Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Перформативті жазу – постмодернистік немесе авангардтық академиялық жазудың бір түрі, көбінесе бейнелеу өнерінің немесе перформанс өнерінің туындысын өзінің тақырыбы ретінде қабылдайды. Ол сын теориясымен тығыз байланысты, бірақ түпкілікті түрде перформативті сөйлеу туралы тіл біліміндегі идеялардан туындайды. Бұл термин көбінесе басқа жазу стильдерінің жиынтығына қолданылады. Оның саяси радикализмге ұмтылуы, әдебиеттік конвенциялар мен дәстүрлерді бұзуымен байланысты.
Performative writing is a form of post modernist or avant garde academic writing, often taking as its subject a work of visual art or performance art. It is heavily informed by critical theory, but arises ultimately from linguistic ideas around performative utterances. The term is often applied to a bricolage of other writing styles. It is claimed to be politically radical, because it thus 'defies' literary conventions and traditions.
Шолу
Перформативті жазуды көбінесе феминист жазушылар қолданады. Қазіргі кездегі перформативті жазудағы көрнекті жазушы – перформативті өнердің теоретигі Пегги Фелан. Ол бұл форманы:
Performative writing is often practiced by feminist writers. A notable current writer in performative writing is the performance art theorist Peggy Phelan. She describes the form as one which
"Жазуды бастамас бұрын, біз деп ойлаған «біздің» өлімімізді сахналап көрсетеді. Кіміміз болып келе жатқанымызды білмеудің радикалдығына адалдық жариялаған бұл жазу, білімді прогрестік қозғалыс ретінде, мәңгілік аяқталу нүктесіне ұмтылып бара жатқан идеологияға қарсы тұрады" (Mourning Sex, 1997) деп сипаттайды.
"enacts the death of the 'we' that we think we are before we begin to write. A statement of allegiance to the radicality of unknowing who we are becoming, this writing pushes against the ideology of knowledge as a progressive movement forever approaching a completed end point." (Mourning Sex, 1997)
Мұндай жазу түрі өзінің өзіндік бір өнер көрсетілімі екені айтылады. Ол өнер көрсетілімінің құбылмалы және уақытша сипатын, сондай-ақ өнер көрсетілімі кезінде және одан кейін болатын есте сақтау және сілтеме жасау механизмдерін дәлме-дәл бейнелейді.
Such a writing form is claimed to be, in itself, a form of performance. It is said to more accurately reflect the fleeting and ephemeral nature of a performance, and the various mechanisms of memory and referentiality that happen during and after the performance.
Айырмашылығы
Перформативті жазу термині "орындалатын жазу" деп түсінілмеуі керек, яғни: пьесалар, радио немесе поэзия оқулары сияқты. Перформативті жазу кейде "шығармашылық сын" деп аталады – оны қарапайым шығармашылық жазумен шатастыруға болмайды. Перформативті жазуды сынға алғандар оны практикада былай сипаттайды: өзіне құмар, шеңберлі, өзінің тар элиталық аудиториясы мен неоромантикалық жекелегіне байланысты саяси бейтарап, түсініксіз, көбінесе туралы айтқан өнер туындыларымен байланысы шала, және өзі қарсы тұратынын мәлімдеген мемлекеттің (университеттер мен мемлекеттік өнерді қаржыландыру) қаржысына тәуелді. Сонымен қатар, оқыту кезінде ол парадоксалды түрде студенттерден жеке құпияларын ашуды және қатаң сынып тәртібінде – бағалар, сабаққа қатысу және емтихандар шеңберінде эксперименттік формаларды қолдануды күтеді. Ол, әдетте, модернистік жазудың үлгісін қайталайды, себебі ол "жоғары өнер мәдениетін" қарапайым халықтың назарынан және бұқаралық мәдениеттен оқшаулау үшін күрделі жаңа әдеби тәсілдерді жасауға тырысады.
The term performative writing should not be confused with "writing that is performed", i. e.: plays, radio or poetry readings. Performative writing is sometimes referred to by the alternative name of 'creative critical writing'—which is not to be confused with straightforward creative writing. Critics of performative writing have described it, in practice, as: self indulgent; insular; politically neutered due to its tiny elite audience and its neo romantic individualism; obscurantist; often bearing only a loose relationship to the works of art it claims to be about; and dependent on the funding (of universities and public arts funding) of the very state that it claims to be against. Also that, when taught, it often paradoxically expects students to reveal personal truths and use experimental forms within a strict classroom regimen of grades, lesson attendance and exams. It can generally be seen to follow the pattern of much modernist writing, in that it seeks to create complex new literary approaches in order to seal off 'high art culture' from the attention of ordinary people and from a mass culture.