Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Америка психологы және евгеник (1866–1957)
American psychologist and eugenicist (1866–1957)
Генри Герберт Годдард (14 тамыз 1866 – 18 маусым 1957) – 20 ғасырдың басындағы американдық психолог, евгеник және сегрегационист. Ол ең әйгілісі 1912 жылы жазған «Калликак отбасы: әлсіз сананың мұрагерлік зерттеуі» еңбегімен танымал.
Henry Herbert Goddard (August 14, 1866 – June 18, 1957) was an American psychologist, eugenicist, and segregationist during the early 20th century. He is known especially for his 1912 work The Kallikak Family: A Study in the Heredity of Feeble Mindedness,
Ол ауруханалар, мектептер, сот жүйесі және әскери сала сияқты қоғамдық институттарда интеллект сынағын қолдануды ынталандырған басты жақтаушы болды. Ол клиникалық психологияның жаңа саласын дамытуға көмектесті, 1911 жылы соқыр, саңырау және интеллектуалдық кемістігі бар балаларға мемлекеттік мектептерде арнайы білім беруді талап ететін АҚШ-тың алғашқы заңын жасауға қатысты, ал 1914 жылы сотта айыпталушылардың қылмыстық жауапкершілігін интеллектуалдық деңгейіне қарай шектеуге болатынын куәлік еткен алғашқы американдық психолог атанды.
He was the main advocate for the use of intelligence testing in societal institutions including hospitals, schools, the legal system and the military. He helped develop the new topic of clinical psychology, in 1911 helped to write the first U. S. law requiring that blind, deaf and intellectually disabled children be provided special education within public school systems, and in 1914 became the first American psychologist to testify in court that subnormal intelligence should limit the criminal responsibility of defendants.
Ерте өмір
Годдард Мэн штатының Вассалборо қаласында фермер Генри Клей Годдард пен оның әйелі Сара Винслоу Годдардтың бесінші және ең кіші баласы, жалғыз ұлы болып дүниеге келді. (Оның екі әпкесі нәресте кезінде қайтыс болды.) Годдард кішкентай шақта әкесі бұқаның соққысынан зардап шекті, соңында ол фермасынан айырылып, жұмысшы болып жұмыс істеуге мәжбүр болды; баласы тоғыз жасқа келгенде ол алған жарақаттарының салдарынан қайтыс болды. Жас Годдард қысқа мерзімге үйленген әпкесімен бірге тұрды, бірақ 1877 жылы Вассалбородағы Оук Гроув семинариясына, интернат мектебіне оқуға түсті. Осы кезеңде Сара Годдард квакер уағыздаушысы ретінде жаңа мансапты бастады; ол 1884 жылы миссионер Жейу Ньюлинге үйленді, және олар жұбайлар АҚШ пен Еуропа бойынша үнемі саяхаттап жүрді. 1878 жылы Генри Годдард Род-Айленд штатының Провиденс қаласындағы Мозес Браун мектебіне оқуға қабылданды. Жастық шағында ол Руфус Джонспен достық қарым-қатынас орнатты, ол кейіннен (1917 жылы) 1947 жылы Нобель бейбіт сыйлығын алған Америкалық Достар қызметі комитетін бірге құрды. 1883 жылы Годдард Хаверфорд колледжіне түсті, онда футбол командасында ойнады және 1887 жылы бітірді. 1885-1886 жылдары ол Уинтроп қаласында оқыту үшін оқуын бір жылға тоқтатты. Бітіргеннен кейін ол Калифорнияға, әпкесіне барып, жолда жеті жыл бұрын құрылған Оңтүстік Калифорния университетіне таныстыру хаттарын тапсыру үшін Лос-Анджелесте тоқтады. Бірнеше апта бойы Оукленд аймағында жұмыс іздегеннен кейін, ол USC-де уақытша қызметке ұсыныс алғанын біліп таң қалды, онда ол латын, тарих және ботаника пәндерін оқытты. Ол сондай-ақ 1888 жылы USC-нің алғашқы футбол командасының (Фрэнк Саффельмен бірге) бапкері болды, команда жергілікті спорт клубына қарсы өткізген екі ойында да жеңіске жетті. Бірақ ол дереу келіп, 1889 жылы математикадан магистр дәрежесін алу үшін Хаверфордқа оралды. 1889 жылдан 1891 жылға дейін ол Огайо штатының Дамаск қаласындағы Дамаск академиясының директоры болды, бұл квакер мектебінде бірнеше пәндерді оқытып, шіркеу қызметтерін және дұға жиналыстарын өткізді. 1889 жылдың 7 тамызында ол Эмма Флоренс Роббинске үйленді, ол академиядағы тағы екі оқытушының бірі болды. 1891 жылы ол Вассалбородағы Оук Гроув семинариясында оқытуға оралды және 1893 жылы директор болып тағайындалды. 1896 жылы ол Кларк университетіне оқуға түсті, бастапқыда қысқа мерзімге оқуды жоспарлаған, бірақ үш жыл бойы оқып, 1899 жылы психология ғылымы бойынша докторлық диссертациясын қорғады. Содан кейін ол 1906 жылға дейін Пенсильвания штатының Батыс Честердегі мемлекеттік нормалық мектепте сабақ берді.
Goddard was born in Vassalboro, Maine, the fifth and youngest child and only son of farmer Henry Clay Goddard and his wife, Sarah Winslow Goddard, who were devout Quakers. (Two of his sisters died in infancy.) His father was gored by a bull when the younger Goddard was a small child, and he eventually lost his farm and had to work as a farmhand; he died of his lingering injuries when the boy was nine years old. The younger Goddard went to live with his married sister for a brief time but in 1877 was enrolled at the Oak Grove Seminary, a boarding school in Vassalboro. During this period, Sarah Goddard began a new career as a traveling Quaker preacher; she married missionary Jehu Newlin in 1884, and the couple regularly traveled throughout the United States and Europe. In 1878, Henry Goddard became a student at the Moses Brown School in Providence, Rhode Island. During his youth he began an enduring friendship with Rufus Jones, who would later co found (in 1917) the American Friends Service Committee, which received the 1947 Nobel Peace Prize. In 1883 Goddard entered Haverford College, where he played on the football team, graduating in 1887. He adjourned his studies for a year to teach in Winthrop, Maine, from 1885 to 1886. After graduating, he traveled to California to visit one of his sisters, stopping en route in Los Angeles to present some letters of introduction at the University of Southern California, which had been established just seven years earlier. After seeking jobs in the Oakland area for several weeks, he was surprised to receive an offer of a temporary position at USC, and there he taught Latin, history and botany. He also served as co coach (with Frank Suffel) of the first USC football team in 1888, with the team winning both of its games against a local athletic club. But he departed immediately thereafter, returning to Haverford to earn his master's degree in mathematics in 1889. From 1889 to 1891, he became principal of the Damascus Academy, a Quaker school in Damascus, Ohio, where he also taught several subjects and conducted chapel services and prayer meetings. On August 7, 1889, he married Emma Florence Robbins, who became one of the two other teachers at the academy. In 1891 he returned to teach at the Oak Grove Seminary in Vassalboro, becoming principal in 1893. He enrolled in 1896 at Clark University, intending to study only briefly, but he remained three years and received his doctorate in psychology in 1899. He then taught at the State Normal School in West Chester, Pennsylvania until 1906.
Вино өсіру аймағы
1906 жылдан 1918 жылға дейін Годдард Нью-Джерси штатындағы Винеландтағы ақыл-жағы нашар қыздар мен ұлдарға арналған Винеланд оқу мектебінің зерттеу директоры болды. Бұл ақыл-жағы нашарлығын зерттеу үшін құрылған алғашқы зертхана болды. Ол былай деді: «Демек, демократия – халықтың ең дана, ең зиялы және ең адамгершілігі жоғарыларын таңдап, оларға бақытты болу үшін не істеу керектігін айту арқылы билік етуі». [Годдардтың сөзі]. 1910 жылғы 18 мамырда Американың ақыл-жағы нашар адамдарды зерттеу қауымдастығының жылдық мәжілісінде Годдард ақыл-жағы нашарлығы бар адамдарды жіктеу жүйесіне анықтама берді, ол ақыл-жас коэффициентіне (IQ) негізделген. Годдард 51–70 IQ көрсеткіші барларды «ақымақ», 26–50 IQ көрсеткіші барларды «ессіз», ал 0–25 IQ көрсеткіші барларды «надан» деп атады. Бұл терминология ондаған жылдар бойы стандартты болып келді. Оның анықтамасы бойынша, сегіз бен он екі жас аралығындағы ақыл-жас деңгейі бар кез келген ересек адам – ақымақ. Годдардтың пікірінше, ақымақтар қоғамға жарамайды және оларды институционализациялау, стерилизациялау немесе екеуінің бірі арқылы қоғамнан шығарып тастау керек. Годдардтың ең танымал еңбегі «Каликак отбасы» 1912 жылы жарық көрді. Ол бір-бірімен алыс туысқан бірнеше жергілікті топтардың тарихын зерттеді және олардың барлығы бір революциялық соғыс қатысушысының ұрпақтары деген қорытындыға келді. Мартин Калликак (псевдоним) алғаш квакер әйеліне үйленді. Бұл одақтан туған барлық балалар «салауатты» болды және ақыл-жағы нашарлығының белгілері жоқ еді. Кейіннен Калликактың «аты-жөні белгісіз, ақыл-жағы нашар әйелмен» қарым-қатынасы болғаны анықталды. Осы одақтың нәтижесінде қылмыскерлердің ұрпақтары пайда болды. Годдард бұл ұрпақты «дегенеративті нәсіл» деп атады. Кітап тез арада сәттілікке жетіп, Бродвейде қойылым қою мүмкіндігі қарастырылса да, оның зерттеу әдістері көп ұзамай күмән тудырды; он жыл ішінде ол сыншылармен келісіп, өз қорытындыларын қолдамады. Қазіргі таңда Годдардтың Калликак деректерін өңдеп жасағаны, оның қорытындыларын дәлелсіз және күмәнді еткені танылды. Годдард евгениканың жақтаушысы болды. Ол «ақыл-жағы нашар» адамдардың бала тууы дұрыс емес деп есептесе де, міндетті стерилизацияны насихаттауға асықпады, тіпті ол оның ақыл-жағы нашарлығын жоятынына сенгенімен, мұндай жоспар кеңінен қабылдана қоймайды деп ойлады. Оның орнына ол «ақыл-жағы нашар» адамдарды бөліп ұстауға арналған колониялар құруды ұсынды. Годдард 1913 жылы Эллис аралындағы барлау бағдарламасын құрды. Бағдарламаның мақсаты – иммиграциялық қызметкерлердің субъективті бағасымен анықтау қиын болған «ақыл-жағы нашар» адамдарды анықтау болды, себебі олар бұрын тесттердің көмегінсіз осы бағаларды жасаған. 1917 жылы ол нәтижелерін жариялағанда Годдард оның нәтижелері тек бірінші немесе екінші сыныппен саяхаттайтын иммигранттарға ғана қатысты екенін және бірінші немесе екінші сыныппен саяхаттайтын адамдарға қатысты емес екенін мәлімдеді. Ол сондай-ақ, өзі зерттеген халықтың алдын ала таңдалып алынғанын, «көрінетіндей қалыпты» немесе «көрінетіндей ақыл-жағы нашар» адамдарды алып тастағанын және «жалпы иммигранттар арасында немесе тіпті еврейлер, венгрлер, итальяндықтар және орыстар сияқты арнайы топтар арасында ақыл-жағы нашар адамдардың пайызын анықтауға тырыспағанын» атап өтті; алайда ол дереу «сандарды салыстырмалы түрде аз мөлшерде қайта қарау (кеміту) қажет» екенін айтты, өйткені «[көрінетіндей жоғары зиялы иммигранттар] Эллис аралы иммигранттарының топтарының өте кішкентай бөлігі болды, сондықтан олар топтың сипатына айтарлықтай әсер етпеді». Бағдарламада зерттелген иммигранттардың 80% «ақыл-жағы нашар» екені анықталды. Годдард пен оның әріптестері «өздерінің топтарының өкілдері» деп танылған 35 еврей, 22 венгр, 50 итальян және 45 орыс иммигранттарын сынақтан өткізді. Нәтижесінде зерттеуге қатысқан еврейлердің 83% -ы, венгрлердің 80% -ы, итальяндықтардың 79% -ы және орыстардың 80% -ы «ақыл-жағы нашар» болып шықты. Годдардтың еврей, венгр, итальян және орыс иммигранттарының көпшілігі туралы жасаған зерттеулеріне қатысты деген жалған мәлімдеме кеңінен таралды. 1924 жылғы иммиграциялық заңға ақыл-жас тестілеуінің ықпалы тигені туралы «Американ психологы» журналында жарияланды. Годдард сонымен қатар Бірінші дүниежүзілік соғыс кезінде армиялық IQ тесттерінде (Армия Альфа және Бета) анықталған нәсілдік топтардың айырмашылықтарын жариялады (нәтижелері сол кезде ғалымдар тарапынан сынға ұшырады, кейіннен жоба жетекшісі Карл Бригамнан ресми түрде қайтарылды) және нәтижелер американдықтар демократияға жарамайтындығын көрсеткенін мәлімдеді.
From 1906 to 1918, Goddard was the Director of Research at the Vineland Training School for Feeble Minded Girls and Boys in Vineland, New Jersey, which was the first known laboratory established to study intellectual disability. While there, he is quoted as stating: "Democracy, then, means that the people rule by selecting the wisest, most intelligent and most human to tell them what to do to be happy." [Italics are Goddard's.] At the May 18, 1910, annual meeting of the American Association for the Study of the Feeble Minded, Goddard proposed definitions for a system for classifying individuals with intellectual disability based on intelligence quotient (IQ). Goddard used the terms moron for those with an IQ of 51–70, imbecile for those with an IQ of 26–50, and idiot for those with an IQ of 0 25 for categories of increasing impairment. This nomenclature was standard for decades. A moron, by his definition, was any adult with a mental age between eight and twelve. Morons, according to Goddard, were unfit for society and should be removed from society either through institutionalization, sterilization, or both. Goddard's best known work, The Kallikak Family, was published in 1912. He had studied the background of several local groups of people that were somewhat distantly related and concluded that they were all descended from a single Revolutionary War soldier. Martin Kallikak (a pseudonym) first married a Quaker woman. All of the children who came from this relationship were "wholesome" and had no signs of intellectual disability. Later, it was discovered that Kallikak had had an affair with a "nameless feeble minded woman". The result of this union resulted in generations of criminals. Goddard termed this generation "a race of defective degenerates". While the book rapidly became a success and was considered for making into a Broadway play, his research methods were soon questioned; within ten years he came to agree with the critics and no longer endorsed his conclusions. It is now accepted that Goddard in fact fabricated the Kallikak data, rendering his conclusions unproven and highly dubious. Goddard was a strong advocate of eugenics. Although he believed that "feeble minded" people bearing children was inadvisable, he hesitated to promote compulsory sterilization – even though he was convinced that it would eliminate intellectual disability – because he did not think such a plan could gain widespread acceptance. Instead, he suggested that colonies should be established where the "feeble minded" could be segregated. Goddard established an intelligence testing program on Ellis Island in 1913. The purpose of the program was to identify "feeble minded" persons whose nature was not obvious to the subjective judgement of immigration officers, who had previously made these judgments without the aid of tests. When he published the results in 1917, Goddard stated that his results only applied to immigrants traveling steerage and did not apply to people traveling in first or second class. He also noted that the population he studied had been preselected, omitting those who were either "obviously normal" or "obviously feeble minded", and stated that he made "no attempt to determine the percentage of feeble minded among immigrants in general or even of the special groups named – the Jews, Hungarians, Italians, and Russians"; however, he immediately followed this up by stating that "the figures would only need to be revised (reduced) by a relatively small amount" because "[very obviously high grade intelligent immigrants] were so small a part of the group [of Ellis Island immigrants] that they did not noticeably affect the character of the group." The program found an estimated 80% of the population of immigrants studied were "feeble minded". Goddard and his associates tested a group of 35 Jewish, 22 Hungarian, 50 Italian, and 45 Russian immigrants who had been identified as "representative of their respective groups". The results found that 83% of Jews, 80% of Hungarians, 79% of Italians, and 80% of Russians of the study population were "feeble minded". The untrue claim that this referred to findings made by Goddard in respect to the greater population of Jewish, Hungarian, Italian and Russian immigrants has been widely publicized. Claims are made that the Immigration Act of 1924 was strongly influenced by intelligence testing, which was backed up by the American Psychologist. Goddard also publicized alleged race group differences revealed by Army IQ tests (Army Alpha and Beta) during World War I (the results were, even in their day, challenged as scientifically inaccurate, and later resulted in a retraction from the director of the project, Carl Brigham) and claimed that the results showed that Americans were unfit for democracy.
Кейінгі мансап
1918 жылы ол Огайо штатының кәмелетке толмағандарды зерттеу бюросының директоры болды, ал 1922 жылы Огайо мемлекеттік университетінің Аномальды және клиникалық психология кафедрасының профессоры болды және 1938 жылы зейнетке шыққанға дейін осы лауазымда қалды. 1936 жылы қазанда оның әйелі Эмма қайтыс болды, олардың балалары болған жоқ. 1943 жылы Огайо штатынан құрметті заңгерлік дәрежесін, ал 1946 жылы Пенсильвания университетінен құрметті ғылыми дәрежесін алды. Сондай-ақ 1946 жылы ол Альберт Эйнштейннің Атом ғалымдарының шұғыл комитетінің қолдаушыларының қатарында болды. 1920 жылдарға қарай Годдард өзінің ерте зерттеулерінде көптеген қателіктер жібергенін түсінді және «Каликак отбасы» еңбегін қолданыстан шығарылған деп есептеді. Сондай-ақ Годдардтың ғылыми зерттеулер жүргізуден гөрі евгениканы насихаттауға көбірек қызығушылық танытқаны айтылды. Ол мансабының соңғы жылдарын білім беруді жетілдіруге, балалық шақтағы ортаның жағымсыз әсерлерін түзетуге және бала тәрбиелеудің дұрыс тәсілдерін жариялауға арнады. Бірақ басқалар оның ерте жұмыстарын Годдардтың келіспейтін түрлі пікірлерді қолдау үшін пайдаланды. Ол кейінірек оның зерттеулері қоғамға қауіпті деген үгітшілердің мәлімдемелеріне қайран қалды, олар иммигранттардың топтарын әдепсіз және ақыл-ойы нашар деп көрсетіп, «бұл топтардың өкілдері» деген жалған мәлімдеме жасады және мұндай адамдарды қоғамнан шығарып тастауды жақтады. Колумбия университетінің профессоры Генри Гарретт «Каликак отбасы» еңбегін анықтама ретінде пайдаланған аз ғалымдардың бірі болды. Годдард 1947 жылы Калифорния штатының Санта-Барбара қаласына көшті. Ол 90 жасында ондағы үйінде қайтыс болды, оның күлдері әйелімен бірге Винеландтағы Силоам зиратына жерленді.
In 1918 he became director of the Ohio Bureau of Juvenile Research, and in 1922 he became a professor in the Department of Abnormal and Clinical Psychology at the Ohio State University, a job he possessed until his retirement in 1938. His wife, Emma, died in October 1936; they did not have any children. He received an honorary law degree from Ohio State in 1943 and an honorary degree from the University of Pennsylvania in 1946. Also in 1946, he was among the endorsers of Albert Einstein's Emergency Committee of Atomic Scientists. By the 1920s, Goddard had come to believe that he had made numerous errors in his early research and regarded The Kallikak Family as obsolete. It was also noted that Goddard was more concerned about making eugenics popular rather than conducting actual scientific studies. He devoted the later part of his career to seeking improvements in education, reforming environmental influences in childhood, and publicizing better child rearing practices. But others continued to use his early work to support various arguments with which Goddard did not agree. He was constantly perplexed by the fact that later polemicists claimed that his studies were dangerous to society despite presenting immigrant groups as immoral and less intelligent by falsely claiming the sample was "representative of their respective groups" whilst advocating removal of such people from society. Henry Garrett of Columbia University was one of the few scientists to continue to use The Kallikak Family as a reference. Goddard relocated to Santa Barbara, California, in 1947. He died at his home there at age 90, and his cremated remains were interred with those of his wife at the Siloam Cemetery, Vineland, New Jersey.
Ескертпелер мен сілтемелер
Винеланд оқу мектебі. Годдард және Евгеника. https://web.archive.org/web/20071213050020/http://www.vineland.org/history/trainingschool/history/eugenics.htm
Самэлсон, 1982, "Х. Х. Годдард және иммигранттар". Америкалық психолог, 37, 1291–1292 беттер.
The Vineland Training School. Goddard and Eugenics. https://web. archive. org/web/20071213050020/http://www. vineland. org/history/trainingschool/history/eugenics. htm
Samelson 1982, "H. H. Goddard and the immigrants". American Psychologist 37, pg1291–2.