Кіріспе
Эрик Линдаль (21 қараша 1891 жыл – 6 қаңтар 1960 жыл) – швед экономисі. Ол 1942–1958 жылдары Уппсала университетінде экономика профессоры болды, ал 1956–1959 жылдары Халықаралық экономикалық қауымдастықтың президенті қызметін атқарды. Сондай-ақ ол Швеция үкіметі мен орталық банкке кеңесші болды және 1943 жылы Швед Корольдік ғылым академиясының мүшесі болып сайланды. Линдаль жеке пайдаға сәйкес қоғамдық игіліктерді қаржыландыру мәселесін қойды. Қоғамдық игіліктің көлемі жиынтық шекті пайданы тауарды ұсынудың шекті құнына теңеу талабын қанағаттандырады. Линдальдың экономикалық теорияға қосқан үлесі оның Уиксселлдік бастауларынан асып, қазіргі заманғы нео-Вальрасиандық теорияның көп бөлігін қамтиды. Линдальдың жүйелі экономика және уақыт аралық тепе-теңдік тұжырымдамасын (1929, 1930) жасауы – бұл осы саладағы алғашқы қатаң әрекет. Линдальдың капитал теориясын (1929, 1939) уақыт аралық тұрғыда баяндауы Малинвоның (1953) белгілі әрекетінен бұрын жасалған. Линдальдың тұжырымдамаларын ағылшын тілді әлемге таратуды оның ең жақтастары Джон Хикс (1939, 1965) және Фридрих Хайек (1941) жүзеге асырды. Одан бері оның "тізбектік талдау" жұмысына Франк Хан (1973) және Рой Раднер (1972) еңбектерінен кейін көбірек назар аударылды. Линдальдың 1919 жылғы қоғамдық тауарларға баға белгілеу жөніндегі шешімі – Дункан Фолидің (1970) қазіргі заманғы экономикаға енгізген тағы бір маңызды жетістігі.
Erik Lindahl (21 November 1891 – 6 January 1960) was a Swedish economist. He was professor of economics at Uppsala University 1942–58 and in 1956–59 he was the President of the International Economic Association. He was an also an advisor to the Swedish government and the central bank, and in 1943 was elected as a member of the Royal Swedish Academy of Sciences. Lindahl posed the question of financing public goods in accordance with individual benefits. The quantity of the public good satisfies the requirement that the aggregate marginal benefit equals the marginal cost of providing the good. Lindahl's contributions to economic theory extend beyond his Wicksellian roots to embrace much of what is contained in modern Neo Walrasian theory. Lindahl's formulation of the concept of sequence economies and intertemporal equilibrium (1929, 1930) is by far the first rigorous attempt to do so. Lindahl's couching of a theory of capital (1929, 1939) in intertemporal terms anticipates Malinvaud's (1953) famous attempt. The transfer of Lindahl's concepts to the anglophone world was accomplished by two of his most ardent supporters, John Hicks (1939, 1965) and Friedrich Hayek (1941). Since then, his work on "sequence analysis" has been given greater emphasis since the work of Frank Hahn (1973) and Roy Radner (1972). Lindahl's 1919 solution to the pricing of public goods is another noticeable achievement, brought into modern economics by Duncan Foley (1970).
Экономикалық талдауға үлес қосу
Линдаль салығы – жеке тұлғалардың қоғамдық игіліктер үшін олардың шекті пайдасына сәйкес төлейтін салық салу түрі. Яғни, олар қоғамдық игіліктің қосымша бірлігін тұтынудан алатын қанағат немесе пайдалылық мөлшеріне пропорционалды төлем жасайды. Бұл экономиканың жалпы салық жүктемесіндегі жеке тұлғаның үлесі ретінде қарастырылуы мүмкін. Қоғамдық игіліктің оңтайлы деңгейі – барлық жеке тұлғалардың жиынтығы бойынша, тауардың бір бірлігі үшін төлеуге дайындығы осы тауарды ұсынудың шекті құнына тең болатын мөлшер. Линдаль салығы – бұл осы деңгейдегі тауардың бір бірлігі үшін төлеуге дайындығына оңтайлы мөлшерді көбейту нәтижесінде шығатын сома. Эрик Линдаль Кнут Викселлдің ықпалымен консенсус саясаты мүмкін екенін көрсету мақсатында қоғамдық игіліктерді қаржыландыру әдісін ұсынды. Адамдардың табиғаты әртүрлі болғандықтан, олардың қалаулары да әртүрлі, сондықтан консенсусқа жету үшін әр адам әрбір қызмет немесе тауар үшін сәл әртүрлі салық төлеуі керек. Егер әр адамның салық бағасы идеалды деңгейдегі шекті пайдаға тең болса, онда әрбір адам қоғамдық игіліктің қамтамасыз етілуінен пайда көреді және осы деңгейде қызмет көрсетуге келісе алады.