Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Америкалық саясаткер және жұмысшылар құқықтарын қорғаушы (1880–1965)
American politician and workers rights advocate (1880–1965)
Фрэнсис Перкинс (туған Фанни Корали Перкинс; 10 сәуір 1880 – 14 мамыр 1965) – 1933–1945 жылдар аралығында АҚШ-тың төртінші Еңбек министрі болған және осы лауазымда ең ұзақ қызмет еткен американдық жұмысшылар құқықтарын қорғаушы. Демократиялық партия мүшесі Перкинс президенттік кабинетте қызмет еткен алғашқы әйел атанды. Президент Франклин Д. Рузвельттің көп жылдық досы және адал қолдаушысы ретінде ол жаңадан құрылған «Жаңа мәміле» коалициясында еңбек мәселелерін маңызды етуге көмектесті. Рузвельттің кабинетіндегі екі мүшесінің бірі (екіншісі – Ішкі істер министрі Гарольд Л. Айкес) ол президенттігінің барлық кезеңінде лауазымда қалды. Перкинстің ең маңызды рөлі 1935 жылы әлеуметтік қамсыздандыру саясатын әзірлеуде болды. Ол сонымен қатар кәсіподақтармен жұмыс істеу жөніндегі үкіметтік саясатты қалыптастыруға көмектесті, бірақ кәсіподақ жетекшілері оған толық сенім артпады. Перкинстің Еңбек департаменті АҚШ Келіссөз қызметі арқылы ереуілдерді таратуға көмектесті. Перкинс Екінші дүниежүзілік соғыс кезінде көптеген еңбек мәселелерін шешті, сол кезде білікті жұмыс күші экономика үшін маңызды болды және әйелдер бұрын ерлер атқаратын жұмыстарға ауысты.
Frances Perkins (born Fannie Coralie Perkins; April 10, 1880 – May 14, 1965) was an American workers rights advocate who served as the fourth United States Secretary of Labor from 1933 to 1945, the longest serving in that position. A member of the Democratic Party, Perkins was the first woman ever to serve in a presidential cabinet. As a loyal supporter of her longtime friend, President Franklin D. Roosevelt, she helped make labor issues important in the emerging New Deal coalition. She was one of two Roosevelt cabinet members to remain in office for his entire presidency (the other being Interior Secretary Harold L. Ickes). Perkins' most important role came in developing a policy for social security in 1935. She also helped form government policy for working with labor unions, although the union leaders distrusted her. Perkins' Labor Department helped to mediate strikes by way of the United States Conciliation Service. Perkins dealt with many labor questions during World War II, when skilled labor was vital to the economy and women were moving into jobs formerly held by men.
Ерте өмір
Фанни Корали Перкинс Бостон қаласында, Массачусетс штатында, Сьюзан Элла Перкинс (туған тегі Бейн; 1849–1927) және Фредерик Уильям Перкинс (1844–1916) отбасында дүниеге келді (екеуі де түпнұсқада Мэн штатынан шыққан). Оның отбасы тамырларын Американың отарлық дәуіріне дейін жегізе алатын, ал әйелдер білім беру саласында жұмыс істеу дәстүрін сақтаған. Ол сынып президенті болып сайланды. Перкинс Сульдің курсын өте маңызды деп еске алды. Чикагода ол қоныс-жайларда, соның ішінде Хулл Хауста, Джейн Аддамспен бірге ерікті болып жұмыс істеді. 1905 жылы ол епископ шіркеуіне қосылды. 1907 жылы Филадельфияға көшіп, Пенсильвания университетінің Уортон мектебінде экономиканы оқыды және екі жыл қалада әлеуметтік жұмыскер болып жұмыс істеді. Содан кейін ол Нью-Йорк қаласының Гринвич-Виллидж ауданына көшіп, Колумбия университетінде оқыды және сайлау құқығы үшін күресте белсенділік танытты. Қозғалысты қолдау мақсатында Перкинс наразылық акциялары мен жиналыстарға қатысып, көшелерде үгіт жүргізді. 1910 жылы ол Колумбия университетінде экономика және әлеуметтану мамандығы бойынша магистр дәрежесін алды. 1910 жылы Перкинс Ұлттық тұтынушылар лигасының Нью-Йорк кеңсесінің басшысы ретінде штатта кең танылды және жақсырақ жұмыс уақыты мен жағдайлары үшін белсенді түрде лобби жасады. Ол сонымен қатар Адельфи колледжінде әлеуметтану профессоры болып сабақ берді. Келесі жылы ол өміріндегі шешуші оқиға – Үшбұрышты жең фабрикасындағы өртке куә болды. Фабрикада жүздеген жұмысшы, көбінесе жас әйелдер жұмыс істеді, бірақ өрттен қашуға арналған жолдары болмады. Ғимарат өртенген кезде көптеген жұмысшылар терезеден қашуға тырысты, бірақ сәттілікке жете алмады. Осы әйелдер мен қыздар бір жыл бұрын Перкинс қолдаған 54 сағаттық жұмыс аптасы және басқа да жеңілдіктер үшін күрескен. Өртте бір жүз қырық алты жұмысшы қаза тапты. Перкинс бұл оқиғаға нашар заңнаманың кінәлі екенін айтты. Осы өрттің салдарынан Перкинс Ұлттық тұтынушылар лигасының Нью-Йорк кеңсесіндегі лауазымын тастап, Теодор Рузвельттің ұсынысымен Нью-Йорк қаласының қауіпсіздік комитетінің атқарушы хатшысы болды, ол өрт қауіпсіздігін жақсарту үшін құрылған. Қауіпсіздік комитетінің құрамында Перкинс Бингемтондағы (Нью-Йорк) Фриман зауытында болған тағы бір ауыр өртті зерттеді, онда 63 адам қаза тапты. 1912 жылы ол Нью-Йорк заң шығарушыларына әйелдер мен балалардың жұмыс уақытын шектеуге бағытталған «54 сағаттық» заң жобасын қабылдауға көмектесті. 1916 жылдың желтоқсан айында олардың Сюзанна есімді қызы дүниеге келді. Екі жылдан кейін Уилсон психикалық аурудың белгілерін көрсетуге бастады. Перкинс қызының тууынан кейін қоғамдық өмірінен сәл шегініп, бірақ күйеуінің ауруынан кейін отбасын асырау үшін қайтадан жұмыстың қамына кірісті. Биограф Кирстин Даунидің сөзіне сүйенсек, Сюзанна да «маниялық-депрессивтік белгілерді» көрсеткен. Перкинс 1901 жылы құрылған Жастар лигасының негізін қалаушы Мэри Харриман Рамсидің Джорджтаун, Колумбия округіндегі үйінде бір жылға жуық тұрды, Рамси 1934 жылы қайтыс болғанға дейін. Рамси мен Перкинстің келісімі практикалық себептерге байланысты болды, өйткені 1933 жылдың желтоқсанында Вашингтон Пост газетінің бір жазушысы Перкинсті пәтерде тұрғаны үшін әлеуметтік міндеттемелерді орындамағаны үшін сынаған. Кейін Перкинс Нью-Йорктан шыққан демократ конгрессмен Кэролайн О’Деймен бірге тұрды.
Fannie Coralie Perkins was born in Boston, Massachusetts, to Susan Ella Perkins (née Bean; 1849–1927) and Frederick William Perkins (1844–1916), the owner of a stationer's business (both of her parents originally were from Maine). The family could trace their roots to colonial America, and the women had a tradition of work in education. She was named class president. Perkins recalled Soule's course as an important influence. In Chicago, she volunteered at settlement houses, including Hull House, where she worked with Jane Addams. when she joined the Episcopal church in 1905. In 1907, she moved to Philadelphia and enrolled at University of Pennsylvania's Wharton School to learn economics, and spent two years in the city working as a social worker. Shortly after, she moved to Greenwich Village, New York, where she attended Columbia University and became active in the suffrage movement. In support of the movement, Perkins attended protests and meetings, and advocated for the cause on street corners. She earned a master's degree in economics and sociology from Columbia in 1910. In 1910 Perkins achieved statewide prominence as head of the New York office of the National Consumers League and lobbied with vigor for better working hours and conditions. She also taught as a professor of sociology at Adelphi College. The next year, she witnessed the tragic Triangle Shirtwaist Factory fire, a pivotal event in her life. The factory employed hundreds of workers, mostly young women, but lacked fire escapes. When the building caught fire, many workers tried unsuccessfully to escape through the windows. Just a year before, these same women and girls had fought for the 54 hour work week and other benefits that Perkins had championed. One hundred and forty six workers died. Perkins blamed lax legislation for the loss. As a consequence of this fire, Perkins left her position at the New York office of the National Consumers League and, on the recommendation of Theodore Roosevelt, became the executive secretary for the Committee on Safety of the City of New York, formed to improve fire safety. As part of the Committee on Safety, Perkins investigated another significant fire at the Freeman plant in Binghamton, New York, in which 63 people died. In 1912, she was instrumental in getting the New York legislature to pass a "54 hour" bill that capped the number of hours women and children could work. The couple had a daughter, Susanna, born in December 1916. Less than two years later, Wilson began to show signs of mental illness. Perkins had cut back slightly on her public life following the birth of her daughter, but returned after her husband's illness to provide for her family. According to biographer Kirstin Downey, Susanna displayed "manic depressive symptoms", as well. Perkins shared the Georgetown, D. C. home of an old friend, Mary Harriman Rumsey, who had founded the Junior League in 1901, for less than a year, until Rumsey's death in 1934. Rumsey and Perkins' arrangement was for practical reasons, as a December, 1933 Washington Post columnist had criticized Perkins for not meeting social obligations, due to her apartment accommodations. Later Perkins shared a home with Caroline O’Day, a Democratic congresswoman from New York.
Нью-Йорктегі жұмысқа қайта оралу
Вашингтонға көшкенге дейін Перкинс Нью-Йорк штатының үкіметінде түрлі лауазымдарда қызмет еткен. Ол штатының саяси лидерлерінің құрметіне ие болды. 1919 жылы губернатор Ал Смит оны Нью-Йорк штатының Индустриялық комиссиясына қосты. Смит Перкинсті жұмыс күшіндегі әйелдер мен қыздардың мүддесін қорғайтын және Вагнер фабрикасын зерттеу комитетіндегі жұмысы үшін қолдады. 1919 жылдың 18 ақпанында Перкинс Нью-Йорктегі алғашқы әйел комиссарлардың бірі ретінде бекітіліп, Нью-Йорк қаласында жұмыс істей бастады. Жұмысына кіріскен алты айдан кейін, оның әріптесі Джеймс М. Линч Перкинстің үлесін «бағалы» деп атап, «Мисс Перкинстің атқарған жұмысынан кейін штаттың барлық департаменттерінде жоғары лауазымдарға көбірек әйелдер тағайындалуы керек деп сенемін» деді. Рузвельт оны қолдауға келісіп, Перкинсті Еңбек министрі лауазымына ұсынды. Ұсынысқа Ұлттық Әйелдер Сайлаушылар Лигасы және Әйелдер Партиясы қолдау көрсетті. Американың Еңбек Федерациясы Перкинстің таңдалуын еңбек ұйымдарымен байланысының болмауына байланысты сынға алды. Ол сондай-ақ АҚШ-та кабинеттік лауазымға ие болған алғашқы әйел атанды, осылайша президенттік тізімдегі алғашқы әйел болды. Кабинетке әйелді тағайындау туралы бұрынғы төрт әкімшілікте де әңгіме болған, бірақ Рузвельт бұл идеяны іске асырған алғашқы адам болды. Рузвельт Перкинстің жұмысын Албанидегі уақытында өз көзімен көрген. Еңбек министрі ретінде Перкинс заңнаманы жазуға көмектесу арқылы «Жаңа саясатқа» үлес қосты. Президенттің Экономикалық қауіпсіздік жөніндегі комитетінің төрағасы ретінде ол оның барлық кеңес есептеріне, соның ішінде Азаматтық консервациялық корпусқа және «Жаңа келісім» лагерлеріне қатысты. Еңбек министрі ретінде Перкинс Иммиграция және натурализация қызметін құрды. Ол либералды иммиграциялық саясатты жүзеге асыруға тырысты, бірақ оның кейбір әрекеттері, әсіресе Конгресте қарсылыққа ұшырады. 1939 жылы ол Батыс жағалауындағы Халықаралық ұзын жағалау және қоймалар одағының коммунистік жетекшісі Гарри Бриджесті депортациялаудан бас тартқаны үшін Конгресс мүшелерінің наразылығына ұшырады. Ақырында, Бриджес Жоғарғы сотта ақталуға қол жеткізді. Президент Рузвельт қайтыс болғаннан кейін Гарри Трумэн Рузвельт кабинетін алмастырып, Льюис Б. Швелленбахты Еңбек министрі етіп тағайындады. Перкинстің министр лауазымы 1945 жылдың 30 маусымында Швелленбахтың ант беруімен аяқталды. Перкинс 1952 жылы күйеуі қайтыс болғаннан кейін мемлекеттік қызмет комиссиясынан кетті. Осы кезеңде ол Рузвельт әкімшілігіндегі уақыты туралы «Мен білген Рузвельт» (1946) атты естеліктер жинағын жариялады, онда ол Франклин Рузвельтпен 1910 жылы танысқаннан бастап жеке тарихын қамтыды. Мемлекеттік қызметтегі мансабынан кейін Перкинс белсенді болып қалып, колледждер мен университеттерде оқытумен айналысты. Ол 1965 жылы 85 жасында қайтыс болғанға дейін Корнелл университетіндегі Нью-Йорк штатының Өндіріс және еңбек қатынастары мектебінде оқытушы және лектор болып жұмыс істеді. Ол басқа да университеттерде қонақ лекциялар оқыды, соның ішінде 1955 және 1958 жылдары Иллинойс университетінің Еңбек және өндіріс қатынастары институтында екі 15 лекциялық цикл өткізді. Корнеллде ол Telluride House-та тұрды, ол сол танымал зиялы қауымның мүшесі болған алғашқы әйелдердің бірі болды. «Жаңа саясаттың артындағы әйел: Фрэнсис Перкинстің өмірі» кітабының авторы Кёрстин Дауни Теллурайд үйіндегі оның уақытын «өміріндегі ең бақытты кезең» деп сипаттады. Перкинс Ньюкаслдағы (Мэн штаты) Глидден зиратында жерленген.
Prior to moving to Washington, D. C., Perkins held various positions in the New York state government. She had gained respect from the political leaders in the state. In 1919, she was added to the Industrial Commission of the State of New York by Governor Al Smith. Smith stood by Perkins as someone who could be a voice for women and girls in the workforce and for her work on the Wagner Factory Investigating Committee. Perkins was confirmed on February 18, 1919, becoming one of the first female commissioners in New York, and began working out of New York City. Six months into her job, her fellow Commissioner James M. Lynch called Perkins's contributions "invaluable," and added "[f]rom the work which Miss Perkins has accomplished I am convinced that more women ought to be placed in high positions throughout the state departments." Agreeing to back her, Roosevelt nominated Perkins as Secretary of Labor. The nomination was met with support from the National League of Women Voters and the Women's Party. The American Federation of Labor criticized the selection of Perkins because of a perceived lack of ties to labor. She also became the first woman to hold a cabinet position in the United States, thus she became the first woman to enter the presidential line of succession. The selection of a woman to the cabinet had been rumored in the four previous administrations, with Roosevelt being the first to follow through. Roosevelt had witnessed Perkins's work firsthand during their time in Albany.]] As Secretary of Labor, Perkins played a role in the New Deal by helping to write legislation. As chair of the President's Committee on Economic Security, she was involved in all aspects of its advisory reports, including the Civilian Conservation Corps and the She She She Camps. As Secretary of Labor, Perkins created the Immigration and Naturalization Service. She sought to implement liberal immigration policies but some of her efforts experienced pushback, especially in Congress. In 1939, she came under fire from some members of Congress for refusing to deport the communist head of the West Coast International Longshore and Warehouse Union, Harry Bridges. Ultimately, Bridges was vindicated by the Supreme Court. With the death of President Roosevelt, Harry Truman replaced the Roosevelt cabinet, naming Lewis B. Schwellenbach as Secretary of Labor. Perkins's tenure as secretary ended on June 30, 1945, with the swearing in of Schwellenbach. Perkins left the Civil Service Commission in 1952 when her husband died. During this period, she also published a memoir of her time in the Roosevelt administration entitled, The Roosevelt I Knew (1946, ), which covered her personal history with Franklin Roosevelt, starting from their meeting in 1910. Following her government service career, Perkins remained active and returned to educational positions at colleges and universities. She was a teacher and lecturer at the New York State School of Industrial and Labor Relations at Cornell University until her death in 1965, at age 85. She also gave guest lectures at other universities, including two 15 lecture series at the University of Illinois Institute of Labor and Industrial relations in 1955 and 1958. At Cornell, she lived at the Telluride House where she was one of the first women to become a member of that renowned intellectual community. Kirstin Downey, author of The Woman Behind the New Deal: The Life of Frances Perkins, FDR's Secretary of Labor and His Moral Conscience, dubbed her time at the Telluride House "probably the happiest phase of her life". Perkins is buried in the Glidden Cemetery in Newcastle, Maine.
Мұра
Перкинс алғашқы әйел кабинет мүшесі ретінде және оның саяси жетістіктерімен де әйгілі. Ол әлеуметтік қорғау жүйесімен байланысты көптеген мәселелерге, оның ішінде Әлеуметтік қамсыздандыруды құруға, АҚШ-тағы жұмыссыздыққа байланысты төлемдерге, федералды ең төменгі жалақыға және бала еңбегін реттейтін федералды заңдарға белсенді қатысты. 1967 жылы Теллyрид үйі мен Корнелл университетінің Өндіріс және еңбек қатынастары мектебі Франсис Перкинс есімдігі стипендиясын құрды. 1982 жылы Перкинс Ұлттық әйелдер даңқы залына енгізілді. 2015 жылы Перкинс Теңдік форумының 2015 жылғы ЛГБТ тарихы айлығының 31 белгілі тұлғасының бірі деп танылды. 2019 жылы ол Үкіметтік даңқ залының тұңғыш құрамының мүшелерінің қатарында болды. Сондай-ақ сол жылы Элизабет Уоррен Перкинс отбасының үйінен құтқарылған ағаштан жасалған трибунаны пайдаланды.
Perkins is famous for being the first woman cabinet member, as well as from her policy accomplishments. She was heavily involved with many issues associated with the social safety net including, the creation of Social Security, unemployment insurance in the United States, the federal minimum wage, and federal laws regulating child labor. In 1967, the Telluride House and Cornell University's School of Industrial and Labor Relations established the Frances Perkins Memorial Fellowship. In 1982, Perkins was inducted into the National Women's Hall of Fame. In 2015, Perkins was named by Equality Forum as one of their 31 Icons of the 2015 LGBT History Month. In 2019, she was announced as among the members of the inaugural class of the Government Hall of Fame. Also that year, Elizabeth Warren used a podium built with wood salvaged from the Perkins Homestead.
Тарихи тұрғыдағы кейіпкер
Президент кабинетінің мүшесі болған алғашқы әйел ретінде Перкинске қиын міндет жүктелді: ол басқа Вашингтон саясаткерлері сияқты қабілетті, батыл, салмақты және саяси сарайлық болуы керек еді, осылайша одан кейін басқа әйелдердің де билікке жол табуы мүмкін болар еді. Перкинс көпшіліктен қашықтап тұратын салқын мінезді болды. Бірақ бір жағдайда ол «Дженерал Моторс» компаниясының басқарма төрағасы Альфред П. Слоанмен қатысты қызу пікір алмасты. Біріккен автожұмысшылардың салдары ауыр ереуілі кезінде ол Слоанға түн ортасында телефон соғып, кәсіподақтың талаптарын орындамағаны үшін оны адалсыз және жаман адам деп айыптады. Ол: «Сен лайықты адамдардың қатарында болмайсың. Өлген соң тозаққа барасың» деді. Слоанның жауабы зор ашумен толды. Оның жетістіктері жұмысшылар мен төмендегі топтарға деген шексіз махаббатын көрсетеді, бірақ Бостон тәрбиесі оны еркін араласудан және жеке құрмет көрсетуден ұстап қалды. Ол ауқымды реформаларды жүзеге асыруға қабілетті болды, бірақ халықтың назарына түспеді және олардың құрметіне ие болмады.
As the first woman to become a member of the presidential cabinet, Perkins had an unenviable challenge: she had to be as capable, as fearless, as tactful, and as politically astute as the other Washington politicians, in order to make it possible for other women to be accepted into the halls of power after her. Perkins had a cool personality that held her aloof from the crowd. On one occasion, however, she engaged in some heated name calling with Alfred P. Sloan, the chairman of the board at General Motors. During a punishing United Auto Workers strike, she phoned Sloan in the middle of the night and called him a scoundrel and a skunk for not meeting the union's demands. She said, "You don't deserve to be counted among decent men. You'll go to hell when you die." Sloan's late night response was one of irate indignation. Her achievements indicate her great love of workers and lower class groups, but her Boston upbringing held her back from mingling freely and exhibiting personal affection. She was well suited for the high level efforts to effect sweeping reforms, but never caught the public's eye or its affection.
Ескерткіштер мен ескерткіштер
1980 жылы президент Джимми Картер АҚШ Еңбек департаментінің Вашингтондағы бас кеңсесін Фрэнсис Перкинс ғимараты деп атады. Перкинс сол жылы пошта маркасымен құрметтелді. Оның 1937-1940 жылдар аралығындағы Вашингтондағы үйі және Мэн штатындағы отбасылық үйі екеуі де Ұлттық тарихи ескерткіштер тізіміне енгізілген. Фрэнсис Перкинс орталығы – Мэн штатының Дамарискотта қаласында орналасқан коммерциялық емес ұйым. Оның миссиясы – Фрэнсис Перкинстің мұрасын оның еңбектері мен бағдарламалары туралы хабардар ету және Перкинс отбасының үйін болашақ ұрпақ үшін сақтап қалу. Орталық тұрақты түрде қоғамдық шаралар мен көрмелер ұйымдастырады. Перкинс Маунт-Холиок колледжінің белгілі түлегі болып саналады, ал оның Франсис Перкинс бағдарламасы "дәстүрлі емес жастағы" (яғни 24 жасқа толған немесе одан үлкен) әйелдерге бакалавр дәрежесін алуға мүмкіндік береді. Жыл сайын шамамен 140 Фрэнсис Перкинс стипендиаты оқиды.
President Jimmy Carter renamed the headquarters of the U. S. Department of Labor in Washington, D. C., the Frances Perkins Building in 1980. Perkins was honored with a postage stamp that same year. Her home in Washington, D. C. from 1937 to 1940, and her Maine family home are both designated National Historic Landmarks. The Frances Perkins Center is a nonprofit organization located in Damariscotta, Maine. Its mission is to fulfill the legacy of Frances Perkins through educating visitors on her work and programs and preserving the Perkins family homestead for future generations. The Center regularly hosts events and exhibitions for the public. Perkins remains a prominent alumna of Mount Holyoke College, whose Frances Perkins Program allows "women of non traditional age" (i. e., age 24 or older) to complete a bachelor of arts degree. There are approximately 140 Frances Perkins scholars each year.
Мэн еңбек департаментінің Перкинс қабырғалық суреті
Перкинстің суреті оның ата-анасының туған штаты болған Мэн штатының Еңбек департаменті бас кеңсесінде ілінді. 2011 жылдың 23 наурызында Мэн штатының республикалық губернаторы Пол ЛеПейдж суретті алып тастауға бұйырды. Губернатордың өкілі штаттық бизнес өкілдерінен сурет туралы шағымдар түскенін және оның "коммунистік Солтүстік Кореяны еске түсіретінін" айтқан "анонимді" факс келгенін мәлімдеді, онда осындай суреттер халықты идеологиялық тұрғыдан бағыну үшін қолданылады делінген. ЛеПейдж сондай-ақ штаттық Еңбек департаментінің жеті конференц-залының, оның ішінде Перкинстің атымен аталған залының атауларын өзгертуді бұйырды. 2013 жылдың қаңтарынан бастап сурет Мэн штатының мемлекеттік мұражайында, Мэн штатының мемлекеттік кітапханасы мен Мэн штатының мұрағатының кіреберісінде сақталуда.
A mural depicting Perkins was displayed in the Maine Department of Labor headquarters, the native state of her parents. On March 23, 2011, Maine's Republican governor, Paul LePage, ordered the mural removed. A spokesperson for the governor said he received complaints about the mural from state business officials and an "anonymous" fax charging that it was reminiscent of "communist North Korea where they use these murals to brainwash the masses". LePage also ordered that the names of seven conference rooms in the state department of labor be changed, including one named after Perkins. as of January 2013, the mural resides in the Maine State Museum, at the entrance to the Maine State Library and Maine State Archives.
Құрмет
2022 жылы Франсис Перкинс Епископальдық шіркеудің литургиялық күнтізбесіне 13 мамыр күні тойланатын мереке күнімен ресми түрде енгізілді.
In 2022, Frances Perkins was officially added to the Episcopal Church liturgical calendar with a feast day on 13 May.
Танымал мәдениетте
Перкинс – 1977 жылғы Бродвей мюзиклі «Энни»-дегі шағын рөлдегі кейіпкер, онда ол Харольд Айкеспен бірге Рузвельттің тапсырмасымен атау кейіпкерімен бірге «Ертең» әнін орындауға міндеттеледі. Осы көріністе Рузвельттің кабинеті «Жаңа мәміле» идеясын ұсынады. 1987 жылғы американдық «Dirty Dancing» фильмінде басты кейіпкер Фрэнсис «Бейби» Хаусман өзінің Перкинс есімімен аталуын айтады. Дэвид Брукстің 2015 жылғы «Характерге жол» кітабында Перкинстің кеңейтілген өмірбаяны жарық көрген.
Perkins is a minor character in the 1977 Broadway musical Annie, in which she, alongside Harold Ickes, is ordered by Roosevelt to sing along to the song Tomorrow with the title character. It is during this scene in the show that Roosevelt's cabinet comes up with the idea of the New Deal. In the 1987 American movie Dirty Dancing, the lead character Frances "Baby" Houseman reveals that she was named after Perkins. David Brooks's 2015 book The Road to Character includes an extensive chapter biography of Perkins.
Негізгі дереккөздер
Перкинс, Фрэнсис. Мен білген Рузвельт (Viking Press, 1947). онлайн
Perkins, Frances. The Roosevelt I Knew (Viking Press, 1947). online