«Gitlow v. Нью-Йорк» ісі және АҚШ Конституциясының бірінші поправшасының штаттарға таратылуы
Gitlow v. New York
Gitlow v. New York ісі (1925) АҚШ Конституциясының 14-ші толықтыруы арқылы штаттарға сөз және баспасөз бостандығын кеңейтті. Бірінші түзету, сот шешімі, бостандық.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Кіріспе
Гитлоу Нью-Йоркке қарсы, 268 U.S. 652 (1925), АҚШ Жоғарғы Сотының маңызды шешімі болды. Ол АҚШ Конституциясының он төртінші түзетуі, сөз бостандығы мен баспасөз бостандығын қорғайтын Бірінші түзетудің қағидаларын АҚШ штаттарының үкіметтеріне де қолдануға мүмкіндік береді деп нығайтты. Чикаго, Берлингтон және Куинси темір жолы компаниясы Чикаго қаласына қарсы (1897) ісімен бірге, бұл Құқықтар туралы заңның енгізілуіне қатысты алғашқы маңызды істердің бірі болды. Сондай-ақ, бұл Жоғарғы Соттың сөз бостандығын қорғаудың Бірінші түзетуінің шегін анықтаған және штаттың немесе федералды үкіметтің сөзді немесе жазуды қылмыстық қылмыс деп тану стандартын белгілеген бірқатар істердің бірі еді. Бұл іс 1919 жылы социалистік саясаткер және журналист Бенджамин Гитлоудың «солшыл манифест» жариялағаны үшін Нью-Йорк штатының заңы бойынша сотталғаннан туындады. Алты судья қолдаған көпшілік пікірде, судья Эдвард Терри Санфорд «жаман салдар тесті» бойынша сот шешімін қолдады, үкіметтің үкіметтің заңсыз құлатылуын тікелей қолдайтын сөзді тоқтатуға немесе жазалауға құқығы бар екенін жазды. Судья Оливер Уэнделл Холмс-младший келіспеді, ол штат пен федералды үкіметтерге сөз бостандығын шектеуге тек оның бұрын Шенк пен АҚШ арасындағы (1919) істе белгіленген «ашық және жақын қауіп» тестісі бойынша ғана рұқсат етілуі керек деп мәлімдеді. Санфорд көпшілік пікірінде сөз бостандығы мен баспасөз бостандығын енгізудің негіздері баяндалды, олардың он төртінші түзетутегі Әділ сот процесі тарабында қорғалатын құқықтардың қатарына жататыны айтылды. Кейінірек Жоғарғы Соттың Де Джонгеге қарсы Орегон (1937) сияқты істері Гитлоу сияқты негізде Құқықтар туралы заңның басқа да қағидаларын енгізді.
Gitlow v. New York, 268 U. S. 652 (1925), was a landmark decision of the United States Supreme Court holding that the Fourteenth Amendment to the United States Constitution had extended the First Amendment's provisions protecting freedom of speech and freedom of the press to apply to the governments of U. S. states. Along with Chicago, Burlington & Quincy Railroad Co. v. City of Chicago (1897), it was one of the first major cases involving the incorporation of the Bill of Rights. It was also one of a series of Supreme Court cases that defined the scope of the First Amendment's protection of free speech and established the standard to which a state or the federal government would be held when it criminalized speech or writing. The case arose from the conviction under New York state law of Socialist politician and journalist Benjamin Gitlow for the publication of a "left wing manifesto" in 1919. In a majority opinion joined by six other justices, Associate Justice Edward Terry Sanford upheld the conviction under the bad tendency test, writing that government may suppress or punish speech that directly advocates the unlawful overthrow of the government. Associate Justice Oliver Wendell Holmes Jr. dissented, arguing that state and federal governments should only be permitted to limit free speech under the "clear and present danger" test that he had previously laid out in Schenck v. United States (1919). In his majority opinion, Sanford laid out the grounds for incorporation of freedom of speech and freedom of the press, holding that they were among the rights protected by the Due Process Clause of the Fourteenth Amendment. Later Supreme Court cases such as De Jonge v. Oregon (1937) would incorporate other provisions of the Bill of Rights on the same basis as Gitlow.
Өмірбаян
Нью-Йорктегі қылмыстық анархия туралы заң 1902 жылы президент Уильям Маккинлидің 1901 жылдың қыркүйегінде Буффало қаласында (Нью-Йорк штаты) анархист тарапынан өлтірілгенінен кейін қабылданды. Бұл заңға сәйкес, революциялық жолмен АҚШ үкіметін құлатқанды қолдайтын белсенділер деп саналған адамдар американдық большевиктердің жақтастарының қатарын кеңейтуіне жол бермеу мақсатымен тұтқындалуы мүмкін еді. 1919-1920 жылдардағы «Қызыл үрей» кезеңінен кейін, түрлі солшыл идеология ұстанған адамдар – анархистер, большевиктік революцияны қолдаушылар, еңбек қозғалысының белсенділері, коммунистік немесе социалистік партия мүшелері 1917 жылғы тыңшылық туралы заң мен 1918 жылғы бүлік тудыру туралы заңды бұзды деген айыппен сотталды. Нью-Йорк штатының заң шығарушы жиналысында қызмет еткен Америка Социалистік партиясының мүшесі Бенджамин Гитлоу 1919 жылдың шілдесінде «Революциялық дәуір» газетінде «Сол қанат манифесі» атты құжатты жариялағаны үшін Нью-Йорктің 1902 жылғы қылмыстық анархия туралы заңы бойынша қылмыстық анархия жасады деген айып тағылды. Гитлоудың қорғауын атақты адвокат Кларенс Дарроу жүзеге асырды. Оның ісі 1920 жылдың 22 қаңтарынан 5 ақпанына дейін жалғасты. Қорғау тарапы манифестің жақтау емес, тарихи талдау екенін мәлімдеді. Сонымен қатар, манифестің таралуы үкіметке қарсы қандай да бір әрекеттерге себеп болмағандықтан, оның жазуы үшін тұтқындалуының дұрыс емес екенін айтты. Гитлоу ісі – Американдық азаматтық бостандықтар одағы Жоғарғы Сотта алғаш қозғаған Бірінші түзетуге қатысты маңызды іс болды. Сот федералды конституцияны бұзуға негіз болатын штаттық заңға шағымдануды қарастыруға құқылы екенін анықтау керек еді. Егер сот мұндай шағым өкілеттігінің шегіне кіретінін анықтаса, онда ол осы іске қатысты заңның қолданылуын және заң бұзушылықты қарастыруға тиіс еді.
New York's Criminal Anarchy Law was passed in 1902 following the assassination of President William McKinley by an anarchist in Buffalo, New York, in September 1901. Under the Criminal Anarchy Law, people seen as activists supporting the destruction of American government through revolutionary means could be arrested in an attempt to prevent American Bolsheviks from gaining a national following. Following the Red Scare of 1919–20, a variety of leftists, either anarchists, sympathizers with the Bolshevik Revolution, labor activists, or members of a communist or socialist party, were convicted for violating the Espionage Act of 1917 and Sedition Act of 1918 on the basis of their writings or statements. Benjamin Gitlow, a member of the Socialist Party of America, who had served in the New York State Assembly, was charged with criminal anarchy under New York's Criminal Anarchy Law of 1902 for publishing in July 1919 a document called "Left wing manifesto" in The Revolutionary Age, a newspaper for which he served as business manager. Gitlow's trial counsel was renowned defense attorney Clarence Darrow. His trial lasted from January 22 to February 5, 1920. His defense contended that the Manifesto represented historical analysis rather than advocacy. Moreover, he claimed that he should not be arrested for his writing since the manifesto's distribution was not the inciting incident for any actions against the government. Gitlow was the first major First Amendment case that the American Civil Liberties Union argued before the Supreme Court. The Court had to consider whether it could review a challenge to a state law on the basis that it violated the federal constitution. If it determined that such a challenge lay within the scope of its authority, then it had to review the application of the law to the case at hand, the specific violation of the statute.