ОАР-да 1934-1977 жылдары билікте болған «Біріккен партия» тарихы. Герцог пен Смютстың партияларының бірігуінен құралған, түрлі этникалық топтар қолдаған.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
1934–1977 жылдар аралығында Оңтүстік Африкадағы саяси партия.
1934–1977 political party in South Africa
Біріккен партия – Оңтүстік Африкадағы саяси партия. 1934 және 1948 жылдар аралығында елде үкімет құраған саяси партия болды.
The United Party was a political party in South Africa. It was the country's ruling political party between 1934 and 1948.
Құрылу
Біріккен партия премьер-министр Барри Герцогтың Ұлттық партиясының көпшілігін, Жаң Сматстың Оңтүстік Африка партиясымен және Юнионист партиясының қалдықтарымен біріктіру арқылы құрылды. Оның толық атауы Біріккен Ұлттық Оңтүстік Африка партиясы болды, бірақ көбінесе "Біріккен партия" деп аталды. Партия Оңтүстік Африка қоғамының әртүрлі топтарынан қолдау алды, оның ішінде ағылшын тілділер, африкандар және аралас нәсілділер. Герцог 1939 жылға дейін партияны басқарды. Сол жылы Герцог Оңтүстік Африканы Ұлыбританияның нацистік Германияға қарсы соғысына қатыстырудан бас тартты. Екінші Бур соғысында күрескен көптеген африкандар әлі тірі болды, және сол қақтығыс кезінде британдықтар жасаған соғыс қылмыстары олардың естелігінде сақталған еді. Герцог бұрынғы жаудың жағына қосылуы африкандар үшін қабылдаусыз болады деп ойлады. Сонымен қатар, ол Оңтүстік Африканың Еуропалық мәселе ретінде қарастырған соғысқа қатысудан көп пайда көре алмайды деп мәлімдеді. Дегенмен, 1941 жылдың қазан айында Герцог нацизмді ашық мақтады. Бірақ Біріккен партияның көпшілігі оның пікірімен келіспеді, сол себепті Герцог отставкаға кетті. Ян Смуц оның орнына партияны және елді Екінші дүниежүзілік соғыс және соғыстан кейінгі жылдар бойы басқарды.
The United Party was formed by a merger of most of Prime Minister Barry Hertzog's National Party with the rival South African Party of Jan Smuts, plus the remnants of the Unionist Party. Its full name was the United National South African Party, but it was generally called the "United Party". The party drew support from several different parts of South African society, including English speakers, Afrikaners and Coloureds. Hertzog led the party until 1939. In that year, Hertzog refused to commit South Africa to Britain's war effort against Nazi Germany. Many Afrikaners who had fought in the Second Boer War were still alive, and British war crimes during that conflict were still fresh in their memory. Hertzog felt that siding with the former enemy would be unacceptable to Afrikaners. Furthermore, he claimed he did not see much benefit for South Africa in taking part in a war that he saw as an essentially European affair. However, in October 1941, Hertzog openly praised praising Nazism. The majority of the United Party caucus were of a different mind, however, and Hertzog resigned. Jan Smuts succeeded him and led the party and the country throughout World War II and the immediate post war years.
Құлдырау
Сматс және Біріккен партия 1948 жылғы сайлауда Ұлттық партияға жеңілді. Олар ешқашан қайта билікке оралмады. 1950 жылы Ж.Г.Н. Штраус Сматстың орнын басты, ал 1956 жылы оны сэр де Вильерс Графф 1977 жылға дейін алмастырды. Оның басшылық кезеңі партияның күрт азаюымен сипатталды, себебі сайлау округтерінің шекараларын өзгерту, Оңтүстік Африканың дауыс беру заңдарына енгізілген өзгерістер, оның ішінде сайлау тізімінен Біріккен партияның адал қолдаушылары болған, аралас нәсілді оңтүстікафрикалықтар – «түстілер» шығарылды, сондай-ақ Прогрессивті партияға, 1959 жылы апартеидке қарсы күшті оппозиция құруды көздеген либералды бұрынғы Біріккен партия мүшелері тарапынан құрылған партияға өтулер болды. Бұған қарамастан, партия 1970-жылдарға дейін салыстырмалы түрде тұрақты болып қала берді.
Smuts and the United Party lost the 1948 election to the National Party. It never held power again. J. G. N. Strauss succeeded Smuts in 1950, and was in turn replaced by Sir de Villiers Graaff in 1956 until 1977. Attrition characterised his leadership years, as the party slowly declined because of electoral gerrymandering, changes to South Africa's voting laws, including the removal of the 'Coloureds' – South Africans of mixed ancestry, who had been staunch United Party supporters – from the electoral rolls, and defections to other parties such as the Progressive Party, which was formed in 1959 by liberal former UP members that sought a stronger opposition to apartheid. Despite this, the party remained relatively stable until the 1970s.
Шварцтың оқшаулануы
Партияда либералдар мен консерваторлар арасында зор дау болды. 1972 жылы партияның либералдық «Жас түркілер» тобының жетекшісі Гарри Шварц, Трансвальда партия басшылығын Марайс Штейннен тартып алғанда, даулар шиеленісті. Оның жеңісі партия ішіндегі либералдардың күшін көрсетті. 1974 жылдың 4 қаңтарында ол Мангосуту Бутелезимен кездесіп, Оңтүстік Африкадағы нәсілдік бейбітшілікке арналған бес тармақты жоспарға қол қойды, ол Махлабатини Сенім Декларациясы деп аталды. Бұл апартеидтік Оңтүстік Африка тарихында алғаш рет бейбіт өту мен теңдік принциптері Оңтүстік Африканың танымал қара және ақ саяси лидерлері бірлесіп қол қойған құжатқа енгізілді. Алайда, бұл декларация партияның консервативті «Ескі гвардия» өкілдерінің, тіпті партия жетекшісінің де наразылығын тудырды. 1975 жылы Гарри Шварц және тағы үш Парламент депутаты Біріккен партиядан қуылды. Содан кейін екі сенатор, Трансвааль провинциялық кеңесінің он мүшесі, Йоханнесбург қалалық кеңесінің 36 мүшесінен 14-і және Рандбург қалалық кеңесінің төрт мүшесі де партиядан кетті. Бұл оларды Трансвааль провинциялық кеңесіндегі ресми оппозицияға айналдырды. Олар Реформа партиясын құрып, Шварцты оның төрағасы етіп сайлады. Шварцтың партиядан бөлінуі Біріккен партияның ыдырауына және Оңтүстік Африкадағы оппозициялық саясаттың қайта құрылуына әкелді. Біраз уақыттан кейін Реформа партиясы Прогрессивті партиямен бірігіп, Прогрессивті Реформа партиясын (ПРП) құрды. 1977 жылы, модератты Ұлттық партиядан бөлінгендер құрған Демократиялық партиямен біріккеннен кейін, Біріккен партия Жаңа Республика партиясы болып қайта аталды. Оның көптеген парламентарийлері қайта аталған партияда қалудан бас тартты. Бірі бөлігі апартеидке қарсы ПРП-ға (кейіннен Прогрессивті Федералды партия) қосылды. Алты депутат Жаңа Республика партиясын құру жоспарына келіспегендіктен Біріккен партиядан қуылды және үш жылдан кейін биліктегі Ұлттық партияға қосылған Оңтүстік Африка партиясын құрды. 1977 жылдың соңында өткен сайлауда Жаңа Республика партиясы тек 10 мандатқа ие болды, ал Біріккен партияда бұл көрсеткіш 41 болған.
There was much division in the party, between liberals and conservatives. Divisions came to a head in 1972 when Harry Schwarz, leader of the liberal "Young Turks" within the party, wrestled the leadership of the party in the Transvaal from Marais Steyn. His victory was a visible sign of strength from the liberals within the party. On 4 January 1974, he met with Mangosuthu Buthelezi and signed a five point plan for racial peace in South Africa, which came to be known as the Mahlabatini Declaration of Faith. It was the first occasion in apartheid South Africa's history where the principles of peaceful transition and equality had been enshrined in a document which had been jointly signed by acknowledged black and white political leaders in South Africa. The declaration, however provoked an angry response from the conservative "Old Guard" in the party, including the party's leader. In 1975 Harry Schwarz and three other Members of Parliament (MPs) were expelled from the United Party. Further resignations followed, which included two senators, ten members of the Transvaal Provincial Council, 14 out of the 36 Johannesburg City Councillors and four Randburg City Councillors. This made it the official opposition in the Transvaal Provincial Council. They formed the Reform Party which elected Schwarz as leader. Schwarz's breakaway led to the demise of the United Party and realigned opposition politics in South Africa. The Reform Party soon merged with the Progressive Party to form the Progressive Reform Party (PRP). In 1977, after merging with the Democratic Party, which had been formed by moderate NP dissidents, the United Party was renamed the New Republic Party. A significant number of its parliamentarians refused to remain with the renamed party. Some joined the anti apartheid PRP (now called the Progressive Federal Party). Six MPs were expelled from the United Party for refusing to accept the plan to form the NRP and formed the South African Party which joined the ruling National Party three years later. Elections in late 1977 left the New Republic Party gutted, with only 10 parliamentary seats, down from the 41 held by the United Party.
Саяси орны мен мұрасы
Оңтүстік Африкадағы нәсілдік қатынастар мәселесінде Біріккен партияның (UP) ұстанымы күрделі болды; UP сипаты бойынша Ұлттық партияға қарағанда көбірек либералдық болғанымен, оларға ең тиімді тәсіл туралы өз пікірін нақты жеткізбеді. Сматс өзі болашақта қара нәсілді оңтүстікафрикалықтардың ақ нәсілді азшылықпен билікті бөлісуі мүмкін екенін айтты, егер қара нәсілді саясаткерлер саяси және жеке өмір салтының «цивилизацияланған» нормаларын сақтаса. Бірақ, жалпы алғанда, UP апартеидті үнсіз қолдау көрсетуде көп қиындық көрмеген сияқты. 1948 жылғы сайлауда UP-дің мүшкіл жағдайға түсуінің себептерінің бірі – нәсілдік қатынастар жөніндегі нақты саясатқа адалдығының жетіспеуі болды. Бұл, ақтардың үстемдігін кез келген құнмен сақтап қалу идеясын қатаң және анық қолдаған Ұлттық партиямен қарама-қайшы болды. UP апартеид жүйесіне қарсы болды, бірақ сонымен қатар Родезиядағы саяси жағдайға ұқсас ақ нәсілді азшылықтың билігін сақтап қалуды жақтады. 1960 жылдардың соңында партия Оңтүстік Африканың барлық азаматтарына бірыңғай азаматтық беруді талап етіп, бантустандарға жер беру саясатына қарсы тұрып, қолдау алуға тырысты. 1970 жылдары UP федерализмді және ресми сегрегация мен кемсітушіліктен біртіндеп бас тартуды қолдады. Партия Ұлттар Достастығымен байланыстарды жақтады және 1960 жылғы 5 қазанда өткен, тек ақ нәсілділерге арналған референдумда республика құруға қарсы күресті, бірақ сәтсіз аяқтады. 1970 жылдардың соңында Біріккен партиядан бөлініп шыққан және оның ізбасарлары – Прогрессивті Федералды партия, Жаңа Республика партиясы және Оңтүстік Африка партиясы – нәсілдік мәселені шешу үшін көпұлтты федерацияны қолдады. Биліктегі Ұлттық партияның П.В. Бота басшылығымен жүргізген реформалар бағдарламасы бастапқыда либералдық қолдауға ие болды, бірақ партия ішінде дау тудырды. 1987 жылы NRP әлсіреп, оның базасын NP диссиденттері құрған партиялар сіңірді; олар 1989 жылы PFP-мен бірігіп, Демократиялық партияны құрды, ол қазір Демократиялық Альянс болып табылады, осылайша Біріккен партиядан бастау алған күштер қайта бірікті.
The UP's position on race relations in South Africa was a complex one; while the UP was more liberal in character than the National Party, it never clearly articulated its views on the best approach to them. Smuts himself alluded to the fact that at some unspecified point in the future, black South Africans might be asked to share power with the white minority, provided black politicians demonstrated their commitment to 'civilised' norms of political and personal conduct. Generally, though, the UP seemed to have little difficulty in tacitly supporting apartheid. One of the reasons the UP fared so disastrously in the 1948 election was its lack of commitment to a clear policy on race relations. This stood in contrast to the National Party, which was firmly and unequivocally behind the notion of preserving white supremacy at all costs. The UP was against apartheid as a system, but also favoured the continuation of white minority rule, akin to the political arrangements in Rhodesia at the time. During the late 1960s, the party tried to gain support by its resistance to the National Party's politics on giving land to the bantustans, insisting on a single citizenship for all South Africans. By the 1970s, the UP advocated federalism and a gradual retreat from official segregation and discrimination. The party supported links with the Commonwealth of Nations, and unsuccessfully campaigned against the establishment of a republic in the whites only referendum held on 5 October 1960. By the late 1970s, the breakaway and successor groups of the United Party – the Progressive Federal Party, New Republic Party and South African Party – were more or less committed to a multiracial federation as a solution to the racial question. The ruling National Party's reform program under PW Botha initially attracted some liberal support while provoking divisions within its ranks. By 1987, the NRP was in decline and its base absorbed by parties formed by NP dissidents; these merged with the PFP in 1989 to form the Democratic Party which is now the Democratic Alliance, thus reuniting the currents that originated in the United Party.
Президент сайлауы
Сайлау партиясы кандидат дауысы%НәтижеМемлекет президенті Парламент екі палатасының бірлескен отырысында сайланды1961Генри Фаганды қолдады (NU)7133,81%Ұтылды1967Питер Вольтелин Грэм ван дер Билл5224,19%Ұтылды
ElectionParty candidateVotes%ResultState President elected by a joint sitting of both houses of Parliament1961Supported Henry Fagan (NU)7133.81%Lost 1967Pieter Voltelyn Graham van der Byl5224.19%Lost