Кіріспе
R v Askov, [1990] 2 S. C. R. 1199, – 1990 жылы Канада Жоғарғы Сотында қаралып, Канаданың Құқықтар және бостандықтар хартиясының 11-бабындағы «жеткілікті уақыт ішінде сотталуға» құқығы бұзылған-бұзылмағанын анықтау үшін Канада соттары қолданатын өлшемдер мен стандарттарды белгілеген сот ісі. Апелляциялық тараптарға қарсы қылмыстық қудалау ісі олардың сот процесінің ұзаққа созылуына байланысты тоқтатылуы тиіс екендігін дәлелдеді, бұл Хартияның 11-бабының (b) бөліміндегі «қылмыс жасады деп айыпталған әрбір адамның ақылға қонымды мерзімде сотталуға құқығы бар» деген кепілдігіне қайшы келеді. Онтарио апелляциялық сотының шешімімен келіспей, Жоғарғы Сот кешіктірулердің орынсыз екенін анықтады және апелляциялық тараптарға қатысты іс жүргізуді тоқтатуға бұйырды. Осыған байланысты мыңдаған азаматтық және қылмыстық істер ұқсас негіздермен жабылды.
R v Askov, [1990] 2 S. C. R. 1199, is a 1990 appeal heard before the Supreme Court of Canada which established the criteria and standards by which Canadian courts judge whether an accused's right to a speedy trial under the Canadian Charter of Rights and Freedoms, Section 11(b) "to be tried within a reasonable time" has been infringed. The appellants argued successfully that criminal charges against them should be stayed on the grounds that their trial had been unreasonably delayed, contrary to the Charter’s guarantee under Section 11(b) that "Any person charged with an offence has the right to be tried within a reasonable time." Disagreeing with the Court of Appeal for Ontario, the Supreme Court found that the delays were indeed unreasonable and directed a stay of proceedings against the appellants. Thousands of pending criminal cases were consequently dismissed on similar grounds.
Өмірбаян
Асков, Хусси және Джильоттиге 1983 жылдың қараша айында қорқытып алуға және оған байланысты қылмыстар жасауға қатысты айып тағылды. 1984 жылдың шілде айының басында алдын ала сот отырысын өткізуге күнді келісіп алды, бірақ отырыс қыркүйек айына дейін аяқталмады. Сот ісі 1985 жылдың қазан айына белгіленді, бірақ бұл сессияда істі қарау мүмкін болмады, сондықтан сот ісін алдын ала сот отырысы аяқталғаннан кейін шамамен екі жыл өткен соң 1986 жылдың қыркүйегіне ауыстырылды. Сот басталғанда айыпталушылар негізсіз кешігуді себеп етіп, іс жүргізуді тоқтату туралы өтініш білдірді. Сот төрешісі Майкл Джордж Болан ұзақ жылдар бойы түзетілмеген мекемелік мәселелердің кешігудің басты себебі екенін анықтады және іс жүргізуді тоқтату туралы шешім шығарды. Прокурор апелляциялық сотқа шағымданып, ол тоқтатуды жойды, былай деп шешті: "1) Прокуратураның кешігуге немесе оның бір бөлігіне әкелген қандай да бір әрекеті болған жоқ; 2) шағымданушылардың ешқайсысының кейінге жылжытуға қарсылық білдіргеніне ешқандай дәлел жоқ; 3) шағымданушыларға кешігу салдарынан нақты зиян келгенін көрсететін ешқандай дәлел жоқ". R. v. Askov [1990] 2 S. C. R., 1207-бет.