Ұлыбритания парламенті шақыру қағазы және оның тарихы
Writ of summons
Ұлыбритания парламентінің жұмыс істеуіне қатысты маңызды құжат – шақыру қағазы. Парламент мүшелері осы қағазсыз отыра дауыс бере алмайды. Конституциялық ерекшеліктер.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Кіріспе
Шақыру қағазы – монархтың ресми түрде шығаратын құжаты, ол Біріккен Корольдіктің Вестминстер жүйесінде парламентте отыруға құқық береді. Әрбір жаңа парламент сайланғаннан кейін, парламентке қатысу құқығын растаған әрбір адамға шақыру қағазы жіберіледі. Осы қағазсыз олар парламентте отыруға немесе дауыс беруге құқылы емес. Көптеген елдерде парламенттің "мемлекет басшысының құралы" ретіндегі конституциялық негізі жоқ; керісінше, парламент Конституциядан тікелей туындайтын дербес құрылым деп есептеледі. Сәйкесінше, шақыру қағаздары қолданылмайды, бірақ парламент мүшелерінің өкілдігі сайлау комиссиясы, сайлау төрағасы немесе басқа да ұқсас органмен расталады.
A writ of summons is a formal document issued by the monarch that enables someone to sit in a Parliament under the United Kingdom's Westminster system. At the beginning of each new Parliament, each person who has established their right to attend Parliament is issued a writ of summons. Without the writ, they are unable to sit or vote in Parliament. In most countries, the constitutional logic of a Parliament as a "creature of the Head of State" does not exist; instead, the Parliament is considered to have an independent existence in its own right springing directly from the Constitution. Accordingly, there are no writs of summons, although members of Parliament have their memberships certified by an Election commission, returning officer or other similar body.
Тарих
Шақыру қағаздары әдетте бірдей нысанды ұстанады, оның мәні ғасырлар бойы көбінесе өзгермеген. «Шақыру» және «сотқа шақыру» сөздері қағаздаң өзінде кездеспейді. Қағазда қосымша мәтіндер болуы мүмкін. Мысалы, 1264-5 жылы. Сол кезде Англияның Генрих III өзінің ақылды ұлы, Лорд Эдуард үшін алаңдады, өйткені ол биліктің әділ бөлісуі үшін құны төленген, және бұл 1265 жылғы 20 қаңтарда Лондонда өткен Парламент арқылы қол жеткізілді. 1295 жылға қарай, Англияның Эдуард I билігінде нысан өзгерді. Шындығында, сол Парламентке шақыру қағаздары «дамып келе жатқан органның сипаты мен функциясы туралы куәлік береді». Адрастау нысандары ерекше қызығушылық тудырады, себебі олар үш түрлі: епископқа, баронға немесе графтық немесе қалалық өкілге. Ал соңғыларына «Біз барондармен кеңесу және кездесу өткізуді ниеттеніп отырмыз» делінеді, сондықтан «сізден дереу сайлауды талап етеміз» деп хабарлайды. Егемендіктің білікті теңдестерге шақырудан бас тартуға құқығы жоқ екендігі белгілі бір прецедент ретінде қалыптасқан. 1626 жылы король Чарльз I Джон Дигбидің, Бристольдің 1-ші графының шақыру қағазын беруден бас тартуға бұйрық берді. Лорд Бристольдің мемлекетке опасыздық жасады деген айып тағылған, бірақ ол ешқашан сотқа берілген жоқ. Ол Лордтар палатасына шағымданды, ол жарамды теңеске сотқа шақырудан бас тартудың бұрын-соңды болмағандығын және егемендіктің дереу шақыру қағазын беруі керектігін шешті, және содан кейін ол берілді.
Writs of summons generally follow the same form, whose nature has changed but little over the centuries. The words "writ" and "summons" appear nowhere in the writ. Additional text may appear in the writ. For example, in the year 1264–5. At that time, Henry III of England was concerned for his first born, The Lord Edward because he had been ransomed for the more equitable distribution of power, which in the event was obtained by the Parliament holden at London on 20 January 1265. By 1295 now under Edward I of England the form had changed. In fact, the writs of summons to that Parliament "are evidence about the nature and function of the developing body." The forms of address are particularly curious as they number three in type: whether it was to a prelate, a baron or a representative of a shire or town. And the latter are informed that "Since we intend to have a consultation and meeting with the barons" now therefore "we strictly require you to cause to be elected without delay" various delegates of the lieux. It is established precedent that the sovereign may not deny writs of summons to qualified peers. In 1626, King Charles I ordered that the writ of summons of John Digby, 1st Earl of Bristol not be issued. Lord Bristol had been charged with treason but was never tried. He complained to the House of Lords, which resolved that the denial of a writ to an eligible peer was without precedent and that the sovereign should immediately issue a writ of summons, which did occur.