Альфред Бине: Француз психологы және IQ тестінің авторы

Кіріспе

Француз психологы, IQ тестісін жасаушы (1857–1911)

Альфред Бине (binɛ; 8 шілде 1857 – 18 қазан 1911), туған Alfredo Binetti, алғашқы практикалық IQ тестісін – Бине-Симон тестісін ойлап тапқан француз психологы. 1904 жылы Франция Білім министрлігі психолог Альфред Бинеден қалыпты сабақтан тиімді оқымайтын оқушыларды анықтап, оларға қосымша жұмыс беру үшін әдіс әзірлеуді сұрады. Өзінің әріптесі Теодор Симонмен бірге Бине 1908 және 1911 жылдары тестісінің жаңа редакцияларын жариялады, соңғысы оның өлімінен аз бұрын жарық көрді.

Білім және ерте мансап

Бине Ницца қаласында Альфредо Бинетти болып дүниеге келді, ол 1860 жылы Екінші француз империясының аннексиясына дейін Сардиния Корольдігінің бір бөлігі болды. Бине Париждегі құқық мектебінде оқып, 1878 жылы диплом алды. Ол сонымен қатар Сорбоннада физиологияны оқыды. Оның алғашқы ресми лауазымы 1883 жылдан 1889 жылға дейін Париждегі Сальпетриер ауруханасындағы неврологиялық клиникада зерттеуші болып жұмыс істеу болды. Содан кейін Бине 1891 жылдан 1894 жылға дейін Сорбоннадағы эксперименталды психология зертханасының зерттеушісі және директорының орынбасары қызметін атқарды. 1894 жылы ол 1911 жылға дейін (өліміне дейін) зертхана директоры болып тағайындалды. Бине Париждегі Ұлттық кітапханада психологиялық мәтіндерді оқып, өзін-өзі тәрбиеледі. Көп ұзамай ол Джон Стюарт Миллдің идеяларына қызығушылық танытты, ол интеллект операцияларын ассоциация заңдарымен түсіндіруге болатынына сенді. Бине ақырында осы теорияның шектеулерін түсінді, бірақ Миллдің идеялары оның жұмысына әсер етуді жалғастырды. 1883 жылы Бине Шарль Феремен танысты, ол оны Париждегі Ла Сальпетриер клиникасының директоры Жан Мартин Шаркоға таныстырды. Шарко оның ұстазы болды, ал Бине өз кезегінде клиникадағы оның неврологиялық зертханасында жұмыс істеді. Бине қызмет еткен кезде Шарко гипнозбен тәжірибелер жүргізді және Шарконың ықпалымен Бине осы саладағы жұмысы туралы төрт мақала жариялады. Бине Шарконың ұстанымын белсенді түрде қолдады, оның ішінде әлсіз және тұрақсыз жүйке жүйесіне ие адамдар гипнозға бейім екендігіне сенді. Алайда, Шарконың қорытындылары кәсіби сараптамадан өте алмады, сондықтан Бине ұстазын қолдағандығы үшін қателік жасағанын мойындауға мәжбүр болды. Дегенмен, ол өзінің атын халықаралық деңгейде таныстырды, мысалы, Мортон Принс 1904 жылы «білімсіз автоматизмдегі белгілі бір мәселелер Германиядағы Брюер мен Фрейдтің, Францияда Джанет пен Альфред Бинеттің есімдерімен әрқашан байланысты болады» деді. Гипнозға қатысуы кәсіби мойындауға қол жеткізе алмағаннан кейін, ол 1885 және 1887 жылдары туған екі қызы Маргарита мен Элис туылғаннан кейін балалардың дамуын зерттеуге көшті. Бине Алисаны субъективист, ал Маргаританы объективист деп атады, Карл Юнгтің психологиялық типтеріне күткендей интроспекция және экстерноспекция тұжырымдамаларын дамытты. Бергин мен Цизек (2001) бұл жұмыстың Жан Пиажеге әсер еткенін болжайды, ол кейіннен 1920 жылы Бинеттің әріптесі Теодор Симонмен бірге оқыды. Бинеттің қыздарымен бірлескен зерттеулері оған интеллект туралы түсінігін одан әрі жетілдіруге көмектесті, әсіресе назар аудару қабілеті мен интеллектуалды дамудағы ұсыныс маңыздылығын анықтады. Бинеттің кең ауқымды зерттеу қызметіне және көптеген жарияланымдарына қарамастан, бүгінде ол интеллект саласына қосқан үлесімен ең көп танымал. Бұл оның ірі университетпен байланысы болмауының салдары деп саналады. Қазіргі кезде ол физикалық химиядағы және ферменттанудың пайда болуындағы, сондай-ақ ақыл-ой шаршауының нәжіс құрамына тигізетін әсері туралы еңбектерімен танымал.

Binet was born as Alfredo Binetti in Nice, which was then part of the Kingdom of Sardinia until its annexation by the Second French Empire in 1860, and the ensuing policy of Francization. Binet attended law school in Paris, and received his degree in 1878. He also studied physiology at the Sorbonne. His first formal position was as a researcher at a neurological clinic, Salpêtrière Hospital, in Paris from 1883 to 1889. From there, Binet went on to being a researcher and associate director of the Laboratory of Experimental Psychology at the Sorbonne from 1891 to 1894. In 1894, he was promoted to being the director of the laboratory until 1911 (his death). Binet also educated himself by reading psychology texts at the National Library in Paris. He soon became fascinated with the ideas of John Stuart Mill, who believed that the operations of intelligence could be explained by the laws of associationism. Binet eventually realized the limitations of this theory, but Mill's ideas continued to influence his work. In 1883, years of unaccompanied study ended when Binet was introduced to Charles Féré who introduced him to Jean Martin Charcot, the director of a clinic called La Salpêtrière, Paris. Charcot became his mentor and in turn, Binet accepted a position at the clinic, working in his neurological laboratory. At the time of Binet's tenure, Charcot was experimenting with hypnotism and Binet, influenced by Charcot, published four articles about his work in this area. Binet aggressively supported Charcot's position which included the belief that people with weaken and not stable nervous systems were susceptible to hypnosis. Unfortunately, Charcot's conclusions did not withstand under professional scrutiny, and Binet was forced to make an embarrassing public admission that he had been wrong in supporting his teacher. Nevertheless, he had established his name internationally in the field, Morton Prince for example stating in 1904 that, "certain problems in subconscious automatism will always be associated with the names of Breuer and Freud in Germany, Janet and Alfred Binet in France." When his involvement with hypnosis waned as a result of failure to establish professional acceptance, he turned to the study of child development spurred on by the birth of his two daughters, Marguerite and Alice, both born in 1885 and 1887. Binet called Alice a subjectivist and Marguerite an objectivist, and developing the concepts of introspection and externospection in an anticipation of Carl Jung's psychological types. Bergin and Cizek (2001) suggest that this work may have influenced Jean Piaget, who later studied with Binet's collaborator Théodore Simon in 1920. Binet's research with his daughters helped him to further refine his developing conception of intelligence, especially the importance of attention span and suggestibility in intellectual development. Despite Binet's extensive research interests and wide breadth of publications, today he is most widely known for his contributions to intelligence. Wolf postulates that this is the result of his not being affiliated with a major university. nowadays more famous for his work in physical chemistry and the origins of enzymology, on the effects of intellectual fatigue on the composition of faeces.

Кейінгі мансабы және Бинет-Саймон сынағы

1899 жылы Бинеден Баланың психологиялық зерттеулері жөніндегі еркін қоғамға мүше болуды сұрады. Француз білім беруі он тоғызыншы ғасырдың соңында күрт өзгерді, себебі алты жастан он төрт жасқа дейінгі балалардың мектепке баруын міндетті ететін заң қабылданды. Бине мүше болған бұл топ балаларды ғылыми тұрғыдан зерттеуді бастауға үміттенді. Бине және қоғамның көптеген басқа мүшелері Ақыл-ойы кемістігі бар балалар жөніндегі комиссияға тағайындалды. "Оқу қабілеті нашар деп саналатын балаларға арнайы сыныпқа жіберу үшін қандай тесттер беру керек?" деген сұрақ туды. Бине өзінің міндеті ретінде қалыпты баланы қалыпты емес баладан ажырататын айырмашылықтарды анықтауды және оларды өлшеуді қойды. "Зиялылықты тәжірибелік зерттеу" (L'Etude experimentale de l'intelligence) кітабында ол өзінің әдістерін сипаттады, ол 1903 жылы жарық көрді. Кітап жарықтанғаннан кейін көп ұзамай, Теодор Саймон есімді жас медицина студентінің көмегімен қосымша тесттер мен зерттеулер жүргізіле бастады. Саймон бірнеше жыл бұрын өзін Бинеттің ғылыми көмекшісі ретінде ұсынған және онымен Бинеттің атымен аталған, ақыл-ой тестілерінде жұмыс істеген. 1905 жылы ақыл-ойының деңгейін өлшеуге арналған жаңа тест енгізілді және ол жай ғана Бине-Саймон шкаласы деп аталды. 1908 жылы олар шкаланы қайта қарады, тесттерді алып тастады, өзгертті, жаңаларын қосты және оларды үштен он үш жасқа дейінгі жас деңгейлеріне қарай орналастырды. 1904 жылы француздық балалар психологиясы жөніндегі кәсіби топ, La Société Libre pour l'Etude Psychologique de l'Enfant, француз үкіметінен ақыл-ойы кемістігі бар балаларды оқыту жөніндегі комиссияны тағайындауды сұрады. Комиссияға баламалы білім беруді қажет ететін оқушыларды анықтау үшін механизмдер жасау тапсырылды. Бине осы топтың белсенді мүшесі болғандықтан, өзінің ақыл-ойының шкаласын жасауға серпін алды. Бине мен Саймон тарихи түрде Бине-Саймон шкаласы деп аталатын нәрсені жасағанда, әртүрлі жастағы балалардың қабілеттерін көрсететін әртүрлі тапсырмаларды қамтыды. Бұл тапсырмаларды таңдау процесі олардың көп жылдық тәжірибеде балаларды бақылауына және бұрын жарияланған зерттеулеріне негізделген. Олар өздерінің өлшеуін 50 баладан, яғни әр жас тобынан 10 баладан тұратын үлгіде сынады. Олардың зерттеуіне қатысқан балалар мектеп мұғалімдері тарапынан олардың жасына сәйкес орташа деңгейдегі балалар ретінде таңдалды. Бұл нормативтік шкаланың мақсаты, кейін екі рет қайта қаралып, қатаң стандарттар қолданылды, балалардың ақыл-ой қабілеттерін олардың құрбыларымен салыстыру болды. Биненің өзінің өлшемінің жаңа қолданылуына қарсы шықпауына қатысты сұраққа жауап бергенде, Сиглер Бине Франциядан тысқары жерлерге ешқашан сапарламағанын және кәсіби ұйымдарға қатыспағанын атап өтті. Ол балаларды көп зерттеді. Оның тәжірибелік қатысушылары 3-тен 18 жасқа дейінгі балаларды қамтыды. Бине 1911 жылы қайтыс болғанға дейін Бине-Саймон шкаласының үшінші нұсқасын жариялады. Бине-Саймон шкаласы бүкіл әлемде өте танымал және қазір де танымал, себебі оның кең әдебиетке ие болуына және оны қолданудың салыстырмалы түрде оңай болуына байланысты. Оның қайтысынан бері көптеген адамдар Бинеттің есімін құрметтеді, бірақ екеуі ерекше көзге түсті. 1917 жылы Баланың психологиялық зерттеулері жөніндегі еркін қоғам, 1899 жылы Бине мүше болған және оның ақыл-ой тестін әзірлеуіне түрткі болған, атақты психологтың құрметіне өз атын La Société Alfred Binet деп өзгертті. Екінші құрмет 1984 жылы Science 84 журналы Бине-Саймон шкаласын ғасырдың ең маңызды жиырма жаңалықтарының бірі деп таңдағанда болды. Ол жыныстық мінез-құлықты зерттеді, киім-кешек сияқты адам емес заттарға жыныстық қызығушылық танытатын адамдарды сипаттау үшін "эротикалық фетишизм" терминін қолданды және бұл Фрейдтің болжамдары бойынша ерте әсерлердің салдарымен байланысты. 1904 және 1909 жылдар аралығында Бине драматург Андре де Лордпен бірге Гранд Гвиньол театры үшін бірнеше пьеса жазды. Сонымен қатар ол сол кездегі Париждегі ең танымал хиромант Валентин Денкоустың қабілеттерін зерттеді.

In 1899, Binet was asked to be a member of the Free Society for the Psychological Study of the Child. French education changed greatly during the end of the nineteenth century, because of a law that passed which made it mandatory for children ages six to fourteen to attend school. This group to which Binet became a member hoped to begin studying children in a scientific manner. Binet and many other members of the society were appointed to the Commission for the Retarded. The question became "What should be the test given to children thought to possibly have learning disabilities, that might place them in a special classroom?" Binet made it his problem to establish the differences that separate the normal child from the abnormal, and to measure such differences. L'Etude experimentale de l'intelligence (Experimental Studies of Intelligence) was the book he used to describe his methods and it was published in 1903. Development of more tests and investigations began soon after the book, with the help of a young medical student named Theodore Simon. Simon had nominated himself a few years before as Binet's research assistant and worked with him on the intelligence tests that Binet is known for, which share Simon's name as well. In 1905, a new test for measuring intelligence was introduced and simply called the Binet–Simon scale. In 1908, they revised the scale, dropping, modifying, and adding tests and also arranging them according to age levels from three to thirteen. In 1904 a French professional group for child psychology, La Société Libre pour l'Etude Psychologique de l'Enfant, was called upon by the French government to appoint a commission on the education of retarded children. The commission was asked to create a mechanism for identifying students in need of alternative education. Binet, being an active member of this group, found the impetus for the development of his mental scale. Binet and Simon, in creating what historically is known as the Binet Simon Scale, comprised a variety of tasks they thought were representative of typical children's abilities at various ages. This task selection process was based on their many years of observing children in natural settings and previously published research by Binet and others. They then tested their measurement on a sample of fifty children, ten children per five age groups. The children selected for their study were identified by their school teachers as being average for their age. The purpose of this scale of normal functioning, which would later be revised twice using more stringent standards, was to compare children's mental abilities relative to those of their normal peers. Addressing the question why Binet did not speak out concerning the newfound uses of his measure, Siegler pointed out that Binet was somewhat of an isolationist in that he never traveled outside France and he barely participated in professional organizations. He did a lot of studies of children. His experimental subjects ranged from 3 to 18 years old. Binet published the third version of the Binet Simon scale shortly before his death in 1911. The Binet Simon scale was and is hugely popular around the world, mainly because of the vast literature it has fostered, as well as its relative ease of administration. Since his death, many people in many ways have honored Binet, but two of these stand out. In 1917, the Free Society for the Psychological Study of the Child, of which Binet became a member in 1899 and which prompted his development of the intelligence tests, changed their name to La Société Alfred Binet, in memory of the renowned psychologist. The second honor was not until 1984, when the journal Science 84 picked the Binet Simon scale as one of twenty of the century's most significant developments or discoveries. He studied sexual behavior, coining the term erotic fetishism to describe individuals whose sexual interests in nonhuman objects, such as articles of clothing, and linking this to the after effects of early impressions in an anticipation of Freud. Between 1904 and 1909, Binet co wrote several plays for the Grand Guignol theatre with the playwright André de Lorde. He also studied the abilities of Valentine Dencausse, the most famous chiromancer in Paris in those days.

Бине және шахмат

Бине шахматшылардың көздері байланғанда қаншалықты жақсы ойнайтынын анықтау үшін бірқатар тәжірибелер жасады. Ол шахмат шеберлерінің тек бір бөлігі ғана есте сақтап ойнай алатынын, ал азасы бірнеше ойынды бір уақытта тақтаға қарамай ойнай алатынын тапты. Кейбір ойыншылар фигуралардың орнын есінде сақтау үшін нақты шахмат жиынтығының көшірмесін көзге елестетер еді, ал басқалары ойынның абстрактілі схемасын көріп тұратын. Бине ерекше жад жетістіктері, мысалы, соқыр шахмат ойнау, түрлі есте сақтау формаларын қабылдайды деген қорытындыға келді. Ол өз тәжірибелерін "Psychologie des grands calculateurs et joueurs d'échecs" (Париж: Hachette, 1894) атты кітабында сипаттады.