Кіріспе
Англия шіркеуінің Жоғарғы басқарушысы ретінде монархқа адалдық ант беру Англия Корольдігінде немесе оның бағынышты Ирландия Корольдігінде мемлекеттік немесе шіркеу қызметіне тағайындалған кез келген адамнан монархқа, шіркеудің Жоғарғы басқарушысы ретінде адалдық ант беруді талап етті. Олай етпеген жағдайда, мемлекетке опасыздық жасады деп есептелді. Адалдық антты бастапқыда Англия королі Генрих VIII 1534 жылғы Адалдық актісі арқылы енгізген, бірақ оның үлкен қызы, Англия королевасы Мэри I оны жойды, ал Генрихтің басқа қызы және Мэридің жарты әпкесі, Англия королевасы Елизавета I оны 1558 жылғы Адалдық актісі арқылы қайта орнатты. Кейіннен антқа парламент мүшелері (депутаттар) және университеттерде оқитын адамдар да қосылды. 1537 жылы Ирландия парламенті Ирландияның Жоғарлық билік туралы заңын қабылдап, Генрих VIII-ді Ирландия шіркеуінің жоғарғы басшысы етіп бекітті. Англиядағыдай, лауазымға кіру үшін тиісті Адалдық ант беру қажет болды. 1801 жылы Ұлыбритания мен Ирландияның Біріккен Корольдігінде сақталған ант, 1829 жылғы Рим католиктеріне жеңілдік беру туралы заңмен маңызды өзгерістер енгізілгенге дейін католиктерді парламентке кіруден тыйып отырды. Оксфорд университеті студенттерінен ант беру талабы 1854 жылғы Оксфорд университеті туралы заңға дейін алынып тасталған жоқ.
The Oath of Supremacy required any person taking public or church office in the Kingdom of England, or in its subordinate Kingdom of Ireland, to swear allegiance to the monarch as Supreme Governor of the Church. Failure to do so was to be treated as treasonable. The Oath of Supremacy was originally imposed by King Henry VIII of England through the Act of Supremacy 1534, but repealed by his elder daughter, Queen Mary I of England, and reinstated under Henry's other daughter and Mary's half sister, Queen Elizabeth I of England, under the Act of Supremacy 1558. The Oath was later extended to include Members of Parliament (MPs) and people studying at universities. In 1537, the Irish Supremacy Act was passed by the Parliament of Ireland, establishing Henry VIII as the supreme head of the Church of Ireland. As in England, a commensurate Oath of Supremacy was required for admission to offices. In 1801, retained by the United Kingdom of Great Britain and Ireland, the oath continued to bar Catholics from Parliament until substantially amended by the Roman Catholic Relief Act of 1829. The requirement to take the oath for Oxford University students was not removed until the Oxford University Act 1854.
1535 жылы басылған ант мәтіні
Мен, (аты), шын ниетіммен куәлік етемін және ар-ожданыммен мәлімдеймін, Патша Ұлылығы осы мемлекеттің және Оның Ұлылығының барлық басқа да иеліктері мен елдерінің жалғыз жоғары билеушісі, рухани және діни мәселелерде де, әкімшілік мәселелерде де солай. Ешқандай шетелдік князь, тұлға, дінбасы, мемлекет немесе билікті иеленуші, осы мемлекеттің ішінде ешқандай юрисдикцияға, билікке, басымдыққа немесе рухани билікке ие болмауы керек және болмайды. Сондықтан, мен барлық юрисдикцияны, билікті, басымдықтарды және биліктерді толығымен тастап, олардан бас тартамын, және ендігі уақыттан бастап Патша Ұлылығына, Оның мұрагерлеріне және заңды жаңарушыларына адал болуға және шын ниетпен қызмет етуге уәде беремін. Менің күшім жететінше, Патша Ұлылығына, Оның мұрагерлеріне және жаңарушыларына берілген немесе оларға тиесілі, немесе мемлекеттік тәжбенің құрамына біріктірілген барлық юрисдикцияны, артықшылықтарды, басымдықтарды және биліктерді қолдаймын және қорғаймын. Құдай маған көмектессін және осы кітаптың мазмұнымен.
1559 жылы басылған ант мәтіні
Мен, А. Б., жан-жүрегіммен, патшайымның осы мемлекеттің және оның барлық басқа да иеліктері мен елдерінің, рухани және діни мәселелерде де, сондай-ақ әлемдік істерде де жалғыз жоғары билеушісі екендігіне толыққанды куәлік етемін және мәлімдеймін. Ешқандай шетелдік билеушінің, тұлғаның, дінбасының, мемлекеттің немесе қуатты тұлғаның осы мемлекет ішінде ешқандай билігі, құқығы, басымдығы немесе рухани билігі жоқ және болуы да керек емес. Сондықтан, мен барлық шетелдік биліктерден, құқықтардан, басымдықтардан және биліктерден толығымен бас тартамын және бұдан былай патшайымның билігіне, оның мұрагерлері мен заңды жалғастарына адал болып, сондай-ақ менің шамама келгенше, патшайымның билігіне, оның мұрагерлеріне немесе жалғастарына берілген немесе тиесілі барлық биліктерді, артықшылықтарды, жеңілдіктерді және құқықтарды қолдауға және қорғауға көмектесемін, немесе осы мемлекеттің тәжіне біріктірілген немесе қосылған барлық нәрсені. Құдай маған көмектессін және осы Кітаптың мазмұнымен серттессін.
Жазалау
Жоғарғы ант беруден бас тартқан римдік католиктер мемлекетке қарсы қылмыс жасады деген айыппен сотталды. Мысалы, сэр Томас Мор Англия реформациясында корольдің Рим-католик шіркеуінен бөлінуіне қарсы шықты және Англия шіркеуінің Жоғарғы Басшысы ретінде оны қабылдаудан бас тартты, бұл атақ 1534 жылғы Жоғарғылық туралы акт арқылы парламенттен берілді. 1534 жылы ант беруден бас тартқаны үшін түрмеге қамалды, себебі бұл акт папаның билігін жоққа шығарды, сондай-ақ Генрихтің Арагондық Екатеринамен жасаған некесін күштен шығаруға келіспегендігі үшін. 1535 жылы ол мемлекетке опасыздық жасады деп айыпталды, жалған куәліктер негізінде кінәлі деп танылды және басы кесілді.
Ерекшеліктер мен сақтау
Чарльз II және Джеймс II билік құрған кезде, Корольдік анттың қолданылуы осылай кеңінен болған жоқ. Бұл, көбінесе, осы монархтардың католиктерге деген ықыласына және олардың діни амалдарына, сондай-ақ ресми лауазымдарда көптеген рим католиктерінің болуына байланысты болды. Ант беруге міндетті болмаған шенеуніктердің мысалдары ретінде католиктерден құралған Жеке Кеңес мүшелері Сэр Стивен Райс және Джастин Маккарти, Маунткашель виконты бар. Анттың маңыздылығы Ұлы революциядан кейін Уильям III және Мэри II билігі кезінде, сондай-ақ Ирландияда Уильямдық қайта басып алудан кейін қайта орнатылды. Ант 1800 жылғы Одақ актісінде сақталды, ол Ирландия өкілдігін, әлі де толығымен протестанттық, Дублиндегі Ирландия Парламентінен Ұлыбритания мен Ирландия Біріккен Корольдігінің Парламенті ретінде қайта құрылған Вестминстер Парламентіне ауыстырды.
Парламент депутаттары үшін жою
1828 жылы ирландиялық католик көшбасшысы Дэниел О'Коннелл Клэр графтығында өткен парламенттік қосымша сайлауда Уильям Веси Фицджеральдты жеңді. 1688 жылдан бері парламент сайлауында сайланған алғашқы католик ретіндегі оның жеңісі ант мәселесін анық көрсетті, себебі ол депутаттардың Патшаны Шіркеудің "Жоғарғы басшысы" ретінде мойындауын және Рим католик шіркеуімен байланысын үзуді талап етті. Анттың талаптарын қатаң сақтауды жалғастырса, кең ауқымды тәртіпсіздіктер туындауы мүмкін деген қорқынышпен үкімет ақыры мойын бұрды. Премьер-министр Веллингтон герцогы король Джордж IV-ті, ал ішкі істер министрі сэр Роберт Пил Уиг оппозициясын келісімге келтіріп, 1829 жылы Католиктерге жеңілдік беру туралы заң қабылданды.