Джон Кейдждің «4′33″» шығармасы: Үнсіздіктің музыкасы

Кіріспе

1952 жылы Джон Кейдждің модернистік композициясы. 4′33″ – американдық эксперименталды композитор Джон Кейдждің модернистік композициясы. Ол 1952 жылы кез келген аспап немесе аспаптар тобы үшін жазылған; партитурада орындаушыларға үш бөлім бойында аспаптарын тартпау туралы нұсқау берілген. Композиция үш бөлімнен тұрады, олардың ұзақтығы 30 секунд, екі минут 23 секунд және бір минут 40 секундты құрайды, бірақ Кейдж кейіннен бөлімдердің ұзақтығын музыканттар өздері анықтай алатынын мәлімдеді. Аталымынан көрініп тұрғандай, композицияның ұзақтығы төрт минут 33 секундты құрайды және ол үнсіздікпен сипатталады, алайда қоршаған ортаның дыбыстары орындалуға үлес қосады. 4'33" 1947-1948 жылдары ойлап табылды, осы кезде Кейдж пианиноға арналған «Сонаталар мен интерлюдиялар» циклымен жұмыс істеді. Көптеген бұрынғы музыкалық шығармалар негізінен үнсіздіктен тұрды, ал үнсіздік оның бұрынғы туындыларында, соның ішінде «Сонаталар мен интерлюдияларда» маңызды рөл атқарды. 1940 жылдардың соңындағы Дзен буддизмі бойынша кездейсоқ музыка туралы зерттеулері оны үнсіздіктің айналадағы орта мен жан туралы ойларға мүмкіндік беретін құндылығын мойындауға итермеледі. Қазіргі заманғы өнердегі жаңа дамулар Кейдждің үнсіздік туралы түсінігін күшейтті, ол Раушенбергтің «Ақ суреті» алғаш рет көрсетілгеннен кейін оны мүмкін емес деп санады. 4'33" 1952 жылы тұсаукесермен ұшырасты, бұл оқиға ортада қызу пікірталас тудырды және көптеген музыка зерттеушілері музыканың мәнін қайта қарастырып, Кейдждің туындысы осы санатқа жата ма деп күмәнданды. Шындығында, Кейдж 4'33" туындысын тәжірибелік ретінде жасауды көздеген – тыныштыққа қатысты аудиторияның көзқарасын сынап, абсолютті үнсіздік болмайтындығын ескере отырып, кез келген дыбыстық тәжірибе музыка бола алатынын дәлелдеуді мақсат еткен. Көбінесе «төрт минут 33 секунд үнсіздік» деп аталатын бұл композицияға қатысты Кейдж орындалу кезінде естілетін қоршаған ортаның дыбыстары да композицияның бір бөлігі екенін айтады. Бұл музыкадағы гармония мен мелодияның дәстүрлі элементтеріне қайшы келеді, сондықтан көптеген музыка зерттеушілері 4'33" туындысын шулы музыканың бастауы деп санайды, ал кейбіреулері оны дадаизм өнерімен салыстырады. 4'33" музыкалық беймәлімдік идеясын да бейнелейді, себебі үнсіздік жеке адамның түсіндіруіне байланысты; осылайша, Лакандық теория бойынша, адамдар өздерінің айналасын және өзін зерттеуге итермеленеді. 4'33" модернистік музыкаға үлкен әсер етті, шулы музыка және үнсіз музыка жанрларын дамытып, олар бүгінгі күнге дейін даулы болғанымен, көптеген қазіргі заманғы музыканттар арасында кең таралған. Кейдж үнсіз композиция идеясын екі кейінгі нұсқасында: 0'00" (1962) және One3 (1989) қайта қарастырды. 1982 жылғы сұхбатында және басқа да көптеген жағдайларда ол 4′33″ өзінің ең маңызды туындысы екенін мәлімдеді.

1952 modernist composition by John Cage

4′33″ is a modernist composition by American experimental composer John Cage. It was composed in 1952 for any instrument or combination of instruments; the score instructs performers not to play their instruments throughout the three movements. It is divided into three movements, lasting 30 seconds, two minutes and 23 seconds, and one minute and 40 seconds, respectively, although Cage later stated that the movements' durations can be determined by the musician. As indicated by the title, the composition lasts four minutes and 33 seconds and is marked by a period of silence, although ambient sounds contribute to the performance. 4'33" was conceived around 1947–48, while Cage was working on the piano cycle Sonatas and Interludes. Many prior musical pieces were largely composed of silence, and silence played a notable role in his prior work, including Sonatas and Interludes. His studies on Zen Buddhism during the late 1940s about chance music led him to acknowledge the value of silence in providing an opportunity to reflect on one's surroundings and psyche. Recent developments in contemporary art also bolstered Cage's understanding on silence, which he increasingly began to perceive as impossible after Rauschenberg's White Painting was first displayed. 4'33" premiered in 1952 and was met with shock and widespread controversy; many musicologists revisited the very definition of music and questioned whether Cage's work qualified as such. In fact, Cage intended 4'33" to be experimental—to test the audience's attitude to silence and prove that any auditory experience may constitute music, seeing that absolute silence cannot exist. Whilst frequently labelled as four minutes and thirty three seconds of silence, Cage maintains that the ambient noises heard during the performance contribute to the composition. Since this counters the conventional involvement of harmony and melody in music, many musicologists consider 4'33" to be the birth of noise music, and some have likened it to Dadaist art. 4'33" also embodies the idea of musical indeterminacy, as the silence is subject to the individual's interpretation; thereby, one is encouraged to explore their surroundings and themselves, as stipulated by Lacanianism. 4'33" greatly influenced modernist music, furthering the genres of noise music and silent music, which—whilst still controversial to this day—reverberate among many contemporary musicians. Cage re explored the idea of silent composition in two later renditions: 0'00" (1962) and One3 (1989). In a 1982 interview, and on numerous other occasions, he stated that 4′33″ was his most important work.

Тұжырымдама

Кейдж тұңғыш рет толығымен үнсіздіктен тұратын шығарма туралы идеяны 1947 (немесе 1948) жылы Вассар колледжінде өткен «Композитордың жаңғырығы» атты дәріс барысында айтты. Осы кезде ол фортепианоға арналған сонаталар мен интерлюдиялар циклін жасап жатқан еді. Кейдж тыңдаушыларға өзінің «бірнеше жаңа ниеті» бар екенін айтты, соның бірі:

үзіліссіз тыныштықтан тұратын шығарманы құрастыру және оны Muzak Co. компаниясына сату. Ол үш-төрт жарым минутқа созылуы керек – бұл «қапталған» музыканың стандартты ұзындығы. Шығарманың атауы «Үнсіз тілек» болады. Ол гүлдің түсі, пішіні және хош иісі сияқты әсерлі бір идеямен басталады. Соңы сезімталдық шегіне жақындап, көрінуден жайласады. Бұған дейін үнсіздік Кейдждің 4′33″ шығармасына дейін жазылған бірнеше туындыларында маңызды рөл атқарған. Кейдж 22 жасында жазған «Екі флейтаға дуэт» (1934) үнсіздікпен ашылады, ал үнсіздік сонаталар мен интерлюдиялардың (1946–48), «Музыкалық өзгерістер» (1951) және «Екі пастораль» (1951) шығармаларында маңызды құрылымдық элемент болды. Дайын фортепиано мен оркестрге арналған концерт (1951) ұзақ үнсіздікпен аяқталады, ал 4′33″ шығармасына бірнеше ай бұрын жазылған фортепианолық шығармасы «Күту» (1952) бір ғана қысқа остинато үлгісімен шектесетін ұзақ үнсіздіктерден тұрады. Сонымен қатар, «Жасы он сегіз жастағы әйелдің керемет жесірі» (1942) және «Гүл» (1950) әндерінде Кейдж пианисті жабық аспапта ойнауға шақырады, мұны үнсіздіктің метафорасы ретінде қарастыруға болады. Дегенмен, идея туған кезде Кейдж толыққанды үнсіз шығарма түсініксіз болады деп ойлады және оны жазуға құлшынбады: «Мен оның оңай жасалған нәрсе немесе әзіл сияқты көрінгісі келмеді. Мен оны шын ниетпен айтқым келді және онымен өмір сүре алғым келді». Суретші Альфред Лесли 1940 жылдардың соңында Нью-Йорк университетінің 35-студиясына келгенде Кейдждің терезенің алдында «бір минут үнсіздік туралы» сөйлегенін еске алады.

Алдын ала өнімдер

Кейдж үнсіз музыканың ізашары болғанымен, оны алғаш құраған адам емес еді. Басқалар, әсіресе ХХ ғасырдың бірінші жартысында, осыған қатысты жұмыстар жариялаған, бұл Кейджге әсер еткен болуы мүмкін. 1907 жылы Ферруччо Бусони музыкадағы атоналдылық пен үнсіздіктің маңыздылығын атап өтті: text=Қазіргі музыкалық өнерде оның түпкілікті мәніне ең жақын келетін нәрсе – пауза мен фермата. Көрнекті орындаушылар мен импровизаторлар осы экспрессивті құралды қалай тиімді пайдалану керектігін жақсы біледі. Екі бөлім арасындағы қызықты үнсіздік – осы ортадағы музыканың өзі – нақты, бірақ икемді емес дыбыстан гөрі күшті әсер етеді. Мысалы, Альфонс Аллайдың 24 бос тактіден тұратын «Соңынан қайтыс болған саңырау адамның жерлеу маршы» (1897) (француз тілінде: Marche funèbre composée pour les funérailles d'un grand homme sourd) – осыған бір мысал. Аллэйс өзінің композитор әріптесі Эрик Сатидің досы болды, ал Кейдж соңғысына қызығушылық танытқандықтан, бұл марш оны «4’33» шығармасын жазуға ынталандырған болуы мүмкін, бірақ ол кейін сол кезде Аллэйстің туындыларынан хабарсыз болғанын жазды. Кейдждің алдында ХХ ғасырда жазылған үнсіз композициялардың қатарында Эрвин Шульхоффтың «Fünf Pittoresken» (1919) шығармасының «In futurum» бөлімі бар, ол тек үнсіздіктерден тұрады. 1947 жылы джаз музыканты Дейв Таф «квартет ең озық музыканы орындайды» деген пьеса жазып жатқанын айтты. Ол толығымен үнсіздіктен құралған. Кенеттен, альтшы ашуланып, секіріп тұрып, бірінші скрипканың алдында ілбиді. «Дөңгелек, соңғы тактіді дұрыс ойнамадың!» деп айғайлайды ол.

Дзен буддизмі

1940 жылдардың соңынан бастап Кейдж Дзен буддизмін зерттеді, әсіресе жапон ғалымы Дайсец Судзуки арқылы, ол осы саланы Батыс әлеміне таныстырды. Осыған байланысты ол үнсіздіктегі дыбыстарды "кедергісіздік пен өзара байланыс" ұғымдарымен байланыстырды. 1951-1952 жылдардағы лекциясында ол кедергісіздікті "барлық кеңістіктегі әрбір нәрсе мен әрбір адам орталықта екенін көру" деп, ал өзара байланысты "орталықтағы [заттар мен адамдар] әрқайсысы кез келген уақытта немесе қандай кеңістікте болмасын, әрқайсысы барлық бағытта қозғалып, бірін-бірі тегіп, біріне еніп отырады" деген көзқарас деп түсіндірді, соңында "барлық уақытта және кеңістіктегі әрбір нәрсе, барлық уақытта және кеңістіктегі әрбір нәрсеге байланысты" деген қорытындыға келді. Кейдж дыбыстар кедергісіздік күйінде бар деп сенді, себебі олардың әрқайсысы бір-біріне кедергі келтірмейді, өйткені үнсіздік оларды оқшаулап тұрады, бірақ сонымен қатар олар бір-бірімен өзара байланысады, өйткені олар бірге жұмыс істейді және үнсіздікпен "өзара әрекеттеседі". Сондықтан ол музыканың дыбыс пен үнсіздіктің арасындағы өзгеріс екенін ойлады, әсіресе Гарвард университетінің эхолық камерасына барғаннан кейін. Ол үнсіздікті музыканың ажырамас бөлігі ретінде көре бастады, себебі ол дыбыстардың өмірге келуіне, бір-бірімен байланысуына мүмкіндік береді. Композициядағы үнсіздіктің үстемдігі адамның санасы мен айналасындағы орта туралы ойларға мүмкіндік берді, бұл Дзеннің медитациялық музыкаға баса назар аударуын көрсетеді, ол сананы тыныштандыру құралы ретінде қарастырылады. 1951 жылы Кейдж Дайын пианино мен камералық оркестрге арналған концерт шығарды, оны өзара байланыс тұжырымдамасының бейнесі ретінде қарастыруға болады.

Шақырлық музыка

Кейдж сонымен қатар, кездейсоқ музыка тұжырымын зерттеді – мелодиялық құрылымы немесе реттелген нотациясы жоқ композиция. Аталған дайын фортепианоға арналған концерт ежелгі қытай мәтіні «И Цзин» (I Ching) ішінде ұсынылған идеяларды пайдаланады.

Эхоалубомиялық камераға бару

1951 жылы Кейдж Гарвард университетінің эхосыз камерасына барды. Кейдж бұл камераға кіргенде үнсіздік еститінін күткен, бірақ кейін былай деп жазды: "Мен екі дыбыс естідім, бірі жоғары, екіншісі төмен. Мен оларды бас инженерге айтқанда, ол маған жоғары дыбыстың – менің жүйке жүйемнің жұмыс істеуі, ал төмен дыбыстың – қан айналысы екенін түсіндірді". Кейдж толық үнсіздік күткен жерде дыбыс естіді. "Мен өлгенше дыбыстар болады. Мен өлгеннен кейін де олар жалғаса береді. Музыканың болашағы үшін уайымдаудың қажеті жоқ". Ол үнсіздіктің мүмкін еместігін түсінген соң 4′33″ шығармасын жазды.

Ақ бояу

Бұл шығармаға тағы бір ықпал көркем өнер саласынан келді. Кальвин Томкинс мынадай пікір білдірді: "Вудсток көрермендері бұл туындыны әзіл немесе қарапайымдық деп қабылдады, және осыдан бері оны тыңдаған немесе оның жайлы естіген көптеген адамдардың пікірі де осылай болды. Кейбір тыңдаушылар тіпті оны тыңдап жатқандарын да сезбеді".

Жалпы қабылдау

Музыкалық сыншы Кайл Ганн бұл туындыны "қашан да жазылған ең дұрыс түсінілмеген музыкалық шығармалардың бірі, бірақ кейде авангардтың ең жақсы түсінілгені" деп атады. Ол 4′33″ әзіл немесе алдау екендігі туралы пікірді жоққа шығарды, Дада теориясы мен театрдың қандай да бір дәрежеде негізделгендігін жазды және оның пікірінше, бұл композиция – "ой эксперименті". Ол 4′33″ -тың "Зен тәжірибесі" екендігі туралы идея "ең құнарлы ұсыныс болуы мүмкін" деген қорытындыға келді.

Талдау

Композиция – модернистік қозғалысқа жасалған маңызды үлес және шу музыкасын жанр ретінде ресми түрде қалыптастырды. Шу музыкасы музыкадағы үйлесімнің дәстүрлі көзқарасына қарсы келеді, музыка жасау процесінде кездейсоқ дыбыс үлгілерін – «шуды» пайдаланады, бұл музыка процесінің «қалдықтары» болып табылады. Пол Хегарти былай деп жазады: «4'33-тегі пианисттің үндемеуі – тыңдаушылардың дәстүрлі үндемеуі ретінде түсіндірілуі мүмкін, осылайша олар ойналып жатқан музыканы бағалай алады. Музыканың өзі құрбандыққа шалынады, әлемнің музыкасына құрбандыққа шалынады». Ол үш бөлімнен тұрады. Осылайша, тіпті орындалу алдында, туындының қабылдануы концерттің әлеуметтік жағдайымен алдын ала анықталады. Сонымен қатар, көрермендердің мінез-құлқы концерт залының ережелерімен шектеледі; олар тыныш отырып, 4′33″ бойындағы қоршаған шуды тыңдайды. Концерт залының тәртібі болмаса, үлкен топты шамамен бес минут бойы қоршаған ортаның шуын тыңдату қиын. 4′33″ туралы екінші мәселе – ұзақтығы. Кейджтің сөзіне сүйенсек, ұзақтық – барлық музыканың негізгі құрылыс блогы. Бұл айырмашылықтың себебі – ұзақтық үнсіздік пен дыбыс екеуінің ортақ қасиеті екендігінде. Нәтижесінде, кез келген музыкалық туындының негізгі құрылымы «уақыт бөшкелерінің» ұйымдастырылған тізбегінен тұрады. Олар дыбыстармен, үнсіздікпен немесе шумен толтырылуы мүмкін, мұндай элементтердің ешқайсысы толықтыру үшін міндетті емес. Өзінің ұстазы Шёнбергтің рухымен, Кейдж үнсіздік пен шуды босатып, оларды өзінің музыкалық композициясының қабылданатын немесе тіпті маңызды бөлігіне айналдырды. 4′33″ осы тұжырымдаманың радикалды және шектен тыс мысалы болып табылады, егер уақыт бөшкелері музыкалық композицияның жалғыз қажетті бөлігі болса, онда композиторды оларды қасақана дыбыстарсыз толтыруға не кедергі жасайды? Кейдждің 4′33″-інде көрермендер орындаушыдан ешқандай дайын дыбыстарды естімегендіктен, алданып қалғандай сезінді. Дегенмен, 4′33″-те көрермендер туындының музыкалық материалының көп бөлігін құрады. Туынды тек қоршаған ортаның шуынан тұратындықтан, көрермендердің мінез-құлқы, олардың сыбырлары мен қозғалыстары жоғарыда аталған уақыт бөшкелерін толтыратын маңызды элементтер болып табылады. Ең бастысы, 4'33" – шын мәнінде, композиция емес, тәжірибе – музыканың өзінің мәнін сұраққа салуға бағытталған. Кейдж «үнсіздік – нағыз нота» және «композитор қаламайтын барлық дыбыстарды енді осылай белгілеймін» деп сенді. Ол музыкалық процестің бағытын кездейсоқ жағдайларға қалдырып, туындыны сипаттайтын қоршаған ортаның шуын мұқият бақылауға шақырып, қағаз бетінде қол жеткізе алатын нәрседен тысқары шығуға ұмтылды. Ол сондай-ақ, бұл өнерлік функциясы жоқ заттардан өнер жасау арқылы Дюшам стиліндегі табылған затқа ұқсайды, өйткені үнсіздік көбінесе музыканың қарама-қарсысы ретінде қарастырылады. Шындығында, Кейдждің композициясы «анти-өнер» объектілерін өнерге (музыкаға) енгізуі, оның түсініксіз сипаты және статус-квоға ашық қарсылығы себепті Дадаизм қозғалысына ұқсас.

The composition is an indispensable contribution to the Modernist movement and formalized noise music as a genre. Noise music is seen as the anathema to the traditional view of harmony in music, exploiting random sound patterns 'noise' in the process of making music—the "detritus of the music process". Paul Hegarty notes that: "The silence of the pianist in 4'33" can be understood as the traditional silence of the audience so that it can appreciate the music being played. Music itself is sacrificed, sacrificed to the musicality of the world". It is made of three movements. Thus, even before the performance, the reception of the work is already predetermined by the social setup of the concert. Furthermore, the audience's behavior is limited by the rules and regulation of the concert hall; they will quietly sit and listen to 4′33″ of ambient noise. It is not easy to get a large group of people to listen to ambient noise for nearly five minutes, unless they are regulated by the concert hall etiquette. The second point made by 4′33″ concerns duration. According to Cage, duration is the essential building block of all of music. This distinction is motivated by the fact that duration is the only element shared by both silence and sound. As a result, the underlying structure of any musical piece consists of an organized sequence of "time buckets". They could be filled with either sounds, silence or noise; where neither of these elements is absolutely necessary for completeness. In the spirit of his teacher Schoenberg, Cage managed to emancipate the silence and the noise to make it an acceptable or, perhaps, even an integral part of his music composition. 4′33″ serves as a radical and extreme illustration of this concept, asking that if the time buckets are the only necessary parts of the musical composition, then what stops the composer from filling them with no intentional sounds? In Cage's 4′33″, the audience felt cheated by having to listen to no composed sounds from the performer. Nevertheless, in 4′33″ the audience contributed the bulk of the musical material of the piece. Since the piece consists of exclusively ambient noise, the audience's behavior, their whispers and movements, are essential elements that fill the above mentioned time buckets. Above all, 4'33"—in fact, more of an experiment than a composition—is intended to question the very notion of music. Cage believed that "silence is a real note" and "will henceforth designate all the sounds not wanted by the composer". He had the ambition to go beyond what is achievable on a piece of paper by leaving the musical process to chance, inviting the audience to closely monitor the ambient noises characterizing the piece. He also notes that it resembles a Duchamp style found object, due to the fact that it creates art from objects that do not serve an artistic function, as silence is often associated with the opposite of music. In fact, Cage's composition draws parallels to the Dadaist movement due to the involvement of 'anti art' objects into art (music), its apparent nonsensical nature, and blatant defiance of the status quo.

Тыныштық

Шындығында, Кейдж композициясын сипаттайтын қабылданатын үнсіздік бұл шын мәнінде "үнсіздік" емес, көрермендер мен ортаның тудырған қоршаған дыбыстарының араласуы. Оның ойынша, қандай да бір деңгейде дыбыс бар кез келген есту тәжірибесі музыка деп есептелуі мүмкін, осылайша оны жиі "төрт минут отыз үш секунд үнсіздік" деп атауға қарсы тұрады.

Психологиялық әсері

Лакандық тәсіл 4'33" шығармасына терең психологиялық байланысты білдіреді, себебі адам өз қоршаған ортасы мен жан-дүниесі туралы ойлауға шақырылады. 2013 жылғы TED сөз сөйлеуінде психолог Пол Блум 4′33″-ті бір нәрсенің бастауын білу, оған қатысты пікірді қалыптастыруға қалай әсер ететінін көрсету үшін мысал ретінде келтірді. Осы жағдайда, Кейдждің композициясындағы бес минуттық үнсіздік, кітапханадағы сияқты, қарапайым бес минуттық үнсіздіктен өзгеше деп санауға болады, өйткені олар осы үнсіздіктің қайдан екенін біледі; сондықтан олар 4'33-ті тыңдау үшін ақы төлеуге құштар болуы мүмкін, тіпті ол қарапайым бес минуттық үнсіздіктен ешқандай айырмасы болмаса да.

Сюрреалистік автоматтылық

Кейбір музыка зерттеушілері 4′33″ шығармасын сюрреалистік автоматизмнің мысалы деп санайды. Романтизм дәуірінен бері композиторлар кез келген әлеуметтік байланыстардан ажырап, уақыт пен кеңістік шеңберінен тыс музыка тудыруға ұмтылып келді. Автоматизмде композиторлар мен суретшілер туынды жасау кезінде өздерінің қатысын жоюға тырысады, себебі жеке өзін-өзі көрсету әрқашан әлеуметтік нормалардың (адам, оның ішінде музыкант, туған сәттен бастап қабылдайтын) өнерге енуін қамтиды деп есептейді. Осыдан, тыңдаушының өнер шындығын сезінуі үшін музыкантты оның туындысынан бөліп қарау қажет. 4′33″ шығармасында композитор өзінің жұмысына ешқандай ықпал етпейді, өйткені Кейдж көрермендер еститін қоршаған ортаның дыбыстарын бақылай алмайды. Сондықтан, композиция автоматты болып табылады, себебі музыканттың тыңдаушы оны қалай түсінетініне ешқандай қатысы жоқ.

Белгісіздігі

Музыкалық беймәлімдіктің алғашқы дамытушысы Кейдж оны "бір шығарманың мазмұнына қарай әртүрлі орындалу мүмкіндігі" деп анықтады.

Есептің

Музыканың бірнеше нұсқасы бар, бірақ әртүрлі нұсқалардағы жеке бөлімдердің ұзақтығында кейбір қарама-қайшылықтар бар. Осы қарама-қайшылықтың себептері қазірге дейін анықталған жоқ. Көшірмеде 4'33" кез келген аспап немесе аспаптар тобы үшін орындалуы мүмкін екені көрсетілген. Темп туралы ақпарат ретінде, 4/4 такт өлшемімен скрипка кілті келтірілген, әр сөйлемнің басында рим цифрлары және масштаб көрсеткіші: '60 [төрттен бір] = 1/2 дюйм'. Әр сөйлемнің соңында әр бөлімнің минуттар мен секундтардағы ұзақтығы туралы мәліметтер берілген: 'I = 30 секунд', 'II = 2 минут 23 секунд' және 'III = 1 минут 40 секунд'. Тюдор былай деді: "Орындау кезінде нота тіркелімін оқу маңызды, сондықтан осы беттерді пайдалану керек. Сондықтан күтіп, содан кейін бетті аудару керек. Бұл өте түзу сызықты сияқты көрінеді, бірақ соңында бұл маңызды болып шығады".

Кремен қолжазбасы

Кремен қолжазбасы (1953) графикалық, кеңістік-уақыт нотациясымен жазылған – Кэйдж оны «пропорционалдық нотация» деп атады – және американдық суретші Ирвин Кременге арналған. Туындылар ұзын тік сызықтар арасындағы кеңістік ретінде бейнеленген; 60 темпі көрсетілген, әр бөлімнің соңында уақыт минуттар мен секундтарда берілген. 4-бетте «1 БЕТ = 7 ДЮЙМ = 56» деген жазу бар. Көшірмесі шығарылған Вудсток қолжазбасына да осы нұсқаулар, уақыт және белгілер қолданылады.

Бірінші Tacet басылымы

Сонымен аталатын Бірінші Тачет басылымы (немесе Теңдестірілген Тачет басылымы) (1960) – терілген ноталар жинағы, бастапқыда Edition Peters баспасында EP No. 6777 ретінде жарық көрген. Бастапқы екі қолжазбадан өзгеше, Кейдж премьерада бөлімдерді келесі ұзақтықта ұйымдастырғанын айтады: 33 секунд, 2 минут 40 секунд және 1 минут 20 секунд, сондай-ақ олардың ұзақтығы "кездейсоқ орындау" арқылы анықталуы тиіс деп қосады.

Екінші Tacet басылымы

Тасеттің екінші басылымы (немесе Каллиграфиялық Тасет басылымы) (1986) бірінші басылыммен бірдей, тек ол Кейдждің қолжазымымен басылған, ал түсіндірме жазбасында Кремен қолжазбасы еске алынады. Ол сондай-ақ EP No. 6777 ретінде жіктеледі (яғни, бірінші Тасет басылымымен бірдей каталог нөміріне ие). Алғашқы орындауда Кейдж осы сөйлемді жазуға тура келді. Екінші орындауда нұсқауларға төрт қосымша талап қосылды: "орындаушы іс-қимылдың кез келген үзілісіне рұқсат беруі керек, іс-қимыл басқаларға деген міндеттемелерді орындауы керек, бір іс-қимыл бір орындауда бір рекеден артық қолданылмауы керек және бұл музыкалық шығарманың орындалуы болмауы керек".

Бір 3

1989 жылдың соңында, қайтыс болудан үш жыл бұрын, Кейдж 4′33″ идеясын тағы бір рет қарастырды. Ол One3 шығармасын жазды, оның толық атауы One3 = 4′33″ (0′00″) + [G Clef]. Барлық нөмірленген шығармаларындағыдай, "Бір" дегені – қажетті орындаушылар саны. Партитурада орындаушыға концерт залында дыбыс жүйесін құруға нұсқау беріледі, осылайша "бүкіл зал кері байланысқа жақын болсын, бірақ кері байланыс болмасын". Шығарманың мазмұны – залдың және тыңдаушылардың электронды түрде күшейтілген дыбысы.

Плагиат

2002 жылдың шілдесінде Кейдждің мұрагерлері британдық әнші-күйші Майк Баттты «A One Minute Silence» («бір минуттық үнсіздік») «әні» үшін плагиат жасады деп сотқа берді – сөзбе-сөз, бір минут үнсіздік. The Planets тобын қолдау мақсатында, ол 2002 жылдың ақпан айында шыққан «Classical Graffiti» альбомына «Batt/Cage» авторлығымен бір минуттық үзіліс енгізді, бұл композиторға деген құрмет деп есептелді. Кейін Механикалық авторлық құқықтарды қорғау қоғамы оны «Кейдждің [4'33"] үнсіздігін ұрлағандығы үшін» сотқа берді. 2002 жылдың қыркүйегінде композитордың мұрагерлерімен соттан тыс келісімге келіп, бес таңбалы сомада өтемақы төледі. Алайда, 2010 жылдың желтоқсанында Батт бұл заңдық даудың жарнамалық трюк болғанын және ол Джон Кейдж қорына бар болғаны 1000 фунт стерлинг көмектескенін мойындады. Оның мақсаты – «X-фактордың» жетінші маусымының жеңімпазы Мэтт Крейдлдің Ұлыбритания ырғақты тізімінде бірінші орынға шығуына және Рождестводағы ең танымал ән болуына жол бермеу болған. Бұл науқанға түрткі болған оқиға бір жыл бұрын болған, ағылшын радио ди-джейі Джон Мортер мен оның әйелі Трейси Facebook парақшасын құрып, адамдарды Рождествоға дейін бір аптада Rage Against the Machine тобының «Killing in the Name» әнін сатып алып, оны Рождестводағы ең танымал ән етуге шақырған. Сондықтан 4'33" науқаны «Cage Against the Machine» деп аталды. Facebook парақшасын жасаушылар бірінші орынға шығу арқылы Кейдждің шығармасын насияттауды және «25 желтоқсанды «тыныш түн» етуді» көздеді. Бұл науқанға бірнеше мәшһүр адамдар қолдау көрсетті. Бұл туралы алғаш рет ғылым жазушысы Бен Голдакер өзінің Twitter парақшасында айтқаннан кейін кеңінен танылды. Сол жылы көптеген ұқсас науқандар өткізілсе де, The Guardian газетінің журналисі Том Юинг «Cage Against the Machine» науқанын «[бірінші орынға жету мүмкіндігі бар] жалғыз күш» деп бағалады. XFM ди-джейі Эдди Темпл Моррис және The Guardian газетінің журналисі Люк Бэйнбридж де қолдау білдірді. Ақырында, 4'33" әнінің орындалуы бірінші орынға жетпеді, тізімде 21-орынға ғана ие болды, ал «X-фактордың» жеңімпазы 2010 жылғы Рождестводағы ең танымал ән атанды.

In July 2002, Cage's heirs sued British singer songwriter Mike Batt for plagiarism for the 'song' "A One Minute Silence": literally, a minute of silence. To support his crossover ensemble The Planets, he inserted a one minute pause in their February 2002 album "Classical Graffiti" under the authorship 'Batt/Cage'—supposedly to honor the composer. He was then sued by the Mechanical Copyright Protection Society for "plagiarizing Cage's silence [4'33"]. He eventually reached an out of court settlement with the composer's heirs in September 2002 and paid an undisclosed six figure compensation. However, in December 2010, Batt admitted that the alleged legal dispute was a publicity stunt and that he had actually only made a donation of £1,000 to the John Cage Foundation. in the hope that it would prevent the winner of the seventh series of The X Factor, Matt Cradle, from topping the UK Singles Chart and becoming the Christmas number one. The page was inspired by a similar campaign the year prior, in which a Facebook page set up by English radio DJ Jon Morter and his then wife Tracey, prompting people to buy Rage Against the Machine's "Killing in the Name" in the week before Christmas 2009 to make it the Christmas number one. Hence, the 4'33" campaign was dubbed 'Cage Against the Machine'. The creators of the Facebook page hoped that reaching number one would promote Cage's composition and "make December 25 'a silent night'." The campaign received support from several celebrities. It first came into prominence after science writer Ben Goldacre mentioned it on his Twitter profile. Despite many similar campaigns occurring that year, The Guardian journalist Tom Ewing considered 'Cage Against the Machine' "the only effort this year with a hope of [reaching number one]". XFM DJ Eddy Temple Morris and The Guardian journalist Luke Bainbridge also voiced their support. Ultimately, the rendition of 4'33" failed to reach number one, only peaking at number 21 on the charts; the winning song of X Factor instead became Christmas number one of 2010.

Белгілі орындаушылар мен жазбалар

Оның ерекше авангардтық стиліне байланысты көптеген музыканттар мен топтар 4'33" орындады, оның ізі бірнеше шығармаларда, мысалы, альбомдарда кездеседі. Фрэнк Заппа 1993 жылы Koch Entertainment шығарған «A Chance Operation: The John Cage Tribute» альбомының бір бөлігі ретінде композицияның нұсқасын жазды. 4′33″-тің бірнеше орындалуы, соның ішінде «New Waver» жобасының «техно ремиксі» Австралияның ABC Classic FM радиостанциясында Кейдждің туындыларына «дыбыстық жауаптарды» зерттейтін бағдарлама аясында көрсетілді. Осы «жауаптардың» тағы бірі – швед электрондық тобы Covenant-тің 2000 жылғы «United States of Mind» альбомының бір бөлігі ретінде жазған «You Can Make Your Own Music» атты нұсқасы. 2004 жылдың 16 қаңтарында Лондондағы Барбикан орталығында BBC симфониялық оркестрі Лоуренс Фостердің дирижерлігімен Ұлыбританияда алғаш рет оркестрлік орындауын жасады. Бұл орындау BBC Radio 3 арнасында тікелей эфирде көрсетілді, бірақ арна алдына ерекше қиындық туды: оның авариялық жүйесі – «өлі ауа» деп есептелетін үнсіздік кезінде автоматты түрде қосылып, бөлек музыка ойнатып, хабар таратуды үзіп тастады, сондықтан оны сөндіруге тура келді. Сол күні The Guardian газетінің қызметкерлері осы туындының пародийлық нұсқасын жазды. 2010 жылдың 5 желтоқсанында 4′33″-тің халықаралық бірдей уақыттағы орындалуы 200 орындаушының – әуесқой және кәсіби музыканттардың, суретшілердің қатысуымен өтті. Боб Дикинсоннің тікелей бейне байланыс арқылы дирижерлік еткен әлемдік оркестр «Cage Against The Machine» науқанына қолдау көрсету мақсатында 4′33″ орындады, осы науқанның мақсаты – Ұлыбританиялық синглдер тізіміндегі 2010 жылғы Рождестволық бірінші орынды жеңіп алу еді. 2015 жылдың 17 қарашасында Стивен Колбертпен кешкі шоу телеарнасы мысықтың орындауындағы бейнероликті жүктеді, бұл музыканттың адам болуы міндетті емес екенін көрсетті. 2019 жылдың мамырында Mute Records «STUMM433» атты жинақ шығарды, онда Laibach, Depeche Mode, Cabaret Voltaire, Einstürzende Neubauten, Goldfrapp, Moby, Erasure сияқты жазбалар компаниясымен ынтымақтастық еткен 50-ден астам артистің 4′33″ интерпретациялары жиналған. 2020 жылдың 31 қазанында Берлин филармониясы үкіметтік шектеулерге байланысты COVID-19 карантиніне дейін өткізген соңғы концертін Кирилл Петренконың дирижерлігімен аяқтады, бұл «мәдени институттардың жабылуынан кейін суретшілердің қиын жағдайына назар аудару» мақсатында жасалды.

Due to its unique avant garde style, many musicians and groups have performed 4'33", featuring in several works such as albums. Frank Zappa recorded a version of the composition as part of the collaborative album A Chance Operation: The John Cage Tribute, released by Koch Entertainment in 1993. Several performances of 4′33″ including a 'techno remix' of the New Waver project were broadcast on Australian radio station ABC Classic FM, as part of a program exploring "sonic responses" to Cage's work. Another of these 'responses' was the rendition named 'You Can Make Your Own Music', recorded by the Swedish electronic band Covenant as part of their 2000 album United States of Mind. On January 16, 2004, at the Barbican Centre in London, the BBC Symphony Orchestra gave the United Kingdom's first orchestral performance of this work, conducted by Lawrence Foster. The performance was broadcast live on BBC Radio 3, and the station faced a unique problem; its emergency system—automatically switching on and playing separate music in a period of perceived silence 'dead air'—interrupted the broadcast, and had to be switched off. On the same day, a tongue in cheek version was recorded by the staff of The Guardian. On December 5, 2010, an international simultaneous performance of 4′33″ took place among 200 performers, amateur and professional musicians, and artists. The global orchestra, conducted live by Bob Dickinson, via video link, performed the piece in support of the 'Cage Against The Machine' campaign to bring 4′33″ to 2010 Christmas Number 1 in the UK Singles Chart. On November 17, 2015, the television program The Late Show with Stephen Colbert uploaded a video of the piece being performed by a cat, showing that its musician is not required to be human. In May 2019, Mute Records released a compilation box set entitled STUMM433 featuring interpretations of 4′33″ by more than 50 artists which had collaborated with the record label, including Laibach, Depeche Mode, Cabaret Voltaire, Einstürzende Neubauten, Goldfrapp, Moby, Erasure. On October 31, 2020, the Berlin Philharmonic closed their last concert before a government mandated COVID 19 related lockdown with a performance of the piece, conducted by Kirill Petrenko, "to draw attention to the plight of artists following the lockdown of cultural institutions".