Екінші жаңазеландиялық дивизиясы: Екінші дүниежүзілік соғыстағы қарулы күштер
2nd New Zealand Division
Екінші дүниежүзілік соғыстағы Жаңа Зеландия армиясы: 2-ші дивизия Грекия, Крит, Солтүстік Африка және Италияда шайқасты. Эль-Аламейн шайқасындағы жеңіс, Италиядағы әскери операциялар туралы ақпарат.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Екінші дүниежүзілік соғыс кезінде Жаңа Зеландия армиясының құрамы
WW2 New Zealand Army formation
Жаңа Зеландияның 2-ші дивизиясы, бастапқыда Жаңа Зеландия дивизиясы деп аталған, Екінші дүниежүзілік соғыс кезінде Жаңа Зеландия әскери күштерінің (Жаңа Зеландия армиясының) жаяу әскер дивизиясы болды. Дивизияның көп бөлігін генерал-лейтенант Бернард С. Фрейберг басқарды. Ол Грекияда, Критте, Батыс Шөлде және Италияда шайқасты. Батыс Шөлдегі науқанда дивизия Эль-Аламейннің екінші шайқасында неміс және итальяндық күштерді жеңуде және британдық 8-ші армияның Туниске шабуылында маңызды рөл атқарды. 1943 жылдың соңында дивизия Италияға ауыстырылды, Италияның Адриатикалық жағалауындағы 8-ші армияның науқанына қатысты, ол жыл соңында тоқтап қалды. 1944 жылдың басында дивизия Жаңа Зеландия корпусының ядросын құрады, Монте-Кассинодағы Густав сызығын бұзуға бағытталған екі шайқаста сәттілікке жете алмады. 1944 жылы дивизия Италиядағы Готика сызығындағы шайқастарға қатысты және 1945 жылғы көктемгі одақтастардың шабуылына қатысты, бұл Италиядағы неміс күштерінің мамыр айында капитуляциясына әкелді. Жаңа Зеландияға оралғаннан кейін, дивизияның қайта ұйымдастырылған бөлімдері 1945 жылдан бастап Жапониядағы оккупациялық күштердің құрамына кірді.
The 2nd New Zealand Division, initially the New Zealand Division, was an infantry division of the New Zealand Military Forces (New Zealand's army) during the Second World War. The division was commanded for most of its existence by Lieutenant General Bernard C. Freyberg. It fought in Greece, Crete, the Western Desert and Italy. In the Western Desert Campaign, the division played a prominent role in the defeat of German and Italian forces in the Second Battle of El Alamein and the British Eighth Army's advance to Tunisia. In late 1943, the division was moved to Italy, taking part in the Eighth Army's campaign on Italy's Adriatic coast, which ground to a halt at the end of the year. In early 1944, the division formed the nucleus of the New Zealand Corps, fighting two battles attempting unsuccessfully to penetrate the Gustav Line at Monte Cassino. The division saw further action on the Gothic Line in Italy in 1944 and took part in the Allied 1945 Spring offensive, which led to the surrender of German forces in Italy in May. After returning to New Zealand, reorganised elements of the division formed part of the occupational forces in Japan from 1945.
Құрылу
1939 жылы қыркүйекте Екінші дүниежүзілік соғыс басталғанда, Жаңа Зеландия экспедициялық күштерді жіберуі керек деп шешілді. Алғашқыда үш әскери округтің әрқайсысынан бір батальоннан тұратын «арнайы күш» құру жоспарланған, бірақ кейін талап дивизия деңгейіне дейін көтерілді. Британ армиясының генерал-майоры Бернард С. Фрейберг, Жаңа Зеландиямен байланысы тығыз болғандықтан, Бас қолбасшы болып тағайындалды. Бұл күш 2-ші Жаңа Зеландия экспедициялық күші (2NZEF) деп аталды, ал дивизия бастапқыда Жаңа Зеландия дивизиясы ретінде танылды. 2NZEF штабы және 4-ші жаяу әскер бригадасы бірінші эшелон ретінде қаңтарда Жаңа Зеландиядан шығып, 1940 жылғы 12 ақпанда Мысырға қонды. Италияның соғысқа қатысуына байланысты екінші эшелон, 5-ші жаяу әскер бригадасы, Ұлыбританияға бағытталды және британдық VII корпусына қосылды. Жеке құрамдардан қосымша 7-ші бригада құрылып, жаугершілікке қарсы қорғаныс күшейтілді. Үшінші эшелон, 6-шы жаяу әскер бригадасы, 1940 жылғы 27 қазанда Мысырға келді. Дивизияның толық жиналуы екінші эшелонның Ұлыбританияда қажеттілігі болмағаннан кейін, келесі наурыз айында Мысырға келген соң аяқталды. Дивизия 1945 жылы Екінші дүниежүзілік соғыс аяқталғанға дейін британдық Сегізінші армия құрамында болды және Грекия шайқасында (1941 жылғы наурыз-сәуір), Крит шайқасында (1941 жылғы мамыр), «Крестовый» операциясында (1941 жылғы қараша-желтоқсан), Минкар-Каимде (1942 жылғы маусым), Эль-Аламейннің бірінші шайқасында (1942 жылғы шілде), Эль-Аламейннің екінші шайқасында (1942 жылғы қазан-қараша), Ливия мен Тунис (1942 жылғы желтоқсан – 1943 жылғы мамыр), Сангро (1943 жылғы қазан-желтоқсан), Монте-Кассино шайқасында (1944 жылғы ақпан-наурыз), Орталық Италияда (1944 жылғы мамыр-желтоқсан) және Адриатика жағалауында (1945 жылғы сәуір-мамыр) шайқасты.
At the outbreak of the Second World War in September 1939, it was decided that New Zealand should provide an Expeditionary Force. Initially a 'Special Force' was to be raised, of one battalion in each of the three military districts, but the requirement was then raised, to that of a division. Major General Bernard C. Freyberg, of the British Army, but with strong New Zealand connections, was appointed as General Officer Commanding. This force became known as 2nd New Zealand Expeditionary Force (2NZEF) and the division, initially, as the New Zealand Division. The first echelon, 2NZEF Headquarters and the 4th Infantry Brigade, left New Zealand in January and landed in Egypt on 12 February 1940. The second echelon, the 5th Infantry Brigade, was diverted to Britain on Italy's entry into the war, joining the British VII Corps. Composite elements were formed into an extra brigade, 7th Brigade, to strengthen the invasion defences. The third echelon, the 6th Infantry Brigade, arrived in Egypt on 27 October 1940 and concentration of the division was completed after the second echelon, no longer required in Britain, reached Egypt the following March. The division remained as part of the British Eighth Army to the end of World War II in 1945, during which it fought in the Battle of Greece (March–April 1941), the Battle of Crete (May 1941), Operation Crusader (November–December 1941), Minqar Qaim (June 1942), First Battle of El Alamein (July 1942), Second Battle of El Alamein (October–November 1942), Libya and Tunisia (December 1942 – May 1943), the Sangro (October–December 1943), Battle of Monte Cassino (February–March 1944), Central Italy (May–December 1944), and the Adriatic Coast (April–May 1945).
Грекияны қорғау
1941 жылдың наурыз айында дивизия Грекияға британдық және австралиялық күштерге күтілетін неміс басқындығынан елді қорғауда көмектесу үшін жөнелтілді. Жаңа Зеландиялықтар австралиялық және британдық күштермен бірігіп, генерал-лейтенант сэр Генри Мэтленд Уилсон басқаратын "W Force" құрамына кірді. Тікелей операциялық қолбасшы австралиялық генерал-лейтенант Томас Блэй болды, оның I австралиялық корпусының штабы, қысқа мерзімге Anzac корпусы деп аталып қайта жаңарды. 6 сәуірде немістер Грекия шайқасын бастартып, шабуылға көшті. Олар британдық және достас күштерін жеңіп, 6 сәуірге дейін оларды Критке және Египетке шегінуге мәжбүр етті. Жаңа Зеландияның соңғы әскерлері 25 сәуірге дейін материктік Грекияны эвакуациялады, бұл шайқаста 291 адам қаза тапты, 387 адам ауыр жарақат алды және 1826 адам тұтқынға түсті.
In March 1941, the division was deployed to Greece to assist British and Australian forces in defending the country from an expected German invasion. The New Zealanders were combined with Australian and British forces as 'W Force' under Lieutenant General Sir Henry Maitland Wilson. The immediate operational commander was Australian Lieutenant General Thomas Blamey with his I Australian Corps headquarters, which was briefly renamed Anzac Corps. On 6 April, the Germans launched their invasion, commencing the Battle of Greece. They overwhelmed the British and Commonwealth forces and forcing them to retreat to Crete and Egypt by 6 April. The last New Zealand troops had evacuated mainland Greece by 25 April, having sustained losses of 291 men killed, 387 seriously wounded, and 1,826 men captured in this campaign.
Крит шайқасы
Жаңа Зеландияның 2-дивизиясының көп бөлігі материктік Грекиядан Критке эвакуацияланғандықтан, олар Критті неміс шабуылдарынан қорғауға тікелей қатысты. Фрейберг Грекиядан эвакуациялау кезінде өте табысты болды деп есептелгендіктен, оған аралды қорғау үшін барлық одақтас күштердің басқаруы тапсырылды. Осының салдарынан Жаңа Зеландия дивизиясы оны уақытша командирінен айырды. Дегенмен, Критті қорғауға жасалған әрекет Грекияны қорғауға жасалған әрекеттей сәтсіз аяқталды. 1941 жылдың мамыр айында неміс парашютистері қонды. Көптеген шығынға ұшырағандарына қарамастан, немістер Крит шайқасында одақтас күштерден басымдыққа ие болды. Айдың соңына қарай неміс әскері британдық және Ұлт Достастығы күштерін тағы да жеңіп алды, соның салдарынан дивизияны аралдан, тағы да ауыр қару-жарақсыз эвакуациялау туралы шешім қабылданды. Эвакуация Мысырға жүзеге асты, күштер маусым айында Александрияға жетті. Бұл бөлімнің жаудың және одақтастардың ауыр қару-жарағы мен көліктерін қолға түсіру қабілеті оларға «Фрейбергтің қырық мың ұрысы» деген лақап ат беруге себеп болды. Крит шайқасында 671 жаңа зеландиялық қаза тапты, 967 жараланды және 2180 тұтқынға алынды. Шайқас барысында Чарльз Уфэм өзінің екі Виктория кресінен біріншісімен марапатталды.
Since most 2nd New Zealand Division troops had evacuated to Crete from mainland Greece, they were very much involved in the defence of Crete against further German attacks. As Freyberg was judged to have performed extremely well during the evacuation of Greece, he was given command of all Allied forces for the defence of the island. Consequently, the New Zealand Division temporarily lost him as its commander. However, the attempt to defend Crete was as doomed as that to defend Greece had been. The German paratroopers landed in May 1941. While suffering many casualties, the Germans gradually gained the upper hand over the Allied forces in the Battle of Crete. By the end of the month, German soldiers had once again overwhelmed British and Commonwealth forces, and it was decided to evacuate the division from the island, again without its heavy weapons. This evacuation was to Egypt, with the forces landing in Alexandria in June. The unit's ability to help itself to enemy—and Allied—heavy weapons and transport led to it being nicknamed "Freyberg's Forty Thousand Thieves". In the Battle for Crete, 671 New Zealanders were killed, 967 wounded and 2,180 captured. During the battle, Charles Upham was awarded the first of his two Victoria Crosses.
"Crusader" операциясы
Еуропадағы апаттардан кейін дивизия британдық Сегізінші армияның тұрақты құрамына енді. Ол келесі бір жарым жыл бойы Солтүстік Африка кампаниясының шешуші шайқастарында күш сынасты. 1941 жылдың 18 қарашасында дивизия "Crusader" операциясына қатысты. Жаңа Зеландия әскерлері Ливия шекарасын өтіп Киренаикаға кірді және 26 қарашада Тобрук гарнизонының британдық 70-ші жаяу әскер дивизиясымен қосылды. "Crusader" операциясы британдықтар үшін жалпы сәттілікке жетті, ал Жаңа Зеландия әскерлері қалпына келгені үшін Сирияға қайта оралды. Ливиядағы кампания Екінші дүниежүзілік соғыс кезінде 2-ші Жаңа Зеландия дивизиясы үшін ең көп шығын әкелген кампания болды, нәтижесінде 879 адам қаза тауып, 1700 адам жарақат алды. Алғашқыда "Жаңа Зеландия дивизиясы" деп аталған дивизия 1942 жылдың маусымынан бастап "Каскад" операциясының шатастыру жоспарының аясында және дивизияның Египеттегі базалық аймағы Маади лагері "6-шы Жаңа Зеландия дивизиясы" деп аталды.
Following the disasters in Europe, the division was then integrated into the regular order of battle of the British Eighth Army. It fought in many of the critical battles in the North African Campaign over the next year and a half. On 18 November 1941, the division took part in Operation Crusader. The New Zealand troops crossed the Libyan frontier into Cyrenaica, and linked up with the British 70th Infantry Division of the Tobruk Garrison on 26 November. Operation Crusader was an overall success for the British and the New Zealand troops withdrew to Syria to recover. The campaign in Libya was the most costly that the 2nd New Zealand Division fought during the Second World War, with 879 men killed, and 1,700 wounded. Originally known as the 'New Zealand Division', the division became known as 2nd New Zealand Division from June 1942 onward as part of the Operation Cascade deception scheme and the 'formation' of Maadi Camp, the division's base area in Egypt, as "6th NZ Division".
Мерса Матрух
Сегізінші армия Газала шайқастарында жеңілгеннен кейін, Мысырға басып кіруге ұмтылған Орталық державалардың күштерін тоқтату үшін жаңа күштер жеткізілді. Жаңа Зеландияның 2-дивизиясы Сириядан Мерса Матрухқа тасымалданды. Келесі шайқаста дивизияның шегінуі 27 маусымда 21-ші танк дивизиясы дивизияның шығысына шыққанда қиын жағдайға түсті. Сол түні дивизияның 4-бригадасы неміс бекіністерін бұзып өтіп, Эль-Аламейнге қайырылды.
After the Eighth Army's defeat in the Gazala battles, fresh forces were brought up to check the Axis forces in their drive into Egypt. The 2nd New Zealand Division was transported from Syria to Mersa Matruh. In the ensuing battle, the division's retreat was cut off on 27 June when the 21st Panzer Division got to the east of the division. That night, the division's 4th Brigade broke through the German positions, and the division retired to El Alamein.
Ел-Аламейн
Дивизия Эль-Аламейн шайқасының екеуінде де маңызды рөл атқарды. 1942 жылдың шілдесінде Эль-Аламейннің бірінші шайқасында дивизия Эрвин Роммель басқаратын Африка корпусына қарсы түнгі шабуыл жасады. Рувейсат қырқасында немістерге қарсы түнгі шабуылдан кейін дивизияға броньдық қолдау келмегендіктен, 4-ші Жаңа Зеландия бригадасы шайқаста 3000-ға жуық адамын жоғалтып, талқандалды. Келесі күні таңертең неміс танктері Жаңа Зеландия жаяу әскеріне қарсы шабуыл жасаған кезде бұл оқиға болды. Осы шайқастағы іс-қимылы үшін Чарльз Уфэмге ВК-ға қосымша орден табысталды, ол екі рет ВК-ға ие болған үшінші адам және жауынгерлік қызметтегі алғашқы сарбаз атанды. Сондай-ақ, Рувейсатта 22-ші батальонның сержанты Кит Эллиотт жараланған күйінде ротасын бес пулемет пен танкіге қарсы бір зеңбіректі жоюға және 130 тұтқынды қолға түсіруге бағыттап, шабуылды жалғастырғаны үшін ВК орденімен марапатталды. Эль-Аламейннің екінші шайқасында дивизия неміс бекіністерін бұзып, Роммельдің қанатына айналып өтті. 1942 жылдың 1-2 қарашасы аралығында британдық 9-шы броньды бригада дивизияның шабуылын қолдап, ілгерілеуі тиіс болды. Бірақ, 15-ші танк және 90-шы жеңіл дивизиялар миналық далада тоқтатты; келесі күні таңертең броньдық техникаға шабуылдар жалғасты, ол ауыр шығынға ұшырады. Дегенмен, 9-шы броньды бригаданың құрбандығы келесі сәттіліктерге жол ашты.
The division played a prominent role in both Battles of El Alamein. During the First Battle of El Alamein, in July 1942, the division put in a night attack against the Afrika Korps, commanded by Erwin Rommel. As no armoured support was available to the division after their night attack against the Germans at Ruweisat Ridge, the 4th New Zealand Brigade was shattered, with the loss of around 3,000 men, during the fighting that resulted when German Panzers counter attacked the New Zealand infantry the following morning. It was for his actions in this battle that Charles Upham was awarded the Bar to his VC, becoming only the third man to be awarded the VC twice and the first soldier in a combatant role. Also at Ruweisat, Sergeant Keith Elliott of 22nd Battalion was awarded the VC for continuing to lead his company, despite wounds, in assaults which led to the destruction of five machine guns plus an anti tank gun and the capture of 130 prisoners. During the Second Battle of El Alamein, the division broke through the German positions and got behind Rommel's flank. During the night of 1–2 November 1942, the British 9th Armoured Brigade was to have advanced in support of an attack by the division. However, it was stopped in the minefield lanes by the 15th Panzer and 90th Light Divisions; the following morning, the armour continued to be attacked, suffering heavy losses. However, the 9th Armoured Brigade's sacrifice had made the follow up successes possible.
Тунисі
Аламейндегі жеңістен кейін 8-армия Ливия арқылы батысқа қарай Эл-Агеилаға қарай жылжыды. Осы кезеңде генерал-лейтенант Бернард Монтгомери, 1942 жылдың тамызынан бері 8-армияның қолбасшысы, өте созылған жабдықтау желісінің тудырған қиындықтарына байланысты салыстырмалы түрде шағын алдыңғы күшті сақтап тұруға мәжбүр болды. Сондықтан Жаңа Зеландия дивизиясы Бардияда резервте қалды. Эл-Агейла шайқасында Жаңа Зеландия дивизиясы, екі дивизияның майдандық шабуыл жасауына қолдау көрсету үшін, танкілермен бірге алға жылды. Шайқас 11 желтоқсан түнінде басталды. Күштерін сақтап қалуды көздеген Роммель 12 желтоқсанда Буаратқа қарай шегінуді бастады. Содан кейін дивизия 8-армияның сол флангын құрады және 16 желтоқсанда шегініп келе жатқан жауынгерлерді тұзаққа түсіру мүмкіндігіне ие болды. Бірақ дивизияның әскерлері созылып, танкіге қарсы құралдары болмады. Сондықтан 15-ші тандық дивизия шегіну жолын қамтамасыз ете алды. Nofaliya тұсында шегініп келе жатқан жауынгерлердің артына өтуге жасалған тағы бір сәтсіз әрекет болды. Содан кейін дивизия қаңтардың басына дейін Нофалия аймағында резервте тұрды, кейін Буарат арқылы соңғы шабуылға қатысуға және Триполиге қарай ілгерілеуге бұйрық берілді. Операция 15 қаңтарда басталды; алайда, шеберлікпен кешіктіру тактикасы жауынгерлерге жақсы тәртіппен шегінуге мүмкіндік берді. 8-армия Триполиге 23 қаңтардың таңында енген кезде, қаланың қорғаушылары қашқан еді. Триполи түскеннен кейін 8-армия Тунис шекарасындағы Марет қорғаныс желісіне жетті. Маретте жауынгерлердің қорғанысын бұзуға жасалған сәтсіз әрекеттен кейін Жаңа Зеландия дивизиясы Жаңа Зеландия корпусын құру үшін күшейтілді, оның мақсаты – жауынгерлердің негізгі қорғанысын айналып өту үшін Тебага аңғары арқылы сол флангадан шабуыл жасау еді. Шабуыл 21 наурызда басталды және төрт күннен кейін аңғардың кіреберісі бақылауға алынды, бірақ бұзылым жасалмады. Тебага аңғарына британдық X корпусының қосымша күштері жіберілді және операцияның жалпы басқаруы X корпусының қолбасшысы Брайан Хорроксқа берілді. 26 наурызда Supercharge II операциясы басталды және 28 наурызға дейін Марет желісіндегі жауынгерлер британдық 1-ші бронетанкті және Жаңа Зеландия дивизияларының қаптамалау қаупінен кері шегінуге мәжбүр болды. Supercharge II операциясы аяқталғаннан кейін Жаңа Зеландия корпусы таратылды және оның бөлімдері X және XXX корпустар арасында бөлінді. 30 наурызда Монтгомери Фрейбергке келесі хабарламаны жіберді: «Жаңа Зеландия корпусы мен 10-шы корпустың сол флангадан жасаған шабуылдарының нәтижелері үшін шын жүректен құттықтаймын. Осы нәтижелер жаудың қарсыласуын және бүкіл Марет позициясын толыққанды күйретуге әкелді. Барлық офицерлеріңізге және сарбаздарыңызға құттықтауымды білдіріңіз және олардың жасаған жұмысына қаншалықты риза екенімді айтыңыз». Дивизия 8-армиямен бірге Тунисте соғысуын жалғастырды, 7 мамырда Тунис Бірінші армияға түскенге дейін, қалған жауынгерлердің капитуляциясына себеп болды. 1943 жылы дивизия «Ферлоу көтерілісі» деп аталатын оқиғаға қатысты. Бұл «Екінші дүниежүзілік соғыс әдебиетінде көңіл жеткіліксіз бөлінген оқиға» болды, бірақ әскери тарихшы Джонатан Феннеллдің айтуынша, бұл Жаңа Зеландияның соғыс уақытындағы рөліне маңызды әскери және саяси әсер етті. Феннелл «көтерілістің» салдарынан «жаңа Зеландиялық сарбаз соғыстың екінші жартысында өзінің қызмет ету шарттарын келісе алды. Нәтижесінде 2-ші Жаңа Зеландия дивизиясы ең тәжірибелі ардагерлері жоқ ең қиын шайқастарға қатысты».
Following the victory at Alamein, the Eighth Army advanced west through Libya to El Agheila. For much of this time, Lieutenant General Bernard Montgomery, the Eighth Army commander since August 1942, was obliged to maintain a relatively small forward force because of the difficulties caused by a very extended supply line and the New Zealand Division was therefore held in reserve at Bardia. At the Battle of El Agheila, the New Zealand Division was brought forward with supporting tanks to conduct an outflanking movement while two divisions made a frontal attack. The battle started on the night of 11 December. Looking to preserve his forces, Rommel commenced a withdrawal to Buerat on the 12th. The division then formed the left flank of the advancing Eighth Army and on 16 December had an opportunity to trap the retreating Axis forces. However, the division's troops were strung out and without anti tank guns. The 15th Panzer Division was therefore able to punch through and secure the line of retreat. A further unsuccessful attempt to get to the rear of the withdrawing Axis forces took place at Nofaliya. The division then remained in reserve in the Nofaliya area until early January, when it was ordered forward to take part in the final push through Buerat and advance the remaining to Tripoli. The operation began on 15 January; However, skilful delaying tactics allowed the Axis forces to withdraw in good order and when leading elements of Eighth Army entered Tripoli in the early morning of 23 January its defenders had left. The Eighth Army arrived on the Mareth defensive line on the border with Tunisia shortly after the fall of Tripoli. After an unsuccessful attempt to break through the Axis defenses at Mareth, the New Zealand Division was reinforced to form a New Zealand Corps to execute a left hook around the main Axis defenses through the Tebaga Gap. The attack was launched on 21 March and the entrance to the gap had been secured after four days fighting but no break through made. Further reinforcements from British X Corps were sent to the Tebaga Gap and overall control of the operation transferred to X Corps commander Brian Horrocks. Operation Supercharge II was launched on 26 March and by 28 March the main Axis forces on the Mareth Line had been forced to withdraw by the flanking threat from the advancing British 1st Armoured and New Zealand Divisions. At the end of Supercharge II, the New Zealand Corps was broken up and its elements allocated between X and XXX Corps. On 30 March, Montgomery sent the following message to Freyberg:My very best congratulations to NZ Corps and 10 Corps on splendid results achieved by the left hook. These results have led to the complete disintegration of the enemy resistance and the whole Mareth position. Give my congratulations to all your officers and men, and tell them how pleased I am with all they have done. The division continued to fight in Tunisia with Eighth Army until Tunis fell to First Army on 7 May, prompting the surrender of the remaining Axis forces. During 1943, the division was involved in what was called the "Furlough Mutiny". This was "an affair that has received little attention in the literature of the Second World War" but which according to the military historian Jonathan Fennell had significant military and political implications for New Zealand's subsequent wartime role. Fennell asserts that the aftermath of the 'mutiny' meant that "the New Zealand soldier, to all intents and purposes, was able to negotiate the terms of his service in the second half of the war. As a result, 2nd New Zealand Division would fight some of its hardest battles without its most experienced veterans."
Италиялық науқан
Тунистегі Окпан күштерінің капитуляциясынан кейін 2-ші Жаңа Зеландия дивизиясы жабдықталу үшін кері тартылды және осы себепті Сицилияға жасалған одақтастардың шабуылына қатыспады. Жабдықтау процесінде 4-ші жаяу әскер бригадасы 4-ші бронетанкті бригадаға түрлендірілді. Дивизия 1943 жылдың соңында Италия кампаниясындағы шайқастарға қайта қатысты, 8-ші армияға қосылды. Дивизия қараша айында фронтқа шықты және ай соңында Сангро арқылы жасалған шабулға қатысты. Желтоқсан айында дивизия Орсоньядағы Моро өзені маңындағы шайқаста аса қатал шайқастарға қатысты. Жыл соңына қарай нашарлаған қысқы ауа райы тіпті гусеницалық көліктердің де металл жабынған жолдардан басқа қозғалысын мүмкін емес етті және маңызды жақыннан қолдау көрсету операцияларын қиындатты. Бұл, Орсоньяны басып алуға жетіспеумен бірге, одақтастарды Адриатикалық жағалаудағы шабуылды көктемге дейін тоқтатуға мәжбүр етті, себебі сол кезде аспан мен жер жағдайы жақсарады. Әскерлердің наразылықтарына жауап ретінде Жаңа Зеландия үкіметі Жерорта теңізіндегі ең ұзақ қызмет еткен әскерлерге үш айлық демалыс берді, нәтижесінде 2-ші Жаңа Зеландия экспедициялық корпусының шамамен 6000 тәжірибелі әскері, оның ішінде дивизияның үштен бірі Жаңа Зеландияға оралды. Италиядан кеткендердің көңіл-күйі жақсармады. Олар көптеген жауынгерлік қабілеті бар адамдардың маңызды мамандықтарда жұмыс істегендіктен әскери қызметке шақырылмайтынын білді. Сондай-ақ, еңбек нарығындағы жұмыс күшінің жетіспеуіне байланысты жалақы да өсті, сол себепті әскерлердің жалақысынан айырмашылық одан да жоғары болды. Соның салдарынан болған демалысқа қатысты бүлікте көптеген әскерлер Италияға оралудан бас тартты; босатылғандар мен дезертирлердің арасында демалыстан кейін шамамен 13% ғана дивизияға оралды, бұл дивизияны тәжірибелі әскерлерден айырды. Бүлік туралы ақпарат жасырылса да, Италияда қалған әскерлер жағдайды жақсы білді, бұл моральдық құлдырауға әкелді.
Following the Axis surrender in Tunisia the 2nd New Zealand Division was withdrawn to refit and therefore took no part in the Allied invasion of Sicily. The refit included the conversion of the 4th Infantry Brigade into the 4th Armoured Brigade. The division returned to battle in the Italian Campaign in late 1943, rejoining the Eighth Army. The division came into the front line in November and took part in the advance across the Sangro at the end of the month. During December the division was involved in very heavy fighting during the Moro River Campaign at Orsogna. By the end of the year the deteriorating winter weather made movement of even tracked vehicles impossible except on metaled roads and severely impeded vital close air support operations. This, together with the failure to capture Orsogna led the Allies to call off the Adriatic coast offensive until spring brought better conditions in the skies and under foot. In response to complaints from the troops, the New Zealand government extended a three month furlough was to those in the Mediterranean who had been in service longest with the result that about 6,000 of the most experienced troops of the 2nd New Zealand Expeditionary Force returned to New Zealand including about a third of the division. The mood of those was not improved by the break from Italy. They found a large number of fighting fit men were exempt from conscription due to being classed as in essential occupations. Wages had also risen in response to the lack of labour in the market so the differential from a soldiers pay was even higher. In the resulting Furlough Mutiny many refused to return to Italy; between exemptions granted and desertions about 13% of those furloughed returned leaving the division depleted of experienced troops. Although news of the mutiny was supressed, the soldiers remaining in Italy were well aware of the situation leading to a drop in morale.
Монте-Кассино
Сол уақытта, Италияның орталық тау тізбегі – Апеннин тауларының арғы жағында, Сегізінші армияның батысында АҚШ-тың Бесінші армиясы да солтүстікке қарай шайқасып жатты. 1944 жылдың қаңтар айының соңына қарай Бесінші армияның Кассино массивіне жасаған шабуылдары тоқтап, «Рим үшін шайқас» да тоқтап қалды. 15-ші армия тобының қолбасшысы, генерал сэр Гарольд Александр және Бесінші армияның қолбасшысы, генерал-лейтенант Марк У. Кларк, қорғанысты бұзудың жолдарын іздеді, өйткені олардың мансабы мен беделі осы майданның табысымен тығыз байланысты болды. Бұл әсіресе Уинстон Черчилльдің Италияның соғыстың соңғы жеңісіне кілт екенін қатысты түрде талап еткен кезінде маңызды еді. Шешімнің бір бөлігі ретінде Александр 2-ші Жаңа Зеландия дивизиясын Сегізінші армияның құрамынан алып, 5-ші армия майданын нығайту үшін шағын армиялық резерв құрды. Кларк бастапқыда бұрынғы британдық Сегізінші армия дивизиясын пайдалануға еңбек етті. Америкалық болғандықтан, ол Фрейбергті, оны «примадонна» санап, «ұсақ-түйекпен қарым-қатынас жасау қажет» Армия резервінің басшысы етіп тағайындаудан да қорқыды. Кларк Фрейбергтің мол тәжірибесінің арқасында оның бұйрықтарын сұраққа түсіретіні немесе оларға қарсы шығатынынан қаушады. Оны ең көп алаңдатқан нәрсе – генерал Александрдың Жаңа Зеландия корпусын генерал-майор Джеффри Киздің АҚШ ІІ корпусының орнына қойып, «америкалықтар қаншалықты қиындықпен жеңіске жеткенін тартып алуы» мүмкін деген қорқыныш еді. Жаңа Зеландия корпусының Кассиноны басып алуға сәтсіздігі осы қорқынышты азайтты және Кларкты Жаңа Зеландия корпусына көбірек ықыласпен қарауға итерді. Александр сондай-ақ 8-ші армиядан 4-ші Үндістан жаяу әскер дивизиясын және британдық 78-ші жаяу әскер дивизиясын осы стратегиялық резервке қосты. Бұл құрама бастапқыда неміс барлау қызметін жаңылыстыру үшін «Спаджер күштері» деп аталды, ал командир генерал Фрейберг «Спаджер» деп аталды. Кейін корпус АҚШ-тың Бесінші армиясының басқаруындағы Жаңа Зеландия корпусы ретінде танылды. Алайда, Жаңа Зеландия корпусы толық штабы мен корпус әскерлерінің толық жиынтығы болмағандықтан, толыққанды корпус деңгейіне жетпеді. Бұл, негізінен, дивизияның уақытша кеңейтілуі болды, өйткені Жаңа Зеландияда корпус деңгейіндегі құраманы толыққанды жабдықтауға жеткілікті ресурстар болмады.
Meanwhile, to the west of the Eighth Army on the other side of the Apennine Mountains, Italy's central mountain spine, the U. S. Fifth Army had also been fighting its way north. By the end of January 1944, the Fifth Army's attacks against the Cassino massif had ground to a halt and the "Battle for Rome" had stalled. The 15th Army Group commander General Sir Harold Alexander and Fifth Army commander Lieutenant General Mark W. Clark looked around for solutions to penetrate the defences, as their careers and reputations were irrevocably linked with success on this front, particularly due to Winston Churchill's insistence at this time, that Italy was the key to the ultimate success in the war. As part of the solution, Alexander withdrew the 2nd New Zealand Division from the Eighth Army line to establish a small Army Group Reserve with a view to reinforcing the Fifth Army front. Clark was initially apprehensive of making use of an ex British Eighth Army Division. As an American, he was even more apprehensive of having Freyberg, whom he considered a "prima donna" who "had to be handled with kid gloves" leading the Army Reserve. Clark feared that, due to Freyberg's extensive experience, he would question or dispute his orders. What concerned him most was that he feared that General Alexander might decide to use the New Zealand Corps to replace Major General Geoffrey Keyes' U. S. II Corps and "snatch the victory which the Americans had so dearly bought". The failure of the New Zealand Corps to capture Cassino reduced these fears and eventually made Clark more amenable towards the New Zealand Corps. Alexander also withdrew the 4th Indian Infantry Division as well as the British 78th Infantry Division from Eighth Army to join this strategic reserve. This formation was initially known as "Spadger Force" to confuse German intelligence, with the commander, General Freyberg being known as "Spadger". The Corps later became known as the New Zealand Corps under command of the U. S. Fifth Army. The New Zealand Corps was not, however, a truly of corps size, since it lacked a full staff and set of corps troops. It was more a temporary extension of the division New Zealand simply did not have the resources to fully man a corps level formation.
Кассино үшін екінші шайқас
8 ақпанда Кларк Александрға АҚШ II корпусының одан әрі шабуылға сәттіліктері болмайтынын мойындады және ол британдықтарға (және доминиондарға) Кассинодағы Ось күштерінің желісіне соңғы соққы беруге тырысуға "мүмкіндік берді". Осы кезде АҚШ VI корпусы Анциоға қонды және нығайтылған неміс әскерлерінен қатты қауіп көріп тұрды. Анцио плацдармының толықтай жойылмауы мүмкін емес еді, себебі VI корпустың үстінен жаудың үздіріспейтін әуе шабуылдары, артиллериялық оқтары мен жердегі шабуылдары жүріп жатты. Генерал Александр Фрейбергке генерал-майор Джеффри Кейстің басшылығымен АҚШ II корпусынан ауысу үшін Жаңа Зеландия корпусын дайындауға кеңес берді, сондай-ақ жаудың күшін арттырғанын және одан да күшті қарсылық күтілуі мүмкін екенін хабарлады. Фрейбергтің жоспары бастапқыда кең фланголық шабуылды қамтыды, бұл Кейстің II корпусы бұрын қолданған тәсілден ерекшеленді. Алайда, бұл фланголық маневр соңғы жоспардан алынып тасталды және Фрейберг шабуылдың американдықтардың бір ай бұрын қолданған сәтсіз бағыттары бойынша жүргізілуін талап етті. 4-индиялық дивизияның командирі генерал-майор Фрэнсис Тукер өзінің жаңа корпус командирі Фрейбергке жоспарға наразылығын білдірді, өйткені оның дивизиясы енді майдандық шабуылды бастауы керек еді. Тукер Фрейбергтің Монте-Кассинодағы монастырды алуға бейімділігін сынады, олар (француз экспедициялық корпусына қолбасшылық ететін генерал Жюиннің қолдауымен) Густав желісінің ең мықты және қорғалған бөлігін бұзуға тырысып жатқанын айтты. Оның жоспарының бір бөлігі ретінде және Тукердің шағымдарын ескере отырып, Фрейберг Кларкқа шабуылға дайындық кезеңінде монастырды бомбалау арқылы қирату керектігін талап етті. Генерал Александр бенедиктин орденінің монастырын жою өкінішті болар еді деген пікірін білдірсе де, 529 жылға дейін салынған монастырды алудың әскери қажеттілік екенін Фрейбергтің талабын қолдады. 15 ақпанда одақтас авиациясы монастырға және оның төңірегіне екі рет шабуыл жасады, біріншісі 09:30 мен 10:00 аралығында, екіншісі 10:30 мен 13:30 аралығында, барлығы 442 тонна бомба тастады. Бірақ екінші бомбалаудан кейін басталған жаяу әскер шабуылы Фрейберг пен оның 7-индиялық бригадасы арасындағы H сағаты туралы келіспеушіліктерге байланысты кешіктірілді. Сонымен қатар, дивизия командирлері негізгі шабуылдың алдында 593-ші биіктік басып алынуын талап етті. 4-индиялық дивизия оңтүстік және оңтүстік-батысқа қарай қиылысып шабуылдап, 593-ші биіктікті басып алып, содан кейін Аббатқа қарай оңтүстік-шығысқа жылжуы керек еді. 4-индиялық дивизия Жаңа Зеландия дивизиясы оңтүстік және оңтүстік-шығысқа шабуылдап, Кассино қаласын алғаннан кейін ғана Аббатқа қарай жылжитын еді. Негізгі шабуыл ақыры күн батқаннан кейін басталды, 28-ші (маори) батальонына Рапидо өзенін кесіп өтіп, Кассино қаласынан оңтүстікке қарайғы станцияны басып алып, корпустың бронетехникасын қалаға және Кассино массивінің табанына енгізу үшін плацдарм құру міндеті жүктелді. Шабуыл 21:30-да басталды. Таң атқанда неміс 10-армиясының артиллериясы 28-ші батальонның Рапидо өзені арқылы жылжуын тоқтатты және Жаңа Зеландия дивизиясы 28-ші батальонның кері шегінуін жасыру үшін барлық артиллериялық қаруларын көпір мен теміржол стансасына түтін жабу үшін пайдалануға мәжбүр болды. Шабуыл сәтсіз аяқталды, сондай-ақ 4-индиялық дивизияның 593-ші биіктікке жасаған шабуылы да сәтсіз болды.
On 8 February, Clark conceded to Alexander that U. S. II Corps would not succeed with any further attacks and he "allowed" the British (and Dominions) to attempt to strike the final blow against the Axis line at Cassino. By this time, U. S. VI Corps had already landed at Anzio and were under heavy threat from the reinforcing Germans. An outright destruction of the Anzio beachhead was a possibility, given the relentless enemy air, artillery, and ground assaults against VI Corps. General Alexander advised Freyberg to ready the NZ Corps to take over from U. S. II Corps, under Major General Geoffrey Keyes, also advising him that enemy reinforcements had arrived and that even greater resistance could be expected. Freyberg's plan initially included a wide flanking attack—differentiating it from the approach previously used by Keyes' II Corps. This flanking movement was eventually excluded from the final plan and Freyberg dictated that the attack be along the same unsuccessful lines as used by the Americans the month before. Major General Francis Tuker, commander of the 4th Indian Division, voiced strong disapproval regarding the plan to Freyberg, his new Corps Commander—as his division was to lead the now, frontal assault. Tuker also expressed his concern over Freyberg's apparent obsession with reducing the monastery on Monte Cassino, arguing that (supported by General Juin, commanding the French Expeditionary Corps) they were attempting to breach the strongest and most fortified point of the Gustav Line. As part of his plan, and encouraged by the complaints from Tucker, Freyberg insisted to Clark that the monastery should be flattened by bombing in the preparatory stage of the attack. General Alexander, although expressing the opinion that it would be regrettable to destroy the Benedictine Order monastery built around AD 529—supported Freyberg's insistence that reducing the monastery be considered a military necessity. The Allied planes dropped 442 tons of bombs on the Abbey and its immediate environs in two separate attacks on 15 February, one between 09:30 and 10:00 and the other between 10:30 and 13:30, but the infantry attack, which was to commence directly after the second bombing mission, was delayed due to differences regarding H Hour between Freyberg and his 7th Indian Brigade. Also, the division commanders were insisting that a preliminary high point (Point 593) was to be captured as a prelude to the main attack. The 4th Indian Division was to attack in an arc towards the south and south west, taking Point 593 and then moving south east, up the heights towards the Abbey. The 4th Indian Division would only advance on the Abbey, once the NZ Division had attacked south and south east taking the town of Cassino. The main attack eventually commenced just after last light with the 28th (Maori) Battalion tasked to cross the Rapido River and to seize the station south of Cassino town, to establish a bridgehead for the corps armour to move into the town and to the foot of the Cassino massif—the attack starting at 21:30. By dawn, German 10th Army artillery had stopped the 28th Battalion advance on the Rapido River bridgehead and the NZ Division were forced to use all their guns to fire smoke onto the bridge and railway station areas to mask the withdrawal of the 28th Battalion. The attack had failed, and so had the 4th Indian Division attack on Point 593.
Үшінші шайқас
14 наурыздың кешінде Жаңа Зеландия корпусының батальондарына Брэдман операциясы – Кассиноны бомбалау келесі күні мақұлданғаны туралы хабарланды. Густав сызығын бұзудың үшінші әрекеті ретінде корпус қайтадан Кассино қаласына және массивтің үстіндегі монастырға шабуыл жасады. Осы кезде екі ай бұрын Анциоға түскен АҚШ-тың VI корпусы әлі де плацдармнан шыға алмады, бірақ айдың басынан бері плацдармға жасалған қысым едәуір азайды. Кассиноға жасалған үшінші шабуыл Густав сызығын бұзу ғана емес, сонымен қатар Анциодағы VI корпустың қысымын одан әрі жеңілдету үшін неміс күштерін ыңғайластыруды көздеді. Бомбалау сағат 08:00-де басталып, 12:00-ге дейін жалғасты – бір акрға төрт тоннадан баламалы көлемде бомбалар тасталды. 12:30-да 890 артиллериялық қарудың бомбалауы басталды, ол сегіз сағатқа созылды. 6-шы Жаңа Зеландия бригадасы 19-шы бронетанкі полкінің танктерінің қолдауымен Кассино қаласына шабуыл жасап, алға басшылық етті. Сонымен қатар, 4-ші Үнді дивизиясы Хангман төбесіне жол ашуы керек болды, содан кейін монастырға шабуыл жасау жоспарланған. Келесі күні таңертең 4-ші Жаңа Зеландия бронетанкі бригадасы Лири аңғарындағы американдық танктерді алмастыруға тиіс болды, ал 7-ші Үнді жаяу әскер бригадасы және Жаңа Зеландия танктерінің шағын тобы Кавендиш жолымен (үнді инженерлері салған) Кассино беткейіндегі қарсылық ошақтарын тазалау үшін жолға шығуға тиіс болды. 6-шы Жаңа Зеландия бригадасының Кассино қаласына жасаған шабуылы бастапқыда сәтсіз аяқталды, өйткені 19-шы бронетанкі полкінің танктері қираған, үйінділер мен бомбалық кратерлерге толы жолдардан өте алмады. Танктерсіз алға жылған жаяу әскер қаладағы неміс парашютистерінің қатты атысына түсті, олардың атысы бронетехникалық бульдозерлердің танктерге жол ашуына кедергі келтірді. Танктер тоқтатылғанына қарамастан, Жаңа Зеландия жаяу әскері қаланың кейбір бөліктерін, соның ішінде стратегиялық Касл төбесін ұстады. Фрейбергтің бұйрығында 4-ші Үнді дивизиясы Касл төбесі басып алынғаннан кейін ғана Аббатқа қарай жолға шығуы керек болды, өйткені олар тауға көтерілгенде Жаңа Зеландия әскерлерінің қатарынан өтуге тиіс еді. Төбе басып алынғаны туралы хабарды жеткізуге екі сағат кетті, және қараңғы болғандықтан, Үнді дивизиясы Касл төбесін табуға тырысқанда қосымша кешігулер туды. Үнділердің Хангман төбесіне жасаған шабуылы түн ортасынан кейін ғана басталды, және жағдайды нашарлатып, қатты жаңбыр жауды. Келесі күні таңертең неміс артиллериясының шоғырланған атысы мен үй-үйден шайқас кезінде 2-ші Жаңа Зеландия дивизиясы ұстаған қаланың бөлігінде бекініп қалды, ал 4-ші Үнді дивизиясы тауға көтеріле алмады. Оларды қолдауға тиіс 20-шы бронетанкі полкі жолды тым қауіпті деп санады, өйткені көптеген серпілмелі бұрылыстар қауіпсіз емес еді. Неміс күштерінің келуі жалғасты, қаладағы және Кассино массивіндегі қорғанысты нығайтты. 16 наурызда Жаңа Зеландия дивизиясы қаладағы аумағын кеңейтуге тырысты. Бұл туралы XIV танк корпусы хабарлағандай, "қаланың оңтүстігінде жау [Жаңа Зеландия дивизиясы] біздің алдыңғы қатарлы бекеттерімізге шабуыл жасады, бірақ отпен тоқтатылды, содан кейін қолға-қол соғыс арқылы станцияны басып алды, бірақ қаланың орталығы әлі де біздің қолымызда". 19 наурыздың түстен кейін Жаңа Зеландия дивизиясы Кассино қаласында одан әрі ілгерілемейтіні анық болды. Неміс парашютистерінің шегініс желісі автомат, миномет және снайперлік атыспен берік тұрды және Жаңа Зеландия периметрін тарылту үшін қарсы шабуылдарды жалғастырды. 20 наурызға қарай Гурхалар ротасы Аббаттан 500 метр қашықтықтағы Хангман төбесіндегі 435-тармақты басып алды, бірақ неміс атысы оларды қайтадан шабуылға келмейтін позициялардан ығыстырды. Жаңа Зеландия дивизиясы теміржол стансасын және қаладағы ботаникалық бақтарды қайтадан басып алды, ал шабуыл мен қарсы шабуыл процесі 23 наурызға дейін жалғасты, ол кезде Александр шабуылды тоқтатуға шешім қабылдады. Монте-Кассино аббаттығы толығымен қиратылғанымен, неміс қолында қалып қойды.
On the evening of 14 March, the battalions of the NZ Corps were alerted that Operation Bradman, the bombing of Cassino, was approved for the next day. In a third attempt to penetrate the Gustav Line, the Corps was again launched against Cassino town and the monastery on top of the massif. By this time, U. S. VI Corps, which had landed at Anzio some two months before, had still not been able to break out of its beachhead, though pressure on the beachhead had significantly decreased since the beginning of the month. This third assault on Cassino was intended to not only penetrate the Gustav Line, but to draw away the German forces to further alleviate the pressure on the VI Corps at Anzio. The bombing started at 08:00 and continued till 12:00—dropping an equivalent of four tons per acre. By 12:30, an 890 gun artillery bombardment started, which would continue for eight hours. The 6th NZ Brigade lead the attack, assaulting Cassino town, supported by the tanks of the 19th Armoured Regiment and at the same time, the 4th Indian Division was to advance on Hangman's Hill after which they were to assault the Monastery. The next morning, the 4th NZ Armoured Brigade was to take over from American tanks in the Liri Valley while the 7th Indian Infantry Brigade and small NZ tank groups were to advance up the Cavendish Road (built by Indian engineers) to clear any pockets of resistance on the Cassino slopes. The advance into Cassino town by the 6th NZ Brigade went wrong from the start as the 19th Armoured tanks were unable to pass through the badly damaged roads, covered in rubble and bomb craters. The infantry, advancing without tanks came under severe fire from German paratroopers in the town, their fire further preventing armoured engineer bulldozers from clearing access routes for the tanks. Although the armour had been stopped, the NZ Infantry still held some parts of the town, including the strategic Castle Hill. Freyberg's orders had defined that the 4th Indian Division would only commence their advance on the Abbey, once Castle Hill had been secured, as they were to pass through the NZ lines on the hill as they progressed up the mountain. It took two hours to pass the message that the hill had been secured and as it was already dark, further delays were encountered by the Indian Division struggling to find Castle Hill. The Indian advance on Hangman's Hill only commenced after midnight, further compounded by heavy rain. The next morning, while concentrated German artillery fire and house to house fighting pinned the 2nd New Zealand Division in that portion of the town which they held, the 4th Indian Division was making no progress up the mountain. The 20th Armoured Regiment which was to have supported them, considered the road too risky, as numerous hairpin bends had not been secured. German reinforcements continued to arrive, bolstering the defences in town, as well as on the Cassino massif. Attempts by the NZ Division to expand their perimeter in town continued on 16 March—XIV Panzer Corps reported in this regard " south of the town, the enemy [the NZ Division] fought our foremost posts to a standstill by weight of fire and then occupied the station after hand to hand fighting [but] the centre of the town is still in our hands." By the afternoon of 19 March, it was evident that no further progress would be made by the NZ Division in Cassino town—the German paratrooper line held firm, with machine gun, mortar and sniper fire and continued counter attacks to reduce the NZ perimeter. By 20 March a company of Gurkhas overran Point 435 on Hangman's Hill, 500 yards from the Abbey, but were again driven back by German fire from unassailable positions. The NZ Division re occupied the railway station and the botanical gardens in the town and the process of attack and counterattack continued until 23 March when Alexander decided to call off the offensive. The Monte Cassino Abbey, although totally destroyed by now, remained firmly in German hands.
Готика сызығына қарай
Монте-Кассинодағы екі шабуылдан кейін Жаңа Зеландия дивизиясы кері қайтарылды. Қайта орналастырылғанда, ол Кассиноның солтүстік-шығысында, британдық Сегізінші армияның X корпусы құрамында, генерал-лейтенант Ричард Л. Маккрири басқаратын Апеннин тауларының жоғарғы бөлігінде өзінің орнын тапты. 1944 жылдың мамыр айында одақтастар Кассино майданындағы соңғы және сәтті шабуылды бастағанда, X корпусы диверсиялық қимылдар жасап, Сегізінші армияның оң фланғын нығайтумен айналысты. Бірақ дивизияның бір бөлігі, бронетехникалық бөлімдері британдық 4-ші және 8-ші Үнді жаяу әскер дивизияларына қосылып, майданның орталығында XIII корпустың шабуылына қатысты. Жаңа Зеландияның танктері маусымның басында 8-ші Үнді дивизиясынан қайтқаннан кейін, оның командирі генерал-майор Дадли Рассел Фрейбергке хат жазып, былай деді: «Сіздің 18 NZ Armd Regt-іңіздің менің қолбасшылығымда болғанына қатты қуандым. Олар жақсы күресті, ешқандай қиындыққа тоқталмады. Шындығында, олар танкілердің өтуі мүмкін емес деп көрсетілген үлкен аумақты басып өтті». Басты шабуыл қарқындағанда, X корпусы Жаңа Зеландия дивизиясымен бірге Сегізінші армияның оң фланғын қорғау үшін алға жылжыды. Рим түскеннен кейін, маусымның басында X корпусы 2-ші Жаңа Зеландия, 8-ші және 10-шы Үнді жаяу әскер дивизияларынан құралған қуғын тобын құрды. 10 маусымда дивизияның бөлімдері Авеццано қаласына кірді, ал дивизия демалыс пен жаттығулар үшін армия резервіне жіберілді. 16 шілдеде Ареццо басып алынды, ал шабуыл Арно өзені мен Флоренцияға қарай жалғасты. Жаңа Зеландия дивизиясы тамыздың басында Пьян-деи-Серри төбелерінің шығыс бөлігін басып алып, Флоренция үшін болған шайқастың шешуші кезеңіне айналдырды. Флоренция ашық қала деп жарияланды және одақтас әскерлер 4 тамызда қалаға кірді. Сегізінші армияның командирі генерал-лейтенант Оливер Лиз былай деп жазды: «Кейде жау өте жанкешті түрде соғысты. Олар Флоренцияның оңтүстігінде кез келген бағамен тұруға бұйрық алған сықылды. Ақырында, жалпы шабуыл Флоренциядан оңтүстікке қарай 5000 метрдей және Арно өзеніне дейін тоқтады. Француз майданына көшу қажеттілігіне байланысты 13-ші корпус тым созылып кетті. Қосымша резервтер келмейінше, қорғанысты бұзу мүмкін емес еді». Бірақ Жаңа Зеландия дивизиясы Флоренцияның оңтүстік-шығысындағы Погжио-аль-Пино және Погжиона биіктіктеріне қарсы шешулі шабуылдар жасап, жеңіске жетті. Жаңа Зеландия дивизиясы төрт күн бойы тамаша күресті. Егер олардың күш-жігері болмаса, бізге жаңа дивизиялар келгенге дейін бүкіл майдан бойынша қорғанысты тексеруге тура келер еді. Корпус командирі Керкман да былай деп жазды: «Біз Флоренцияға кірген енді, 13-ші корпустың 2-ші Жаңа Зеландия дивизиясына соңғы шайқастағы үлкен қарызы бар екенін айтқым келеді. Ареццо мен Флоренция үшін болған шайқаста сіздің әскерлеріңіз әрқашан тамаша күресті, және бізге Арно өзенінің оңтүстігіндегі қиын аумақтағы жауды оның бекіністерінен шығарып алуға қажетті күшті қосты».
Following the two assaults at Monte Cassino, the New Zealand Division was withdrawn and when redeployed found itself in the high Apennine sector north east of Cassino under the British Eighth Army's X Corps, commanded by Lieutenant General Richard L. McCreery. When in May 1944 the Allies launched their final and successful offensive on the Cassino front, X Corps was employed in a holding role making diversionary feints and anchoring the right flank of the Eighth Army attack. Some of the division's armoured elements were detached, however, and placed under command of the British 4th Infantry Division and 8th Indian Infantry Division to take part in XIII Corps attack in the centre of the front. When the New Zealand tanks returned from 8th Indian Division in early June, Major General Dudley Russell, the 8th Indian Division's commander wrote to Freyberg saying:I wish you to know how glad I was to have your 18 NZ Armd Regt under my command. They fought well and nothing was too difficult for them to tackle. In fact they got across a large stretch of country which the going map said was impassable to tanks As the main attack advanced, X Corps with the New Zealand Division moved forward to maintain protection of Eighth Army's right flank. After the fall of Rome in early June X Corps formed a pursuit force comprising 2nd New Zealand and 8th and 10th Indian Infantry Divisions. On 10 June elements of the division entered Avezzano and the division passed into army reserve to spend a period of rest and training. Arezzo was captured on 16 July and the advance was continued towards the River Arno and Florence. The New Zealand Division's capture of the eastern crests of the Pian dei Cerri hills at the start of August was the turning point of the battle for Florence. Florence was declared an open city and Allied troops entered on 4 August. Lieutenant General Oliver Leese, the Eighth Army commander wrote:At times the enemy fought almost fanatically. They had, apparently, been ordered to hold on south of Florence at all costs. Eventually, the general advance came to a halt about 5,000 yards south of Florence and the River Arno. Owing to the necessity to take over the French front, 13th Corps was very extended. It was doubtful whether we could break into the defences until we had brought up more reserves. However, determined attacks by the New Zealand Division against the Poggio al Pino and Poggiona high ground S. E. of Florence gained the day. The New Zealand Division fought magnificently over a period of four days. If it had not been for their effort it would have been necessary to check along the whole front until we could bring in fresh divisions. Kirkman, the Corps commander also wrote:Now that we have entered Florence, I should like to say how much 13 Corps owes to 2 NZ Division during its recent fighting. In the battles for Arezzo and Florence your troops as always fought magnificently, and gave us the extra punch that was necessary to eject the enemy from his chosen positions in the very difficult country south of the River Arno
Готика желісі Триестке дейін
1944 жылдың күзінде дивизия I Канада корпусының құрамында Готик желісі бойынша шабуыл жасаған "Олив" операциясы кезінде шайқасты. 1944 жылдың қарашасында британдық V корпусына ауыстырылды. Бір бронетанкті және екі жаяу әскер бригадасымен дивизия Солтүстік Африкадағыдай мобильді соғыс үшін жақсы ұйымдастырылған. Алайда, Италиядағы таулы жерлер мен қиын жағдайларда танктардың қозғалысы өте шектеулі болды және дивизия әрқашан жаяу әскердің жетіспеушілігімен кездесті. 1944–45 жылдардың қысында дивизиялық кавалерия полкі мен 22-ші (моторлы) батальон жаяу әскерге айналдырылды, бұл әр жаяу әскер бригадасына төртінші батальон қосты. 1945 жылдың көктеміне қарай 27-ші пулемет батальоны да жаяу әскерге айналдырылды және дивизияның жаяу әскері үш батальоннан тұратын үш бригадаға қайта ұйымдастырылды. Дивизиядағы адам күшінің тапшылығы, сондай-ақ, Тынық мұхитындағы соғыста жапондықтарға қарсы күрескен 3-ші Жаңа Зеландия дивизиясы 1944 жылдың қазан айында таратылып, оның 4000 офицері мен сарбазы 2-ші NZ дивизиясына жіберілді. 1945 жылдың сәуірінде дивизия, британдық V корпусының құрамында, 8-ші үнді дивизиясымен бірге, алдымен Сенио ағысын, содан кейін Равенна мен Болонья арасындағы Сантерно өзенін форсирледі, бұл Италиядағы одақтастардың 1945 жылғы көктемгі шабуылының бастауын берді. Дивизия кейін XIII корпусқа ауыстырылды және Екінші дүниежүзілік соғыстың соңғы күндері 2-ші Жаңа Зеландия дивизиясы Солтүстік Италиядағы Триестке Иосип Броз Титоның партизандық отрядымен бірлесіп, қаланы неміс әскерлерінен азат ету үшін шапты.
In the autumn of 1944, the division fought as part of I Canadian Corps during Operation Olive, the offensive on the Gothic Line. In November 1944 it was then transferred to British V Corps. With one armoured and two infantry brigades, the division was well organised for mobile warfare as experienced in North Africa. In the mountainous terrain and difficult conditions underfoot found in Italy, however, tank mobility was very restricted and the division always found itself short of infantry. During the winter of 1944–45 the Divisional Cavalry Regiment and 22nd (Motor) Battalion were converted to infantry, giving each infantry brigade a fourth battalion. By the spring of 1945 the 27th Machine Gun Battalion had also been converted to infantry and the division's infantry reorganized into three brigades each with three battalions. Manpower shortages in the division were also eased when the 3rd New Zealand Division, then fighting in the Pacific War against the Japanese, had been disbanded in October 1944 and 4,000 of its officers and men then transferred to the 2nd NZ Division. In April 1945, the division, still as part of British V Corps with 8th Indian Division, was performing assault crossings of first the Senio stream and then the river Santerno between Ravenna and Bologna, marking the start of the Allied spring 1945 offensive in Italy. The division was subsequently transferred to XIII Corps and the closing days of the Second World War saw the 2nd New Zealand Division race to Trieste in northern Italy to work with Josip Broz Tito's partisans, and liberate the city from German troops.
Салдары
Соғыстың соңына қарай Жаңа Зеландия дивизиясы жақсы әскерлері бар қатал құралым ретінде танылды. Бұл пікірді Роммель 1942 жылдың 21 шілдесінде (Эль-Аламейн шайқасының бірінші кезеңінің соңында) Вермахттың Жоғарғы Бас штабына (Oberkommando der Wehrmacht) жолдаған есебінде білдірген. Онда ол Жаңа Зеландия дивизиясын жоғары бағалаған. Бұл көзқарас неміс 5-ші танк дивизиясының барлау мәліметтерінде де қайталанды. Роммель өзінің естеліктерінде де дивизияға құрмет көрсетті:
By the end of the war, the New Zealand Division had a reputation as a tough formation with good troops. This opinion had earlier been expressed by Rommel in his report to the Oberkommando der Wehrmacht on 21 July 1942 (at the end of the First Battle of El Alamein) in which he highly rated the New Zealand Division. This view was repeated within the German 5th Panzer Division intelligence reports. Rommel also paid tribute to the division in his memoirs:
«Бұл дивизия, біз 1941–1942 жылдары танысқан болатын, Британ армиясының элитасының қатарында еді. Оның бізбен емес, біздің тұтқын лагерьлерінде қауіпсіз сақталуын тілерім анық еді». Сегізінші армияға қолбасшылық еткен және кейіннен Нормандияға шабуыл кезінде одақтас құрлық әскерлеріне басшылық еткен генерал Бернард Монтгомери осы дивизияны Нормандияға шабуылда қолдануды ұсынды, бірақ Жаңа Зеландия үкіметі бұл ұсынысты мақұлдамады. Себебі сол кезде дивизия Монте-Кассинода шайқасып жатқан еді. Жаңа Зеландия дивизиясының капитаны Чарльз Уфэм, Екінші дүниежүзілік соғыс кезінде екі рет Виктория кресімен марапатталған жалғыз адам болды. Джек Хинтон, Альфред Хулм, Кит Эллиот және Моана Нуи а Кива Нгариму да Виктория кресімен марапатталды. Маори батальонының сержанты Хаан Манахиге 2007 жылы королеваның өкілдері құрмет көрсетті. Такруна шайқасындағы ерлігі үшін берілген «Еңбегі үшін» медалін (Distinguished Conduct Medal) жоғары офицерлер, оның ішінде генерал-лейтенант Брайан Хоррокстың ұсынысына қарамастан, Виктория кресіне дейін көтеруге шешім қабылданбады. Дивизияның 9-ші бригадасы дивизия таратылғаннан кейін, Жапониядағы Британ Достастығының оккупациялық күштеріне Жаңа Зеландияның үлесі болған J Force (Жапония) болып қайта құрылды.
This division, with which we had already become acquainted back in 1941–1942, was among the elite of the British Army and I should have been very much happier if it had been safely tucked away in our prison camps instead of still facing us. General Bernard Montgomery, who commanded the Eighth Army and who would later command the Allied land forces in the invasion of Normandy, recommended that the division should be used in the invasion of Normandy but the New Zealand government did not approve the move. This was because the division was fighting at Monte Cassino at the time. Captain Charles Upham, VC and Bar, of the New Zealand Division, was the only person to be awarded the Victoria Cross twice during the Second World War. Other Victoria Crosses were awarded to Jack Hinton, Alfred Hulme, Keith Elliott, and Moana Nui a Kiwa Ngarimu. Lance Sergeant Haane Manahi of the Māori Battalion was posthumously honoured in 2007 by representatives of the Queen after it was decided that his Distinguished Conduct Medal, awarded for actions at Takrouna, was not to be upgraded to a Victoria Cross, despite recommendations from senior officers, including Lieutenant General Brian Horrocks. Elements of the division, the 9th Brigade, were reorganized as the division disbanded to become J Force, (Japan), the New Zealand contribution to the British Commonwealth Occupation Force in Japan.