Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Жапон буддистік монахы (1141–1215)
фармацевтикалық компания
Japanese buddhist monk (1141–1215)
the pharmaceutical company
Мёан Эйсай/Ёсай (明菴栄西) – жапон буддистік діни қызметкері, Ринзай мектебінің негізін қалаушы, Дзен буддизмінің Линдзи мектебінің жапондық тармағы. Зен ұстазы болып сертификатталғаннан кейін, Эйсай 1191 жылы Жапонияға оралды, өзімен бірге Зен жазбаларын және жасыл шай тұқымдарын әкелді. Ол бірден Кюсюде Жапонияның алғашқы Зен ғибадатханасы – Шофуку-дзиді құрды. Эйсай жаңа дінді баяу таратуға кірісті, мұқият дипломатия арқылы Тендай мектебінің және императорлық сарайдың құрметін алуға тырысты. Тендай, Шингон және Таза Жер сияқты буддизмнің дәстүрлі мектептерінің кейде қарсылығына тап болған Эйсай, 1199 жылы Киотодан солтүстік-шығысқа, Камакураға кетті, онда сёгун және жаңадан өркендеген самурайлар класы оның ілімдерін ынтамен қабылдады. Ёритомоның жесірі Ходжо Масако оған Камакурадағы алғашқы Зен ғибадатханасы – Дзюфуку-дзиді салуға рұқсат берді. Эйсай 1202 жылы Киотода Кеннин-дзиді Ёритомоның ұлы, екінші Камакура сёгуны Минамото но Ёриие сыйлаған жерде құрды. Эйсай 1215 жылы 74 жасында қайтыс болды және Кеннин-дзи ғибадатханасының аумағына жерленді. Эйсайдың монастырлық тәртібіне енгізген дұға ету рәсімдері мен сутраларды оқу, Қытайдың Сун әулеті кезінде құрылған Тазалық ережелеріне дейін жетеді. Эйсайдың іс-әрекеттерінің жиі ескерілмейтін бір ерекшелігі – оның тұрақты эклектизмі. Ол Тендай монахының мәртебесінен ешқашан бас тартпады және өмірінің соңына дейін Тендайдың эзотерикалық тәжірибелерімен айналысып тұрды. Ол Ринзай тармағын Жапонияға жеткізгенімен, басқа мектептердің ілімімен араласпаған, ерекше жапондық Зенді құру кейінгі ұстаздардың еншісінде қалды. Оның белгілі шәкірттерінің бірі – Эйхэй Доген, ол өзі Қытайға сапар шегіп, Жапонияда Дзеннің Сото мектебін құру үшін оралды.
Myōan Eisai/Yōsai (明菴栄西) was a Japanese Buddhist priest, credited with founding the Rinzai school, the Japanese line of the Linji school of Zen Buddhism. After his certification as a Zen teacher, Eisai returned to Japan in 1191, bringing with him Zen scriptures and green tea seeds. He immediately founded the Shōfuku ji in Kyūshū, Japan's first Zen temple. Eisai set about slowly propagating the new faith, trying to gain the respect of both the Tendai school and the Imperial court through careful diplomacy. Faced with the sometimes violent opposition of traditional schools of Buddhism such as Tendai, Shingon and Pure Land, Eisai finally left Kyoto for the north east to Kamakura in 1199, where the shōgun and the newly ascendant warrior class enthusiastically welcomed his teachings. Hōjō Masako, Yoritomo's widow, allowed him to build Jufuku ji, the first Zen temple in Kamakura. Eisai founded Kennin ji in Kyoto in 1202 on land gifted to him by Yoritomo's son, the second Kamakura shōgun Minamoto no Yoriie. Eisai died in 1215 at the age of 74, and is buried in Kennin ji's temple grounds. The prayer rituals and recitation of sutras that Eisai integrated into his monastic routines can be traced back to the Rules of Purity established during the Chinese Song Dynasty. One feature of Eisai's activity not often noted is his continued eclecticism. He never renounced his status as a Tendai monk, and until the end of his life continued to engage in Tendai esoteric practices. Though he is credited with transmission of the Rinzai line to Japan, it remained for later teachers to establish a distinctly Japanese Zen free of admixture with the teachings of other schools. Among his notable disciples was Eihei Dōgen, who himself traveled to China and returned to found the Sōtō school of Zen in Japan.
Сәйдің жолы
Ейсай 1191 жылы екінші сапарынан Қытайдан жасыл шай тұқымдарын әкеліп, "喫茶養生記, Kissa Yōjōki" (ағылшын тілінде "Денсаулық үшін шай ішу") атты кітап жазды. Аңыз бойынша, ол тұқымдарды "Хизендегі Себуриямадағы Изигамибо бағында" отырғызған. Ейсай кітабынан өзге, шайды шогун Санетомоны емдеу үшін қолданғаны да көптің назарына ілікті. Осы емделу туралы Азума Кагамиде мына жазба бар:
Eisai is also credited with the beginning of the tea tradition in Japan, by bringing green tea seeds from China, back from his second trip in 1191, and writing the book 喫茶養生記, Kissa Yōjōki (in English, Drinking Tea for Health). Legend says that he planted the seeds "in the garden of the Ishigamibo at Seburiyama in Hizen". In addition to his book, Eisai also garnered attention from another act involving his tea; using it as treatment for shōgun Sanetomo. This is a record of his treatment from the Azuma Kagami:
"Шогунға сәлдей ауру тиді, түрлі қызметшілер оны емдеуге тырысты. Ауру аса ауыр емес, кешегі кеште шарапты артық ішуден туған еді. Бұл жағдайды білген дін қызметкері Йоджо ғибадатханасынан бір ыдыс шай әкеліп, оның жақсы дәрі екенін айтты. Ол сондай-ақ қызметшілерден шогунға шайдың пайдасы туралы жазбаны беруін өтінді, шогун оған қатты риза болды. Дің қызметкері Йоджо осы жазбаны медитациядан үзіліс жасағанда жазғанын мәлімдеді". Ейсай ең бастысы емдік қасиеттерге ден қойды, себебі сол кездегі көптеген адамдар әлемнің Дхарманың соңғы дәуірінде, яғни маппода екенін ойлады, ол құлдырау заманы деп есептелді. Ейсай Жапониядағы қақтығыстардың қатты кезеңінде өмір сүрді, сондықтан маппо оның шайды насихаттауында маңызды рөл атқарды, өйткені ол шайдың көптеген ауруларға ем екенін және адамдарға осы қиын уақыттан өтуге көмектесетініне сенді. "Кисса Йоджокиде" кіріспеден кейінгі мәтіннің басым бөлігі қытай ғылымының бес элементінің (жер, от, су, ағаш және металл) бес маңызды органмен (бауыр, өкпе, жүрек, селезен және бүйрек) және әрбір органға тән бес дәммен (қышқыл, ащы, тітіркендіргіш, тәтті және тұзды) үйлесімдігін қамтиды. Эйсай сол кездегі стандартты жапон тағамдарында барлық дәмдер жеткілікті мөлшерде болғанын, тек ащы дәм жетіспегенін, осының салдарынан жапондықтар көптеген жүрек ауруларына шалдыққандарын айтты. Ол өзінің жасыл шайының ащы дәмді қамтамасыз етуге және осылайша жүректі сауықтыруға қажет екенін мәлімдеді.
"The shōgun was taken a bit ill, and various attendants attempted to treat him. This was not so serious but was from overindulgence in wine the previous evening. The priest Yojo, who had come to perform incantations and learned the situation, brought a bowl of tea from his temple, saying it was good medicine. He also asked the attendants to give the shōgun a scroll of writings about the virtues of tea, and the shōgun was said to have been greatly pleased. Priest Yojo indicated he had written it recently during his breaks from meditation." Eisai was more focused on the medicinal aspects than anything else, and the main reason for this was the common conception of the time that the world was in mappō, the Latter age of the Dharma, which was considered by many to be a time of decline. Eisai lived through an era of heavy fighting in Japan, so mappō played a big role in his promotion of tea, as he thought it was a cure for many ailments and hence would help people get through this perceived difficult time. In Kissa Yōjōki, the beginning bulk of text after the prefaces concern the alignment of the five elements of Chinese science (earth, fire, water, wood, and metal) with five major organs (the liver, lungs, heart, spleen, and kidneys) and the respective five flavors that each major organ preferred (acidic, pungent, bitter, sweet, and salty). Eisai claimed that the standard Japanese fare of the time contained abundant amounts of each, except for the bitter flavor, which was the cause of the many heart diseases the Japanese suffered from. He asserted that his green tea was essential for providing the bitter flavor, and thereby keeping the heart healthy.
Елді қорғау үшін Дзенді насихаттау (Kōzen gokokuron 興禅護国論)
Жапониядағы Нара және Хэйан дәуірлерінде буддизм елді біріктіру құралы ретінде пайдаланылды. Эйсай елді қорғауда Дзен буддизмінің көмектесуі керек деп сенді. Ол бұрынғы буддизм мектептерін Жапонияның қиындықтарына себепкер деп есептеді. Осы кезеңде буддизмді біріктіру идеясын тарату үшін үш маңызды сутра қолданылды: Лотос сутрасы, Алтын Нұр сутрасы және Адамгершілік Патша сутрасы (Ниннокио). Эйсайдың танымал жазбасы – «Козен гококурон», яғни «Елді қорғау үшін Дзенді насихаттау» – «Буддизмді сақтау өз еліңді сақтаумен тығыз байланысты» деген Ниннокиодан күшті әсер алды. «Козен гококурон» бұрынғы буддизм мектептерін моральдық тұрғыдан түзету және Минамото әскери билеушілерін Дзен буддизмін мен Дзен үкіметін қолдауға көндіру мақсатымен жазылды. Бұл жазба Дзен идеалдарын насихаттап, буддизмді оның бастапқы моральдық қағидалары мен тәжірибелеріне қайтаруға бағытталған.
During the Nara and Heian periods in Japan, Buddhism was used as a tool to unify the country. Eisai was a firm believer that it should be Zen Buddhism to aid the protection of the country. He identified previously established schools of Buddhism as responsible for contributing to Japan's struggles. During this time, three major scriptures were used to promote this idea of a unified Buddhist Japan: the Lotus Sutra, Golden Light Sutra, and the Humane King Sutra (Ninnōkyō). Eisai's famous written piece, the Kōzen gokokuron or The Promotion of Zen for the Protection of the Country, was heavily influenced by the Ninno kyo which states “the preservation of Buddhism is inextricably bound to the preservation of their own country”. The Kōzen gokokuron was written with the intention to correct established schools of Buddhism by giving them examples of moral practice and to convince the Minamoto military rulers to support Zen Buddhism and a Zen government. The writing promotes the Zen ideals to bring Buddhism back to its morals and practices.