Арнаушылар: Қаржылық активтерді бөлу және тиімділікті арттыру
Financial intermediary
Қаржылық делдалдар: банктер, инвестициялық банктер, қор биржалары қаражатты ұсынушылар мен алушылар арасында байланыс жасайды. Қаржы жүйесін түсініңіз!
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Кіріспе
Артық және тапшылық қаражат иелерін байланыстыратын қаржы институты
Financial institution that connects surplus and deficit agents
Қаржылық делдал – қаржы операцияларын жеңілдету үшін әртүрлі тараптар арасында "ортақ" рөлін атқаратын мекеме немесе жеке тұлға. Көбінесе коммерциялық банктер, инвестициялық банктер, қор брокерлері, сақтандыру және зейнетақы қорлары, біріктірілген инвестициялық қорлар, лизингтік компаниялар және қор биржалары осыған жатады. Сондықтан қаржылық делдал несие берушілер мен қарыз алушылар арасында қаражаттың тікелей емес жолмен бағытталуын қамтамасыз етеді. Яғни, үнемдеушілер (несие берушілер) қаражатты делдалдық мекемеге (мысалы, банкке) береді, ал ол мекеме осы қаражатты жұмсаушыларға (қарыз алушыларға) береді. Егер ақша қаржы нарықтары арқылы тікелей берілсе және қаржылық делдал болмаса, онда бұл қаржылық делдалдықтың жойылуы деп аталады.
A financial intermediary is an institution or individual that serves as a "middleman" among diverse parties in order to facilitate financial transactions. Common types include commercial banks, investment banks, stockbrokers, insurance and pension funds, pooled investment funds, leasing companies, and stock exchanges. The financial intermediary thus facilitates the indirect channeling of funds between, generically, lenders and borrowers. That is, savers (lenders) give funds to an intermediary institution (such as a bank), and that institution gives those funds to spenders (borrowers). When the money is lent directly via the financial markets eliminating the financial intermediary, this is known as financial disintermediation.
Экономикалық қызмет
Қаржылық делдалдар, жоғарыда айтылғандай, негізінен, артық капиталы бар (жинақтаушылар) адамдардан күдіретті қызметті жүзеге асыру үшін қолма-қол ақшаны қажет ететін (инвесторлар) адамдарға қаражат бағыттайды. Осылайша, қаржылық делдалдар инвестицияланбаған капиталды өнімді кәсіпорындарға қайта бөледі. Мұнда олар мерзімділік және тәуекелді түрлендірудің артықшылықтарын ұсынады. Яғни, қаржылық делдалдық процесі арқылы активтер немесе міндеттемелер мүлдем басқа тәуекел және төлем шарттарына ие активтерге немесе міндеттемелерге айналуы мүмкін. Корпоративтік контексте бұл форма қарыз, үлестік немесе гибридтік үлестік құрылымдардың кез келген түрін қабылдауы мүмкін, тіпті жеке капиталға және венчурлік капиталға инвестицияларға дейін жетеді. Жобалық қаржыландыру, климаттық қаржы және даму қаржысы сияқты коммерциялық емес контексте де қаржылық делдалдар көбінесе жеке сектордан шығады. Бұл делдалдардың делдалдықсыз мәмілелерге қарағанда басымдығы, мамандандырылған қаржылық делдалдардың қаржылық қызметтер ұсынуда шығынға қатысты артықшылықтарымен түсіндіріледі; бұл оларға пайда табуға ғана емес, сонымен қатар экономиканың жалпы тиімділігін арттыруға мүмкіндік береді. Олардың болуы мен қызметтері қаржы нарықтарымен байланысты "ақпараттық мәселелермен" түсіндіріледі.
Financial intermediaries, as outlined, essentially, channel funds from those who have surplus capital (savers) to those who require liquid funds to carry out a desired activity (investors). Financial intermediaries thus reallocate otherwise uninvested capital to productive enterprises. In doing so, they offer the benefits of maturity and risk transformation. In other words, through the process of financial intermediation, assets or liabilities may be transformed into assets or liabilities with (very) different risk and payment profiles. In the corporate context, the form may be take any variety of debt, equity, or hybrid stakeholding structures, extending to private equity and venture capital investments. Even in the non commercial context of project finance, climate finance and development finance, financial intermediaries generally will be from the private sector. The prevalence of these intermediaries, relative to disintermediated transactions, is explained in that specialist financial intermediaries ostensibly enjoy a cost advantage in offering financial services; this not only enables them to make profit, but also raises the overall efficiency of the economy. Their existence and services are then explained by the "information problems" associated with financial markets.