Канаданың «Нақтылық заңы» (2000) провинциялардың тәуелсіздікке қатысты референдумдарын реттейді. Квебек референдумы нәтижесінде қабылданды. Конституциялық заңнама.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Канада Парламенті 2000 жылы қабылдаған заң
Legislation passed by the Parliament of Canada in 2000
"Анықтық туралы" заң (заңға айналғанға дейін Bill C 20 деп аталған) – Канада Парламенті қабылдаған заң, ол Канада үкіметі провинциялардың бірі осындай дауыс беруден кейін бөлінуге әкелуі мүмкін келіссөздерге кірісетін шарттарды белгілейді. "Анықтық" заң жобасы (C 20) 1999 жылдың 13 желтоқсанында Өкілдер палатасында бірінші оқылымға ұсынылды. Ол 2000 жылдың 15 наурызында Өкілдер палатасы, ал 2000 жылдың 29 маусымында Сенат өзiнiң соңғы нұсқасында қабылдады. Заң барлық провинцияларға қатысты болғанымен, "Анықтық туралы" заң 1995 жылғы Квебек референдумына және сол провинциядағы тәуелсіздік қозғалысына жауап ретінде жасалды. Заңның мазмұны Премьер-министр Жан Кретьеннің федералды үкіметі Канада Жоғарғы Сотына 1998 жылы жасаған сецессия туралы үсынысқа негізделген. Бұрын, 1996 жылы, жеке мүше ұсынған заң жобасы – Квебектің Канададан бөлінуіне қатысты референдумға қолданылатын шарттарды белгілеу мақсатындағы Квебек төтенше жағдай туралы заң жобасы (Bill C 341) енгізілді, бірақ ол бірінші оқылымнан әрі қарыштамады. Заң Канада Өкілдер палатасында ұсынылғаннан кейін екі күн өткен соң, Квебек үкіметі Квебек халқының және Квебек мемлекетінің негізгі құқықтары мен құқықтарын жүзеге асыру туралы заңды Квебек Ұлттық Ассамблеясында қабылдады.
The Clarity Act (known as Bill C 20 before it became law) is legislation passed by the Parliament of Canada that established the conditions under which the Government of Canada would enter into negotiations that might lead to secession following such a vote by one of the provinces. The Clarity Bill (C 20) was tabled for first reading in the House of Commons on 13 December 1999. It was passed by the House on 15 March 2000, and by the Senate, in its final version, on 29 June 2000. Although the law applies to all provinces, the Clarity Act was created in response to the 1995 Quebec referendum and ongoing independence movement in that province. The content of the act was based on the 1998 secession reference to the Supreme Court of Canada made by the federal government of Prime Minister Jean Chrétien. Previously in 1996, a private member's bill, the Quebec Contingency Act (Bill C 341) was introduced to establish the conditions which would apply to a referendum regarding the separation of Quebec from Canada, but it did not proceed further than the first reading. Two days after the act had been introduced in the Canadian House of Commons, the Parti Québécois government passed An Act respecting the exercise of the fundamental rights and prerogatives of the Québec people and the Québec State in the National Assembly of Quebec.
Стефан Дион және үш хат
Премьер-министр Кристиан генерал-губернаторға саясаттанушы Стефан Дионды (алғаш рет 1996 жылы Монреальдегі Сен-Лоран–Картьевиль округінің парламенттік депутаты болып сайланды) 1996 жылы Үкіметаралық істер министрі етіп тағайындауды ұсынды. Дион 1995 жылғы Квебек референдумының сұрағының заңдылығы туралы Квебектің тәуелсіздік жақтастарының талаптарына Квебек премьер-министрі Люсьен Бушарға және Квебек Үкіметаралық істер министрі Жак Брассарға үш ашық хат арқылы қарсы шықты. Бірінші ашық хатында Дион Бушардың жасаған үш талабын сынға алды: тәуелсіздік туралы бір жақты декларацияны халықаралық құқық қолдайды, «50% плюс бір» көпшілігі бөліну үшін жеткілікті шекті құрайды және халықаралық құқық бөлінгеннен кейін Квебектің аумақтық тұтастығын қорғайды. Бірінші талапқа қарсы Дион халықаралық құқық сарапшыларының көпшілігі «Канада сияқты демократиялық елдің құрамындағы аймақтардың бір жақты түрде бөліну құқығы жоқ деп санайды» деп мәлімдеді. Сот «нақты көпшілік» дегенді нақты анықтамады және осы анықтаманы саясаткерлерге қалдырды. Кез келген келіссөздерде «экономика, қарыз, азшылықтар, аборигендер және шекаралар сияқты көптеген күрделі және қиын мәселелерді» қарастыру қажет. Соттың айтуынша: «Ешкім де біздің ұлттық бірлігіміздің көптеген жағынан үздіксіздігін, оны Квебек провинциясының қазіргі шекаралары бойынша оңай бөліп алуға болатынын қабылдамайды».
Prime Minister Chrétien advised the governor general to appoint political scientist Stéphane Dion (first elected as Member of Parliament for the riding of Saint Laurent–Cartierville in Montreal in 1996) as Minister of Intergovernmental Affairs in 1996. Dion would challenge Quebec sovereigntist assertions about the legal validity of the 1995 Quebec referendum question in three open letters to Quebec Premier Lucien Bouchard and Quebec Intergovernmental Affairs Minister Jacques Brassard. In the first open letter, Dion challenged three assertions that Bouchard had made: that a unilateral declaration of independence is supported by international law, that a majority of "50% plus one" was a sufficient threshold for secession, and that international law would protect the territorial integrity of Quebec following a secession. Against the first assertion, Dion argued that the vast majority of international law experts "believe that the right to declare secession unilaterally does not belong to constituent entities of a democratic country such as Canada." The court did not define what a clear majority means, and left that definition to politicians. Any negotiations would need to consider "many issues of great complexity and difficulty", such as economics, debt, minorities, Aboriginals, and boundaries. The court stated that:
blockquote|Nobody seriously suggests that our national existence, seamless in so many aspects, could be effortlessly separated along what are now the provincial boundaries of Quebec.
"Ақпараттылық туралы" заңға өзгерістер мен қарсылықтар
"Анықтық туралы" заң (C 20 жобасы) кейін әзірленіп, 1999 жылдың 13 желтоқсанында Төменгі палатаға ұсынылды. Бұл Квебек Ұлттық Ассамблеясының барлық провинциялық партиялары, Квебек блогы және көптеген федералистер тарапынан сынға алынды. Бұрынғы премьер-министр Джо Кларк басқарған Прогрессивті консервативтік партия да осы заңға қарсы болды. Жаңа демократиялық партия заңды қолдады. Канада Парламенті заңды қабылдағаннан кейін, Квебектің өзін-өзі анықтау құқығын қолдайтын ашық хат жарияланып, Квебек пен Канаданың басқа аймақтарынан көптеген зиялылар оған қол қойды. Квебектің ең ірі ағылшын тілді құқықтар қорғау ұйымы Alliance Quebec-тің жетекшісі Уильям Джонсон бұл заң сепаратистердің бұрмаланған ақпарат таратуына кедергі келтіретінін мәлімдеді. Бұрынғы премьер-министр Кретиен бұл заңды федералды саясаттағы ең маңызды жетістіктерінің бірі деп жиі айтқан. 2005 жылдың 15 мамырында CTV News телеарнасында көрсетілген сұхбатында Квебектің бұрынғы премьер-министрі Жак Паризо бұл заңның "ешқандай маңызы жоқ" екенін және оған мән берілмейтінін айтты. 2005 жылдың 7 желтоқсанында, федералды сайлау кезінде Жаңа демократиялық партияның жетекшісі Джек Лейтон да осы заңды қолдайтынын жариялады. Бұл 2004 жылғы сайлаудағы Канаданың Квебектің тәуелсіздік жариялауын мойындауы керек деген пікіріне қайшы келді.
The Clarity Act (Bill C 20) was later drafted and presented to the House of Commons on 13 December 1999. This was denounced by all provincial parties in the Quebec National Assembly, the Bloc Québécois, and many federalists. The Progressive Conservative Party, led by former Prime Minister Joe Clark, also opposed the act. The NDP voted in favour of the act. Following its adoption by the Parliament of Canada, an open letter supporting Quebec's right to self determination was published and signed by numerous intellectuals from Quebec and other parts of Canada. William Johnson, leader of Quebec's largest Anglophone rights group, Alliance Quebec said the act would prevent the promulgation of misinformation by separatists. Former Prime Minister Chrétien has often stated that the act was among his proudest achievements in federal politics. In an interview with CTV News aired on 15 May 2005, separatist former premier of Quebec, Jacques Parizeau said that the act "meant nothing" and would be ignored. On 7 December 2005, in the midst of a federal election, New Democratic Party leader Jack Layton too announced that he backed the act. This was in contrast to comments made in the 2004 election where he said that Canada should recognize a declaration of Quebec independence if sovereigntists win a referendum.
Квебектің айна заңдары
Федералды үкімет заңды қабылдағаннан кейін, Parti Québécois провинциялық үкіметі өзінің жеке заңын қабылдады, Bill 99 («Квебек халқының және Квебек мемлекетінің негізгі құқықтары мен құзыреттерін жүзеге асыру туралы заң»). Бұл провинциялық акт Канада Жоғарғы Сотының дәл сол шешіміне сүйенді. Бұл Квебек заңы халықаралық құқық бойынша өзін-өзі анықтау құқығын қаперіне алады. Ол сонымен қатар Квебек провинциясының аумақтық тұтастығына құқығын жариялайды. Аталған заң Квебектегі ағылшын тілді азшылықтың және Квебек автохтонды халықтарының құқықтарын да мойындайды. Соңында, 13-бап Канаданың федералды «Ашықтық заңына» тікелей жауап береді: «Ешбір басқа парламент немесе үкімет Ұлттық Ассамблеяның өкілеттіктерін, билігін, егемендігін немесе заңдылығын кемсіте алмайды және Квебек халқының өзінің болашағын анықтаудағы демократиялық еркіне шектеу қоя алмайды».
Following the adoption of the act by the federal government, the Parti Québécois provincial government adopted its own law, Bill 99 (An Act respecting the exercise of the fundamental rights and prerogatives of the Québec people and the Québec State,) This provincial act was inspired by the same decision of the Supreme Court of Canada that the Clarity Act was. This Quebec act emphasizes the right to self determination according to public international law. It also claims the right to territorial integrity of the province of Quebec. The act also recognizes the rights of Quebec's English speaking minority and of the aboriginal nations of Quebec. Finally, Article 13 clearly responds to the Canadian federal Clarity Act by stating: "No other parliament or government may reduce the powers, authority, sovereignty or legitimacy of the National Assembly, or impose constraint on the democratic will of the Québec people to determine its own future."