Дауыс бөлінуі сайлауда ұсақ партиялардың жеңіс мүмкіндігін төмендетіп, қарсы кандидатқа көмектеседі. Бөліну себебі, көпшілік дауысқа ие болмаған кандидаттың жеңісі.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Дауыстарды бөлу арқылы қарсыластың жеңіске жетуіне мүмкіндік беру
Enabling an opponent to win by dividing votes
Дауыстарды бөлу – сайлау тиімділігі, онда бірнеше ұқсас кандидаттар арасында дауыстардың таралуы ұқсас кандидаттардың кез келгенінің жеңіске жету мүмкіндігін төмендетіп, керісінше, ерекшеленетін кандидаттың жеңіске жету мүмкіндігін арттырады. Бұл көбінесе «бөлуші эффект» деп аталады, ол шағын партиялардың кандидаттарын ұсынудан жаңылдырады. Дауыстарды бөлу ең оңай көпшілік дауыс беру жүйесінде (немесе «бірінші орын алған жеңеді» жүйесінде) орын алады, онда әр сайлаушы бір ғана таңдау жасайды және ең көп дауыс жинаған кандидат жеңіске жетеді, тіпті жеңімпазға көпшілік қолдау болмаса да. Мысалы, егер A1 кандидат 30% дауыс алса, оған ұқсас A2 кандидат тағы 30% дауыс алса, ал ерекшеленетін B кандидат қалған 40% дауыс алса, көпшілік дауыс беру жүйесінде B кандидат жеңімпаз деп жарияланады, тіпті сайлаушылардың 60% A1 немесе A2 кандидаттарын артық көреді.
Vote splitting is an electoral effect in which the distribution of votes among multiple similar candidates reduces the chance of winning for any of the similar candidates, and increases the chance of winning for a dissimilar candidate. This is commonly known as the spoiler effect, which can discourage minor party candidacies. Vote splitting most easily occurs in plurality voting (also called first past the post) in which each voter indicates a single choice and the candidate with the most votes wins, even if the winner does not have majority support. For example, if candidate A1 receives 30% of the votes, similar candidate A2 receives another 30% of the votes, and dissimilar candidate B receives the remaining 40% of the votes, plurality voting declares candidate B as the winner, even though 60% of the voters prefer either candidate A1 or A2.
Пайда болуы
Саяси партиялардың басты функцияларының бірі – сайлау алдында жергілікті деңгейде үміткерлерді іріктеу арқылы, дауыс берудің бұрмалауға бейім әдістерінің әсерін азайту болып табылады. Әр партия бір лауазымға ең көп дегенде бір үміткерді ұсынады, себебі бірнеше үміткерді ұсынса, жеңіліп қалуы мүмкін деп есептейді. Осылайша, бұзылған сайлаулардың жиілігін эмпирикалық тұрғыдан бағалау жеткіліксіз болуы мүмкін, өйткені бұл бағалауға қатысудан бас тартқан үміткерлер туралы маңызды ақпаратты қамтымайды. Дауыс бөлінуі кандидаттардың немесе бюллетеньдегі мәселелердің ұқсас идеологиялық көзқарастары болған кезде пайда болады. «Спойлер» үміткер ұқсас саяси бағытты ұстанатын басты үміткерден дауыстарды тартып алып, осылайша екеуіне де немесе бірнешеуіне де қарсы тұратын күшті үміткердің жеңіске жетуіне себеп болуы мүмкін. Мұндай әсерді тудыратын кіші үміткерлер «бұзушылар» деп аталады. Бұл мәселе екі кезеңді сайлау жүйесінде де, дауыс берудің тікелей әдісінде де кездеседі, бірақ бұзушылардың әлсіз үміткерлері іріктеліп алынғандықтан, бұл мәселе азаяды. Дегенмен, барлық қарсыластарына қарсы жеңіске жеткізе алатын үміткер (Кондорсе жеңімпазы деп аталады) үш үміткердің арасындағы дауыс бөлінісі кезінде үшінші орыннан да жеңіліп қалуы мүмкін, бұл құбылыс «орталыққа қысым көрсету» деп аталады. Мұндай жағдай 2009 жылғы Вермонт штатының Берлингтон қаласы әкімінің сайлауында және 2022 жылғы Аляска штатының жалпы округтік конгресс округінің қосымша сайлауында тіркелді. Строудың мүмкін емес теоремасымен дәлелденгендей, барлық реттік дауыс беру жүйелері спойлер әсерінің түрлі вариацияларына ұшырайды.
One of the main functions of political parties is to mitigate the effect of spoiler prone voting methods by winnowing on a local level the contenders before the election. Each party nominates at most one candidate per office since each party expects to lose if they nominate more than one. This means empirical observations of the frequency of spoiled elections may not be a good measure, because they exclude relevant information from candidates who chose not to run. Vote splitting occurs when candidates or ballot questions have similar ideologies. A spoiler candidate can draw votes from a major candidate with similar politics, thereby causing a strong opponent of both or several to win. The minor candidates causing this effect are referred to as spoilers. The problem also exists in two round system and instant runoff voting, though it is reduced, because weaker spoilers are eliminated. However, a candidate that can win head to head against all rivals (called a Condorcet winner) can still lose from third place in a 3 way vote split, a phenomenon known as a center squeeze. This occurred in the 2009 Burlington Vermont mayoral election and the 2022 Alaska's at large congressional district special election. All ranked choice systems suffer from variations of the spoiler effect, as proven by Arrow's impossibility theorem.
Австралия
Австралияда дауыс бөліну орын алатын сайлау округтері "үш бұрышты бәсеке" деп аталады. Үш бұрышты бәсекеде дауыс бөлінгенімен, Австралияда басымдық берілетін дауыс беру жүйесі қолданылуының арқасында бұл әрқашан кемшілікке алып келмейді. Дегенмен, үкімет деңгейіне байланысты, Австралияда қолданылатын басымдық берілетін дауыс берудің түрлі формалары салдарынан бұл кемшілікке ұшыратуы мүмкін: толық басымдық берілетін дауыс беру (FPV) федералдық деңгейде және кейбір штаттар мен аумақтарда, ал міндетті емес басымдық берілетін дауыс беру (OPV) Жаңа Оңтүстік Уэльсте қолданылады. Осы себепті, үш бұрышты бәсекелер Жаңа Оңтүстік Уэльсте (штат және федералдық деңгейде) сондай-ақ федералдық Сенатта сирек кездеседі. Мұндай бәсекелер көбінесе оңшыл орталықтың Либералдық-Ұлттық коалициясымен байланысты. Алайда, мұндай бәсекелердің жиілігі штаттар бойынша әртүрлі, және Квинсленд, Тасмания немесе екі территорияда кездеспейді, себебі Ұлттық партия Австралия астаналық территорияда (ACT) жоқ, және қазіргі уақытта Тасманияда сайлауға қатыспайды, ал Квинсленд пен Солтүстік территорияда екі коалициялық партия бірігіп Либералдық-Ұлттық партия (LNP) және CLP құрды. Жаңа Оңтүстік Уэльсте сирек болса да, үш бұрышты бәсекелер Виктория, Батыс Австралия және Оңтүстік Австралияда жиі кездеседі.
In Australia, seats where vote splitting occurs are called "three corned contests". While the vote is split in a three cornered contest, it is not always a disadvantage as Australia uses preferential voting. However, depending on the level of government it can still act as a disadvantage due to the different forms of preferential voting used in Australia; full preferential voting (FPV) is used on a federal level and in some states and territories while optional preferential voting (OPV) is used in New South Wales. Due to this, three cornered contests are rare in New South Wales (on both a state and federal level) as well as in the federal Senate. Three cornered contests generally occur with the centre right Liberal National Coalition. However, the frequency of these contests varies in different states and it does not occur in the Queensland, Tasmania or the two territories, due to the fact that the Nationals do not exist in the Australian Capital Territory (ACT) and they do not currently contest elections in Tasmania, while in Queensland and the Northern Territory the two Coalition parties merged to become the Liberal National Party (LNP) and the CLP, respectively. While they are rare in New South Wales, three cornered contests do often occur in Victoria, Western Australia and South Australia.
Федералды саясат
Федералдық деңгейде үштік бәсеке көптеген округтерде сирек кездеседі. Дегенмен, олар кейбір аймақтық округтерде болады. 2022 жылғы федералды сайлауда екі коалициялық партия төрт округтен үміткерлерді тікелей ұсынды: екеуі Виктория штатында (Инди және Николс округтері), біреуі Батыс Австралияда (Дюрак), және біреуі Оңтүстік Австралияда (Баркер). Үштік бәсекеге қатысқан федералдық округтердің саны жылдар бойы азайып келеді. Шындығында, 2022 жылы үштік бәсекелердің саны 2019 жылы өткен бұрынғы федералды сайлаумен салыстырғанда едәуір төмен болды. Сол сайлауда коалицияның екі партиясы да он округтен үміткерлерді тікелей ұсынды: екеуі Жаңа Оңтүстік Уэльсте (Эден-Монаро және Гилмор), екеуі Викторияда (Инди және Малли), екеуі Батыс Австралияда (Дюрак және О’Коннор), біреуі Оңтүстік Австралияда (Баркер) және үшеуі Тасманияда (Басс, Брэддон және Лайонс).
Federally, three cornered contests are uncommon in most seats. However, they do occur in certain regional seats. At the 2022 federal election, both Coalition parties ran candidates in four seats; two in Victoria (Division of Indi, Nicholls), one in Western Australia (Durack) and one in South Australia (Barker). The number of federal seats with three cornered contests has dropped over the years. In fact, there was a significantly low number of three cornered contests in 2022, even when compared to the previous federal election, which was held in 2019. In that election, both Coalition parties ran candidates in ten seats; two in New South Wales (Eden Monaro and Gilmore), two in Victoria (Indi and Mallee), two in Western Australia (Durack and O'Connor), one in South Australia (Barker) and three in Tasmania (Bass, Braddon and Lyons).
Мемлекеттік саясат
Жаңа Оңтүстік Уэльсте (Коалиция ешқашан бұзылмаған жалғыз штат), үштік бәсекелер сирек кездеседі, өйткені көптеген Коалиция сайлаушылары өздерінің басымдықтарын толық пайдаланады (яғни, тек бір кандидатқа нөмір береді, осылайша консервативті бекіністерде – Солтүстік жағалаудың орта тұсында және штаттың орталық және батыс бөліктерінде емес, кемшілікке ұшырайды). Алайда, 2023 жылғы штаттық сайлауда бұл құбылыс екі аймақтық округте орын алды: Порт Маккуори (Ұлттық партиядан Либерал партияға ауысқан депутат Лесли Уильямстың консервативті округі) және Вагга Вагга (тәуелсіз депутат Джо МакГиррдың сайлауына қарамастан дәстүрлі консервативті округ). Порт Маккуариде Уильямс Либерал партияның, ал Порт Маккуари-Хастингс кеңесінің мэрі Пета Пинсон Ұлттық партияның кандидаты болды. Уильямс үштік бәсекеге қарамастан, екі үміткердің басымдығы (ТКП) және екі партияның басымдығы (ТТП) бойынша қауіпсіз округті жеңіп алды. Вагга Ваггада Ұлттық партияның кандидаты Адрианна Бенджамин, ал Либерал партияның кандидаты Джулия Хам болды. МакГирр Бенджаминге қарсы ТКП көрсеткішін арттырып, округті сақтап қалды, бірақ Ұлттық партия ТТП санауы бойынша жеңіске жетті. 2027 жылы өтетін келесі сайлауда осы екі округтің бірінде де үштік бәсеке болатыны күмәнді. Викторияда Коалиция бар болғанымен (бірақ бұрын бұзылған), кейбір округтерде үштік бәсекелер кездеседі. 2022 жылғы штаттық сайлауда екі Коалициялық партия да бес округке (Басс, Евроа, Мильдура, Морвелл және Шеппартон) үміткерлерді тікелей ұсынды. Ұлттық партия Нарракан округінен үміткерді тікелей ұсынбақ болды, бірақ олардың алдын ала таңдаған үміткері сайлау алдында қайтыс болды, бұл округте қосымша сайлауға әкеп соқты, онда Либерал партияның үміткері қайта сайланды, ал Ұлттық партия үміткерді тікелей ұсынбады. Батыс Австралияда үштік бәсекелер жиі кездеседі. Бұл Коалициялық келісімнің екі партияның да бір-бірінен тәуелсіз болғандықтан және егер олар өздерінің шешімдері өкілдік ететін халық пен аймақтардың мүддесіне сай деп санаса, әр партия әртүрлі дауыс бере алатындығына байланысты. Ұлттық партия сондай-ақ Кабинетке кірмеуге құқылы, ал Коалициялық үкімет сайланғанда Либерал партияның басшысы штат премьері болады, бірақ Ұлттық партияның басшысы әрқашан премьер-министрдің орынбасары болмайды, Жаңа Оңтүстік Уэльс пен Викториядан айырмашылығы, Коалициялық үкімет құрылған жағдайда Либерал партияның басшысы премьер-министр болады, ал Ұлттық партияның басшысы премьер-министрдің орынбасары болады. Мысалы, 2008 жылғы штаттық сайлаудан кейін Коалициялық үкімет сайланды, Либерал партияның басшысы (Колин Барнетт) премьер-министр болды, бірақ Ұлттық партияның басшысы (Брендон Гриллс) премьер-министрдің орынбасары болмады, оның орнына Либерал партияның басшысының орынбасары (Ким Хеймс) тағайындалды. Оңтүстік Австралияда Коалицияның болмауына байланысты кейбір округтерде үштік бәсекелер кездеседі. Көптеген штаттарда Либерал партия қалалардағы округтерді ұстап тұрса, Ұлттық партия аймақтық, ауылдық және шалғайдағы округтерді ұстап тұрады, бірақ Оңтүстік Австралия мен Тасманияда Ұлттық партияның белсенділігі шектеулі, сондықтан Либерал партия осы штаттардағы қалалық және қалалық емес округтерді ұстап тұрады. 2022 жылғы штаттық сайлауда Либерал партия да, Ұлттық партия да сегіз округке үміткерлерді тікелей ұсынды (Чаффи, Финнис, Флиндерс, Фром, Хаммонд, Маккиллоп, Нарунга және Шуберт). Партияның белсенділігі шектеулі болғандықтан, Ұлттық партия барлық осы округтерде соңғы немесе соңғы орынға жақын болды, тіпті кейбір шағын партиялар олардан озып кетті және штаттық деңгейдегі ең төменгі 0,48% дауыспен жеңіске жетті. Австралияда 1918 жылғы Суан округіндегі қосымша сайлау консервативті дауысты Country Party және Nationalist Party арасында бөліп, Австралияның Еңбек партиясына округті жеңуге мүмкіндік берді. Бұл Ұлттық үкіметті Федералды сайлауда басымдық дауыс беруді енгізуге итермеледі, бұл Country және Nationalist партиясының сайлаушыларына басымдықтарын екінші партияға беруге және дауыс бөлінуін болдырмауға мүмкіндік берді. Бүгінде Либерал партия мен Ұлттық партия сирек кездеседі, олар үштік бәсекеге түседі. Үштік бәсекелер болған жағдайда, Еңбек партиясы әдетте Либерал партиясына Ұлттық партиядан бұрын басымдық береді, өйткені олар Либерал партияны Ұлттық партиядан гөрі консервативті емес деп санайды. 1996 жылғы Жаңа Оңтүстік Уэльстегі Оңтүстік жота округіндегі қосымша сайлау осыған мысал: Ұлттық партияның үміткері Катрина Ходжкинсон алғашқы дауыс беруде жеңіске жетті, бірақ Либерал партиясының үміткері Пета Ситонға Еңбек партиясының басымдықтары берілгеннен кейін жеңілді.
In New South Wales (the only state where the Coalition has never been broken), three cornered contests are rare as most Coalition voters exhaust their preferences (meaning they only number one candidate, thus being a disadvantage except in conservative strongholds on the Mid North Coast and in central and western parts of the state). However, at the 2023 state election, this phenomenon did occur in two regional seats: Port Macquarie (a conservative seat held by National turned Liberal MP Leslie Williams) and Wagga Wagga (a traditionally conservative seat, despite being held by independent MP Joe McGirr). In Port Macquarie, Williams was the Liberal candidate and Peta Pinson, the Mayor of the Port Macquarie Hastings Council, was the Nationals candidate. Williams won the seat, which despite having a three cornered contest remained a safe seat on both two candidate preferred (TCP) and two party preferred (TPP) margin. In Wagga Wagga, the Nationals candidate was Adrianna Benjamin and the Liberal candidate was Julia Ham. McGirr retained the seat with an increased TCP margin against Benjamin, although the Nationals still won the TPP count. It is unlikely that a three cornered contest will occur in either of these seats at the next state election, which will be held in 2027. In Victoria, three cornered contests occur in some seats, despite the Coalition existing in Victoria (although it has previously been broken). At the 2022 state election, both Coalition parties ran candidates in five seats (Bass, Euroa, Mildura, Morwell and Shepparton). The Nationals intended to run a candidate in the Narracan, but the candidate they preselected died before the election, forcing a supplementary by election in that seat, in which the Liberal candidate was re elected and the Nationals did not run a candidate. In Western Australia, three cornered contests do commonly occur. This is due to the fact that the Coalition agreement is different in that both parties are independent of each other and each party can vote differently if they believe that their decision it is in the best interests of the people and areas they represent. The Nationals can also opt out of Cabinet and when a Coalition government is elected, the leader of the Liberal Party becomes the state Premier, but the leader of the Nationals does not always become the Deputy Premier, unlike in New South Wales and Victoria where in the event of a Coalition government, the Liberal leader becomes the Premier and the Nationals leader becomes the Deputy Premier. For example, following the 2008 state election, which saw a Coalition government elected, the Liberal leader (Colin Barnett) became the Premier, but the Nationals leader (Brendon Grylls) did not become the Deputy Premier, an office that the deputy Liberal leader (Kim Hames) was given instead. In South Australia, three cornered contests do occur in some seats, due to the absence of the Coalition. In most states, the Liberal Party holds seats in cities while the Nationals hold seats in regional, rural and remote areas, but in South Australia and Tasmania, the Nationals have limited activity and thus the Liberals hold both metropolitan and non metropolitan seats in these states. At the 2022 state election, both the Liberals and the Nationals ran candidates in eight seats (Chaffey, Finniss, Flinders, Frome, Hammond, MacKillop, Narungga and Schubert). Due to the limited activity of the party, the Nationals finished last or close to last in all of these seats, even being outvoted by some minor parties and winning a statewide vote of just 0.48%, the lowest in the country on a state level (excluding states the party does not contest elections in). In Australia, the 1918 Swan by election saw the conservative vote split between the Country Party and Nationalist Party, which allowed the Australian Labor Party to win the seat. That led the Nationalist government to implement preferential voting in federal elections to allow Country and Nationalist voters to transfer preferences to the other party and to avoid vote splitting. Today, the Liberal Party and National Party rarely run candidates in the same seats, which are known as three cornered contests. When three cornered contests do occur the Labor Party would usually direct preferences to the Liberals ahead of the Nationals as they considered the Liberal Party to be less conservative than the Nationals. The 1996 Southern Highlands state by election in New South Wales is an example of this when the Nationals candidate Katrina Hodgkinson won the primary vote but was defeated after preferences to Liberal candidate Peta Seaton when Seaton received Labor Party preferences.
Босния және Герцеговина
2006 жылы HDZ 1990, Босния және Герцеговина HDZ-ден бөлініп шықты, бұл Зелько Комшичтің Босния және Герцеговина Президенттігінде хорват өкілі болуына, дауыстардың 40% төмен болуына мүмкіндік берді, ал бұл дауыстардың көп бөлігі босняктар шоғырланған аймақтардан түсті.
In 2006, the HDZ 1990 broke away from the HDZ BiH this allowed Željko Komšić to gain the Croat membership in the Presidency of Bosnia and Herzegovina with less than 40% which mainly came from Bosniak areas.
Чехия
2021 жылы Přísaha (4,68%), ČSSD (4,65%) және KSČM (3,60%) партияларының ешқайсысы 5 пайыздық шектің үстінен өте алмады, соның нәтижесінде Spolu және PaS коалициясы құрылды. Бұл 1992 жылдан бері ČSSD және KSČM партияларының ешқайсысының парламентте өкілдігі болмаған алғашқы жағдай болды.
In 2021, Přísaha (4.68%), ČSSD (4.65%) and KSČM (3.60%) all failed to cross the 5 percent threshold, thus allowing a coalition of Spolu and PaS. This was also the first time that neither ČSSD nor KSČM had representation in parliament since 1992.
Мысыр
2012 жылғы Мысыр президенттік сайлауында екінші турға өткен екі кандидат – «Азаттық және әділдік» партиясынан Мұхаммед Мурси (24,8%) және тәуелсіз кандидат Ахмет Шафик (23,7%) – әрқайсысы басқа кандидаттардан көп дауыс жинады, бірақ ешқайсысы жеңіске жеткен кандидаттың «Қадір-қасиет» партиясынан Хамдин Сабахи (20,7%), тәуелсіз кандидат Абдель Монейм Абуль Фотух (17,5%) немесе тәуелсіз кандидат Амр Мусадан (11,1%) басым екенін дәлелдейтін жеткілікті дауыс ала алмады.
In the 2012 Egyptian presidential election, the two candidates who qualified for the runoff election, Freedom and Justice Party candidate Mohamed Morsi (24.8%) and the independent candidate Ahmed Shafik (23.7%), each received more votes than any other candidate, but they failed to get enough votes to prove that each winning candidate was actually more popular than the Dignity Party candidate Hamdeen Sabahi (20.7%), the independent candidate Abdel Moneim Aboul Fotouh (17.5%), or the independent candidate Amr Moussa (11.1%).
Франция
Францияда 2002 жылғы президенттік сайлауда «бөліну әсері» байқалды: көптеген солшыл кандидаттар, мысалы Кристиан Таубира мен Жан-Пьер Шевенмент, екеуі де француздық социалистік партиямен одақтасқан саяси партиялардан, немесе троцкистік партиялардың үш кандидаты, барлығы 20% шамасында, социалистік партияның кандидаты Лионель Жоспинді екі турлы сайлауда бірінші турда Жоспиннен тек 0,68% айырмашылықпен жеңілген Жан-Мари Ле Пеннің пайдасына итермеледі деп айыпталды. Кейбірлер кейбір округтердегі жағдайды келтіреді, онда орталық оң және оңшылдар дауыс берудің жартысынан астамын жинады, бірақ солшылдар сайлауда жеңіске жетті; олар солшылдардың бөлінуден пайдаланғанын айыптайды. Сондай-ақ 1969 жылғы президенттік сайлауда (бес солшыл кандидат 32% құрады), 2017 жылы (төрт кандидат арасында бөлініп, 27% жинады) және 2022 жылы (алты солшыл кандидат 32% жинады) солшылдар екінші турға өте алмады, бұл солшыл орталық кандидаттардың көптігіне байланысты болуы мүмкін. 1993 жылғы парламенттік сайлауда да осылай болды, онда «жасыл» партиялар президенттік көпшілікке қарсы шықты. Бұл көптеген оңшылдардың сайлауға қатысуына әкелді, нәтижесінде 1968 жылдан бері парламентте оңшылдардың ең көп үлесі болды. + Сол жақ қанатының дауыс бөліну жағдайлары + 1969ЖылПартиясыКандидатДауыс%UDRЖорж Помпиду10 051 78344,47СолтүстікПартиясыЖак Дюклос4 808 28521,27SFIOГастон Дефферре1 133 2225,01PSUMМишель Рокар816 4703,61DVGLouis Ducatel286 4471,27LCAlain Krivine239 1041,06Барлығы7 283 52832,22CDAlain Poher5 268 61323,31Источник: Конституциялық Кеңес2002ЖылПартиясыКандидатДауыс%СолтүстікПартиясыЛионель Жоспин4 610 11316,18LOArlette Laguiller1 630 0455,72MDCJean-Pierre Chevènement1 518 5285,33LVNoël Mamère1 495 7245,25LCOlivier Besancenot1 210 5624,25PCFRobert Hue960 4803,37PRGChristiane Taubira660 4472,32PTDaniel Gluckstein132 6860,47Барлығы12 218 58542,87RPRJacques Chirac5 665 85519,88FNJean-Marie Le Pen4 804 71316,86Источник: Конституциялық Кеңес2017ЖылПартиясыКандидатДауыс%СолтүстікLFIJean-Luc Mélenchon7 059 95119,58PSBenoît Hamon2 291 2886,36NPAPhilippe Poutou394 5051,09LONathalie Arthaud232 3840,64Барлығы9 978 12827,67LREMEmmanuel Macron8 656 34624,01FNMarine Le Pen7 678 49121,30LRFrançois Fillon7 212 99520,01Источник: Конституциялық Кеңес2022ЖылПартиясыКандидатДауыс%СолтүстікLFIJean-Luc Mélenchon7 712 52021,95EELVYannick Jadot1 627 8534,63PCFFabien Roussel802 4222,28PSAnne Hidalgo616 4781,75NPAPhilippe Poutou268 9040,77LONathalie Arthaud197 0940,56Барлығы11 225 27131,95LREMEmmanuel Macron9 783 05827,85RNMarine Le Pen8 133 82823,15Источник: Ішкі істер министрлігі
In France, the 2002 presidential elections have been cited as a case of the spoiler effect: the numerous left wing candidates, such as Christiane Taubira and Jean Pierre Chevènement, both from political parties allied to the French Socialist Party, or the three candidates from Trotskyist parties, which altogether totalled around 20%, have been charged with making Lionel Jospin, the Socialist Party candidate, lose the two round election in the first round to the benefit of Jean Marie Le Pen, who was separated from Jospin by only 0.68%. Some also cite the case of some districts in which the moderate right and the far right had more than half of the votes together, but the left still won the election; they accuse the left of profiting from the split. Also in the presidential elections 1969 (with five left wing candidates which combined had 32%), in 2017 (split between four candidates which had 27% combined) and in 2022 (six left wing candidates with 32% combined), the left failed to reach the run off which may be traced back the amount of left of centre candidates. Similarly in the 1993 parliamentary election, where the green parties ran against the parties of the presidential majority. This led to many right wing run offs and the most right wing dominated parliament since 1968. + Cases of left wing vote splitting+1969PartyCandidateVotes%UDRGeorges Pompidou10,051,78344.47LeftPCFJacques Duclos4,808,28521.27SFIOGaston Defferre1,133,2225.01PSUMichel Rocard816,4703.61DVGLouis Ducatel286,4471.27LCAlain Krivine239,1041.06Total7,283,52832.22CDAlain Poher5,268,61323.31Source: Constitutional Council+2002PartyCandidateVotes%LeftPSLionel Jospin4,610,11316.18LOArlette Laguiller1,630,0455.72MDCJean Pierre Chevènement1,518,5285.33LVNoël Mamère1,495,7245.25LCOlivier Besancenot1,210,5624.25PCFRobert Hue960,4803.37PRGChristiane Taubira660,4472.32PTDaniel Gluckstein132,6860.47Total12,218,58542.87RPRJacques Chirac5,665,85519.88FNJean Marie Le Pen4,804,71316.86Source: Constitutional Council+2017PartyCandidateVotes%LeftLFIJean Luc Mélenchon7,059,95119.58PSBenoît Hamon2,291,2886.36NPAPhilippe Poutou394,5051.09LONathalie Arthaud232,3840.64Total9,978,12827.67LREMEmmanuel Macron8,656,34624.01FNMarine Le Pen7,678,49121.30LRFrançois Fillon7,212,99520.01Source: Constitutional Council+2022PartyCandidateVotes%LeftLFIJean Luc Mélenchon7,712,52021.95EELVYannick Jadot1,627,8534.63PCFFabien Roussel802,4222.28PSAnne Hidalgo616,4781.75NPAPhilippe Poutou268,9040.77LONathalie Arthaud197,0940.56Total11,225,27131.95LREMEmmanuel Macron9,783,05827.85RNMarine Le Pen8,133,82823.15Source: Minister of the Interior
2023 жылғы француз Полинезиясының заң шығару сайлауында, «біртілдік емес» A here ia Porinetia Tāpura Huiraʻatiraмен одақтаспады, нәтижесінде «біртілдік» Tāvini Huiraʻatira 44% дауыспен екінші турда жеңіске жетті. 2009 жылғы Еуропалық парламент сайлауында екі оңшыл егемендік тізімі Libertas France және Debout la République (DLR) бір-бірімен бәсекелесті. Libertas және DLR барлық сайлау округтерінде, біреуін қоспағанда, 5% шегінен өте алмады. Дәл осындай дауыс бөліну екі (пост) троцкистік партиялар арасында Жаңа антикапиталистік партия және Lutte Ouvrière арасында болды. Debout la France–CNIP (бұрын DLR деп аталған), Popular Republican Union (UPR) және The Patriots тәуелсіз түрде қатысып, тиісінше 3,5%, 1,2% және 0,6% дауыс жинады, осылайша жаңадан енгізілген 5% ұлттық шегінен төмен түсті.
In the 2023 French Polynesian legislative election, the anti separatist A here ia Porinetia did not form an alliance with the Tāpura Huiraʻatira allowing the separatist Tāvini Huiraʻatira to win the run off with just 44%. In the 2009 European Parliament election, two right wing sovereignist lists Libertas France and Debout la République (DLR) competed against each other. Libertas and DLR failed to cross 5% threshold in all but one constituency. Similar vote splitting happened betweeb the two (post )Trotskyist parties New Anticapitalist Party and Lutte Ouvrière. Debout la France–CNIP (the former previously known as DLR), Popular Republican Union (UPR) and The Patriots ran independetly and gained 3.5%, 1.2% and 0.6% respectively thus falling below the newly introduced national threshold of 5%.
Германия
1925 жылғы Германия президенттік сайлауында коммунист Эрнст Тельман кандидатурасын кері тартудан бас тартты, бірақ оның жеңіске жетуі өте күмәнді болды, ал Коммунистік Интернационал жетекшілері оны қатыспауға шақырды. Екінші (және соңғы) кезеңде Тельман 1 931 151 дауыс (6,4%) алды. Орталық партияның үміткері Вильгельм Маркс, республикалық партиялардың қолдауымен, 13 751 605 (45,3%) дауыс жинады. Оңшыл үміткер Пол фон Гинденбург 14 655 641 дауыс (48,3%) алды. Егер Тельманның көптеген қолдаушылары Марксқа дауыс бергенде, Маркс сайлауда жеңіске жететін болған. Бұл сайлаудың маңызы зор болды, себебі 1930 жылдан кейін Гинденбург авторитарлық үкімет формаларын көбірек қолдады, ал 1933 жылы ол Адольф Гитлерді канцлер етіп тағайындады. Гинденбургтің келесі жылы қайтысы Гитлерге Германия үкіметін толық бақылауға алуға мүмкіндік берді. 1990 жылғы Германия федералды сайлауында Батыс жасылдар бұрынғы Шығыс және Батыс Германия үшін бөлек қолданылған шектің талабын орындамады. Жасылдар бұл мүмкіндікті пайдалана алмады, өйткені "90-шы Альянс" (Шығыс Германия жасылдарының құрамына енген) Батыстағы "Жасылдардан" бөлек сайлауға қатысты. Егер олар бірігіп сайлауға түскенде, 5,0 пайыздық шекті (Батыс: 4,8%, Шығыс: 6,2%) аздап басып өтетін еді. Батыс жасылдар 1994 жылы Бундестагқа оралды. Коммунистік партиядан кейінгі PDS және оның жалғасы Die Linke көбінесе 5 пайыздық шектің маңында қозғалды: 1994 жылы партия тізімі бойынша дауыстардың 4,4 пайызын ғана алды, бірақ Шығыс Берлинде төрт округте жеңіске жетіп, өзін сақтап қалды, нәтижесінде 30 депутатты иеленді. 2002 жылы партия тізімі бойынша дауыстардың 4,0 пайызын ғана алды және тек екі округте жеңіске жетті, бұл партияны пропорционалдық өкілдіктен шығарды. Бұл қызыл-жасыл коалицияның құрылуына және Герхард Шредердің екінші мерзіміне әкеп соқты, бұл PDS үшінші сайлау округінде жеңіске жеткенде мүмкін болмас еді. 2021 жылы партия тізімі бойынша дауыстардың 4,9 пайызын ғана алды, бірақ ең төменгі үш округте жеңіске жетті (Берлин Лихтенберг, Берлин Трептоу-Кёпеник және Лейпциг II), партияны құтқарып, 39 депутатты иеленді. 2013 жылғы Германия федералды сайлауында 1949 жылдан бері парламентте отырған FDP партиясы тізімдік дауыстардың 4,8 пайызын ғана алды және бірде-бір округте жеңіске жетпеді, нәтижесінде партия парламенттен шығарылды. Бұл, сондай-ақ оңшыл еуроскептик AfD партиясының сәтсіздігі (4,7%) парламентте солшыл көпшіліктің құрылуына әкеп соқты, дауыстардың көп бөлігі оңшылдарға тиесілі болса да (CDU/CSU өзі абсолютті көпшілікке жете алмады, тек 5 орын жетіспеді). Нәтижесінде Меркельдің ХДС/ХСС партиясы SPD партиясымен үлкен коалиция құрды. Klimaliste партиясы "90-шы Альянс/Жасылдар" партиясына тиесілі дауыстарды бөліп алды деп айыпталды. Мысалы, 2021 жылғы Баден-Вюртемберг штатының сайлауында қызыл-жасыл коалиция көпшілікке бір орын жетпей қалды, ал Klimaliste партиясы 0,9% дауыс алып, шектің өтуіне жетпеді.
In the German presidential election of 1925, Communist Ernst Thälmann refused to withdraw his candidacy although it was extremely unlikely that he would have won, and the leadership of the Communist International urged him not to run. In the second (and final) round of balloting, Thälmann shared 1,931,151 votes (6.4%). Centre Party candidate Wilhelm Marx, backed by pro republican parties, won 13,751,605 (45.3%). The right wing candidate Paul von Hindenburg won 14,655,641 votes (48.3%). If most of Thälmann's supporters had voted for Marx, Marx likely would have won the election. That election had great significance because after 1930, Hindenburg increasingly favoured authoritarian means of government, and in 1933, he appointed Adolf Hitler as chancellor. Hindenburg's death the following year gave Hitler unchecked control of the German government. In the 1990 German federal election, the Western Greens did not meet the threshold, which was applied separately for former East and West Germany. The Greens could not take advantage of this, because the "Alliance 90" (which had absorbed the East German Greens) ran separately from "The Greens" in the West. Together, they would have narrowly passed the 5.0 percent threshold (West: 4.8%, East: 6.2%). The Western Greens returned to the Bundestag in 1994. The post communist PDS and its successor Die Linke often hovered around the 5 percent threshold: In 1994, it won only 4.4 percent of the party list vote, but won four districts in East Berlin, which saved it, earning 30 MPs in total. In 2002, it achieved only 4.0 percent of the party list vote, and won just two districts, this time excluding the party from proportional representation. This resulted in a narrow red green majority and a second term for Gerhard Schröder, which would not have been possible had the PDS won a third constituency. In 2021, it won only 4.9 percent of the party list vote, but won the bare minimum of three districts (Berlin Lichtenberg, Berlin Treptow Köpenick, and Leipzig II), salvaging the party, which received 39 MPs. In the 2013 German federal election, the FDP, in Parliament since 1949, received only 4.8 percent of the list vote, and won no single district, excluding the party altogether. This, along with the failure of the right wing eurosceptic party AfD (4.7%), gave a left wing majority in Parliament despite a center right majority of votes (CDU/CSU itself fell short of an absolute majority by just 5 seats). As a result, Merkel's CDU/CSU formed a grand coalition with the SPD. Klimaliste has been accused of splitting the vote which would have gone to Alliance 90/The Greens. For example, in the 2021 Baden Württemberg state election a Red Green coalition was just a single seat short of a majority while Klimaliste missed the threshold with receiving 0.9% of the vote.
Грекия
Грецияда Антонис Самарас премьер-министр Константинос Мицотакистің басшылығымен «Жаңа демократия» либералды-консервативті үкіметінде сыртқы істер министрі болды, бірақ Македонияның атау дауына жауап ретінде ұлттық консервативті «Саяси көктем» партиясын құрып, 1993 жылғы Грекия парламенттік сайлауында PASOK жеңіске жетті. Оның басшысы Андреас Папандреу сәтті саяси қайта оралды, бұл Грекияның мемлекеттік қарыз дағдарысына себепкер болды деп есептелді.
In Greece, Antonis Samaras was the Minister for Foreign Affairs for the liberal conservative government of New Democracy under Prime Minister Konstantinos Mitsotakis but ended up leaving and founding the national conservative Political Spring in response to the Macedonia naming dispute, resulting in the 1993 Greek legislative election where PASOK won with its leader Andreas Papandreou making a successful political comeback, which was considered to be responsible for the Greek government debt crisis.
Гватемала
2019 жылы Үміт Ұлттық Бірлігінің сол жағындағы әртүрлі партиялар (Семилла, Винак, МЛП, УРНГ, ЕГ, CPO CRD және Либре) жеке тізімдермен және президенттікке үміткерлермен қатысты. Олардың ең басты үміткерлері Тельма Кабрера мен Мануэль Виллакорта сәйкесінше 10,3% және 5,2% дауыс жинады, бұл басты консервативті үміткер Алехандро Джамматтейдің 13,9% (екінші турда сайланған) көрсеткішінен жоғары болды. Егер олар бірігіп сайлауға түскенде, екінші турда консервативті үміткер болмас еді. 2023 жылғы сайлауда да ұқсас жағдай болды, онда оңшыл-орталыққа жататын төрт үміткер (Мануэль Конде, Армандо Кастильо, Эдмонд Мулет және Зури Риос) әрқайсысы 11% төңкеріңде дауыс алды, барлығы Семилла үміткері Бернардо Аревалоның 16% шамасындағы көрсеткішін басып озды.
In 2019 the different parties to the left of National Unity of Hope (Semilla, Winaq, MLP, URNG, EG, CPO CRD and Libre) ran with their own lists and presidential candidates. Their highest candidates Thelma Cabrera and Manuel Villacorta archived 10.3% and 5.2% respectively, combined stronger than the main conservative candidate Alejandro Giammattei 13.9% (who was elected in the run off). If they ran together there wont have been any conservative candidate in the run off. A similar scenario happened in the 2023 election, in which four right of centre candidates (Manuel Conde, Armando Castillo, Edmond Mulet and Zury Ríos) gained just below 11% each, all behind Semilla's candidate Bernardo Arévalo with around 16%.
Гонконг
Гонконгта демократиялық күштер үшін дауыстың бөлінуі өте кең таралған, бұл олардың көптеген сайлауларда, соның ішінде 2016 жылғы Гонконг заң шығарушы сайлауында және 2015 жылғы Гонконг жергілікті сайлауында ауыр жеңіліске ұшырауына себеп болды. Демократияны қолдаушылардың көзқарастары әртүрлі, және олар фракциялық шиеленістерден зардап шегеді, ал локалистік бағыт пайда болғаннан кейін бұл мәселе одан да ушықты. Дегенмен, олардың жалпы қолдауы жоғары болғанымен, Пекинге бағытталған күштерге қарағанда аз орын жеңіп алады. Мысалы, Коулун шығысында демократиялық партиялар берілген дауыстардың 55% астам бөлігін жинады, бірақ 5 мандаттың ішінде тек 2-ін ғана жеңіп алды.
In Hong Kong, vote splitting is very common for the pro democracy camp, which caused it to suffer greatly in many elections, including the 2016 Hong Kong legislative election and the 2015 Hong Kong local elections. Pro democracy supporters typically have different ideologies and suffer from factional disputes that are exacerbated after the advent of localist camp. However, many have wider aggregate support fewer seats are earned than the pro Beijing camp, an example being in Kowloon East in which pro democracy parties got over 55% of cast ballots but won only 2 seats out of 5.
Израиль
2019 жылдың сәуір айында оңшылдан ашық оңшылға дейінгі сионизмді қолдайтын және Нетаньяхуды жақтаған 3 тізімнің ішінде тек біреуі ғана оңшыл үкімет көтерген 3,25 пайыздық шектің үстінен өтті: Оңшыл партиялар одағы 3,70 пайызбен, ал болашақ премьер-министр Беннеттің «Жаңа оңшыл» партиясы 3,22 пайызға жетпей қалды, ал «Зехут» партиясы бар болғаны 2,74 пайыз көрсетті. Бұл Нетаньяхудың көпшілік дауысқа ие болу мүмкіндігін жойып, қыркүйек айында мерзімінен бұрынғы сайлауға себеп болды.
In April 2019, among the 3 lists representing right wing to far right Zionism and supportive of Netanyahu, only one crossed the threshold the right wing government had increased to 3.25 percent: the Union of the Right Wing Parties with 3.70 percent, while future Prime Minister Bennett's New Right narrowly failed at 3.22 percent, and Zehut only 2.74 percent, destroying Netanyahu's chances of another majority, and leading to snap elections in September.
Италия
Сицилия дәстүрлі түрде оң орталықтың үстемдігінде, бірақ 2012 жылғы Сицилия аймақтық сайлауында оң орталық Нелло Мусумечи, Джанфранко Мичиче, Мариано Ферро және Катено Де Лука арасында бөлініп, осы орталықтың өкілі Розарио Крочетта сайлауда бар болғаны 30,5% дауыспен жеңіске жетті. Италиялық солшылдар Демократиялық партия құрылғаннан кейін жиі шекті деңгейге жеткізуге күресті. 2008 жылы көптеген солшыл партиялар 3,08% дауыс алған «Көкжұлдыз солшылдар» тізімімен қатысты, бірақ басқа солшыл партиялар – Жұмысшы коммунистік партиясы (ЖКП) 0,57%, «Сыни солшылдар» 0,46% және Коммунистік балама партиясы (ҚБП) 0,01% дауыс алып, 4% шегінен төмен түсуіне себеп болды. 2009 жылы үш түрлі солшыл тізім бір-бірімен бәсекелесті. «Солшылдар федерациясы» 3,39%, «Сол және бостандық» 3,13%, ал ЖКП 0,54% дауыс алды, осылайша барлығы 4% шектен кем қалды. 2019 жылы «Жасыл Еуропа» 2,32%, ал «Сол» партиясы 1,75% дауыс алды.
Sicily is traditionally dominated by the centre right but in the 2012 Sicilian regional election the centre right was split between Nello Musumeci, Gianfranco Micciché, Mariano Ferro and Cateno De Luca allowing the centre left Rosario Crocetta to win the election with just 30.5%. The Italian Left often struggled to meet thresholds after the formation of the Democratic Party, in 2008 most left wing parties ran on the Rainbow Left list which got 3.08% but other left wing parties, the Workers' Communist Party (PCL) with 0.57%, the Critical Left with 0.46% and the Communist Alternative Party (PdAC) with 0.01%, still split enough votes for them to fell below the 4% threshold. In 2009 three different left wing lists competed against each other. The Federation of the Left got 3.39%, Left and Freedom got 3.13% and the PCL got 0.54%, thus all fell short of the 4% threshold. Similarly in 2019, Green Europe got 2.32% and The Left got 1.75%.
Жаңа Зеландия
Жаңа Зеландияда спойлер әсерінің екі маңызды жағдайы болды. 1984 жылғы жалпы сайлауда еркін нарыққа бағытталған Жаңа Зеландия партиясы бұрынғы премьер-министр Роберт Малдунға қолдаудың әлсіреуіне қасақана түрткіс берді. 1993 жылғы жалпы сайлауда Жаңа Зеландияның Еңбек партиясының дауысы «Альянс» партиясымен бөлінді, бұл көпшілік дауыс беру жүйесінің нәтижесінде болды. Осы мәселелерге жауап ретінде Жаңа Зеландия аралас пропорционалды сайлау жүйесін қабылдады. 2008 жылғы Жаңа Зеландияның жалпы сайлауында «Жаңа Зеландия біріншілігі» партиясы тізім бойынша дауыс беруде 4,07 пайыз ғана жинады (сондықтан парламентке өте алмады), ал «ACT Жаңа Зеландия» 3,65 пайыз дауыс алып, оның жетекшісі сайлау округінен (Эпсом) жеңіс одіс алып, партияға тізім бойынша 4 орын алуға мүмкіндік берді. 2011 жылғы сайлауда Ұлттық партия мен «ACT» партиясының басшылары жасырын одақты насихаттау үшін баспасөз алдында бірге шай ішті (шай таспасы жанжалы). Жеңіске жеткен соң Ұлттық партия «ACT» партиясымен сенім және жабдықтау туралы келісімге келіп, Жаңа Зеландияның Бесінші Ұлттық үкіметін құрды.
In New Zealand, there have been two notable cases of the spoiler effect. In the 1984 general election, the free market New Zealand Party deliberately ran for office to weaken support former Prime Minister Robert Muldoon, the incumbent. The 1993 general election saw the New Zealand Labour Party's vote split by The Alliance, which has been attributed to the vagaries of the plurality vote. In response to these problems, New Zealand has since adopted mixed member proportional representation. While New Zealand First received only 4.07 percent in the 2008 New Zealand general election of the list vote (so it was not returned to parliament), ACT New Zealand won 3.65 percent of the list vote, but its leader won an electorate seat (Epsom), which entitled the party to list seats (4). In the 2011 election, leaders of the National Party and ACT had tea together before the press to promote the implicit alliance (see tea tape scandal). After their victories, the Nationals passed a confidence and supply agreement with ACT to form the Fifth National Government of New Zealand.
Никарагуа
2006 жылғы Никарагуа президенттік сайлауы алдында Никарагуалық Либералдық Одақтың Конституциялық Либералдық Партиядан бөлініп шығуы орын алды. Бұл Даниель Ортегаға 38 пайыз дауыс жинап сайлауды жеңуге мүмкіндік берді, ал оның екі либералды оппонентынің үлесіне біріктіріп есептегенде 51 пайыз тиді.
Before the 2006 Nicaraguan presidential election, the Nicaraguan Liberal Alliance broke away from the Constitutionalist Liberal Party. This allowed Daniel Ortega to win the election with 38%, his two liberal opponents got 51% combined.
Норвегия
2009 жылы Либералдық партия дауыстардың 3,9 пайызын алды, бұл орын теңестіру үшін қажетті 4 пайыздық шектен төмен болғандықтан, олар тек екі орынды жеңіп алды. Осылайша, оңшыл оппозициялық партиялар биліктегі коалиция партияларынан көбірек дауыс жинағанымен, Либералдық партияның шектің үстінен өте алмауы биліктегі коалицияның сақталуына себеп болды. Келесі сайлауда олар 5,2 пайыз дауыс алып, қайтадан шектің үстінен өтті.
In 2009, the Liberal Party received 3.9 percent of the votes, below the 4 percent threshold for leveling seats, although still winning two seats. Hence, while right wing opposition parties won more votes between them than the parties in the governing coalition, the narrow failure of the Liberal Party to cross the threshold kept the governing coalition in power. It crossed the threshold again at the following election with 5.2 percent.
Парагвай
Парагвайда 2008 жылғы президент сайлауында оппозициялық альянстың үміткері Фернандо Луго Лино Овиедо жеке қатысқандықтан, бар болғаны 42% дауыспен жеңіске жетті. Екі оңшыл үміткердің жиынтығы 54% дауыс алды, бірақ Колорадо партиясының бөлінуі салдарынан 1947 жылдан бері алғаш рет оппозицияға өтті.
In the 2008 Paraguayan presidential election, the candidate of the opposition alliance Fernando Lugo won the election with just 42% because Lino Oviedo ran on his own. The two right wing candidates had 54% together but due to the split of the Colorado Party went into opposition for the first time since 1947.
Польша
2015 жылы Біріккен солшылдар 7,55 пайыз нәтиже көрсетті, бұл көппартиялық коалициялар үшін белгіленген 8 пайыздық шектен төмен. Сонымен қатар, KORWiN партиясы 4,76 пайызға ғана жетіп, жеке партиялар үшін қабылданған 5 пайыздық шектің аз ғана төмен қалды. Бұл жеңіске жеткен PiS партиясына 37 пайыз дауыспен көпшілік орындарды иеленуге мүмкіндік берді. Бұл солшыл партиялардың өкілдігі жоқ алғашқы парламент болды.
In 2015, the United Left achieved 7.55 percent, which is below the 8 percent threshold for multi party coalitions. Furthermore, KORWiN only reached 4.76 percent, narrowly missing the 5 percent threshold for individual parties. This allowed the victorious PiS to obtain a majority of seats with 37 percent of the vote. This was the first parliament without left wing parties represented.
Филиппин
2004 жылғы Филиппин президенттік сайлауында Глория Макапагал Арройоға қарсы болғандардың дауыстары төрт үміткерге бөлініп кеткендіктен, Арройо жеңіске жетті. Оппозиция киноактер Фернандо По-младшийді кандидат ретінде ұсынды, бірақ Панфило Лаксон бас тартты және Лабан нг Демократиконг Филиппин партиясының бөлінген фракциясынан кандидат болып сайлауға түсті. Кейін Арройо дауысқа қатысты бұрмашылық жасады деп айыпталды.
In the 2004 Philippine presidential election, those who were opposed to Gloria Macapagal Arroyo's presidency had their vote split into the four candidates, thereby allowing Arroyo to win. The opposition had film actor Fernando Poe, Jr. as its candidate, but Panfilo Lacson refused to give way and ran as a candidate of a breakaway faction of the Laban ng Demokratikong Pilipino. Arroyo was later accused of vote rigging.
Румыния
2000 жылы Румыния президенттік сайлауында биліктегі үкіметтің кандидаттары тиісінше 11,8% (Столоян), 9,5% (Исареску), 6,2% (Фрунда) және 3,0% (Роман) дауыс жинады. Олардың жалпы жинаған дауысы Ұлы Румыния партиясының Корнелиу Вадим Тюдоры алған 28,3% дауыстан асып түсті (бірінші турда).
In 2000, the different candidates of the incumbent government got in the Romanian presidential election 11.8% (Stolojan), 9.5% (Isărescu), 6.2% (Frunda) and 3.0% (Roman) respectively. Combined they had more than Corneliu Vadim Tudor of the Greater Romania Party, who got 28.3% in the first round.
Сербия
Сербияда көбінесе өз бетінше бәсекелесетін ұлттық және оңшыл партиялар көптеп кездеседі. 2008 жылы Сербия Радикалдық партиясынан бөлініп шыққан Александр Вучичтің Сербия прогрестік партиясының күшеюінен бастап, олардың арасында дауыс бөліну жиі болды. Дауыс бөлінудің ең айқын мысалдары 2014 жылы болды, онда ұлттық тізімдердің ешқайсысы (ДСС, СРС, Двери, Үшінші Сербия, "Патриоттық фронт" және номиналды түрде орыс азшылық партиясы) 4,2%-дан аспады, осылайша олардың ешқайсысы жалпы 10,6% дауысқа ие болғанына қарамастан, парламентке өте алмады. 2020 жылы POKS (2,7%), DJB (2,3%), DSS (2,2%) және SRS (2,1%) кіші партиялармен бірге 3% шегінен төмен қалды. Тек Серб патриоттық альянсы алғашқы және жалғыз сайлауында 3,8% дауыс жинады.
In Serbia, there are often quite a few nationalist and right wing parties, which compete independently. Since the rise of Aleksandar Vučić's Serbian Progressive Party, which broke away from the Serbian Radical Party in 2008, vote splitting became common among them. The most extreme cases of vote splitting were in 2014, none of the nationalist lists (DSS, SRS, Dveri, Third Serbia, "Patriotic Front" and the Russian Party, a nominally Russian minority party) made it above 4.2% thus neither of them won seats despite having a total of 10.6%. and in 2020, the POKS (2.7%), DJB (2.3%), the DSS (2.2%) and the SRS (2.1%) alongside smaller parties all ended up below the 3% threshold, Only the Serbian Patriotic Alliance gained 3.8% in their first and only election. + Results of nationalist parties in Serbia after 2008+2012PartyVotes%Seats%Democratic Party273,5326.99218.405% thresholdSerbian Radical Party180,5584.61colspan=2 rowspan=2 Dveri169,5904.33Total623,68015.95218.40Source: Republican Electoral Commission+2014PartyVotes%Seats%5% thresholdDemocratic Party152,4364.24colspan=2 rowspan=6 Dveri128,4583.58Serbian Radical Party72,3032.01Third Serbia16,2060.45Russian Party6,5470.18Patriotic Front (SSJ–SSZ)4,5140.13Total380,46410.5900.00Source: Republican Electoral Commission+2016PartyVotes%Seats%Serbian Radical Party306,0528.10228.80Dveri–DSS190,5305.04135.205% thresholdSerbian Party Oathkeepers27,6900.73colspan=2 rowspan=5 National Alliance (NM–TS)17,5280.46Russian Party13,7770.36For Serbia's Revival13,2600.35Serbo Russian Movement10,0160.27Total578,85315.323514.00Source: Republican Electoral Commission+2020PartyVotes%Seats%Serbian Patriotic Alliance123,3933.83114.403% thresholdPOKS85,8882.67colspan=2 rowspan=9 Enough is Enough73,9532.30BROOM 2020 (DSS–NJS)72,0852.24Serbian Radical Party65,9542.05Serbian Party Oathkeepers45,9501.43Health for the Victory (ZS–BS)33,4351.04Leviathan Movement22,6910.70People's Bloc (NS–NSP)7,8730.24Russian Party6,2950.20Total537,51716.70114.40Source: Republican Electoral Commission+2022PartyVotes%Seats%NADA (NDSS–POKS)204,4445.37156.00Dveri–POKS144,7623.80104.00Serbian Party Oathkeepers141,2273.71104.003% thresholdSovereignists (DJB–ZS–ZzS)86,3622.27colspan=2 rowspan=4 Serbian Radical Party82,0662.16Stolen Babies31,1960.82Russian Minority Alliance9,5690.25Total699,62618.383514.00Source: Republican Electoral Commission+2023PartyVotes%Seats%NADA (NDSS–POKS)191,4315.02135.20We–The Voice from the People178,8304.69135.20Russian Party11,3690.3010.403% thresholdNational Gathering (Dveri–SSZ)105,1652.76colspan=2 rowspan=4 Serbian Radical Party55,7821.46Good Morning Serbia (DJB–OBAP)45,0791.18People's Party33,3880.88Total621,04416.252710.80Source: Republican Electoral Commission
Сербиядағы ұлтшыл партиялардың 2008 жылдан кейінгі нәтижелері:
In Serbia, there are often quite a few nationalist and right wing parties, which compete independently. Since the rise of Aleksandar Vučić's Serbian Progressive Party, which broke away from the Serbian Radical Party in 2008, vote splitting became common among them. The most extreme cases of vote splitting were in 2014, none of the nationalist lists (DSS, SRS, Dveri, Third Serbia, "Patriotic Front" and the Russian Party, a nominally Russian minority party) made it above 4.2% thus neither of them won seats despite having a total of 10.6%. and in 2020, the POKS (2.7%), DJB (2.3%), the DSS (2.2%) and the SRS (2.1%) alongside smaller parties all ended up below the 3% threshold, Only the Serbian Patriotic Alliance gained 3.8% in their first and only election. + Results of nationalist parties in Serbia after 2008+2012PartyVotes%Seats%Democratic Party273,5326.99218.405% thresholdSerbian Radical Party180,5584.61colspan=2 rowspan=2 Dveri169,5904.33Total623,68015.95218.40Source: Republican Electoral Commission+2014PartyVotes%Seats%5% thresholdDemocratic Party152,4364.24colspan=2 rowspan=6 Dveri128,4583.58Serbian Radical Party72,3032.01Third Serbia16,2060.45Russian Party6,5470.18Patriotic Front (SSJ–SSZ)4,5140.13Total380,46410.5900.00Source: Republican Electoral Commission+2016PartyVotes%Seats%Serbian Radical Party306,0528.10228.80Dveri–DSS190,5305.04135.205% thresholdSerbian Party Oathkeepers27,6900.73colspan=2 rowspan=5 National Alliance (NM–TS)17,5280.46Russian Party13,7770.36For Serbia's Revival13,2600.35Serbo Russian Movement10,0160.27Total578,85315.323514.00Source: Republican Electoral Commission+2020PartyVotes%Seats%Serbian Patriotic Alliance123,3933.83114.403% thresholdPOKS85,8882.67colspan=2 rowspan=9 Enough is Enough73,9532.30BROOM 2020 (DSS–NJS)72,0852.24Serbian Radical Party65,9542.05Serbian Party Oathkeepers45,9501.43Health for the Victory (ZS–BS)33,4351.04Leviathan Movement22,6910.70People's Bloc (NS–NSP)7,8730.24Russian Party6,2950.20Total537,51716.70114.40Source: Republican Electoral Commission+2022PartyVotes%Seats%NADA (NDSS–POKS)204,4445.37156.00Dveri–POKS144,7623.80104.00Serbian Party Oathkeepers141,2273.71104.003% thresholdSovereignists (DJB–ZS–ZzS)86,3622.27colspan=2 rowspan=4 Serbian Radical Party82,0662.16Stolen Babies31,1960.82Russian Minority Alliance9,5690.25Total699,62618.383514.00Source: Republican Electoral Commission+2023PartyVotes%Seats%NADA (NDSS–POKS)191,4315.02135.20We–The Voice from the People178,8304.69135.20Russian Party11,3690.3010.403% thresholdNational Gathering (Dveri–SSZ)105,1652.76colspan=2 rowspan=4 Serbian Radical Party55,7821.46Good Morning Serbia (DJB–OBAP)45,0791.18People's Party33,3880.88Total621,04416.252710.80Source: Republican Electoral Commission
+2012
Партия | Дауыс | % | Орын |
---|---|---|---|
Демократиялық партия | 273,532 | 6.99 | 21 |
Сербия Радикалдық партиясы | 180,558 | 4.61 | - |
Dveri | 169,590 | 4.33 | - |
Жалпы | 623,680 | 15.95 | - |
Шығын | 5% | 18.40 |
In Serbia, there are often quite a few nationalist and right wing parties, which compete independently. Since the rise of Aleksandar Vučić's Serbian Progressive Party, which broke away from the Serbian Radical Party in 2008, vote splitting became common among them. The most extreme cases of vote splitting were in 2014, none of the nationalist lists (DSS, SRS, Dveri, Third Serbia, "Patriotic Front" and the Russian Party, a nominally Russian minority party) made it above 4.2% thus neither of them won seats despite having a total of 10.6%. and in 2020, the POKS (2.7%), DJB (2.3%), the DSS (2.2%) and the SRS (2.1%) alongside smaller parties all ended up below the 3% threshold, Only the Serbian Patriotic Alliance gained 3.8% in their first and only election. + Results of nationalist parties in Serbia after 2008+2012PartyVotes%Seats%Democratic Party273,5326.99218.405% thresholdSerbian Radical Party180,5584.61colspan=2 rowspan=2 Dveri169,5904.33Total623,68015.95218.40Source: Republican Electoral Commission+2014PartyVotes%Seats%5% thresholdDemocratic Party152,4364.24colspan=2 rowspan=6 Dveri128,4583.58Serbian Radical Party72,3032.01Third Serbia16,2060.45Russian Party6,5470.18Patriotic Front (SSJ–SSZ)4,5140.13Total380,46410.5900.00Source: Republican Electoral Commission+2016PartyVotes%Seats%Serbian Radical Party306,0528.10228.80Dveri–DSS190,5305.04135.205% thresholdSerbian Party Oathkeepers27,6900.73colspan=2 rowspan=5 National Alliance (NM–TS)17,5280.46Russian Party13,7770.36For Serbia's Revival13,2600.35Serbo Russian Movement10,0160.27Total578,85315.323514.00Source: Republican Electoral Commission+2020PartyVotes%Seats%Serbian Patriotic Alliance123,3933.83114.403% thresholdPOKS85,8882.67colspan=2 rowspan=9 Enough is Enough73,9532.30BROOM 2020 (DSS–NJS)72,0852.24Serbian Radical Party65,9542.05Serbian Party Oathkeepers45,9501.43Health for the Victory (ZS–BS)33,4351.04Leviathan Movement22,6910.70People's Bloc (NS–NSP)7,8730.24Russian Party6,2950.20Total537,51716.70114.40Source: Republican Electoral Commission+2022PartyVotes%Seats%NADA (NDSS–POKS)204,4445.37156.00Dveri–POKS144,7623.80104.00Serbian Party Oathkeepers141,2273.71104.003% thresholdSovereignists (DJB–ZS–ZzS)86,3622.27colspan=2 rowspan=4 Serbian Radical Party82,0662.16Stolen Babies31,1960.82Russian Minority Alliance9,5690.25Total699,62618.383514.00Source: Republican Electoral Commission+2023PartyVotes%Seats%NADA (NDSS–POKS)191,4315.02135.20We–The Voice from the People178,8304.69135.20Russian Party11,3690.3010.403% thresholdNational Gathering (Dveri–SSZ)105,1652.76colspan=2 rowspan=4 Serbian Radical Party55,7821.46Good Morning Serbia (DJB–OBAP)45,0791.18People's Party33,3880.88Total621,04416.252710.80Source: Republican Electoral Commission
+2014
Партия | Дауыс | % | Орын |
---|---|---|---|
Демократиялық партия | 152,436 | 4.24 | - |
Dveri | 128,458 | 3.58 | - |
Сербия Радикалдық партиясы | 72,303 | 2.01 | - |
Үшінші Сербия | 16,206 | 0.45 | - |
Орыс партиясы | 6,547 | 0.18 | - |
Патриоттық фронт (SSJ–SSZ) | 4,514 | 0.13 | - |
Жалпы | 380,464 | 10.59 | 0 |
In Serbia, there are often quite a few nationalist and right wing parties, which compete independently. Since the rise of Aleksandar Vučić's Serbian Progressive Party, which broke away from the Serbian Radical Party in 2008, vote splitting became common among them. The most extreme cases of vote splitting were in 2014, none of the nationalist lists (DSS, SRS, Dveri, Third Serbia, "Patriotic Front" and the Russian Party, a nominally Russian minority party) made it above 4.2% thus neither of them won seats despite having a total of 10.6%. and in 2020, the POKS (2.7%), DJB (2.3%), the DSS (2.2%) and the SRS (2.1%) alongside smaller parties all ended up below the 3% threshold, Only the Serbian Patriotic Alliance gained 3.8% in their first and only election. + Results of nationalist parties in Serbia after 2008+2012PartyVotes%Seats%Democratic Party273,5326.99218.405% thresholdSerbian Radical Party180,5584.61colspan=2 rowspan=2 Dveri169,5904.33Total623,68015.95218.40Source: Republican Electoral Commission+2014PartyVotes%Seats%5% thresholdDemocratic Party152,4364.24colspan=2 rowspan=6 Dveri128,4583.58Serbian Radical Party72,3032.01Third Serbia16,2060.45Russian Party6,5470.18Patriotic Front (SSJ–SSZ)4,5140.13Total380,46410.5900.00Source: Republican Electoral Commission+2016PartyVotes%Seats%Serbian Radical Party306,0528.10228.80Dveri–DSS190,5305.04135.205% thresholdSerbian Party Oathkeepers27,6900.73colspan=2 rowspan=5 National Alliance (NM–TS)17,5280.46Russian Party13,7770.36For Serbia's Revival13,2600.35Serbo Russian Movement10,0160.27Total578,85315.323514.00Source: Republican Electoral Commission+2020PartyVotes%Seats%Serbian Patriotic Alliance123,3933.83114.403% thresholdPOKS85,8882.67colspan=2 rowspan=9 Enough is Enough73,9532.30BROOM 2020 (DSS–NJS)72,0852.24Serbian Radical Party65,9542.05Serbian Party Oathkeepers45,9501.43Health for the Victory (ZS–BS)33,4351.04Leviathan Movement22,6910.70People's Bloc (NS–NSP)7,8730.24Russian Party6,2950.20Total537,51716.70114.40Source: Republican Electoral Commission+2022PartyVotes%Seats%NADA (NDSS–POKS)204,4445.37156.00Dveri–POKS144,7623.80104.00Serbian Party Oathkeepers141,2273.71104.003% thresholdSovereignists (DJB–ZS–ZzS)86,3622.27colspan=2 rowspan=4 Serbian Radical Party82,0662.16Stolen Babies31,1960.82Russian Minority Alliance9,5690.25Total699,62618.383514.00Source: Republican Electoral Commission+2023PartyVotes%Seats%NADA (NDSS–POKS)191,4315.02135.20We–The Voice from the People178,8304.69135.20Russian Party11,3690.3010.403% thresholdNational Gathering (Dveri–SSZ)105,1652.76colspan=2 rowspan=4 Serbian Radical Party55,7821.46Good Morning Serbia (DJB–OBAP)45,0791.18People's Party33,3880.88Total621,04416.252710.80Source: Republican Electoral Commission
In Serbia, there are often quite a few nationalist and right wing parties, which compete independently. Since the rise of Aleksandar Vučić's Serbian Progressive Party, which broke away from the Serbian Radical Party in 2008, vote splitting became common among them. The most extreme cases of vote splitting were in 2014, none of the nationalist lists (DSS, SRS, Dveri, Third Serbia, "Patriotic Front" and the Russian Party, a nominally Russian minority party) made it above 4.2% thus neither of them won seats despite having a total of 10.6%. and in 2020, the POKS (2.7%), DJB (2.3%), the DSS (2.2%) and the SRS (2.1%) alongside smaller parties all ended up below the 3% threshold, Only the Serbian Patriotic Alliance gained 3.8% in their first and only election. + Results of nationalist parties in Serbia after 2008+2012PartyVotes%Seats%Democratic Party273,5326.99218.405% thresholdSerbian Radical Party180,5584.61colspan=2 rowspan=2 Dveri169,5904.33Total623,68015.95218.40Source: Republican Electoral Commission+2014PartyVotes%Seats%5% thresholdDemocratic Party152,4364.24colspan=2 rowspan=6 Dveri128,4583.58Serbian Radical Party72,3032.01Third Serbia16,2060.45Russian Party6,5470.18Patriotic Front (SSJ–SSZ)4,5140.13Total380,46410.5900.00Source: Republican Electoral Commission+2016PartyVotes%Seats%Serbian Radical Party306,0528.10228.80Dveri–DSS190,5305.04135.205% thresholdSerbian Party Oathkeepers27,6900.73colspan=2 rowspan=5 National Alliance (NM–TS)17,5280.46Russian Party13,7770.36For Serbia's Revival13,2600.35Serbo Russian Movement10,0160.27Total578,85315.323514.00Source: Republican Electoral Commission+2020PartyVotes%Seats%Serbian Patriotic Alliance123,3933.83114.403% thresholdPOKS85,8882.67colspan=2 rowspan=9 Enough is Enough73,9532.30BROOM 2020 (DSS–NJS)72,0852.24Serbian Radical Party65,9542.05Serbian Party Oathkeepers45,9501.43Health for the Victory (ZS–BS)33,4351.04Leviathan Movement22,6910.70People's Bloc (NS–NSP)7,8730.24Russian Party6,2950.20Total537,51716.70114.40Source: Republican Electoral Commission+2022PartyVotes%Seats%NADA (NDSS–POKS)204,4445.37156.00Dveri–POKS144,7623.80104.00Serbian Party Oathkeepers141,2273.71104.003% thresholdSovereignists (DJB–ZS–ZzS)86,3622.27colspan=2 rowspan=4 Serbian Radical Party82,0662.16Stolen Babies31,1960.82Russian Minority Alliance9,5690.25Total699,62618.383514.00Source: Republican Electoral Commission+2023PartyVotes%Seats%NADA (NDSS–POKS)191,4315.02135.20We–The Voice from the People178,8304.69135.20Russian Party11,3690.3010.403% thresholdNational Gathering (Dveri–SSZ)105,1652.76colspan=2 rowspan=4 Serbian Radical Party55,7821.46Good Morning Serbia (DJB–OBAP)45,0791.18People's Party33,3880.88Total621,04416.252710.80Source: Republican Electoral Commission
In Serbia, there are often quite a few nationalist and right wing parties, which compete independently. Since the rise of Aleksandar Vučić's Serbian Progressive Party, which broke away from the Serbian Radical Party in 2008, vote splitting became common among them. The most extreme cases of vote splitting were in 2014, none of the nationalist lists (DSS, SRS, Dveri, Third Serbia, "Patriotic Front" and the Russian Party, a nominally Russian minority party) made it above 4.2% thus neither of them won seats despite having a total of 10.6%. and in 2020, the POKS (2.7%), DJB (2.3%), the DSS (2.2%) and the SRS (2.1%) alongside smaller parties all ended up below the 3% threshold, Only the Serbian Patriotic Alliance gained 3.8% in their first and only election. + Results of nationalist parties in Serbia after 2008+2012PartyVotes%Seats%Democratic Party273,5326.99218.405% thresholdSerbian Radical Party180,5584.61colspan=2 rowspan=2 Dveri169,5904.33Total623,68015.95218.40Source: Republican Electoral Commission+2014PartyVotes%Seats%5% thresholdDemocratic Party152,4364.24colspan=2 rowspan=6 Dveri128,4583.58Serbian Radical Party72,3032.01Third Serbia16,2060.45Russian Party6,5470.18Patriotic Front (SSJ–SSZ)4,5140.13Total380,46410.5900.00Source: Republican Electoral Commission+2016PartyVotes%Seats%Serbian Radical Party306,0528.10228.80Dveri–DSS190,5305.04135.205% thresholdSerbian Party Oathkeepers27,6900.73colspan=2 rowspan=5 National Alliance (NM–TS)17,5280.46Russian Party13,7770.36For Serbia's Revival13,2600.35Serbo Russian Movement10,0160.27Total578,85315.323514.00Source: Republican Electoral Commission+2020PartyVotes%Seats%Serbian Patriotic Alliance123,3933.83114.403% thresholdPOKS85,8882.67colspan=2 rowspan=9 Enough is Enough73,9532.30BROOM 2020 (DSS–NJS)72,0852.24Serbian Radical Party65,9542.05Serbian Party Oathkeepers45,9501.43Health for the Victory (ZS–BS)33,4351.04Leviathan Movement22,6910.70People's Bloc (NS–NSP)7,8730.24Russian Party6,2950.20Total537,51716.70114.40Source: Republican Electoral Commission+2022PartyVotes%Seats%NADA (NDSS–POKS)204,4445.37156.00Dveri–POKS144,7623.80104.00Serbian Party Oathkeepers141,2273.71104.003% thresholdSovereignists (DJB–ZS–ZzS)86,3622.27colspan=2 rowspan=4 Serbian Radical Party82,0662.16Stolen Babies31,1960.82Russian Minority Alliance9,5690.25Total699,62618.383514.00Source: Republican Electoral Commission+2023PartyVotes%Seats%NADA (NDSS–POKS)191,4315.02135.20We–The Voice from the People178,8304.69135.20Russian Party11,3690.3010.403% thresholdNational Gathering (Dveri–SSZ)105,1652.76colspan=2 rowspan=4 Serbian Radical Party55,7821.46Good Morning Serbia (DJB–OBAP)45,0791.18People's Party33,3880.88Total621,04416.252710.80Source: Republican Electoral Commission
In Serbia, there are often quite a few nationalist and right wing parties, which compete independently. Since the rise of Aleksandar Vučić's Serbian Progressive Party, which broke away from the Serbian Radical Party in 2008, vote splitting became common among them. The most extreme cases of vote splitting were in 2014, none of the nationalist lists (DSS, SRS, Dveri, Third Serbia, "Patriotic Front" and the Russian Party, a nominally Russian minority party) made it above 4.2% thus neither of them won seats despite having a total of 10.6%. and in 2020, the POKS (2.7%), DJB (2.3%), the DSS (2.2%) and the SRS (2.1%) alongside smaller parties all ended up below the 3% threshold, Only the Serbian Patriotic Alliance gained 3.8% in their first and only election. + Results of nationalist parties in Serbia after 2008+2012PartyVotes%Seats%Democratic Party273,5326.99218.405% thresholdSerbian Radical Party180,5584.61colspan=2 rowspan=2 Dveri169,5904.33Total623,68015.95218.40Source: Republican Electoral Commission+2014PartyVotes%Seats%5% thresholdDemocratic Party152,4364.24colspan=2 rowspan=6 Dveri128,4583.58Serbian Radical Party72,3032.01Third Serbia16,2060.45Russian Party6,5470.18Patriotic Front (SSJ–SSZ)4,5140.13Total380,46410.5900.00Source: Republican Electoral Commission+2016PartyVotes%Seats%Serbian Radical Party306,0528.10228.80Dveri–DSS190,5305.04135.205% thresholdSerbian Party Oathkeepers27,6900.73colspan=2 rowspan=5 National Alliance (NM–TS)17,5280.46Russian Party13,7770.36For Serbia's Revival13,2600.35Serbo Russian Movement10,0160.27Total578,85315.323514.00Source: Republican Electoral Commission+2020PartyVotes%Seats%Serbian Patriotic Alliance123,3933.83114.403% thresholdPOKS85,8882.67colspan=2 rowspan=9 Enough is Enough73,9532.30BROOM 2020 (DSS–NJS)72,0852.24Serbian Radical Party65,9542.05Serbian Party Oathkeepers45,9501.43Health for the Victory (ZS–BS)33,4351.04Leviathan Movement22,6910.70People's Bloc (NS–NSP)7,8730.24Russian Party6,2950.20Total537,51716.70114.40Source: Republican Electoral Commission+2022PartyVotes%Seats%NADA (NDSS–POKS)204,4445.37156.00Dveri–POKS144,7623.80104.00Serbian Party Oathkeepers141,2273.71104.003% thresholdSovereignists (DJB–ZS–ZzS)86,3622.27colspan=2 rowspan=4 Serbian Radical Party82,0662.16Stolen Babies31,1960.82Russian Minority Alliance9,5690.25Total699,62618.383514.00Source: Republican Electoral Commission+2023PartyVotes%Seats%NADA (NDSS–POKS)191,4315.02135.20We–The Voice from the People178,8304.69135.20Russian Party11,3690.3010.403% thresholdNational Gathering (Dveri–SSZ)105,1652.76colspan=2 rowspan=4 Serbian Radical Party55,7821.46Good Morning Serbia (DJB–OBAP)45,0791.18People's Party33,3880.88Total621,04416.252710.80Source: Republican Electoral Commission
+2023
Партия | Дауыс | % | Орын |
---|---|---|---|
NADA (NDSS–POKS) | 191,431 | 5.02 | 13 |
We–The Voice from the People | 178,830 | 4.69 | 13 |
Орыс партиясы | 11,369 | 0.30 | 1 |
Ұлттық жиын (Dveri–SSZ) | 105,165 | 2.76 | - |
Сербия Радикалдық партиясы | 55,782 | 1.46 | - |
Good Morning Serbia (DJB–OBAP) | 45,079 | 1.18 | - |
Халық партиясы | 33,388 | 0.88 | - |
Жалпы | 621,044 | 16.25 | 27 |
In Serbia, there are often quite a few nationalist and right wing parties, which compete independently. Since the rise of Aleksandar Vučić's Serbian Progressive Party, which broke away from the Serbian Radical Party in 2008, vote splitting became common among them. The most extreme cases of vote splitting were in 2014, none of the nationalist lists (DSS, SRS, Dveri, Third Serbia, "Patriotic Front" and the Russian Party, a nominally Russian minority party) made it above 4.2% thus neither of them won seats despite having a total of 10.6%. and in 2020, the POKS (2.7%), DJB (2.3%), the DSS (2.2%) and the SRS (2.1%) alongside smaller parties all ended up below the 3% threshold, Only the Serbian Patriotic Alliance gained 3.8% in their first and only election. + Results of nationalist parties in Serbia after 2008+2012PartyVotes%Seats%Democratic Party273,5326.99218.405% thresholdSerbian Radical Party180,5584.61colspan=2 rowspan=2 Dveri169,5904.33Total623,68015.95218.40Source: Republican Electoral Commission+2014PartyVotes%Seats%5% thresholdDemocratic Party152,4364.24colspan=2 rowspan=6 Dveri128,4583.58Serbian Radical Party72,3032.01Third Serbia16,2060.45Russian Party6,5470.18Patriotic Front (SSJ–SSZ)4,5140.13Total380,46410.5900.00Source: Republican Electoral Commission+2016PartyVotes%Seats%Serbian Radical Party306,0528.10228.80Dveri–DSS190,5305.04135.205% thresholdSerbian Party Oathkeepers27,6900.73colspan=2 rowspan=5 National Alliance (NM–TS)17,5280.46Russian Party13,7770.36For Serbia's Revival13,2600.35Serbo Russian Movement10,0160.27Total578,85315.323514.00Source: Republican Electoral Commission+2020PartyVotes%Seats%Serbian Patriotic Alliance123,3933.83114.403% thresholdPOKS85,8882.67colspan=2 rowspan=9 Enough is Enough73,9532.30BROOM 2020 (DSS–NJS)72,0852.24Serbian Radical Party65,9542.05Serbian Party Oathkeepers45,9501.43Health for the Victory (ZS–BS)33,4351.04Leviathan Movement22,6910.70People's Bloc (NS–NSP)7,8730.24Russian Party6,2950.20Total537,51716.70114.40Source: Republican Electoral Commission+2022PartyVotes%Seats%NADA (NDSS–POKS)204,4445.37156.00Dveri–POKS144,7623.80104.00Serbian Party Oathkeepers141,2273.71104.003% thresholdSovereignists (DJB–ZS–ZzS)86,3622.27colspan=2 rowspan=4 Serbian Radical Party82,0662.16Stolen Babies31,1960.82Russian Minority Alliance9,5690.25Total699,62618.383514.00Source: Republican Electoral Commission+2023PartyVotes%Seats%NADA (NDSS–POKS)191,4315.02135.20We–The Voice from the People178,8304.69135.20Russian Party11,3690.3010.403% thresholdNational Gathering (Dveri–SSZ)105,1652.76colspan=2 rowspan=4 Serbian Radical Party55,7821.46Good Morning Serbia (DJB–OBAP)45,0791.18People's Party33,3880.88Total621,04416.252710.80Source: Republican Electoral Commission
Словакия
2002 жыл. Шынайы словак ұлттық партиясы (PSNS) Словак ұлттық партиясынан (SNS) бөлінді, ал Демократия үшін қозғалыс (HZD) бұрынғы үстем Халық партиясынан – Демократиялық Словакия үшін қозғалысынан бөлінді. Олардың барлығы 5 пайыздық шегінен өте алмады, PSNS 3,65 пайыз, SNS 3,33 пайыз және HZD 3,26 пайыз нәтиже көрсетті, осылайша 43 пайыздан аз дауыс жинағанмен оңшыл-орталық коалиция құрылуына мүмкіндік берді. 2016 жылы Христиан-демократиялық қозғалысы 4,94 пайыз дауыс жинады, #SIEŤ партиясы КДХ-тан бөлінгеннен кейін тек 0,06 пайыз дауыс жетпей, шекті өтуге жақын болды, бұл «Жамылғы революциясынан» бастап 1990 жылғы алғашқы демократиялық сайлауға дейін партияның үзіліссіз қатысуын тоқтатты. 2020 жылы венгр азшылығының ешбір партиясы 5 пайыздық шекті өте алмады. Дауыстар 3,9 пайызбен Венгр қауымдастығы және 2,1 пайызбен Most–Híd партиялары арасында бөлінді. 2024 жылға дейін Республика партиясы «Біздің Словакия» халық партиясынан (ĽSNS) бөлінді. Республика 4,75 пайыз, ал ĽSNS 0,84 пайыз дауыс алды.
2002. The True Slovak National Party (PSNS) split from Slovak National Party (SNS), and Movement for Democracy (HZD) split from the previously dominant People's Party – Movement for a Democratic Slovakia. All of them failed to cross the 5 percent threshold with PSNS having 3.65 percent, SNS 3.33 percent and HZD 3.26 percent respectively, thus allowing a center right coalition despite having less than 43 percent of the vote. In 2016, the Christian Democratic Movement achieved 4.94 percent missing only 0.06 percent votes to reach the threshold after #SIEŤ split from KDH which meant the first absence of the party since the Velvet Revolution and the first democratic elections in 1990. In 2020, Velvet Revolution in which no party of the Hungarian minority crossed the 5 percent threshold. The vote was split between Hungarian Community Togetherness with 3.9% and Most–Híd with 2.1%. Before the 2024, Republic broke away from the People's Party Our Slovakia (ĽSNS). Republic received 4.75% and the ĽSNS 0.84%.
Оңтүстік Корея
1987 жылы Рох Тхэ Ву Оңтүстік Корея президенттік сайлауында халықтың дауысының шамамен 36 пайызымен жеңіске жетті, себебі оның екі басты либералды қарсыласы дауысты бөліп алды. 1997 жылы да осыған ұқсас жағдай болды, Ким Дэ Чжун 40,3 пайыз дауыспен жеңіске жетті, өйткені оның екі басты консервативті қарсыласы дауысты бөліп алды.
In 1987, Roh Tae woo won the South Korean presidential election with just under 36% of the popular vote because his two main liberal rivals split the vote. A similar scenario happened when in 1997 won by just Kim Dae jung 40.3% because his two main conservative rivals split the vote.
Тайвань
2000 жылы Тайваньда өткен президент сайлауында Джеймс Сунг Гоминьдан партиясынан шығып, КМТ үміткері Лиен Чанға қарсы тәуелсіз кандидат ретінде қатысты. Бұл Гоминьдан сайлаушылары арасында дауыс бөлінуге себеп болды және Демократиялық прогрессивті партияның үміткері Чэн Шуй Бьян жеңіске жетті. Тайвань тарихында Гоминьдан президент сайлауында жеңіске жетпеген алғашқы жағдай осы болды, соның салдарынан партия оппозицияға көшті. 2024 жылы да осыған ұқсас жағдай орын алды. Оппозициялық үміткерлер Хоу Юйх (КМТ) және Ко Вэньчжэ (Тайвань Халық партиясы) келісімге келе алмағандықтан, Лай Чиньте (ДПП) дауыстардың 40 пайызын алып жеңіске жетті.
In the 2000 presidential election in Taiwan, James Soong left Kuomintang (KMT) party and ran as an independent against KMT's candidate Lien Chan. This caused vote splitting among KMT voters and resulted in victory for Democratic Progressive Party's candidate, Chen Shui bian. It is the first time in Taiwan history that the KMT did not win a presidential election, and it became the opposition party. A similar scenario happened in 2024, when after the opposition candidates Hou Yu ih (KMT) and Ko Wen je (Taiwan People's Party) failed to reached an agreement, Lai Ching te (DPP) won with just 40 % of the vote.
Түркия
ХХ ғасырдың екінші жартысындағы әскери төңкерістердің үнемі қайталануы салдарынан, екі ұқсас солшыл кемалистік партия – Республикалық Халық партиясы (CHP) және Демократиялық Солшыл партия (DSP), сондай-ақ оңшыл кемалистік партиялар – Шын Жол партиясы (DYP) және Ана Отан партиясы (ANAP) бір-бірімен күрескен жағдай туды. 2002 жылғы жалпы сайлауда солшыл орталық партиялар (CHP, DSP, NTP) 21,76%, ал оңшыл орталық партиялар (DYP, ANAP, YP, LDP) 15,89% дауыс жинады. Алайда, партиялардың бөлінуіне байланысты, тек CHP және жаңа Әділет және Даму партиясы (AKP) ғана 10% шегінен өтті. AKP дауыстардың 34,28%-ын алып, парламенттегі орындардың 66%-ын иеленді. 2007 жылғы сайлауға дейін ANAP пен DYP-ны біріктіруге жасалған әрекеттер сәтсіз аяқталды, ал Демократиялық партия (DYP-ның жалғасы) тек 5,4% дауысқа қол жеткізді.
Regular military coups in the second half of the 20th century led to a situation, where two similar centre left kemalist parties, the Republican People's Party (CHP) and the Democratic Left Party (DSP), and centre right kemalist parties, the True Path Party (DYP) and Motherland Party (ANAP), competed against another. In the 2002 general election, the centre left (CHP, DSP, NTP) got 21.76% and the centre right (DYP, ANAP, YP, LDP) got 15.89% but because of the split only the CHP and the new Justice and Development Party (AKP) made it above the 10% threshold with the AKP having 66% of the seats with just 34.28% of the vote. Attempts to merge ANAP and DYP before the 2007 election failed and the Democrat Party (the successor of DYP) only won 5.4%.
Ұлыбритания
1994 жылғы Еуропалық сайлауда Ричард Хэггет Девон және Шығыс Плимут округінен «Тікелей демократ» кандидаты ретінде қатысты, бұл атау әлдеқайда ірі «Либералды демократтар» партиясының атына сәйкес келетіндей етілді. Хэггет 10 000-нан астам дауыс жинады, ал «Либералды демократтар» партиясы Консервативтік партияға 700 дауыспен жеңіліп қалды. Сайлаудан кейін қабылданған 1998 жылғы «Саяси партияларды тіркеу туралы» заң саяси партиялардың тізімін енгізіп, партиялардың атауларын қасақана шатастыру тәжірибесіне тоқтатты. 2019 жылғы Ұлыбританияның жалпы сайлауына дейін, бұрынғы UKIP жетекшісі Найджел Фарадж басқаратын Brexit партиясы, 2019 жылғы Еуропалық сайлауда жаңадан құрылған партияның сәтті өнер көрсетуінен кейін бастапқыда 600 округтен үміткерлерді тіркеді, бірақ бірнеше күннен кейін консервативті британ премьер-министрі Борис Джонсон Brexit партиясымен сайлау одағын қарастырмайтынын мәлімдегеннен кейін бұл шешімнен бас тарды. Бұл Консервативтік партияға тиімді, ал Лейбористік партияға зиян келтіретіні айтылды. Кейін Фарадж сайлаушыларды дәстүрлі түрде Лейбористік партияны қолдаған, бірақ 2016 жылғы Еуроодаққа қатысу туралы референдумда шығуға дауыс берген аймақтарда Лейбористерге емес, тактикалық дауыс беруге шақырды. Консервативтердің шешуші жеңісінен кейін кейбір БАҚ және саяси сарапшылар Фараджты «патша жасаушы» және «аң аулаушы» рөлінде бейнелеп, ол тиімді түрде Торилер үшін сайлауды жеңіп алғанын болжады, себебі Фарадждың шешімі дауыстың бөлінуіне жол бермеді.
In the 1994 European Elections, Richard Huggett stood as a "Literal Democrat" candidate for the Devon and East Plymouth seat, with the name playing on that of the much larger Liberal Democrats. Huggett took over 10,000 votes, and the Liberal Democrats lost by 700 votes to the Conservative Party. The Registration of Political Parties Act 1998, brought in after the election, introduced a register of political parties and ended the practice of deliberately confusing party descriptions. In the run up to 2019 UK General Election, the Brexit Party, led by former UKIP leader Nigel Farage, initially put up candidates in 600 seats after a strong showing for the newly formed party in the 2019 European Elections, but days later, he reversed his position after Conservative British Prime Minister Boris Johnson stated that he would not consider an electoral pact with the Brexit Party. That was seen as benefiting the Conservative Party and disadvantaging the Labour Party. Farage later encouraged voters not to vote for the Labour Party in areas that traditionally favoured it but voted to leave in the 2016 EU Membership Referendum but instead to vote tactically. After the Conservatives' decisive victory, it was suggested by some media outlets and political analysts that Farage had acted as "kingmaker" and stalking horse and effectively won the election for the Tories, as Farage's decision avoided splitting the vote.
Америка Құрама Штаттары
1990 жылдан бері Республикалық партияның президенттік тізімі, төменде сілтеме келтірілген зерттеулерге сәйкес, сайлаушылар алқасын сайлайтын көпшілік дауыс беру жүйесінің салдарынан ең көп пайда көрді. 2000 жыл осы құбылыстың айқын мысалы болды, онда үшінші партиялардың бірі немесе бірнешесінің дауыстарын бөліп алмағанда Аль Гор жеңіске жетер еді. Үшінші партияның қай партияға көмектесетіні сайлау мен кандидаттарға байланысты.
Since 1990, the Republican Party's presidential ticket, according to the research cited below, has benefited most from the spoiler effect of the plurality voting system that chooses electors for the electoral college. The year 2000 was an especially clear case when Al Gore would likely have won without vote splitting by one or more of the third party tickets on the ballot. Which party benefits from a third party ticket depends on the election and the candidates.
Президент (1990 жылдан бері)
2016 жылғы және 2020 жылғы АҚШ президенттік сайлауларындағы кейбір талдаулар үшінші тарап өкілдерінің жеңіске ықпалын тек дауыс айырмасымен байланыстырды. Кейбір сарапшылар Байденнің 2020 жылғы сайлаудағы жеңісін дауыстардың бөлінуіне байланысты деп санайды, ал 2016 жылғы үшінші тараптан дауыс бергендердің зерттеулері олардың 2020 жылы Байденге дауыс беруге бейімділігін көрсетіп тұр. 2000 жылы Демократтық партияның өкілі Аль Гор Флорида штатында 537 дауыс айырмасымен Джордж Бушқа жеңіліп қалды. Жасыл партияның өкілі және прогрессив Ральф Надер Флоридада Гордың бағдарламасына ұқсас платформамен 97 421 дауыс жинады. Сауалнамалар мен зерттеулер көрсеткендей, Надерді қолдағандардың шамамен 47 пайызы Надер сайлауға қатыспаса, Горға дауыс берген болар еді (21 пайызы Бушқа, 32 пайызы ешкімге). Осының салдарынан дауыстардың бөлінуі «Надер эффектісі» деп аталады. 1992 жылғы президенттік сайлаудағы сауалнамалар мен шығу сауалнамаларының деректерін талдау Росс Пероның үгіміне қарамастан Билл Клинтонның жеңіске жететінін болжады, бірақ Пероға қай кандидаттың көбірек дауысын жоғалтқаны туралы пікірлер әлі де келіспеушілік тудырып отыр.
For the 2016 United States presidential election and 2020 United States presidential election, some analyses have found the impact of third party candidates only on the margin of victory. Some attribute Biden’s election in 2020 to the lack of vote splitting, with studies of 2016 third party voters showing them much more likely to vote for Biden in 2020. In 2000, Al Gore, the Democratic candidate, lost to George W. Bush due to a difference of 537 votes in the state of Florida. Green Party candidate and progressive Ralph Nader received 97,421 votes in Florida on a platform most similar to Gore's. Exit polling and surveys have estimated that around 47% of Nader supporters said they would have voted for Gore if Nader didn't run (21% Bush and 32% neither). Vote splitting has also been called the "Nader Effect" as a result. Analysis of surveys and exit poll data from the 1992 presidential election predicts Bill Clinton winning regardless of Ross Perot's campaign but disagreements remain on which candidate lost more votes to Perot.
Президент (1970 жылға дейін)
1968 жылы Джордж Уоллес Америка Тәуелсіз партиясының кандидаттығымен президент сайлауына түсіп, штатты жеңген соңғы үшінші партия өкілі болды. 1912 жылы Прогрессивтік партияның кандидаттығымен Теодор Рузвельт республикалық партияның үміткері Уильям Говард Тафттан шамамен 700 000-ға жуық көбірек дауыс жинады. 1912 жылы Удроу Уилсон сайлауда жеңіске жеткен соң, Рузвельт қайта оралып, республикашылдардың дауысын бөліп тастауы мүмкін деген алаңдаулық туды. 1884 жылғы президенттік сайлауда Тыйым салу партиясының кандидаттығымен бұрынғы республикалық губернатор Джон Сент-Джон 147 482 дауыс жинады, оның ішінде Нью-Йорк штатынан 25 006 дауыс түсті. Онда Гровер Кливленд Джеймс Г. Блейнді бар болғаны 1149 дауыспен жеңіп, Кливлендке өте тартысты жарыста Блейнді жеңуге мүмкіндік берді (сайлау коллегиясында 219 182 дауыс, халықтың дауыс беруінде 0,57% айырмашылық). Республикашылар Сент-Джонның партия ауысуына қатты ашуланды, себебі бұл олардың 1856 жылдан бергі алғашқы президенттік сайлаудағы жеңілісіне әкелді. Сондықтан 1884 жылдың 27 қарашасында Канзас штатының Топека қаласында үш мың адамның алдында Сент-Джонның бейнесі өртелді.
In 1968, George Wallace ran for president as the American Independent Party's nominee and was the most recent third party candidate to win a state. In 1912, Progressive Party candidate Theodore Roosevelt won almost 700,000 votes more than did the Republican incumbent, William Howard Taft. Republicans, who, after Woodrow Wilson won the 1912 election, became concerned that Roosevelt might return to split the Republican vote again. In the 1884 presidential election, the Prohibition Party's presidential nominee, former Republican Governor John St. John, took 147,482 votes, with 25,006 votes coming from New York, where Grover Cleveland defeated James G. Blaine by just 1,149 votes, allowing Cleveland to defeat Blaine in a very close contest (219 182 in the electoral college and a margin of 0.57% in the popular vote). Republicans were so angered by St. John's party switch, which caused their first presidential election defeat since 1856, that on November 27, 1884, an effigy of St. John was burned in Topeka, Kansas in front of a crowd of three thousand people.
Басқа тұқымдар
1934 жылғы Орегон губернаторы сайлауында республикашыл Питер Циммерман тәуелсіз кандидат ретінде қатысып, демократ Чарльз Мартиннің 38,6%-ына және республикашыл кандидат Джо Данннің 28,7%-ына қарағанда 31,7% дауыс алды. Барлығында республикашылдар 60,4% дауыс алды. 2003 жылғы Калифорния губернаторы сайлауында, республикашыл Арнольд Шварценеггер жеңіске жетті. Бұл сайлауда алдын ала дауыс беру болған жоқ және бюллетеньде 135 кандидат тіркелді. Дауыс бөлінуіне қатысты алаңдаушылық демократтарды өзінің басты кандидаттарының біреуін ғана қалдыруға, ал республикашылдарды көптеген кандидаттарынан бас тартуға мәжбүр етті. Сондай-ақ, республикашыл Том МакКлинтоктың көптеген қолдаушылары соңғы сәтте ойларын өзгертіп, демократ Круз Бустаманте жеңіске жетеді деп қорқып, Шварценеггерге дауыс берді. Филип Бамптің мәліметінше, АҚШ-та 2006-2012 жылдар аралығында өткен жалпы сайлауларда үшінші партия кандидаттары салдарынан 1,5% дауыс жарамсыз деп танылды. 2008 жылы демократ Ал Франкен Миннесота штатынан сенатор болып сайланды, ол Норм Коулменді бар болғаны 0,1% айырмамен жеңді. Тәуелсіз кандидат Дин Баркли 15% астам дауыс алды. Time журналының 2014 жылғы талдауында Баркли қатыспағанда Франкен Коулменге жеңіліп қалар еді деп көрсетілді. 2011 жылғы Висконсин штатындағы наразылықтар мен одан кейінгі қайта сайлау нәтижесінде Висконсин Республикалық партиясы демократтарды алғашқы сайлауға түсуге мәжбүрлеу үшін демократтар тізімі бойынша «спойлер» кандидаттарды тіркеуге шақырды. Республикашылар бұл қайта сайлауда жағдайды теңестіретінін, өйткені қайта сайлауға түскендер штаттық сенаттағы жұмыс жүктемесіне байланысты науқан жүргізуге уақыт таппағанын айтты. Мэн штатының 2010 және 2014 жылғы губернатор сайлауларында Элиот Катлер солшыл тәуелсіз кандидат ретінде қатысты. 2010 жылғы сайлауда Пол ЛеПейдж оны 218 065 дауысқа қарсы 208 270 дауыспен шамалы айырмамен жеңді, ал демократ Либби Митчелл 109 387 дауыс алып, Катлер үшін сайлаудың нәтижесіне әсер еткен болуы мүмкін. Алайда, 2014 жылы Катлер нашар өнер көрсетіп, бар болғаны 51 518 дауыс алды, бірақ бұл ЛеПейдж бен Майк Мишод арасындағы айырмашылықтан әлі де көп болды, бұл «спойлер» әсерін тудыруы мүмкін. Бұл сайлаулар рейтингтік дауыс беруді қолдаудың артуына әкелді, нәтижесінде Мэн штаттық дауыс беру жүйесін қабылдады, себебі ЛеПейджтің танымалдылығы төмен болды және ол екі рет көпшілік дауыспен ғана жеңіске жетті. 2013 жылғы Вирджиния губернаторы сайлауында және 2014 жылғы Вирджиния АҚШ Сенаты сайлауында либертариан Роберт Сарвис республикашыл және демократ кандидаттары арасындағы айырмашылықтан көп дауыс алды. 2014 жылғы сайлау циклында бірнеше жарысқа «спойлер» кандидаттардың ықпалы тиді, ең бастысы Гавайи губернаторы сайлауы және Канзас штатының сенаторлық жарысы. Миссисипи штатының сенаторлық сайлауында республикашыл партиясының кандидат-отырысы Томас Кэри екі пайыздан аз дауыс жинап, екі ірі үміткер – қазіргі президент Тад Кокран мен қарсыласы Крис МакДаниелдің екінші турдан қашуына кедергі келтірді. Кэри қатыспағанда, МакДаниел мен Кокран арасындағы жарыс екінші турға өтпес еді.
In the 1934 Oregon gubernatorial election, Republican Peter Zimmerman ran as an independent, receiving 31.7% of the vote compared to Democratic victor Charles Martin's 38.6% and Republican nominee Joe Dunne's 28.7%. Altogether, the Republicans received 60.4% of the vote. In the special 2003 California gubernatorial race won by Republican Arnold Schwarzenegger, which did not involve a primary election and which listed 135 candidates on the ballot, concerns about vote splitting caused the Democrats to withdraw all but one of their major candidates and the Republicans to withdraw most of their candidates. Likewise, many supporters of Republican Tom McClintock changed their mind at the last minute and voted for Schwarzenegger for fear of the Democratic candidate, Cruz Bustamante, winning. An analysis of 2006 to 2012 general election races in the U. S. found 1.5% were spoiled by third party candidates, according to Philip Bump. In 2008, Democrat Al Franken was elected the junior senator from Minnesota, defeating Norm Coleman by only 0.1%. Independent candidate Dean Barkley received over 15% of the vote, and a 2014 analysis by Time found that without Barkley in the race, Franken would have lost the election to Coleman. As a result of the 2011 Wisconsin protests and subsequent recall elections, the Wisconsin Republican Party has encouraged spoiler candidates to run in the recall elections on the Democrat ticket in order to force the Democrats into a primary election. Republicans argued that this would even the playing field in the recalls, as incumbents facing recall did not have the time to campaign due to their work load in the state senate. In Maine's 2010 and 2014 gubernatorial elections, Eliot Cutler ran as a left wing independent. In the 2010 election Paul LePage narrowly defeated him with 218,065 votes to 208,270 votes with the Democratic nominee Libby Mitchell receiving 109,387 votes and possibly spoiling the election for Cutler. However, in 2014 Cutler performed worse and only received 51,518 votes, but it was still greater than the difference between LePage and Mike Michaud causing a possible spoiler effect. These elections lead to an increase support in ranked choice voting leading to Maine adopting the voting system due to LePage's unpopularity and him winning twice only with pluralities. In both the 2013 Virginia gubernatorial election and the 2014 Virginia US Senate Election, Libertarian Robert Sarvis received a number of votes greater than the difference between the Republican and Democratic candidates. Several races in the 2014 election cycle were allegedly influenced by spoiler candidates, most notably Hawaii's gubernatorial elections and the Kansas senatorial race. In the Mississippi senatorial Republican primary, a paper candidate, Thomas Carey, who received less than two percent of the vote prevented both top contenders, incumbent Thad Cochran and challenger Chris McDaniel, from avoiding a runoff. Had Carey not run, the race between McDaniel and Cochran would have avoided a runoff.