Ай Цин: 20 ғасырдың қытай ақынының өмірі мен шығармашылығы

Кіріспе

Қытай ақыны (1910-1996)

Ай Цинь (27 наурыз 1910 жыл - 5 мамыр 1996 жыл), туған аты Цзян Чжэньхань, әдеби есімі Цзян Хайчэн, 20 ғасырлық қытай ақыны. Ол Лимби, Ке’а және Эжиа аттарымен белгілі болды.

Өмір

Ай Цинь Қытайдың шығыс бөлігіндегі Чжэцзян провинциясындағы Цзиньхуа округінің Фантианцзян ауылында (贩田蒋) дүниеге келген. 1928 жылы Ханчжоу Сиху өнер мектебіне түскеннен кейін, директор Лин Фэнмяньның кеңесі бойынша, ол шетелге шығып, келесі көктемде Парижде оқыды. 1929-1932 жылдары Францияда оқыған кезінде Ренуар мен Ван Гогтың өнерін, Кант пен Гегельдің философиясын үйренуден басқа, Маяковский сияқты заманауи ақындарды зерттеді және әсіресе бельгиялық ақын Верхереннің ықпалына түсті. 1932 жылы мамыр айында Қытайдың Шанхай қаласына оралғаннан кейін, ол Қытайдың солшыл суретшілер қауымдастығына қосылды және шілдеде Гоминьданға қарсы шыққандығы үшін тұтқындалды. Түрмеде болған кезінде Ай Цинь Верхереннің өлеңдерін аударып, өзінің алғашқы кітабын – «Даяньхе – Менің күтімшім» («芦笛»), сондай-ақ «Париж» («巴黎») шығармаларын жазды. 1935 жылдың қазан айында ақыры босатылды. 1937 жылы Екінші Қытай-Жапон соғысы басталғаннан кейін, Ай Цинь Уханға соғысқа қолдау көрсету үшін келгеннен кейін «Қытай жеріне қар жауады» (雪落在中国的土地上) атты өлеңін жазды. 1938 жылы Гуйлиньге көшіп келіп, «Гуйси» газетінің редакторы болды. 1940 жылы Чунцин ЮСай университетінің қытай тілі кафедрасының деканы болды. 1941 жылы Яньаньға көшіп барып, келесі жылы Қытай коммунистік партиясына қосылды. 1949 жылдан бастап ол мәдени комитеттерде жұмыс істеді. «Поэзия» журналының редакторы және «Халық әдебиеті» журналының редакторы болды. Алайда 1957 жылы оңшылдарға қарсы қозғалыс кезінде Динг Лингті қорғағандықтан «оңшылдыққа» айыпталды. 1958 жылы Қытайдың солтүстік-шығысындағы шаруашылықтарға айдалып, 1959 жылы коммунистік билік оны Синьцзянға көшірді. Мәдени революция кезінде ол күн сайын 200-ге жуық тұрғыны бар ауылдың қоғамдық дәретханасын тазалауға мәжбүр болды. Бұл физикалық тұрғыдан ауыр жұмыс болғандықтан, ол бес жыл бойы осы жұмысты атқарды, ол кезде ол 60 жасқа жуықтаған еді. Ұлы Ай Вэйвэйдің айтуынша, ол дұрыс тамақтанудың жетіспеуінен бір көзінің көру қабілетін жоғалтқан. 1979 жылы қайта қызметке келгенге дейін оның «Қайтып келген ән» (归来的歌) және «Жарқындыққа мадақ» (光的赞歌) шығармаларын жариялауына рұқсат берілмеді. 1979 жылы Қытай жазушылар қауымдастығы төрағасының орынбасары болды. 1980 жылы Францияға екінші рет сапар жасады, ал 1985 жылы француз президенті Франсуа Миттеран оған «Өнер және әдебиет» орденінің командирі атағын берді.

Ai Qing was born in Fantianjiang village (贩田蒋), Jinhua county, in eastern China's Zhejiang province. After entering Hangzhou Xihu Art School in 1928, on the advice of principal Lin Fengmian, he went abroad and studied in Paris the following spring. From 1929 to 1932 while studying in France, besides learning art of Renoir and Van Gogh, the philosophy of Kant and Hegel, he also studied modern poets such as Mayakovsky and was especially influenced by Belgian poet Verhaeren. After returning to Shanghai, China in May 1932, he joined China Left Wing Artist Association, and was arrested in July for opposing the Kuomintang. During his imprisonment, Ai Qing translated Verhaeren's poems and wrote his first book Dayanhe—My Nanny , "Reed Flute" (芦笛), and "Paris" (巴黎). He was finally released in October 1935. After the start of the Second Sino Japanese War in 1937, Ai Qing wrote "Snow falls on China's Land" (雪落在中国的土地上) after arriving at Wuhan to support the war effort. In 1938, he moved to Guilin to become the editor of Guixi Daily newspaper. In 1940, he became the dean of the Chinese department at Chongqing YuCai University. In 1941, he moved to Yan'an, and joined the Chinese Communist Party in the subsequent year. Beginning in 1949, he was on cultural committees. He was editor of Poetry Magazine, and associate editor of People's Literature. However, in 1957, during the Anti Rightist Movement, he defended Ding Ling and was accused of "rightism". He was exiled to farms in northeast China in 1958 and was transferred to Xinjiang in 1959 by the Communist authorities. During the period of the Cultural Revolution he was forced to work daily cleaning the communal toilets for his village of about 200 people, a physically demanding job he was required to carry out for five years, then aged in his 60s. According to an account by his son Ai Weiwei, he lost vision in one of his eyes due to lack of nutrition. He was not allowed to publish his works Return Song (《归来的歌》) and Ode to Light (《光的赞歌》) until he was reinstated in 1979. In 1979, he was vice chairman of the Chinese Writers Association. He made a second journey to France in 1980, and in 1985 French president François Mitterrand awarded him the title of Commander of the Order of Arts and Letters.

Отбасы

Ол Пекин ұлттық стадионының жобалауына қатысқан көрнекті қытай суретшісі және белсенді Ай Вэйвэйдің, сондай-ақ суретші Ай Сюаньның әкесі. Екінші әйелінен екі қызы болған. Бұл қытай іргетасы ài (wikt:艾) таңбасы еді, ал оның атының қалған бөлігі – Хай Чэн теңіздің мөлдірлігін білдіргендіктен, ол мөлдір судың түсін – цин (青, бирюза, көк немесе жасыл) түсін еске түсірген, сондықтан ол Ай Цин атты қаламды қабылдады.

Неміс тіліндегі шығармалары

Манфред және Шуксин Райнхардт (ред. және аудар. ): Auf der Waage der Zeit. Өлеңдер. Volk und Welt, Берлин 1988 (Аннемари Бостромның қайтажасауында)
Сюзанна Хорнфек (ред. және аудар. ): "Шина жеріне қар жапады". Өлеңдер. Penguin Verlag, Мюнхен 2021

Сурет

Ай Цин. Конг Кай Миннің суреті, Қытай жазушыларының портрет галереясында (Гонконг баптистік университетінің кітапханасы).