Кіріспе
Поэзиялық өлеңдер класы. Батырлық өлең – эпикалық поэмаларды атауға қолданылатын термин, бірақ көбінесе осы поэмалардың дәстүрлі түрде жазылатын өлең өлшемін сипаттау үшін қолданылады (мазмұны "батырлық" болсын немесе болмасын). Батырлық ерліктерді баяндау үшін қолданылатын өлең өлшемі тілдерге және тіл ішіндегі кезеңдерге қарай өзгеретіндіктен, "батырлық өлең" терминінің нақты мағынасы контекстке байланысты болады.
Heroic verse is a term that may be used to designate epic poems, but which is more usually used to describe the meter(s) in which those poems are most typically written (regardless of whether the content is "heroic" or not). Because the meter typically used to narrate heroic deeds differs by language and even within language by period, the specific meaning of "heroic verse" is dependent upon context.
Грек және латын тілдері
Гректің ең көне өлең түрі және батырлық өлеңге арналған грек жолы – дактильдік гексаметр. Ол б.з.д. 9-8 ғасырларда, «Илиада» мен «Одиссея» осы өлшемде жазылған кезде қалыптасқан болатын. Латындық эпостарда б.з.д. III ғасырда сатурн өлеңі қолданылған, бірақ оның аз ғана мысалдары сақталған және бұл өлшем туралы түсінік шектеулі. Ең болмағанда Энний (б.з.д. 239–169) бастап, гректерді үлгі етіп дактильдік гексаметр енгізілді, содан кейін ол латындық батырлық өлшемге айналды. Грек/римдік дактильдік гексаметр Еуропаның көп бөлігіндегі поэзиялық дәстүрге зор ықпал етті, жаңа екпінді өлең түрлерінің пайда болуына (мысалы, орта ғасырлық ұйқасты леондық өлең) немесе оны сан бойынша немесе екпін бойынша қайта жаңғырту әрекеттеріне (Алберти, Станихерст, Клопсток, Лонгфелло, Бриджес және тағы басқалар сияқты) әсер етті, сондай-ақ әр ұлттың батырлық өлеңінің үлгісі ретінде де танылды.
Француз тілі
Францияда декасиллаб пен александриялық өлең тілдің батырлық өлең түрі ретінде кезекпен қолданылып келді: біріншіден, 11-ғасырда декасиллаб пайда болды; содан кейін, шамамен 1200 жылы александриялық өзінің алғашқы басымдығын көрсетті; алайда, 1400 жылға қарай декасиллаб француз батырлық өлеңі ретінде қайта орнатылып, александриялықты толыққанды ығыстырды. Александриялық, сәл қатаңырақ формада, 16-ғасырдың ортасында Плеяда ақындарының күшімен қайта жандандырылды және содан бері осы мәртебесін сақтап келеді.