Ормандарды басқару мен сақтау жөніндегі Рио қағидалары
Forest Principles
Жаһандық орман шаруашылығын дамыту принциптері: 1992 ж. БҰҰ саммитінде қабылданған, орманды сақтау және тұрақты пайдалану жөніндегі ұсыныстар. Орман саясаты.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Кіріспе
Орман қағидалары (сондай-ақ Рио орман қағидалары, ресми түрде барлық орман түрлерін басқару, сақтау және тұрақты дамыту жөніндегі жаһандық келісімге қатысты заңдық күші жоқ принциптердің мәлімдемесі) – 1992 жылы Біріккен Ұлттар Ұйымының қоршаған орта және даму жөніндегі конференциясында ("Жер саммиті") қабылданған құжат. Бұл заңдық күші жоқ құжат, ол орман шаруашылығын сақтау және тұрақты дамыту бойынша бірнеше ұсынымдар ұсынады. "Жер саммитінде" құжатты келісу үдерісі 77-ші топқа кіретін дамушы елдердің орман қорықтарын құруға қажетті қаржыны қамтамасыз ету үшін көбірек шетелдік көмек талап етуімен қиындатылды. Дамыған елдер бұл талаптарға қарсылық көрсетті, нәтижесінде қабылданған құжат компромисс болып табылады.
The Forest Principles (also Rio Forest Principles, formally the Non Legally Binding Authoritative Statement of Principles for a Global Consensus on the Management, Conservation and Sustainable Development of All Types of Forests) is a 1992 document produced at the United Nations Conference on Environment and Development (the "Earth Summit"). It is a non legally binding document that makes several recommendations for conservation and sustainable development forestry. At the Earth Summit, the negotiation of the document was complicated by demands by developing nations in the Group of 77 for increased foreign aid in order to pay for the setting aside of forest reserves. Developed nations resisted those demands, and the final document was a compromise.
Даму
FOREST EUROPE процесі (Еуропа ормандарын қорғау жөніндегі министрлік конференция, MCPFE) 1990 жылы Страсбург конференциясында басталды, ал 1993 жылы Хельсинки конференциясында Орман қағидаттары қабылданды және күн тәртібіне енгізілді. Бұл процесс 47 қол қойған мемлекеттен (46 еуропалық ел және Еуропалық Одақ) тұратын, Монреаль процесімен (Ресей екі процеске де қол қойған) ішінара қабаттасатын жалпыеуропалық аймақты қамтиды. 1992 жылы Біріккен Ұлттар Ұйымында (БҰҰ) дамушы елдердің (немесе 77 ел тобының) ықпалымен заңдық міндеттемесі жоқ Орман қағидаттары қабылданды. Олар орманды жою мәселесін үшінші әлем елдерінің қарызы және технологияны жеткіліксіз беруімен байланыстырып, "орманды сақтаудан туындайтын пайдаға жетуге жұмсалатын толық, кезеңдік шығындар халықаралық қауымдастық тарапынан әділетті түрде бөлісуі тиіс" деп көрсетілді (1(b) тармақ). Содан кейін 77 ел тобы 1995 жылғы Орман жөніндегі үкіметаралық панельде (IPF) және 2001 жылғы Орман жөніндегі үкіметаралық форумда (IFF) экологиялық таза технологияларға қолжетімділікті, зияткерлік меншік құқықтарының шектеулері болмауы арқылы қамтамасыз етуді талап етті; дамыған елдер ормандар қорын құру туралы ұсыныстарды қабылдамады. Біріккен Ұлттар Ұйымының Орман жөніндегі форумы (UNFF) құрған сарапшылар тобы 2004 жылы есеп берді, бірақ 2007 жылы дамыған елдер соңғы мәтіннің қағидаларына қайтадан вето қойды, бұл олардың дамушы елдерге қаржы және экологиялық таза технологияларды берудегі халықаралық құқық бойынша жауапкершілігін растауы мүмкін еді. Монреаль процесі, сондай-ақ Температуралық және Бореалдық ормандарды сақтау және тұрақты басқару критерийлері мен көрсеткіштері жөніндегі жұмыс тобы ретінде танымал, 1994 жылы Орман қағидаттарының нәтижесінде басталды.
The FOREST EUROPE process (Ministerial Conference on the Protection of Forests in Europe, MCPFE) was started by Strasbourg Conference in 1990 and the Forest Principles were adopted and incorporated into the agenda by Helsinki Conference in 1993. The process covers Pan European region consisting of 47 signatories (46 European countries and the European Union) that partially overlaps with Montréal Process region (Russia is a signatory of both processes). As a result of lobbying by the developing country caucus (or Group of 77) in the United Nations, the non legally binding Forest Principles were established in 1992. These linked the problem of deforestation to third world debt and inadequate technology transfer and stated that the "agreed full incremental cost of achieving benefits associated with forest conservation should be equitably shared by the international community" (para1(b)). Subsequently, the Group of 77 argued in the 1995 Intergovernmental Panel on Forests (IPF) and then the 2001 Intergovernmental Forum on Forests (IFF), for affordable access to environmentally sound technologies without the stringency of intellectual property rights; while developed states there rejected demands for a forests fund. The expert group created under the United Nations Forum on Forests (UNFF) reported in 2004, but in 2007 developed nations again vetoed language in the principles of the final text which might confirm their legal responsibility under international law to supply finance and environmentally sound technologies to the developing world. The Montréal Process, also known as the Working Group on Criteria and Indicators for the Conservation and Sustainable Management of Temperate and Boreal Forests, was started in 1994 as a result of the Forest Principles.