1758 жылғы Үшінші Силезия соғысы және Хохкирх шайқасы
Battle of Hochkirch
1758 ж. Хохкирх шайқасы: Үшінші Силезия соғысы (Жеті жылдық соғыс). Фридрих Ұлының қатесінен Австрия жеңіске жетіп, пруссиялық әскерлер шегінді. Тарих.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
1758 жылғы Үшінші Силезия соғысының шайқасы
1758 battle of the Third Silesian War
Хохкирх шайқасы 1758 жылдың 14 қазанында Үшінші Силезия соғысы (Жеті жылдық соғыстың бір бөлігі) кезінде болды. Бірнеше апта бойы позиция үшін маневр жасағаннан кейін, лейтенант-фельдмаршал Леопольд Йозеф Граф Даун басқаратын 80 000 саяқты австрия армиясы Ұлы Фридрих басқаратын 30 000–36 000 пруссиялық армияны күтпеген шабуылға түсірді. Австрия армиясы пруссиялықтарды жеңіп, жалпы шегінуге мәжбүр етті. Шайқас Саксониядағы Баутцен қаласының шығысында орналасқан Хохкирх ауылы мен оның төңірегінде өтті. Тарихшылар бұл шайқасты Фридрих жасаған ең ірі қателердің бірі деп санайды. Өзінің бағыныштыларының кеңесіне қарамастан, ол әдетте сақтық танытатын австриялық қолбасшы Леопольд фон Даунның әскерін шайқасқа салатынына сенгісі келмеді. Австрия армиясы таңертеңгілікте оның әскеріне шабуыл жасап, тұзаққа түсірді. Фридрихтің әскерінің 30 пайызынан астамы жеңілді, бес генерал қаза тапты және ол өзінің артиллериялық паркін және көптеген жабдықтарын жоғалтты. Даун толықтай күтпеген шабуыл жасағанымен, шегініп келе жатқан пруссиялықтарды қуу әрекеті сәтсіз аяқталды. Қашып кеткен күштер жақын жердегі басқа корпуспен бірігіп, қыс бойына қайта күш алды.
The Battle of Hochkirch took place on 14 October 1758, during the Third Silesian War (part of the Seven Years' War). After several weeks of maneuvering for position, an Austrian army of 80,000 commanded by Lieutenant Field Marshal Leopold Josef Graf Daun surprised the Prussian army of 30,000–36,000 commanded by Frederick the Great. The Austrian army overwhelmed the Prussians and forced a general retreat. The battle took place in and around the village of Hochkirch, east of Bautzen, Saxony. Historians generally consider the battle as among Frederick's greatest blunders. Contrary to the advice of his subordinates, he refused to believe that the typically cautious Austrian commander Leopold von Daun would bring his troops into battle. The Austrian force ambushed his army in a pre dawn attack. Over 30% of Frederick's army was defeated; five generals were killed and he lost his artillery park and a vast quantity of supplies. Although Daun had scored a complete surprise, his attempt to pursue the retreating Prussians was unsuccessful. The escaped force united with another corps in the vicinity, and regained momentum over the winter.
Жеті жылдық соғыс
Жеті жылдық соғыс әлемдік қақтығыс болғанымен, ол Еуропа театрында Австрия мұрагерлігі соғысының (1740–1748) нәтижесінде туған ерекше қарқынға ие болды. 1748 жылғы Акс-ла-Шапель шарты Пруссияның Фридрих II-сіне, Ұлы Фридрих деп танылған, гүлденген Силезия провинциясын сыйлады. Австрия императрицасы Мария Тереза әскери күштерін қайта құруға және жаңа одақтар құруға уақыт алу үшін осы шартқа қол қойды; ол Киелі Рим империясындағы үстемдігін қайта орнатуға және Силезия провинциясын қайтарып алуға ниеттенді. 1754 жылы Солтүстік Америкадағы Ұлыбритания мен Франция арасындағы қарым-қатынастың ушығуы Францияға Атлантика саудасындағы британдық басымдықты бұзуға мүмкіндік берді. Жоғалған территорияларын қайтарып алу және Пруссияның күшейіп келе жатқан күшін шектеу мүмкіндігін сезіп, Австрия Франциямен бұрынғы қарсылығын ұмытып, жаңа коалиция құрды. Ұлыбритания Пруссия Корольдігімен одақтасты; бұл одақ британ королінің жеке одақтағы еуропалық иеліктерін, соның ішінде Хановерді, сондай-ақ оның туыстарының Брауншвейг-Люнебург және Гессен-Кассель ландграфтықтарын қамтыды. Бұл саяси маневрлер Дипломатиялық революция деп аталды. Соғыс басталғанда Фридрихтің әскері Еуропадағы ең жақсы жабдықталған армиялардың бірі болды: оның әскерлері минутына кем дегенде төрт рет, ал кейбіреулері бес рет атуға қабілетті еді. 1757 жылдың соңына қарай соғыс Пруссия үшін жақсы, ал Австрия үшін жаман бағытқа бұрылды. Пруссия Россбах және Лейтен шайқастарында керемет жеңіске жетіп, Австрия басып алған Силезияның бір бөлігін қайта басып алды. Пруссиялықтар Оңтүстік Моравияға қарай жорық жасады. 1758 жылдың сәуірінде Пруссия мен Ұлыбритания ағыл-пруссиялық конвенцияға қол қойды, онда Ұлыбритания Фридрихке жыл сайын 670 000 фунт стерлинг көлемінде субсидия төлеуге міндеттенді. Сонымен қатар, Ұлыбритания Фридрихтің інісі, Брауншвейг герцогы Фердинанд Вольфенбюттельдің армиясын нығайту үшін 7000–9000 әскер жіберді. Фердинанд француздарды Хановер мен Вестфалиядан ығыстырып, 1758 жылдың наурыз айында Эмден портын қайта басып алды; ол Рейн өзенін кесіп өтіп, Францияда үлкен алаңдаушылық тудырды. Фердинанд Крефельд шайқасында француздарды жеңіп, Дюссельдорфты қысқа мерзімге басып алғанмен, француз күштерінің үлкен маневрлері оны Рейннен шегінуге мәжбүр етті. Фердинанд француздарды ұстап тұрғанда, Пруссия Швеция, Ресей және Австриямен күресуге мәжбүр болды. Пруссияның Силезияны Австрияға, Померанияны Швецияға, Магдебургті Саксонияға, ал Шығыс Пруссияны Польшаға немесе Ресейге жоғалту қаупі болды: Пруссия үшін бұл қорқынышты жағдайды білдірді. 1758 жылға қарай Фридрих Ресейдің шығыстан жорығына алаңдады және оған қарсы тұру үшін жорыққа шықты. Одер өзенінің шығысында, Бранденбургтың Ноймарк аймағында, 35 000 адамнан тұратын пруссиялық армия 1758 жылдың 25 тамызында Зорндорф шайқасында 43 000 адамнан тұратын орыс армиясымен шайқасты. Екі тарап та ауыр шығындарға ұшырады, бірақ орыстар шегінді, ал Фридрих жеңіске жеткенін мәлімдеді. Бір айдан кейін Торнов шайқасында швед әскері пруссиялық армияны кері тартты, бірақ Берлинге қарай жылжуға тырыспады. Жаздың соңына қарай шайқастар теңгерілді. Пруссияның ешбір жауы Фридрихті Пруссияның орталық аймағына қуып жету үшін шешуші қадамдар жасағысы келмеді.
Although the Seven Years' War was a global conflict, it took a specific intensity in the European theater based on the recently concluded War of the Austrian Succession (1740–1748). The 1748 Treaty of Aix la Chapelle gave Frederick II of Prussia, known as Frederick the Great, the prosperous province of Silesia. Empress Maria Theresa of Austria had signed the treaty to gain time to rebuild her military forces and forge new alliances; she was intent upon regaining ascendancy in the Holy Roman Empire as well as recovering the Silesian province. In 1754, escalating tensions between Britain and France in North America offered France an opportunity to break the British dominance of Atlantic trade. Seeing the opportunity to regain her lost territories and to limit Prussia's growing power, Austria put aside its old rivalry with France to form a new coalition. Britain aligned herself with the Kingdom of Prussia; this alliance drew in not only the British king's European territories held in personal union, including Hanover, but also those of his relatives in the Electorate of Brunswick Lüneburg and the Landgraviate of Hesse Kassel. This series of political maneuvers became known as the Diplomatic Revolution. At the outset of the war, Frederick had one of the finest armies in Europe: his troops could fire at least four volleys a minute, and some of them could fire five. By the end of 1757, the course of the war had gone well for Prussia, and poorly for Austria. Prussia achieved spectacular victories at Rossbach and Leuthen, and reconquered parts of Silesia that had fallen to Austria. The Prussians then pressed south into Austrian Moravia. In April 1758, Prussia and Britain concluded the Anglo Prussian Convention in which the British committed to pay Frederick an annual subsidy of £670,000. Britain also dispatched 7,000–9,000 troops to reinforce the army of Frederick's brother in law, the Duke Ferdinand of Brunswick Wolfenbüttel. Ferdinand evicted the French from Hanover and Westphalia and re captured the port of Emden in March 1758; he crossed the Rhine, causing general alarm in France. Despite Ferdinand's victory over the French at the Battle of Krefeld and the brief occupation of Düsseldorf, successful maneuvering of larger French forces required him to withdraw across the Rhine. While Ferdinand kept the French occupied, Prussia had to contend with Sweden, Russia, and Austria. There remained a possibility that Prussia could lose Silesia to Austria, Pomerania to Sweden, Magdeburg to Saxony, and East Prussia to Poland or Russia: for Prussia, this represented an entirely nightmarish scenario. By 1758, Frederick was concerned by the Russian advance from the east and marched to counter it. East of the Oder river in Brandenburg Neumark, a Prussian army of 35,000 men fought a Russian army of 43,000 at the Battle of Zorndorf on 25 August 1758. Both sides suffered heavy casualties but the Russians withdrew, and Frederick claimed victory. At the Battle of Tornow a month later, a Swedish army repulsed the Prussian army but did not move on Berlin. By late summer, fighting had reached a draw. None of Prussia's enemies seemed willing to take the decisive steps to pursue Frederick into Prussia's heartland.
Кіріспе
1758 жылдың қыркүйек және қазан айының басында генерал-лейтенант Леопольд Иосиф фон Даун мен оның 80 000 сарбазы Столпен қаласының жанында орналасты. Олар Гёрлицтен 10 күнде келді. Фридрих әскерінің жартысын Зорндорф маңындағы Померанияда қалдырып, орыстардың қорғаныста қалуын қамтамасыз етті және қалған әскерімен 7 күн ішінде Саксониядағы Даунға қарсы оңтүстікке бет бұрды. Баутцен мен Лёбаудың арасында Фридрих пен Даун мысық пен тышқанға ойнағандай әрекет етті. Фридрих бірнеше рет австриялықтарды Столпеннен шайқасқа шығаруға тырысты, бірақ Даун, егер өте қолайлы жағдай болмаса, шабуылға көшпеді, сондықтан ол әрекетке бармады. Фридрих әскерімен австриялықтарға жақын келді, бірақ Даун әскерін қайтартты, тағы да шайқасқа түсуден бас тартты. Австриялықтардың шегінуін байқаған Фридрих оларды қууға әскер жіберді, бірақ Даунның тыл әскері оларды кері қайтарды. Ашуланған Фридрих Даунды Баутценге қарай қуып жететіндей әрекет етті. Қыркүйек айының соңында ол генерал Вольф Фредерик фон Ретзов басқаратын прус корпусын сол төбелерге жіберді; қазан айының басында Ретзов корпусы австриялықтарға жақын орналасты. Фридрих Ретзовқа аймаққа жолбасшылық ететін Штромберг төбесін басып алуға бұйрық берді. Ретзов сол жерге келгенде, австриялықтардың күшті күштерімен қоныстанғанын көрді. Ретзов шабуылға түсуге шешім қабылдамады; Фридрих оны қолбасшылықтан алып тастап, тұтқынға алды.
In September and early October 1758, Lieutenant Field Marshal Count Leopold Joseph von Daun and his 80,000 man army camped near the town of Stolpen. They had covered the from Görlitz in 10 days. Frederick had left half of his army in Pomerania near Zorndorf to make sure the Russians stayed on the defensive, and rushed south— in seven days—with the remainder of his army to confront Daun in Saxony. There, between Bautzen and Löbau, Frederick and Daun played their game of cat and mouse. Frederick had tried several times to draw the Austrians out of Stolpen into a battle: Daun, who seldom attacked unless he had a perfect position, had refused the bait. Frederick and his army had marched within of the Austrians, but Daun had pulled his army away, again, refusing to be drawn into battle. Upon the Austrian withdrawal, Frederick sent troops in pursuit; these were driven off by Daun's rearguard. In frustration, Frederick shadowed Daun by maneuvering his army toward Bautzen; while there, Frederick learned that Daun had established a camp about east of him in the hills directly east of Hochkirch. He dispatched an entire Prussian corps commanded by General Wolf Frederick von Retzow to those hills in late September; by early October, Retzow's corps was within of the Austrians. Frederick ordered Retzow to take the hill that commanded the area, called Strohmberg. When Retzow arrived there, he discovered that the Austrians already had laid possession with a strong force. Retzow chose not to attack; Frederick had him removed from command and arrested.
Қаулылар
Хохкирх аймаққа сәл көтеріліп, айналында жұмсақ төбелермен қоршалған; ауылды алыстан көруге болады, тек оңтүстік жағынан емес, онда бірнеше биік жерлер ауылға жақын орналасып, көріністі бөгеп тұрады. Шіркеу ең биік нүктеге жақын тұр, шығыс, батыс және солтүстікке көрініс ашады. 10 қазанда Фридрих Хохкирхке бет алып, қаладан солтүстікке қарай, Куприццерберг тауының етегіндегі орманға дейін созылған лагерін құрды. Австриялықтардан туындауы мүмкін қауіптер туралы алаңдамай, Фридрих әскерін шығысқа қарай шашыратып жіберді, Даун армиясының соңғы белгілі орналасқан жеріне. Әскерлер Хохкирхке жақын, солтүстіктен оңтүстікке қарай S әрпіндей сызық құрды. Әлсіз (батыс) жағын тоғыз батальондық аванпост, артиллериямен қолдау көрсетіп күзетті; жаяу әскердің басты міндеті – орналасқан барлау тобымен байланыс ұстау еді. Шығыс жағын 11 батальон мен 28 эскадрилья күзетті. Фридрих өзінің ең жақсы сарбаздарын Хохкирх ауылына гарнизон ретінде орналастырды. Ол ешқандай шабуыл болады деп ойламады, өйткені Даун армиясы соңғы айларда жатқан күйде болды, шайқасқа түсуден бас тартты. Даунның құпия жоспары – таңертең ерте 30 мың сарбаздан тұратын жасақпен орман арқылы Фридрихтің қапталынан айналып өтіп, оны қоршауға алу еді. Пруссия армиясы Австрия армиясы шабуыл жасағанда, әдепкі және мағыналық тұрғыдан да ұйықтап жатқан болар еді. Олар шатыр арқандарын кесіп, ұйықтап жатқан сарбаздардың үстіне құлатты, содан соң олар босануға тырысқанда штыкпен шапты. Шатырлардың ішінде тұтқындалғандар қанға батып, қайтыс болды, қазіргі күні әлі де Blutgasse, яғни Қан аллеясы деп аталатын жерде. Бастапқыда Фридрих шайқастың шуылы аванпосттық шайқас немесе хорваттардың тудырған шу екенін ойлады, олар күндегідей қаруларын атып бастаған. Фридрихтің адъютанттары оны оятуға тырысқанда, оның генералдары, көбісі ұйықтамаған, аттарын дайын тұрғызып, қаруларын ұстаған, пруссиялық қарсылықты ұйымдастырды. Пруссиялықтар ауылды аралап өтіп, екінші жағынан шығып, батареяға штыкпен шабуыл жасады. Бірақ сол кезде пруссиялықтардың тәртібі мен ынтымағы жоғалып кеткен еді. Австриялықтар, пруссиялықтардың қолға түскен қаруларын пайдаланып, шабуылдаушыларға зор зиян келтірді. Киттің денесі жарылып, құлап, сол күйі қайтыс болды. Таңертеңгі тұман көтерілгенде, сарбаздар достарын жаудан ажырата алды. Пруссиялық атты әскері, түн бойы дайын күйде болған, бірнеше полк қарсы шабуылдарын жасады. 23-ші жаяу әскер полкінің батальоны шабуылға шықты, бірақ қапталы мен артқы жағы қоршалғандықтан кері шегінді. Қоршаумен қоршалған шіркеу ауласы австриялықтарды бұрып жіберді; Майор Зигмунд Мориц Вильям фон Лангеннің 19-шы полкінің мушкетерлері оны табандылықпен ұстап тұрып, кері шегінетін пруссиялықтарға қауіпсіздік берді. Ең бастысы, Ланген уақытты ұзартуға көмектесті. Франциск ауылға жақындағанда, австриялық оқ оның басын иығынан кесіп тастады; оның әскерлері қорқынышқа ұшырап, ханшайымның басы жоқ денесін қорқынышпен қарады. Фридрих Францисктің шайқалып қалған әскерін қайта жинауға көмектесті. Фридрих кері шегінгенде, ауылдың солтүстігінде жауынгерлік желі құрды, ол ақырында артта қалғандар мен аман қалғандардың жиналу ортасы болды. Таңертеңгі сағат 10:00 шамасында пруссиялықтар солтүстік-батысқа қарай шегінді. Кез келген қуғыншылар мылтық оқтарының қабырғасына тап болды. 101 қару және барлық шатырлар. Фридрих өз генералдарынан батылдық пен басшылықтың үлгісін көрсетуді талап етті: олар алдыңғы қатарда жетекшілік етті. Офицерлер корпусының жартысы соғыстың алғашқы үш науқанында осындай шығынға ұшырады. Адамдардың қаза болуынан басқа, олар бағалы жылқылар мен жүк тасушы жануарларды, 70 оқ-дәрі вагонын, сондай-ақ, моральға соққы ретінде 28 ту мен екі штандартты жоғалтты. Кейбір қазіргі заманғы тарихшылар жалпы шығынды 7300 адамға бағалайды. Соғыс туралы хабар Венаға императрицаның есім күні тойы кезінде жетті, бұл Мария Терезия мен оның Шёнбрунн сарайында жиналған сотының қуанышын тудырды. Даун папа Клемент XIII-тен "мәсіхші еместерді" жеңгені үшін әдетте берілетін сыйлық ретінде жарылқанған семсер мен бас киімді алды. Императрица ақырында Даун мен оның мұрагерлеріне 250 000 флорин сыйлық берді. Даун мен Лейси үшін бұл жеңіс аралас сезімдермен толды; Киттің денесі ауыл шіркеуінде табылғаннан кейін, екеуі де қайғыдан жылап кетті. Кейт Лейсидің әкесі Ресейде қызмет еткен кезде оның жақын досы болған. Фридрих өзінің әскерін күтпеген шабуылға қарсы жинап, жақсы басшылық көрсеткенімен, Хохкирх оның ең ауыр жеңілістерінің бірі болып саналады және оның тепе-теңдігін күйретіп жіберді. Олармен бірге болған британдық елші Эндрю Митчелл, Фридрих туралы әдетте жағымды жазған, Фридрихтің жеңілісін Даунның сақтық табиғатына деген жек көрушілігіне және өзінің қиялына сәйкес келмейтін барлық ақпаратқа сенбеуіне байланысты деп айтты: Митчелл пікірінше, кінәлі болуға басқа біреудің керегі жоқ. Алайда, Фридрих үшін жағдай одан да нашар болуы мүмкін еді. Оның армиясының әйгілі тәртібі сақталды: пруссиялықтар өртенген ауылдан шыққаннан кейін, бөлімдердің ынтымағы мен тәртібі қайта жаңғырды. Фридрихтің агрессивтілікке бейімділігі оның тек қана көрінуімен австриялықтарды қорқыта алатынын білдірді. 5 қарашада, Россбахтағы ұлы жеңісінің жылдығында, Фридрих Нейссеге қарай жол тартты, австриялықтарды қоршаудан бас тартуға мәжбүр етті. Бірнеше аптадан кейін, Фридрих батысқа қарай жылжығанда, Даун бүкіл армияны Богемияда қысқа уақытқа орналастырды. Нәтижесінде, үлкен шығындарға қарамастан, науқан жыл соңында Фридрих Саксония мен Силезияны өз иелігінде ұстады, ал оның аты Еуропаның кем дегенде осы бөлігінде қорқыныш тудырды.
Hochkirch stands on a slight rise in terrain, surrounded by mildly undulating plains; the village can be seen from the distance, except from the south, where several heights abut the village and block visibility. The church stands near the highest point, granting visibility east, west and north. On 10 October, Frederick marched on Hochkirch and established his own camp, extending from the town north, to the edge of the forest at the base of the Kuppritzerberg. Instead of worrying about a possible Austrian threat, Frederick scattered his men facing eastward, the last known location of Daun's army. The troops created an S shaped line, north to south, adjacent to Hochkirch. The weak (west) side was guarded by an outpost of nine battalions with artillery support; the principal purpose of the infantry was to maintain contact with a deployed scout unit. Eleven battalions and 28 squadrons guarded the east side. Frederick had his best soldiers garrison the village of Hochkirch. He did not believe any attack would occur; Daun's army had been dormant in recent months, refusing to be drawn into battles. Daun's plan, which he had kept secret, was an early morning sweep through the woods with 30,000 specially picked troops, around Frederick's flank, to enclose him. The Prussian army would be asleep, both literally and figuratively, when the Austrian army struck. cut tent ropes, causing the canvas to fall on sleeping soldiers, then bayoneted the men as they struggled to free themselves from canvas and cords. Men tangled in the tents bled to death, in what today is still called Blutgasse, or Blood Alley. Initially, Frederick thought the sounds of the battle were either an outpost skirmish or the Croats, who apparently started their days with regular firing of their weapons. While Frederick's adjutants were trying to wake him, his generals, most of whom had not slept and had kept their horses saddled and weapons ready, organized the Prussian resistance. The Prussians swept through the village, out the other side, and fell on the battery at bayonet point. By that point, though, most Prussian order and cohesion had been lost. The Austrians, supported by their appropriated Prussian guns, which had not been spiked, wrought havoc on the attackers. Keith was hit mid body and knocked out of his saddle, dead as he fell. When the early morning fog had lifted, the soldiers could distinguish friend from foe. Prussian cavalry, which had remained saddled and ready throughout the night, launched a series of regimental counterattacks. A battalion of the 23rd Infantry charged, but withdrew as it was surrounded flank and rear. The church yard, a walled stronghold, diverted the Austrians; Major Siegmund Moritz William von Langen's musketeers of the 19th regiment held it with determination and provided safety for retreating Prussians. Most importantly, Langen bought time. As Francis approached the village, Austrian cannon fire sheared his head off his shoulders; his troops faltered, demoralized by the sight of the prince's headless body atop his spooked horse. Frederick himself helped to rally Francis' shaken troops. As he withdrew, Frederick established a fighting line north of the village, and it eventually served as a rallying point for stragglers and survivors. By mid morning, around 10:00, the Prussians retreated to the north west. Any pursuing troops were met with a wall of musket fire. 101 guns, and nearly all the tents. Frederick required his generals to set an example of courage and leadership: they led from the front. The same rate of attrition applied throughout the officer corps, which lost half of its strength in the first three campaigns of the war. In addition to human losses, they lost valuable horses and draft animals, 70 munitions wagons, and, a blow to morale, 28 flags, and two standards. Some modern historians place the overall losses higher, at 7,300. Notification of the battle arrived in Vienna during the celebration of the Empress's name day, to the delight of Maria Theresa and her court, gathered at Schönbrunn Palace. Daun received a blessed sword and hat from Pope Clement XIII, a reward usually granted for defeating "infidels". The Empress eventually created an endowment of 250,000 florins for Daun and his heirs. For Daun and Lacy, it was a victory of mixed emotions; upon the discovery of Keith's body in the village church, they both broke down in tears of grief. Keith had been the best friend of Lacy's father during his service in Russia. Although Frederick demonstrated good leadership by rallying his troops against the surprise attack, Hochkirch is considered one of his worst losses, and it badly shook his equanimity. Andrew Mitchell, the British envoy who was with them, and normally wrote positively about Frederick, attributed Frederick's loss to the contempt he had for Daun's supposedly cautious nature and his unwillingness to give credit to intelligence that did not agree with what he imagined was true: according to Mitchell, there was no one to blame but himself. However, the situation could have been far worse for Frederick. The fabled discipline of his army held up: once the Prussians were out of the burning village, unit cohesion and discipline returned. Frederick's reputation for aggressiveness meant he could still terrify the Austrians simply by showing up. On 5 November, the anniversary of his great victory at Rossbach, Frederick marched toward Neisse, causing the Austrians to abandon their siege. A few weeks later, as Frederick marched further west, Daun took the entire army into winter quarters in Bohemia. Consequently, despite major losses, at the end of the campaign year, Frederick remained in possession of Saxony and Silesia, and his name remained feared in at least that part of Europe.