Генри Джеймстің 1879 ж. жарық көрген «Хоторн» кітабы – Натаньель Хоторнның шығармашылығына арналған әдеби сын. Романдар, әңгімелер, өмірбаяны талданған. Американдық өмірдегі кемшіліктер туралы пікірлер де бар.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Хоторн – Генри Джеймстің 1879 жылы жарық көрген әдеби сын кітабы. Бұл кітап Джеймстің ұлы алдыңғысы Натаниел Хоторнға арналған зерттеу еңбек болды. Джеймс Хоторнның әрбір романына және таңдамал әңгімелеріне жан-жақты назар аударды. Ол сонымен қатар Хоторнның өмірін және оның танымдық еңбектерінің бір бөлігін талдады. Кітап, Джеймстің американдық өмірде болмайтын романдық қызығушылықтарды тізімдеген бір атақты бөлімі үшін қызу пікірталас тудырды.
Hawthorne is a book of literary criticism by Henry James published in 1879. The book was a study of James' great predecessor Nathaniel Hawthorne. James gave extended consideration to each of Hawthorne's novels and a selection of his short stories. He also reviewed Hawthorne's life and some of his nonfiction. The book became somewhat controversial for a famous section in which James enumerated the items of novelistic interest he thought were absent from American life.
Қорытынды және тақырыптар
Бұл Джеймстің әріптес жазушысы туралы жазған жалғыз толық көлемді зерттемесі, және ол Хоторнды осылай терең зерттеуге таңдағаны таңқаларлық емес. Американ әдебиетінде Хоторн бастаған дәстүр – кінәнің жалпыламалығын және адам таңдауының күмәнділігін моральдық жағынан терең зерттеу – Джеймс тарапынан анық жалғастырылды. Джеймс Хоторнның кейбір әсемдемелі символизміне және аллегорияға артық сүйенуіне қатысты наразылық білдіргенімен, ол өзінің алдыңғысының моральдық дилеммаларға, екіұшты адалдыққа және фантастикалық кейіпкерлер мен жеңіске ұшырамайтын шындық арасындағы қақтығыстарға деген тұрақты қызығушылығын бөлісті. Джеймс Хоторнның сапалы жазу шеберлігіне және кейіпкерді мұқият, кешірімсіз талдауға құштарлығын да бөлісті. Джеймстің "Қызыл әріптен" "Мәрмәр фаунға" дейінгі Хоторнның романдарына берген бағасы кейінгі сыншылар тарапынан көбінесе қабылданды. Джеймс, әсіресе ерте туындыларында, Хоторннан гөрі тұрақты реалист болғанымен, кейінгі романдардағы оның шығармалары әрқашан алдыңғысының метафоралық өрнекке бейімділігінің ықпалын көрсетеді. Джеймстің "Алтын кәсе" сияқты соңғы романдары бұл ықпалды кеңейтілген метафоралар мен күрделі символизм арқылы одан да айқын көрсетеді.
This is the only book length study James wrote about a fellow novelist, and it is not surprising he picked Hawthorne for such extended treatment. The tradition Hawthorne began in American literature – the morally intense exploration of the universality of guilt and the ambiguities of human choice – was clearly carried on by James. Although James expressed misgivings about some of Hawthorne's more extravagant symbolism and heavy reliance on allegory, he shared his predecessor's constant interest in moral quandaries, divided loyalties, and the inevitable conflicts between imaginative protagonists and intractable reality. James also shared Hawthorne's passion for careful craftmanship and thorough, unsparing analysis of character. James' ranking of Hawthorne's novels, from The Scarlet Letter down to The Marble Faun, has generally been accepted by later critics. Although James, at least in his earlier work, was more of a consistent realist than Hawthorne, the later novelist's work always betrays the influence of his predecessor's tendency towards metaphorical expression. In James' final novels such as The Golden Bowl, this influence becomes even more pronounced in extended metaphor and complex symbolism.
Санаткерлік бағалау
Жалпы алғанда, Джеймстің кітабы кейінгі сыншылардың жақсы бағасын алды. Олар көбінесе осы кітапты мәңгілік қызығушылық тудыратын және оқуға әлі де лайық деп ұсынады. Сыншылар Джеймстің Хоторнның үлгісін қаншалықты дәл ұстанғаны туралы пікірде келіспесе де, оның ықпалы зор болды деген жалпы түсінік бар, әсіресе Джеймстің көркем шығармалары символизмге толып, психологиялық зерделеуге басымдық бергенде. Кітапта сыншыл терминология жоқ және Хоторнның туындыларымен таныс емес оқырмандарға оңай түсінікті. Джеймс Хоторнның кейбір күмәнді ойларына қатысты өте өткір және қызық пікірлер білдіреді. Мысалы, "Қызыл әріп" романында Артур Диммсдейл түнгі аспанда алаяндаған қызыл сызықтармен жазылған үлкен "А" әрпін көреді десе, Джеймс Хоторн "көсемдік пен оның жақын туысы арасындағы шекараны кесіп өтіп жатыр. Бұл моральдық трагедия емес, физикалық комедия деп айтуға болады" дейді.
By and large James' book has enjoyed favorable reviews from later critics. They have usually recommended the book as one of permanent interest and still well worth reading. Critics have disagreed about how closely James followed Hawthorne's example, though there's general agreement that the influence was considerable, especially as James' fiction became more symbolic and dominated by psychological introspection. The book is free from critical jargon and easily accessible to readers with little or no knowledge of Hawthorne's works. James can be surprisingly cutting and humorous about some of Hawthorne's more questionable flights of fancy. When Arthur Dimmesdale in The Scarlet Letter supposedly beholds an immense letter A marked out in dim red lines in the night sky, James says that Hawthorne is "crossing the line which separates the sublime from its intimate neighbor. We are tempted to say that this is not moral tragedy, but physical comedy."