Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Ұлттық еңбек ұйымы, немесе жай Ұлттық еңбек деп те аталады, 1931 жылы Ұлыбританиядағы Ұлттық үкіметті қолдаған Лейбористік партиядан келген адамдар құрған. Оның жетекшілері Рамзи Макдональд (1931–1937) және оның ұлы Малкольм Макдональд (1937–1945) болды. Ең көрнекті мүшесі – премьер-министр Рамзи Макдональд. Ұлттық еңбек парламенттік кандидаттарды қолдады, бірақ ол қолдаған үкіметтің саясатынан ешқандай айырмашылығы болмағандықтан, өзін саяси партия деп санамады. Рамзи Макдональдтың қайтыс болғаннан кейін, ұйым оның ұлы Малкольмның басшылығымен 1945 жылғы жалпы сайлауға дейін жұмысын жалғастырды; оның ақпараттық бюлетені екі жылдан кейін жабылды.
The National Labour Organisation, also known simply as National Labour, was formed in 1931 by supporters of the National Government in Britain who had come from the Labour Party. Its leaders were Ramsay MacDonald (1931–1937) and his son Malcolm MacDonald (1937–1945). The most prominent member was the Prime Minister Ramsay MacDonald. National Labour sponsored parliamentary candidates, but did not consider itself a political party as it had no policy distinctive from that of the government which it supported. After Ramsay MacDonald's death, the group continued in existence under his son Malcolm until it was wound up on the eve of the 1945 general election; its newsletter ceased publication two years later.
1931 жылғы жалпы сайлау
Рамзи Макдональд премьер-министрі Консервативті және Либералдық партиялармен бірге Ұлттық үкімет құрғаннан кейін, ол және оның жақтастары Лейбористік партиясы қабылдамаған шығындарды қысқарту шараларын іске асыру үшін партиядан қуылды. Ол сондай-ақ, Кәсіби Одақтар Конгресіне мүше болған аймақтық еңбек партияларынан немесе ірі кәсіподақтардан да қолдау алмады. 1931 жылдың қазан айында жалпы сайлауды күрт жариялау Макдональд пен басқа Лейбористерді ешқандай ұйымдық қолдаусыз өздерін қайта сайлауды ұйымдастырудың қиын міндетімен қалдырды. Дайындық жұмыстары 19 қыркүйекте басталды, ал қазан айының басында Ұлттық Лейбористердің жақтастары 34 мандатқа таласуға ниеттенді: 15 Ұлттық Лейбористік депутаттың 14-і қайта сайлауға түсуге ниеттенді, ал тағы он кандидат басқа округтерде сайлауға дайын болды. Топ тағы он үміткерді табу оңай болады деп есептеді.
After Prime Minister Ramsay MacDonald formed a National Government with the Conservative and Liberal parties to implement spending cuts rejected by the Labour Party, he and his supporters were expelled from the party. He also received no support from any of the Constituency Labour Parties or major trade unions affiliated with the Trades Union Congress. The sudden decision to call a general election in October 1931 left MacDonald and the other Labour supporters with the difficult job of organising their own re elections without any form of organisation. Preparations had been started on 19 September and by early October National Labour supporters had a list of 34 seats which they wanted to fight: 14 out of 15 sitting National Labour MPs wished to fight for re election and a further ten candidates were ready to stand in other seats. The group thought that a further ten candidates could easily be found.
Қаржы және ұйымдастыру
Макдональд Ұлттық лейбористік партияның Консервативті орталық кеңсеге байланысты емес, жеке болуы керек екеніне қатаң түрде талап етті. Лорд Бивербруктан түскен 100 000 фунт стерлинг көлеміндегі қаржы ұсынысы қабылданбаған секілді, бірақ сэр Александр Грант 250 фунт стерлинг, ал Вестминстер герцогы Мунди Григорий арқылы 2000 фунт стерлинг берді. Франк Маркхэм (Макдональдтың Парламенттік жеке хатшысы) және кіші министр Эрл Де Ла Уорр сайлауды жүргізу үшін Ұлттық еңбек комитетін құрды. Макдональд өзі араласуға тырысты және сайлау жарияланған күні бас прокурор сэр Уильям Джовитт Престон округінен мәжбүрлеп шығарылғанына шағымданып, консерваторлар оны қабылдауға дайын жергілікті ұйымды таба алмады деді. Кейін Джовитт Ұлттық лейбористік партиясынан Біріккен Англия университеттері округіне кандидат болып қойды, бірақ жеңіліске ұшырады. Ол кейін Еңбек партиясына қайта қосылып, 1945-1951 жылдардағы Клемент Аттли үкіметінде Лорд-канцлер болып қызмет етті. Консервативтік партия төрағасы Лорд Стоунхейвен Макдональдқа "өздеріңіздің соңғы сәтте таныс емес үміткерлерді ұсыну арқылы" оған қолдау көрсетуге уәде берген консерваторларға қарсы бәсекелестік тудырғаны туралы шағымдады, бұл орындарды оппозицияға беру қаупін тудырды. 20 тіркелген үміткердің алтауы консерватор үміткерлермен, ал біреуі Либералды-ұлттық үміткермен бақ сынасты. Тағы үш үміткер сайлау күніне дейін өздерінің кандидатураларын қайтарып алды. 1931 жылғы Ұлыбританиядағы жалпы сайлауда 13 адам Ұлттық лейбористік партиясынан парламент депутаты болып сайланды.
MacDonald was adamant that National Labour should be separate and not connected to Conservative Central Office. An offer of £100,000 funding from Lord Beaverbrook seems to have been declined, but Sir Alexander Grant gave £250 and the Duke of Westminster gave £2,000 through Maundy Gregory. Frank Markham (MacDonald's Parliamentary Private Secretary) and the junior minister Earl De La Warr set up a National Labour Committee to run the election. MacDonald himself tried to intervene and on the day after the election was announced complained that Attorney General Sir William Jowitt had been forced out of Preston and the Conservatives could not find a local association willing to accept him. Jowitt subsequently stood and lost as a National Labour candidate for Combined English Universities. He later rejoined the Labour Party and would end up in Clement Attlee's 1945–1951 government as Lord High Chancellor. Conservative Party chairman Lord Stonehaven complained back to MacDonald about his promotion of "unknown candidates introduced at the very last moment by yourself" competing against Conservatives who had promised him their support, which risked handing the seats to the opposition. Of the 20 candidates actually nominated, six faced a rival Conservative candidate and one a rival Liberal National. Three more candidates withdrew before polling day. In the 1931 United Kingdom general election 13 were returned as National Labour MPs.
Ұйымды құру
Желтоқсан айында Макдональдтың жеке хатшысы Герберт Ашер, қандай тұрақты ұйым қажет екені туралы маңызды сұрақтар қойған ұзақ меморандум жазды. Ашердің сөзінше, Макдональд үш өте маңызды сұраққа жауап беруі керек: бірінші, ол жаңа партия құруды қалай ма; екінші, ол Еңбек партиясына оралуды жоспарлап отыр ма; үшінші, Ұлттық үкімет ұзаққа созылып, орталықтағы біртұтас партияны құра ма. Ашер ерекше ұлттық лейбористік партия құру мүмкін емес екенін айтты, себебі кез келген ерекше саясат Ұлттық үкімет коалициясының бірлігіне нұқсан келтіруі мүмкін. Ол сондай-ақ Макдональдтың Еңбек партиясына қайта оралуының қиын екенін, себебі партия Ұлттық үкіметтің құрылу жолына қатты наразылық білдіріп отырғанын жеткізді. Ашер халықтың үлкен орталық партияны қолдайтынына, бірақ ағымдағы саяси ұйымдардың мұндай партияның құрылуына жол бермейтініне келді. 1932 жылдың басында конституция мен ұйым құрылып, қолдаушылар үшін ай сайынғы «News Letter» жаңалықтары шығарыла бастады, оны Клиффорд Аллен редакциялады. Кейін редакторлыққа Годфри Элтон келді, ал Аллен мен Элтон екеуі де Макдональдтан құрметті атақ алды. 1932 жылдың қыркүйегінде Уильям Споффорт (бұрынғы Вестхогтон қаласындағы Еңбек партиясының өкілі) хатшылыққа тағайындалды.
In December, MacDonald's private secretary Herbert Usher wrote a long memorandum asking key questions about what type of ongoing organisation was needed. Usher stated that MacDonald needed to answer three crucial questions: first, whether he wanted to form a new party; second, whether he envisaged returning to the Labour Party; and third, whether the National Government would continue for a long time and produce a single party of the centre. Usher argued that it was not possible to create a distinctive National Labour Party because any distinctive policy would threaten the unity of the National Government coalition. He also contended that MacDonald could not return to the Labour Party, which harboured extreme bitterness about the manner in which the National Government was formed. Usher concluded that the public favoured a large centrist party, but that existing political organisations would not permit it. Early in 1932 a constitution and organisation was established and the monthly News Letter set up for supporters which was edited by Clifford Allen. The editorship was later taken by Godfrey Elton and both Allen and Elton received peerages from MacDonald. In September 1932, William Spofforth (formerly the Labour Party agent in Westhoughton) was appointed as secretary.
Консерваторлармен қарым-қатынастар
Сайлаудан кейін Макдональд Джоуиттің орнына ие болуына талпынуын жалғастырды. Стоунхейвен ұсынған жалғыз мүмкіндік – Ноттингем Оңтүстік округі болды, онда консерваторлар қауымдастығы, егер Ұлттық лейбористік партиясының мүшесі Джордж Уилфрид Холфорд Найт орнынан бас тартса, Джоуитті қолдауға көндірілуі мүмкін еді. Күтпегендей, Холфорд Найт келісімге келмеді, ал Макдональд оған емес, өздерінің орындарынан бас тартпаған консерваторларға ашуланды. 1932 жылдың шілде айында Уэднесбериде сайлау өтті, бұл округті лейбористер 1931 жылдан басқа барлық сайлауларда сақтап келген. Де Ла Уорр Стоунхейвенге жергілікті консерваторлардың Ұлттық лейбористік партиядан кандидатты қабылдауына үміттенгенін білдірді, бірақ Стоунхейвен бұл ұсыныс оны таң қалдырғанын жазды. Ол тырысты, бірақ Уэднесбери консерваторлар қауымдастығы Ұлттық лейбористік кандидатты қабылдаудан түбегейлі бас тартты, бұл олардың ұйымын беруді және науқанды қаржыландыруды білдіретін еді. Макдональд отставкаға кетуді ойлаған болуы мүмкін, бірақ ол консерваторларға қолдау хаты жіберуден бас тартуды шешті, олар ақырында лейбористерге жеңіліп қалды. Ұлттық лейбористік партия жарияланымдарында парламентте консерваторлардың үстемдігіне қарамастан, кабинеттегі партиялар арасындағы тепе-теңдік сақталғанын атап көрсетті. 1933 жылы Финсбериде 1934 жылғы Лондон округтік кеңесі сайлауына дейін Ұлттық лейбористік партиясы мен Муниципалды реформа партиясы арасында жергілікті сайлау туралы келісім жасалды. Парламенттік округте Ұлттық лейбористік партиясынан депутат болды, бірақ Лондон округтік кеңесінің екі орынды лейбористер иеленді, ал келісім бойынша Кеннет Линдсей сайлауда бір муниципалды реформа партиясынан кандидатпен бірігіп қатысуға келісті. Нәтижесінде Майкл Франклин (Ұлттық лейбористік партиясы) және Фордэм Флауэр (Муниципалды реформа партиясы) Ұлттық муниципалды кандидаттар ретінде түсті, бірақ олар орындарды жеңіп ала алмады.
After the election, MacDonald persisted in trying to find a seat for Jowitt. All that Stonehaven would offer was Nottingham South, where the Conservative Association might be persuaded to support Jowitt if the sitting National Labour member George Wilfrid Holford Knight stood down. Unexpectedly, Holford Knight refused to comply and MacDonald was angry not with him, but the Conservatives for not offering a seat that they held. In July 1932, a by election arose in Wednesbury, a seat that Labour had held at every election except 1931. De La Warr expressed to Stonehaven the hope that the local Conservatives would accept a National Labour candidate, but Stonehaven wrote back that the suggestion amazed him. He had tried, but the Wednesbury Conservative Association were obdurate in refusing to have a National Labour candidate, which would mean handing over their organisation and funding the campaign. MacDonald may have considered resigning, but he decided only to refuse to send a message of support to the Conservative, who ended up losing the seat to Labour anyway. In its publicity, National Labour was concerned to stress that although Parliament was heavily dominated by the Conservatives, the cabinet was much more evenly balanced between the parties. In 1933, a local electoral pact was agreed in Finsbury between National Labour and the Municipal Reform Party in advance of the 1934 London County Council election. The Parliamentary constituency had a National Labour MP, but the two London County Council seats were held by Labour and the pact agreed that Kenneth Lindsay would run in conjunction with one Municipal Reform candidate in the election. In the event, Michael Franklin of National Labour and Fordham Flower of Municipal Reform stood as National Municipal candidates, but they failed to win seats.
Саясат және жариялылық
Ұлттық лейбористер Ұлттық үкіметтің саясатына қарсы ешқандай саясатты жақтамаса да, оның мүшелері саяси ұсыныстар жасады және үкімет саясатын қолдап талас-тартыс жүргізді. 1934 жылғы сәуірде жарық көрген «Ішкі майдан» атты памфлет Ұлттық лейбористердің Ұлттық үкіметтің ішкі саясатын қолдау аргументін баяндады. Онда үкіметтің ауыл шаруашылығы саясаты «тарифтік консервативтік саясаттың» және «өнеркәсіптің социалистік мемлекеттік ұйымдастыруының» ерекшеліктерін қамтиды және үкіметтің «мемлекеттегі барлық партиялардың дәстүрлі доктриналарына» қарыз екенін көрсетті. Памфлет ескі партиялық жүйеге оралудың әлсіз үкіметке алып келетінін, ал әлсіз үкіметтің басқа еуропалық елдерді диктатураға жеткізгенін мәлімдеді. 1964 жылғы мақаласында профессор Артур Марвик 1930 жылдардағы саясатты еске алып, Ұлттық лейбористердің маңыздылығын «саяси келісімді қалайтын адамдардың бірігуіне орталық нүкте» деп бағалады. Ол Ұлттық лейбористердің ұжымдық социализмге, Лейбористік партияның жұмысшы табының қатаң мінезінен ыңғайсыздық сезінгендерді тартуға болатынын атап өтті және Гарольд Николсонды мысал ретінде келтірді. 1935 жылғы сәуірде бес жетекші Ұлттық лейбористік саясаткерлердің «Ұлттық саясатқа қарай: Ұлттық еңбек үлесі» атты мақалалар жинағы жарық көрді. Макдональд кіріспе сөзінде Лейбористік оппозицияның «Британдық социализмінің адами рухынан шабыт алып, социалистік пікірге аз басшылық ететінін, көпшілікке ұмтылатын кез келген саяси партия сияқты таза тиімділікпен әрекет ететінін» айтты. Лорд Элтон кәсіподақтардың Лейбористік партияға қосылмауы керек екенін, олар бір саяси партияға байланыспағанда қолдау үшін келіссөздер арқылы көбірек жетістікке жете алатынын мәлімдеді.
While National Labour could not advocate any policy in opposition to the National Government, its members gave policy suggestions and argued in support of government policy. A pamphlet, called "On the Home Front" and published in April 1934, outlined the National Labour argument in support of the National Government's domestic policy—it argued that the agricultural policy followed by the government had "the characteristic Conservative policy of a tariff" as well as "the characteristic Socialist State organisation of industry" and therefore showed what the government "owes to the traditional doctrines of not one, but all, Parties in the State". The pamphlet asserted that returning to the old party system would mean weak government and that it was weak government that had led other European countries to dictatorship. Looking back on the politics of the 1930s in a 1964 article, Professor Arthur Marwick regarded National Labour's significance as being "a central point around which people who desired political agreement could cohere". He noted that National Labour could attract to collectivist socialism, some who were put off by the resolutely working class character of the Labour Party and cited Harold Nicolson as a case in point. In April 1935, a volume of essays by five leading National Labour politicians was published under the title "Towards a National Policy: being a National Labour Contribution". MacDonald contributed a preface in which he argued that the Labour opposition "is as little guided by Socialist opinion and inspired by the fine human spirit of our British Socialism as any other political party of pure expediency striving for a majority". Lord Elton argued that trade unions should not affiliate to the Labour Party because they could achieve more by bargaining for support when not tied to one political party.
1935 жылғы жалпы сайлау
Макдональд 1935 жылдың маусымына дейін коалициялық үкімет басшысы ретінде премьер-министр болып қалды, содан кейін Стэнли Болдуинге орнын беріп, Кеңес Лорд-президенті болды. 1935 жылғы жалпы сайлауда партия 20 үміткерді ұсынды, олардың сегізі сайланды. Жаңадан қосылғандардың бірі – бұрынғы дипломат және Освальд Мосли жаңа партия құрған кездегі саяси әріптесі Гарольд Николсон еді. Сайлаудан кейін бірден News Letter газеті Ұлттық үкіметті қолдаған лейбористердің «кәсіби одақтардың ‘қорқытуы’ арқасында» жасырынып қалғанын айтты және партия барлық социалистер мен кәсіби одақ мүшелерінің дауысын алуға шақыруы керек еді, олар саяси шетке итерілуге қарсы болды. Рамзи Макдональдтың ұлы Малкольм 1936 жылы Росс және Кромарти округінде өткен қосымша сайлауда күрескенде, Рэндольф Черчилль консерватор ретінде қарсы тұрғанын көрді, ол «Ұлттық лейбористер» нақты қолдаусыз «алдампа құрылғы» екенін айтты. Ұлының сәттілігін білгеннен кейін Рамзи Макдональд «Еңбек партиясының жеңілісі» деп айтқан тілшіге түзету жасап, «Еңбек партиясы жеңіске жетті, ал қағидалары мен саяси бағыты жоқ, қазір Оппозициялық Еңбек партиясы деп аталатын ерекше қоспа жеңіліске ұшырады» деді.
MacDonald remained Prime Minister as the head of a coalition government until June 1935, when he gave way to Stanley Baldwin and became instead Lord President of the Council. At the 1935 general election, the party sponsored 20 candidates, eight of whom were elected. A notable new recruit was Harold Nicolson, a former diplomat and an ex political associate of Oswald Mosley when he created the New Party. Immediately after the election, the News Letter argued that Labour supporters of the National Government were hidden "thanks to the trade union 'terror'" and that the party ought to appeal for the votes of all socialists and trade unionists opposed to being herded into the political wilderness. When Ramsay MacDonald's son, Malcolm, fought the Ross and Cromarty by election of 1936, he found himself opposed by Randolph Churchill standing as a Conservative and arguing that 'National Labour' was a "sham device" with no real support. After learning of his son's success, Ramsay MacDonald corrected a correspondent who had referred to "Labour's defeat" by asserting, "Labour was victorious, and a queer mixture which had neither principle nor political policy, now known as Opposition Labour, was defeated".
Кейінгі жылдар
1937 жылдың 18 қазанында Рамзи Макдональд 57-ші Тафтон көшесіндегі Ұлттық еңбек ұйымының жаңа штаб-пәтерін ресми түрде ашты. Бір айдан кейін Макдональд қайтыс болды; Ұлттық еңбек ұйымы өз конференциясын 1938 жылдың наурызына дейін кейінге қалдырғанмен, қызметін жалғастырды. Конференция өткен кезде, The Times газеті партияны "бір белгілі тұлғаның айналасында құрылған топтан гөрі терең тамырлар" жасай білгендігі үшін мақтаған көшбасшылық мақаламен қарсы алды. Малкольм Макдональд парламенттегі топтың басшылығын қабылдады және Ұлттық еңбек партиясының мүшелері лауазымдарын сақтап қалды – партия Мюнхен келісіміне қатысты Невилл Чемберленді қолдау туралы мәлімдеме жасады. 1939 жылғы "News Letter" газетінің бірінші санында Ұлттық еңбек партиясының мәлімдемесі жарияланды, онда біріккен Британ империясын, күшті Ұлттар Лигасын ("әлемдік экономикалық және саяси келісімді қамтамасыз ететін конструктивті жоспарларды жүзеге асыру үшін"), экономикалық өмірімізді ұлттық деңгейде жоспарлау, ауыл шаруашылығын сақтау және әлеуметтік қызметтерді жақсартуға қолдау білдірілді. 1939 жылдың наурыз айында Германия Чехословакияның барлық аумағын басып алған кезде, редакциялық мақала "ұлттық бірлік үкіметін" құруға шақырды, оған "кәсіподақтар мен оппозициялық партиялардың сенімді басшылары" кіруі тиіс еді. Энтони Иден мен Уинстон Черчилльтің "мүмкіндігінше кең негізде" Ұлттық үкімет құру туралы парламенттік ұсынысын келесі санда "News Letter" қолдады. 1939 жылдың күзінде күтілетін жалпы сайлауға дейін бірнеше Ұлттық еңбек партиясының кандидаттары бекітілді және партияға бірқатар белгілі тұлғалар (оның ішінде бұрынғы депутат Майкл Маркус) қосылды. Соғыс басталғаннан кейін сайлау кешіктірілді, бұл партияны қайта қарауға мәжбүр етті. 1940 жылдың ақпан айында партия сол жылы жылдық конференция өткізбейтіні және "News Letter" басылымын тоқтату туралы хабарлады. 1942 жылдың ақпан айында Стивен Кинг Холл парламенттік партиядан кетіп, соғыс кезінде партиялық саяси мәселелерге қарсы шығу ниетін білдірді. 1943 жылдың мамырында Кеннет Линдсей оның орнына келді, нәтижесінде парламенттік топтың саны бес адамға дейін азайды. 1943 жылдың тамызында Эрл Де Ла Уорр қызметтен кетті, ал Ричард Денман төрағалыққа тағайындалды.
On 18 October 1937, Ramsay MacDonald officially opened the new headquarters of the National Labour Organisation at 57 Tufton Street. A month later, MacDonald was dead; the National Labour Organisation continued, although it postponed its conference until March 1938. When the conference happened, The Times greeted it with a leader commending the party for striking "deeper roots than a group formed around a particular personality". Malcolm MacDonald took the leadership of the group in Parliament and National Labour members retained office—the party issued a declaration of support for Neville Chamberlain over the Munich Agreement. In the first edition of the News Letter for 1939, a declaration from National Labour was printed and it pledged support for a united British Empire, a strong League of Nations ("for bringing about constructive schemes of world appeasement, economic as well as political"), the national planning of our economic life, preservation of the countryside and the improvement of social services. When Germany invaded the whole of Czechoslovakia in March 1939, an editorial called for "a Government of national concentration" which would have to include "the trusted leaders of the trade unions and the Opposition parties". A Parliamentary motion from Anthony Eden and Winston Churchill calling for a National government "on the widest possible basis" was given support from the News Letter in the following issue. In the run up to an expected general election in autumn 1939, several National Labour candidates were adopted and the party attracted some high profile figures to defect to it (including former MP Michael Marcus). The outbreak of war, delaying the election, forced the group to reconsider. In February 1940, it was announced that the party would not be holding an annual conference that year and had suspended publication of "News Letter". In February 1942, Stephen King Hall resigned from the Parliamentary Party, stating that he wanted to oppose the involvement of party political considerations in wartime. In May 1943, he was followed by Kenneth Lindsay reducing the Parliamentary group to only five in number. Earl De La Warr resigned in August 1943, succeeded as chairman by Richard Denman.
Тарату
1945 жылғы 14 маусымда Ұлттық еңбек ұйымының арнайы конференциясы партияны тарату туралы шешім қабылдады. Малкольм Макдональд өзінің мандатын қорғамауға шешім қабылдады және белсенді саясаттан зейнеткерлікке шықты, бірақ кейін Үндістанның жоғары комиссары және Кенияның губернаторы болып тағайындалды. Қалған бұрынғы Ұлттық еңбек партиясының депутаттары Ұлттық парламенттік кандидаттар ретінде қайта тіркелді. Ұйым 1940 жылы Коалицияға қосылғаны үшін Еңбек партиясын мақтап, Еуропадағы жеңістен кейін Коалицияны дереу таратып жібергені үшін айыптады, сондай-ақ қорытынды мәлімдеме жасады. Ол «прогрессивті көзқарастағы барлық ерлер мен әйелдерді» Черчилль үкіметін қайта сайлауға дауыс беруге шақырды. "The Observer" газетіндегі "Сайлау күнделігі" таратылған кезде, мұның 1945 жылдың өзінде болғанын таңқаларлық деп есептеді. Қалған бес Ұлттық еңбек партиясының депутаты «Ұлттық» кандидаттар ретінде қайта аталды және 1945 жылғы жалпы сайлауда жеңіліске ұшырады. Бұрынғы Ұлттық еңбек партиясының депутаты Кеннет Линдсей сайлау округін Килмарноктан Ұлыбритания университеттеріне ауыстырғаннан кейін тәуелсіз кандидат ретінде қайта сайланды. "News Letter" басылымы соғыстан кейінгі Еңбек үкіметін сынаған редакциялық саясатын жалғастырды. 1946 жылдың қыркүйегінде ол Консервативтік партияның прогрессивті мүшелерін өздерінің атын тастап, Либералдық партияға басқа атпен қосылуға шақырды; редакциялық «болашақ үшін күрес жеке құқықтар үшін күшті мемлекетке қарсы, демократия үшін деспотизмге қарсы болады» деп сендірді. "News Letter" газетінің соңғы саны 1947 жылғы сәуір-шілде айларында жарық көрді. Кейін Гарольд Николсон Еңбек партиясына қосылып, 1948 жылғы Кройдон Солтүстік сайлауында кандидат болды, бірақ жеңіліске ұшырады. Сэр Фрэнк Маркхэм консерваторларға қосылып, 1951 жылғы жалпы сайлауда Букингем округінен парламентке оралды. Маркхэм 1964 жылы парламенттен зейнеткерлікке шықты. Лесли Томас (Джимми Томас ұлы) 1935 жылғы жалпы сайлауда Лик қаласында Ұлттық еңбек партиясының кандидаты болды. 1953 жылы ол Кентерберидегі консерваторлардың кандидаттығына сайланды және 1966 жылға дейін мандатын сақтап қалды. Жовиттен басқа үкіметке оралған жалғыз бұрынғы Ұлттық еңбек партиясының саясаткері 1951 жылы Эрл Де Ла Уор болды. Ол премьер-министр Уинстон Черчилль тарапынан пошта министрі болып тағайындалды. Бұл министрлік тағайындама болғанмен, ол Кабинет құрамына кірмеді. Де Ла Уорр 1955 жылы зейнеткерлікке шықты.
A special conference of the National Labour Organisation on 14 June 1945 decided to dissolve the party. Malcolm Macdonald chose not to defend his seat and retired from front line politics though was later appointed as High Commissioner to India and Governor of Kenya. The other former National Labour MPs adopted were redesignated to run as National Parliamentary candidates. The organisation issued a closing statement that praised the Labour Party for joining the Coalition in 1940 and condemned it for breaking up the Coalition immediately after victory in Europe. It called "all men and women of progressive outlook" to vote to re elect the Churchill government. In recording the dissolution, the "Election Diary" in The Observer considered the surprising thing to be that it took place in a year as late as 1945. The five remaining National Labour MPs were rebadged as 'National' candidates and were defeated in the subsequent 1945 General Election. Former National Labour MP Kenneth Lindsay was re elected as an independent after moving constituencies from Kilmarnock to Combined English Universities. The News Letter continued, with an editorial line critical of the post war Labour government. In September 1946, it urged progressive members of the Conservative Party to discard their name and join with the Liberal Party under another name; the editorial believed "the struggle for the future will be for individual rights against the omnipotent State, democracy against despotism". The last edition of the News Letter was dated April–July 1947. Subsequently, Harold Nicolson joined the Labour Party and stood as its candidate in the 1948 Croydon North by election, which he lost. Sir Frank Markham joined the Conservatives and returned to the House of Commons in 1951 as the MP for Buckingham at the 1951 general election. Markham retired from parliament in 1964. Leslie Thomas (the son of Jimmy Thomas) had stood as a National Labour candidate in Leek in the 1935 general election. In 1953, he was elected as a Conservative Party candidate for Canterbury in a by election until he stood down in 1966. The only former National Labour politician to return to government besides Jowitt was Earl De La Warr in 1951. He was appointed by Prime Minister Winston Churchill as Postmaster General. It was a ministerial appointment but outside the Cabinet. De La Warr retired in 1955.