Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Бұл – ағылшын тәртіптік құқығындағы маңызды іс. Бұл Лордтар палатасының немқұрайлылық туралы қабылдаған шешімі және Ұлыбританияда немқұрайлылық ауқымын жылдам кеңейтудің бастамасы болды, себебі соттың қамқорлық міндетін анықтауы мүмкін жағдайлар кеңейтілді. Іс мемлекеттік органдардың жауапкершілігін, үшінші тараптардың іс-әрекеттеріне байланысты адамның жауапкершілігін және іс-қимылсыздық үшін жауапкершілік мәселелерін де қарастырды.
is a leading case in English tort law. It is a House of Lords decision on negligence and marked the start of a rapid expansion in the scope of negligence in the United Kingdom by widening the circumstances in which a court was likely to find a duty of care. The case also addressed the liability of government bodies, a person's liability for the acts of third parties that he has facilitated, and liability for omissions.
Фактілер
1962 жылдың 21 қыркүйегінде Пул портындағы Браунси аралында Ішкі істер министрлігіне қарасты үш офицердің бақылауында он бортал оқушысы жұмыс істеді. Бір түні жеті оқушы қашып кетті, осы уақытта офицерлер ұйықтап, оқушыларды өздеріне қалдырған еді. Қашып кеткен жеті оқушы яхтаға мініп, жауапкерлерге тиесілі басқа яхтамен соқтығысып, оны зақымдады. Яхта иелері Ішкі істер министрлігін абайсыздық салдарынан келген шығын үшін сотқа берді. Сот алдымен, офицерлердің немесе Ішкі істер министрлігінің талапкерлерге (1999 жылғы Азаматтық іс жүргізу ережелеріне дейін – талап арыз берушілерге) зиянды өтеуге алып келетін қамқорлық міндеті бар ма, деген мәселені қарауға бұйрық берді. Егер офицерлердің біріне қарсы іс қозғалса, Ішкі істер министрлігі сол үшін жауапкер болады деп мойындалды. Алдын ала тыңдауда Dorset Yacht Co. компаниясының пайдасына шешім шығарылып, заң бойынша қамқорлық міндеті бар екендігі және іс фактілер бойынша сотқа жіберілуі мүмкін екендігі анықталды. Ішкі істер министрлігі Лордтар палатасына шағым жасады. Ішкі істер министрлігі осындай жағдайларда міндеттемелердің болуына ешқандай заңдық негіз жоқ екенін, сондай-ақ үшінші тараптың әрекеттері үшін жауапкершілік тумауы тиіс екенін және Ішкі істер министрлігінің қоғамдық міндеттерінің сипатынан туындаған сот процесінен иммунитетке ие болуы керек екенін мәлімдеді.
On 21 September 1962, ten borstal trainees were working on Brownsea Island in Poole Harbour under the control of three officers employed by the Home Office. Seven trainees escaped one night, at the time the officers had retired to bed leaving the trainees to their own devices. The seven trainees who escaped boarded a yacht and collided with another yacht, the property of the respondents, and damaged it. The owners of the yacht sued the Home Office in negligence for damages. A preliminary issue was ordered to be tried on whether the officers or the Home Office owed a duty of care to the claimants (plaintiffs, before the Civil Procedure Rules of 1999) capable of giving rise to liability in damages. It was admitted that the Home Office would be vicariously liable if an action would lie against any of the officers. The preliminary hearing found for the Dorset Yacht Co. that there was, in law, a duty of care and that the case could go forward for trial on its facts. The Home Office appealed to the House of Lords. The Home Office argued that it could owe no duty of care as there was no precedent for any duty on similar facts. Further, it was argued that there could be no liability for the actions of a third party and that the Home Office should be immune from legal action owing to the public nature of its duties.
Апелляциялық сот
Лорд Деннинг МР Ішкі істер министрлігі мемлекеттік саясат негізінде келтірілген залап үшін жауапкершілікке тартылуы керек деп шешті. Ол былай деді:
Lord Denning MR held that the Home Office should be liable for the damage on grounds of public policy. He stated,
Лордтар палатасы
Жоғары сот та 4–1 дауыспен келісті. Лорд Рид та осы пікірді қолдады, ал виконт Дилхорн қарсы пікір білдірді.
The highest court held 4–1 likewise. Lord Reid held,
Viscount Dilhorne gave a dissenting judgment.
Маңыздылығы
Бұл жағдай 1930 жылдары қалыптасқан Аткиннің «көршілік» (жақындық немесе жеткілікті байланыс) ұғымын нақты түсіндіру үшін ғана емес, сонымен қатар қамқорлық міндетін дамытуға қатысты толыққанды инкременталистік көзқарасты білдіруімен де маңызды. Лорд Рид былай деді:
The case is perhaps relevant not only for its clear elucidation of the 1930s established Atkinian notion of neighbourhood (a proximity or sufficient nexus) but also for its expression of a thoroughly incrementalist approach to the development of the duty of care. Lord Reid held:
«Құқық бұзушылық заңы принципке негізделгенін қарастыруға қарайтын тұрақты үрдіс болды, сондықтан жаңа мәселе туындағанда, оның заңмен реттелгеніне қарамай, танылған принциптер оған қолданылатынын сұрау керек. «Донохью мен Стивенсон» ісі маңызды кезең деп есептелуі мүмкін, ал лорд Аткиннің мақаласындағы мәшһүр үзінді, менің ойымша, оны қолданудан босатуға немесе жоюға жеткілікті негіз болмаса, принциптік мәлімдеме ретінде қарастырылуы керек. Мысалы, экономикалық залал келтіру – мүлдем басқа мәселе».
‘there has been a steady trend toward regarding the law of negligence as depending on principle so that when a new point emerges one should ask not whether it is covered by authority but whether recognised principles apply to it. Donoghue v Stevenson may be regarded as a milestone, and the well known passage in Lord Atkin’s piece should I think be regarded as a statement of principle it ought to apply unless there is some justification or valid explanation for its exclusion. For example, causing economic loss is a different matter’