16 және 17 ғасырлардағы құрылыс элементтерін ашып көрсетуге және әшекейлеуге мүмкіндік берді. Қайта жаңарту жобасына дайындық және онымен қатар жүргізілген археологиялық зерттеулерді В. Ф. Граймс жүргізді, нәтижесінде монастырь ғимараттарының жоспары жақсы түсінілді және негізін қалаушы Уолтер де Мэннидің денесі табылды, ол монастырь шіркеуінің алдындағы жерге қорғасын сандықта жерленген. Денесінің қорғасын мөрі (буласы) Папа Клемент VI-ға тиесілі екені анықталды, бұл Мэннидің сүйегінің кім екенін куәландырды: 1351 жылы Клемент Мэнниге өлім төсегінде мойындаушысын таңдауға рұхсат берген, және осы рұхсаттамамен бірге осындай мөр қойылған. "Чартерхаус" 40-тан астам қарт адамдарға, "бауырлар" деп аталатын, қаржылық және рухани қолдауға мұқтаж адамдарға арналған қайырымдылық үйі ретінде өз қызметін жалғастыруда. 2017 жылдан бері әйелдер де "бауырлар" қатарына қабылдануда, ал келушілер үшін алдын ала брондау арқылы экскурсиялар ұйымдастырылады; шіркеу мен мұражайды тегін аралауға болады, ал шіркеудегі қызметтер жұртшылыққа ашық.
Following the departure of Charterhouse School, its buildings, on the site of the former monastic great cloister, were taken over by Merchant Taylors' School, until that moved out in turn in 1933 to a new site near Northwood, Hertfordshire. The school buildings then became home to the St Bartholomew's Hospital Medical School, and (though now much redeveloped) remain one of the sites occupied by its successor, Barts and The London School of Medicine and Dentistry. The main part of the cloister garth continues to be a well tended site mostly laid to lawn in the quadrangle of the university site. The principal historic buildings of the Charterhouse were severely damaged by enemy action on the night of 10–11 May 1941, during the Blitz. The great hall and great chamber were severely damaged, the great staircase totally destroyed and the four sides of the Master's Court burnt out. These were restored between 1950 and 1959 by the architectural firm of Seely & Paget, a rebuilding which allowed the exposure and embellishment of some medieval and much 16th and 17th century fabric that had previously been concealed or obscured. In preparation for and in conjunction with the restoration project, archaeological investigations were carried out by W. F. Grimes, which led to a greatly enhanced understanding of the layout of the monastic buildings, and the discovery of the remains of Walter de Manny, the founder, buried in a lead coffin before the high altar of the monastic chapel. These remains were identified as Manny's beyond reasonable doubt by the presence in the coffin of a lead bulla (seal) of Pope Clement VI: in 1351 Clement had granted Manny a licence to select his own deathbed confessor, a document that would have been issued with just such a bulla attached. Charterhouse continues to serve as an almshouse to over 40 older people, known as Brothers, who are in need of financial and companionship support. Since 2017 women have been accepted as Brothers, and the site has been open for pre booked guided tours; and it is free to view the chapel and museum with chapel services open to the public.
Шартерхаусты ашу
Лондон мұражайымен серіктестікте Чартерхаус кешені көпшілікке есігін ашты. Жобаның үш маңызды бөлігі бар: қара өлімнен бастап бүгінгі күнге дейінгі Чартерхаус тарихын баяндайтын жаңа мұражай; мектеп оқушыларының топтары Чартерхаусқа монахтардан, монархтардан, оқушылардан және бауырластардан бастап қандай адамдар қоныстанғанын білуі үшін арналған оқу бөлмесі және оқу бағдарламасы; және көбірек адамдар жасыл айналаға ләззат алуы үшін көпшілікке ашық, жаңадан ландшафтталған Чартерхаус алаңы. Бұл жоба бойынша жұмыстар 2017 жылдың қаңтар айында аяқталып, көпшілыққа ұсынылды.
In partnership with the Museum of London the Charterhouse has opened up the site to the public. There are three key elements to the project: a new museum, which tells the story of the Charterhouse from the Black Death to the present day; a Learning Room and Learning Programme so that school groups can discover how the Charterhouse has been home to everyone from monks and monarchs to schoolboys and Brothers; and a newly landscaped Charterhouse Square open to the public so that more people can enjoy the green surroundings. Works for this project were completed and opened to the public in January 2017.
Жергілікті билік
Чартерхаус – ежелгі приходтық аумақтардан тысқары орналасқан, Лондонның қазіргі әкімшілік бірліктері бірігулер арқылы қалыптасқан қосымша приходтық аймақ еді. Ол 1855 жылғы Метрополис басқару заңына сәйкес, жергілікті басқару үшін біріктірілген азаматтық приходтардың округтеріне кірмеді. 1858 жылы, 1857 жылғы Ерекше приходтық орындар заңынан кейін, ол барлық жағдайларда азаматтық приходқа теңестірілді, бірақ кейіннен 1877 жылдан 1900 жылға дейін Холборн кедейлер одағының құрамына кірмеді. 1900 жылы ол Финсбери метрополиялық округінің бөлігіне айналды және 1915 жылы жеке азаматтық приход ретінде таратылды. 1965 жылдан бері ол Үлкен Лондонның Ислингтон округінің құрамында.
Charterhouse was an extra parochial area, an area lying outside any of the ancient parish units from which London's modern administrative units evolved through a succession of mergers. It was not included in one of the districts – groupings of civil parishes, brought together for local government purposes under the Metropolis Management Act 1855. In 1858, following the Extra Parochial Places Act 1857, it effectively became a civil parish for all purposes, with the provision that it would not form part of any poor law union, but later became a component of the Holborn Poor Law Union from 1877 until 1900. In 1900 it became part of the Metropolitan Borough of Finsbury, and was abolished as a separate civil parish in 1915. Since 1965 it has been part of the London Borough of Islington in Greater London.
Жақын станциялар
Ең жақын метро станциясы Барбикан, бірақ Фаррингдон метро станциясы мен жер үсті теміржол станциясы да жақын.
The nearest tube station is Barbican but Farringdon tube and surface rail station is also close.