Әлеуметтік тежелу және оның көріністері

Кіріспе

Әлеуметтік өзара әрекеттен саналы түрде жалтарту

Әлеуметтік тежелу – жағдайдан немесе әлеуметтік қарым-қатынастан саналы немесе санадан тыс қашу. Әлеуметтік тежелудің жоғары деңгейі бар адамдар өз сезімдері мен пікірлері басқалардың наразылығына түскендей сезінуі мүмкін болғандықтан, жағдайлардан қашып жүреді. Әлеуметтік тежелу мінез-құлық, сыртқы түрі, әлеуметтік өзара әрекеттер немесе талқылауға арналған тақырыптармен байланысты. Әлеуметтік тежелумен байланысты процестерге әлеуметтік бағалау туралы алаңдаушылық, әлеуметтік өзара әрекеттегі күйбеңдеу, әлеуметтік оқшалану және кері тарту жатады. Сондай-ақ, танымдық ми үлгілері, әлеуметтік өзара әрекеттегі алаңдаушылық сезімі және ішкі проблемалар да байланысты. Бұл ашуды басуға, әлеуметтік мінез-құлықты шектеуге, жаңалыққа қарсы тұруға және жат адамдармен қарым-қатынас жасауға кешігуге бейім адамдарды да сипаттайды. Адамдарда әлеуметтік тежелудің төмен деңгейі болуы мүмкін, бірақ кейбір жағдайлар адамдарды көбірек немесе аз тежелуге ынталандыруы мүмкін. Әлеуметтік тежелуді кейде алкоголь немесе бензодиазепиндер сияқты дәрі-дәрмектерді қысқа мерзімге қолдану арқылы азайтуға болады. Балалардағы әлеуметтік тежелудің негізгі белгілері – ойынды тоқтату, бейтаныс адамға жақындауға кешігу, қорқыныш пен жағымсыз эмоциялардың көрінісі және қауіпсіздік іздеу. Әлеуметтік тежелудің жоғары деңгейінде әлеуметтік алаңдаушылық бұзылысы және әлеуметтік фобия сияқты басқа әлеуметтік бұзылыстар даму процесінде пайда болуы мүмкін.

Өмірбаян

Әлеуметтік тежелімділік қалыпты әлеуметтік жағдайларға реакциядан басталып, патологиялық деңгейге жетеді, және әлеуметтік алаңдаушылық немесе әлеуметтік фобия сияқты психологиялық аурулармен байланысты болуы мүмкін. Өмірдегі оқиғалар маңызды, олар біздің әл-ауқатымыз бен тежелімділік деңгейімізге әсер етеді. Бак және әріптестері зертханадағы зерттеуде күнделікті өмірдегі әлеуметтік тежелімділікті қарастырды. Зерттеушілер түрлі тітіркендіргіштерге реакция жасайтын адамдардың қарым-қатынасын және сөйлесуін бақылады. Зерттеуге он екі эмоциялық тітіркендіргішті көрген "хабар беруші" әйелдер қатысты. Сондай-ақ, "қабылдаушы" деп аталған қатысушылар хабар берушілердің қандай тітіркендіргішті көргенін болжауға тиіс болды. Хабар берушілер слайдтарды көру кезінде жалғыз, доспен немесе бейтаныс адаммен бірге болды. Зерттеу нәтижелері бейтаныс адаммен бірге болудың қарым-қатынасқа кедергі келтіретінін көрсетті, ал доспен бірге болу кейбір тітіркендіргіштерге қатысты жеңілдетуші, ал басқаларына кедергі келтіруші әсерге ие болды. Нәтижелер кез келген адамның күнделікті өмірде бейтаныс адамдармен немесе тіпті достарымен қарым-қатынас жасау кезінде тежелімділікке ұшырауы мүмкін екенін көрсетеді. Тежелімділік деңгейі күн бойындағы әртүрлі әлеуметтік сигналдарға сезімталдықпен анықталуы мүмкін. Гейбл және әріптестері қатысушылардың күн соңында жазатын оқиғаларды зерттейтін зерттеу жүргізді. Қатысушылардың мінез-құлықты белсенділігі және мінез-құлықты тежелімділігі жүйелері де өлшенді. Нәтижелер мінез-құлықты тежелімділік жүйесіне жоғары сезімталдық танытқан адамдардың күнделікті оқиғалардан көбірек жағымсыз әсер сезінгенін көрсетті. Фридмен және Миллер Херрингер эмоциялық өрнектіктерді зерттеу арқылы жаңа деңгейге көтерді, эмоциялық жабылу деңгейі жоғары адамдарды зерттеді. Олар эмоциялық өрнек дұрыс көрсетілмесе, әлеуметтік қарым-қатынас қиынға соғуы мүмкін екенін айтады, себебі басқалар адамның эмоционалдық жағдайын түсінбейді. Сонымен қатар, әлеуметтік тежелімділікке қатысты төрт жалпы иррационалды танымдық үлгі бар. Бірінші үлгі - өзіне сенімсіздік және мінсіздікке ұмтылу. Мұндай жағдайларда адам өзін-өзі сынау арқылы тежелімділікке ұшырайды; олар барлық нәрсені "дұрыс" жасағысы келеді. Екінші үлгі - бұл шынайы емес мақұлдау қажеттілігі; мұнда адамдар басқалардың мақұлдауын алуды қалайды және тым көп айтса, бас тартудан қорқады. Үшінші үлгіде агрессивті және белсенді мінез-құлықты бұрмалау, өзін-өзі тежелімділікке ұшыраған адамдар агрессиялық немесе белсенді мінез-құлықты жаман деп санайды. Олар осы мінез-құлықтарын білдірсе, жағымсыз белгі алады деп санайды. Соңғы үлгі басқаларды сынау туралы айтады, бұл үлгі бірінші үлгіден туындайды. Олар өздеріне тән сын көзбен қарағандай, басқаларды да сынап бағалайды. Ұялшақтық - бұл әлеуметтік тежелімділіктің тағы бір факторы. Ұялшақтық төмен эмоционалдық реттелумен және жоғары жағымсыз эмоциялармен байланысты. Көп жағдайда ұялшақ адамдарда әлеуметтік тежелімділікке ұшырау ықтималдығы жоғары. Әлеуметтік тежелімділік өмірдің жалпы бөлігі болса да, адамдарда тежелімділік деңгейі жоғары болуы мүмкін. Жоғары деңгейдегі әлеуметтік тежелімділік кейде әлеуметтік алаңдаушылық сияқты аурулардың алғы шарты болуы мүмкін. Эссекс және әріптестері кейбір ертедегі қауіп факторларының созылмалы түрде жоғары тежелімділікке әсер ететінін анықтады. Зерттеуде аналар, мұғалімдер және бала баланың мінез-құлықты тежелімділігі туралы баяндады. Әлеуметтік тежелімділікке ықпал ететін факторлар әйел жынысы, нәрестелік және мектепке дейінгі кезеңде аналық стресске ұшырау және мінез-құлықты тежелімділіктің ерте көрінісі болды. Ауыр жағдайларда әлеуметтік тежелімділікке немесе әлеуметтік ауруға көмектесу үшін терапия сияқты клиникалық емдеу қажет болуы мүмкін. Сонымен қатар, балалық шақтағы тежелімділік пен жасөспірімдер мен ересектердегі әлеуметтік аурулардың арасында байланыс бар. Алайда, кейбір ұстанымдары бар немесе ұстанымдары жоқ әрбір бала жасөспірім кезінде ұстанымдары жоқ немесе әлеуметтік ауруды білдірмейді. Алайда, Каган мысалға қарағанда, ата-ананың қатаң тәрбиелеу стилі әлеуметтік жағынан тежелімділікке ұшыраған балаларға жақсырақ сәйкес келеді. Ата-аналар балаларына сезімтал болу керектігін қолдайтын зерттеушілер, балаларды тым қатаң тәрбиелеудің нәтижесінде балалардың өзгеруі керек деген ой туады деп есептейді. Бұл аурудың әлеуметтік проблемалары көбінесе жасөспірімдерде байқалады. Көптеген мінез-құлық белгілері балалық шақтағыдай жасөспірімдерде де бірдей: бейтаныс адамдардан, жағдайлардан және заттардан қашықтану. Тежелімділік балалық және жасөспірім шақта қарастырылады, себебі мектептер басқалармен қарым-қатынас жасауға мүмкіндік береді. Ересек болғанда, осыған ұқсас жағдайлар тумайды, егер адам өзінен-өзі оларды тудырмаса. Гест ересектердің жақын достармен және қарым-қатынасты қолдайтын мүмкіндіктермен азаятынын айтады, егер олар оларды өзі тудырмаса. Жасөспірімдерге қатысты зерттеулер әлеуметтік тежелімділіктің жас жігіттерде әйелдерге қарағанда көбірек жағымсыз эмоционалдық жағдаймен байланысты екенін көрсетті.

Social inhibition can range from normal reactions to social situations to a pathological level, associated with psychological disorders like social anxiety or social phobia. Life events are important and are related to our well being and inhibition levels. In a lab study conducted by Buck and colleagues, social inhibition in everyday life was reviewed. Researchers observed how individuals interacted and communicated about different stimuli. In this study, there were female participants called "senders" who viewed twelve emotionally loaded stimuli. There were also participants in the study called "received" who had to guess which stimuli was viewed by the senders. The senders were either alone, with a friend, or with a stranger while viewing the slides. The results of the study revealed that being with a stranger had inhibitory effects on communication, whereas being with a friend had facilitative effects with some stimuli and inhibitory effects with others. The results show how anyone can be inhibited in daily life, with strangers or even friends. Inhibition can also be determined by one's sensitivity levels to different social cues throughout the day. Gable and colleagues conducted a study in which they examined different events participants would record at the end of their day. Participants were also measured on the behavioral activation system and the behavioral inhibition system. The results revealed that individuals with more sensitivity on the behavioral inhibition system reported having more negative effects from daily events. Friedmen and Miller Herringer bring these nonverbal expressions to the next level by studying individuals that have a greater level of emotional suppression. They state that without proper emotional expression social interactions can be much more difficult because others may not understand another individual's emotional state. This being said, there are also four commonly seen irrational cognitive patterns involved in social inhibition. The first pattern centers on self esteem and perfectionism. In these cases, an individual would inhibit themselves through self criticism; they want to do everything the "right" way. The second pattern deals with unrealistic approval needs; here individuals want to gain the approval of others and will fear rejection if they express too much. In the third pattern, unrealistic labeling of aggressive and assertive behavior depicts how many individuals that inhibit themselves may feel as though aggression or assertiveness is bad. They believe if they express these behaviors they will receive a negative label. The last pattern discusses criticism of others, this pattern is a spin off from the first. They will be highly critical of others much like they are to themselves. Shyness is another factor that is a part of social inhibition. Shyness is associated with low emotional regulations and high negative emotions. In many cases shy individuals have a greater change of social inhibition. Although social inhibition is a common part of life, individuals can also have high levels of inhibition. Social Inhibition on higher levels can sometimes be a precursor to disorders such as Social Anxiety Disorder. Essex and colleagues found that some early risk factors may play a role in having chronically high inhibition. In this study, mothers, teachers, and the child reported on the child's behavioral inhibition. The factors that were found to be contributors to social inhibition were female gender, exposure to maternal stress during infancy and the preschool period, and early manifestation of behavioral inhibition. In severe cases, clinical treatment, such as therapy, may be necessary to help with social inhibition or the manifesting social disorder. There has also been a link between inhibition at childhood age with social disorders in adolescents and adulthood. However, not every child that has some withdrawn or inhibited behavior will be inhibited as an adolescent or manifest a social disorder. However, Kagan hypothesized that firm parenting styles are better suited for socially inhibited children. Researchers supporting sensitive parenting believe that too firm of a parenting style will send a message to children that says they need to change. although anxiety related social problems are most commonly seen in adolescents. Many of the behavioral traits are the same in adolescence as they are in childhood: withdrawing from unfamiliar people, situations and objects. It is also thought that inhibition is in many ways addressed in childhood and adolescence simply because schools facilitate interactions with others. As an adult, the same facilitating circumstance may not occur unless the individual prompts them on their own. Gest states that adults do not have as many casual peer interactions and friendship opportunities that guide and support relationships unless they facilitate them on their own. Adolescent research has also shown that social inhibition is associated with a more negative emotional state in young men than women.

Ересектілік

Ересектерде әлеуметтік тежелу жағдайларын табу қиын, себебі көптеген адамдар оны даму барысында пайда болатын нәрсе деп санайды. Дегенмен, басқа зерттеуші осыған қатысты пікір білдірді, мысалы, жас ересектердің үйден шығуға және тәуелсіздікке қол жеткізуге дейін білім мен қаржы ресурстарын жинақтауына, ұзақ уақыт үйінде қалу мүмкіндік береді. Әлеуметтік тежелу жасқа байланысты төмендеуі мүмкін, себебі қарт жаста танымдық жетіспеушіліктер пайда болуы мүмкін. Жасқа байланысты жетіспеушіліктер қарт адамдардың қоғамдық және жеке жағдайларды талқылау кезіндегі айырмашылықты ажырата білу қабілетіне әсер етеді, осылайша олар ұятты мәселелерді тиіссіз ортада талқылауы мүмкін. Бұл, адамның қалауынша болмайтын тежелу қабілетінің жетіспеушілігін көрсетеді. Копланның айтуынша, Батыс елдерінде тежелу мәселелері бар балалар мектепте даму проблемаларына бейім болуы мүмкін. Әлеуметтік тежелу балалардың әлеуметтік және мектепке бейімделу проблемаларының көрсеткіші болуы мүмкін, бірақ Чен әлеуметтік тежелудің мектепке бейімделуге әсері Батыс және Қытай мәдениеттерінде әртүрлі екенін айтады. Чен Қытай балаларында мінез-құлықтың тежелуі, құрбылардың көбірек ұнауымен, әлеуметтік өзара әрекеттесумен, мектепке оң көзқараспен және мектептегі жетістікпен, сондай-ақ кейінгі оқу проблемаларының азаюымен байланысты екенін анықтады, бұл Батыс мәдениеттерінен өзгеше. Басқа мәдениеттерде балалардың тежелулі болуы күтіледі. Бұл басқа мәдениеттердегі балалардың өзін-өзі көрсетуімен және әлеуметтенуімен қарама-қайшы емес. Осы айырмашылықтарға қарамастан, гендерлік ерекшеліктер де бар. Ұлдар құрбыларымен қарым-қатынаста агрессивтірек болып көрінеді және мектепте оқуда көбірек қиындықтарға тап болады. Қыздар құрбыларымен қарым-қатынаста ынтымақтасып, мектепке оң көзқараспен қарады, құрбыларымен жақын қарым-қатынас орнатып, мектепте жақсы нәтижелер көрсетеді. Көптеген зерттеулерде әлеуметтік тежелудің басқа да дауылды күйзеліс синдромдарымен байланысы бар екені белгілі. Дегенмен, Дегнан және әріптестері өздігінен бақылауды реттеу қабілеті тежелуден туындайтын дауылды күйзелісті азайтуға көмектеседі деп санайды. Несдейл мен Дальтон жеті және тоғыз жас аралығындағы мектеп оқушыларында әлеуметтік топ нормаларының тежелуін зерттеді. Мектептерде балалардың жасы ұлғайған сайын әлеуметтік топтар мен топтан тыс топтардың саны артады. Бұл зерттеуде жақын топтар немесе эксклюзивті топтар және жақын емес топтар немесе инклюзивті топтар құрылды. Нәтижелер инклюзивті топтағы оқушылардың барлық оқушыларды көбірек ұнататынын, ал эксклюзивті топтағы оқушылардың өз топтарын басқа топтардан жоғары бағалайтынын көрсетті. Бұл зерттеу болашақта мектептегі құрбылар тобын тиімдірек құруға көмектеседі.

Adult cases of social inhibition are hard to come by simply because many see it as something that happens through development. However, another researcher has commented on this giving this example, perhaps remaining at home longer allows young adults to accumulate educational and financial resources, before moving out and becoming more independent. Social inhibition can decrease with age due to cognitive deficits that can occur in old age. Age related deficits have an effect on older adults' ability to differentiate between public and private settings when discussing potentially embarrassing issues, leading them to discuss personal issues in inappropriately public situations. This suggests that deficits in inhibitory ability that lead to inappropriateness are out of the individual's control. Coplan claims that Western children with inhibition problems may be at a higher risk of developmental problems in school. Although social inhibition may be a predictor of social and school adjustment problems in children, Chen argues that the effect of social inhibition on school adjustment differs between Western cultures and Chinese culture. Chen found that in Chinese children, behavioral inhibition was associated with greater peer liking, social interaction, positive school attitudes, and school competence and fewer later learning problems, which is also different from western cultures. In other cultures children are sometimes expected to be inhibited. This does not contrast with other cultures in which children are socialized and assert themselves. Despite these differences there are also similarities between gender. Boys were more antagonistic in peer interaction and seemed to have more learning problems in school. Girls were more cooperative in peer interaction and had a more positive outlook on school. They formed more affiliations with peers, and performed more completely in school. It is well known in a large number of research studies social inhibition had been linked to other anxiety disorders. However Degnan and colleagues believe that being able to regulate your effortful control may serve to reduce the anxiety the comes from inhibition. Nesdale and Dalton investigated inhibition of social group norms in school children between the ages of seven and nine. In schools there becomes an increase in social in groups and out groups as children increase in age. This study created different in groups or exclusive groups and out groups or inclusive groups. The results showed that students in the inclusive group liked all students more, while students in the exclusive group like their group over other groups. This study could help in the future to facilitate school peer groups more efficiently.

Жұмыс орнында

Әлеуметтік тежелу барлық әлеуметтік жағдайларда және қарым-қатынастарда көрініс беруі мүмкін. Оның әсерін жұмыс ортасында байқауға болады. Зерттеулер көрсеткендей, әлеуметтік тежелу белгілі бір көлемдегі жұмысты аяқтау жолына тікелей әсер етеді. Бір тәжірибеде қатысушылар зертханалық жағдайда міндетті орындады, олар тапсырманы орындауға тырысқанда бөлмеде басқа адамның болуы немесе болмауы ескерілді. Нәтижелер көрсетті, бөлмеде басқа адам болғанда, тәжірибелік міндетті орындауға бағытталған адам дене қозғалыстарын, қол қозғалыстарын және дауыстық белсенділігін азайтқан, тіпті екінші адам оған сөйлемеген немесе қарамаған жағдайда да. Зерттеушілер өз зерттеулерін әдебиеттен алынған бұрынғы мәліметтерге негіздеді, олардың пікірінше, тежелудің әлеуметтік және әлеуметтік емес түрлері бар және әлеуметтік тежелу ерте жастағы әлеуметтік қорқынышпен тығыз байланысты. Зерттеушілер балалық шақтағы әлеуметтік тежелудің кейінгі жылдары депрессияның жоғары деңгейімен байланысты болуы мүмкін деген гипотезаны қойды. Тағы бір зерттеу әлеуметтік тежелу мен депрессия арасындағы байланысты зерттеуге бағытталды, оның негізінде әлеуметтік тежелу (олар оны D типіндегі немесе қиын жағдайға түсетін тұлға ретінде түсіндіреді) эмоционалдық стреске байланысты. Зерттеушілердің пікірінше, әлеуметтік тежелудің маңызды факторы – бұл өз эмоцияларын және сезімдерін жасыратын адам. 2011 жылы Элизабет Киль және Кристин А. Басс зерттеушілері "24 айлық шалақтарда ашулы горилла маскасына назар аудару, ойнауға басқа мүмкіндіктер бар бөлмеде, балалар кіндік сыныбына келген кезде әлеуметтік тежелуді қалай болжайды" деген мәселені қарастырды. Сондай-ақ, Басс және оның әріптестері жүргізген бұрынғы зерттеулерде балалық шақтағы жаңалықтарға жеке реакциялардың айырмашылықтарына қарамастан, олар кейінгі әлеуметтік тежелумен байланысты болуы мүмкін екені анықталды. Бұл нәтижелер қорқыныш реакцияларын, әсіресе балаларда, әлеуметтік тежелумен байланыстырады, әсіресе адамның өмірінде кейінірек көрінетін тежелумен. Жалпы, зерттеушілер өз тәжірибесін осы тұжырымға негіздеді: шалақ қаншалықты көп уақыт жаңа қауіпке назар аударса, оның стресті басқаруда қиындықтарға тап болуы және әлеуметтік тежелу сияқты алаңдаушылық мінез-құлықты болжауы ықтимал. Зерттеушілер Majdandzic және Van den Boom жүргізген тәжірибені келтіреді, онда олар балаларда қорқыныш туғызу үшін зертханалық жағдайды пайдаланды. Олар бұл үшін әлеуметтік және әлеуметтік емес стимулдарды қолданды. Majdandzic және Van der Boom әлеуметтік немесе әлеуметтік емес стимулдарды қолданған кезде балаларда қорқыныш туғызудың әртүрлі жолдарын анықтады. Анығында, бұл зерттеуде әлеуметтік стимулдар балаларда қорқыныш білдіруге себеп болатыны, ал әлеуметтік емес стимулдар қорқынышпен байланысты емес екені анықталды. Әлеуметтік фобия мен әлеуметтік тежелу бірнеше байланысқа ие, оның бірі – физиологиялық. Адам тежелудің жоғары деңгейін бастан өткергенде, жүрек соғысының жеделдеуі, таңғы сілекей кортизолының деңгейінің жоғарылауы және дауыс байланысындағы бұлшық еттердің кернелуі сияқты симптомдардан зардап шегуі мүмкін. Бұдан басқа, зерттеулер көрсеткендей, тежелудің тұрақтылығы әлеуметтік фобияның кейінгі дамуында маңызды рөл атқарады. Зерттеуде балалық шақтағы әлеуметтік тежелудің ауырлығы мен кейінгі жылдары пайда болатын әлеуметтік фобия факторлары арасындағы маңызды байланыс анықталды. Көптеген жағдайларда зерттеушілер әлеуметтік тежелудің әлеуметтік алаңдаушылық сияқты басқа да бұзылулардың дамуына ықпал етуі мүмкін екенін анықтады. Сондықтан мінез-құлықтық тежелу үлкен тәуекел факторы ретінде қарастырылады. Осыған байланысты Лим және оның әріптестері әлеуметтік алаңдаушылықтың ерте және кеш басталуы мен оның әлеуметтік тежелумен байланысы арасындағы айырмашылықтарды зерттеді. Зерттеу барысында олар ерте диагноз қойылғандардың әлеуметтік алаңдаушылықтан басқа да шағымдары бар екенін анықтады. Ерте басталған адамдардың көбінесе ауыр симптомдары және жоғары деңгейдегі мінез-құлықтық тежелуі болды. Қосымша мінез-құлықтық тежелу, әсіресе әлеуметтік және мектеп жағдайларында, ерте басталған жағдайларда одан да ауыр болды. Лориан мен Гришам мінез-құлықтық тежелу, қауіптен аулақ болу және әлеуметтік алаңдаушылық белгілері арасындағы байланысты зерттеді. Олар үш фактордың да өзара байланыста екенін және қауіптен аулақ болудың алаңдаушылық патологиясына байланысты механизм болуы мүмкін екенін анықтады.

Social inhibition can manifest in all social situations and relationships. One place that we can see the effects of social inhibition is in the workplace. Research has shown that social inhibition can actually affect the way that one completes a given amount of work In one experiment, participants completed a task in a laboratory setting, varying whether or not another individual was present in the room with the participants while they attempted to complete the task. The results showed that when another individual was present in the room the person focused on completing the experimental task decreased their body movements, hand movements, and vocalization, even though the other person did not speak to or even look at the participant. The researchers based their study on previous information from literature acknowledging that there are social and non social forms of inhibition, and that social inhibition is significantly related to early social fears. The researchers hypothesized that social inhibition in childhood would be linked to higher levels of depression in later years. Another study set out to examine the link between social inhibition and depression, with the basis for their study being that social inhibition (which they explain as a part of type D personality, or distressed personality) is related to emotional distress The researchers explain that a major factor related to social inhibition is the inhibited individual not expressing their emotions and feelings, In 2011, researchers Elizabeth J. Kiel and Kristin A. Buss examined "how attention toward an angry looking gorilla mask in a room with alternative opportunities for play in 24 month old toddlers predicted social inhibition when children entered kindergarten". Also, it has been found in earlier research conducted by Buss and colleagues that no matter the differences, individual responses to novelty during early childhood can be related to later social inhibition. These results already link fear responses, particularly in children, to social inhibition, mainly such inhibition that manifests later on in the individual's life. Overall, the researchers based their experiment on the notion that the more time a toddler spends being attentive towards a novel potential threat the greater the chance that they will experience issues with the regulation of distress, which can predict anxious behavior such as social inhibition. The researchers cite an experiment conducted by Majdandzic and Van den Boom where they used a laboratory setting to attempt to elicit fear in the children. They did this by using both social and non social stimuli. What Majdandizic and Van der Boom found was a variability in the way that fear was elicited in the children when using either the social or non social stimuli. Essentially, this study realized that there is a correlation between social stimuli producing fear expressions in children, whereas non social stimuli is not correlated to fear. Social phobia and social inhibition are linked in a few different ways, one being physiologically. When one is experiencing extreme levels of inhibition they can suffer from symptoms such as accelerated heart rate, increased morning salivary cortisol levels, and muscle tension in their vocal cords. Beyond that research has indicated that continuity in inhibition plays an important role in the later development of social phobia. What the study found was an important link connecting the severity of social inhibition during childhood to the severity of social phobia and factors of social phobia in later years. In many cases, researchers have found that social inhibition can be a factor in developing other disorders such as social anxiety disorder. This is why behavioral inhibition is seen as a larger risk factor. That being said, Lim and colleagues researched the differences between early and late onset of social anxiety disorder and its relation to social inhibition. Through the duration of their study, they found those diagnosed as early onset had complaints other than ones about social anxiety symptoms. Early onset individuals would frequently have more severe symptoms and higher levels of behavioral inhibition. Additional behavioral inhibition was more severe especially in social and school situations with only the early onset cases. Lorian and Grisham researched the relationship between behavioral inhibition, risk avoidance, and social anxiety symptoms. They found that all three factors correlated with each other and risk avoidance is potentially a mechanism linked to an anxiety pathology.

Алкогольді ішімдіктер

Әлеуметтік тежеуді бірнеше факторлар төмендетуі мүмкін, соның бірі – алкоголь. Алкогольді ішу ерлер мен әйелдер арасында тежеуді төмендетуге әкелуі мүмкін. Әлеуметтік тежеулер, әдетте, адамның әлеуметтік ортада қалай өзін ұстауын бақылауға немесе әсер етуге бағытталған. Алкоголь тежеуді төмендету арқылы әлеуметтік мінез-құлықты жағымсыз немесе жағымды бағытта күшейтуі мүмкін. Маңыздысы, алкогольдің дозасы неғұрлым жоғары болса, тежеуді бақылауға тигізетін зиян да соғұрлым көп болады. Тежеуді төмендету арқылы алкоголь агрессия, жеке өзіндік ашу және зорлық-зомбылық сияқты әлеуметтік мінез-құлықтарға себеп болуы мүмкін. Мысалы, бойжеткендер кештеріне қатысатын әйелдер көбінесе осы шара үшін көп мөлшерде алкоголь ішеді. Бұл жағдайда билік – әлеуметтік қарым-қатынастардағы маңызды фактор, ол өзара әрекеттесуге, мінез-құлық пен эмоциялық білімдерге әсер етеді. Сонымен қатар, билік әлеуметтік қатынастардағы өте маңызды фактор болып табылады, себебі ол сыйлықтар мен ресурстар алмасуда кімнің беруші, кімнің алушы екенін анықтайды. Бұл факторлар сол адамдарда әлеуметтік тежеуді күшейтуге ықпал етеді. Сол сияқты, зерттеулер көрсеткендей, биліктің болмауы әлеуметтік тежеумен байланысты процестерді күшейтуі мүмкін. Осы зерттеуде ғалымдар әлеуметтік тұрғыдан тежелген адамдар мен мидың әлеуметтік желісінің жоғары белсенділігі арасындағы байланысты табуға тырысты. Бұл адамның өз бетінше басқа адамның сезімдерін сезіну қабілетімен байланысты. Осы ми құрылымдарының жоғары белсенділігі мен функциясының төмендеуі әлеуметтік тежеуді және оған байланысты мінез-құлықтарды арттыру арқылы адамдарға әсер етуі мүмкін.

Тұлғалық қасиеттері

Сонымен қатар, әлеуметтік ұяттылықтың жеке тұлғаның типі мен оның ішкі мінез-құлқы арқылы да күшеюі мүмкін деген пікір бар. Атап айтқанда, тәуелділікке бейім және мақұлдау іздейтін адамдарда әлеуметтік ұяттылық көбірек байқалады.

Клиникалық деңгейлері

Әлеуметтік тежелу қалыпты әлеуметтік жағдайлардың бөлігі ретінде кездесуі мүмкін, бірақ әлеуметтік тежелудің созылмалы жоғары деңгейі кейбір адамдарда басқа әлеуметтік немесе дауылды бұзылыстардың дамуына әкелуі мүмкін, оларды клиникалық жағынан емдеу қажет. Әлеуметтік тежелудің клиникалық деңгейін балалық шақ, жасөспірімдік және ересек жаста өлшеуге болады. Әлеуметтік тежелу жасөспірімдік немесе ересек жаста дамитын басқа әлеуметтік бұзылыстардың алғы құралы болуы мүмкін. Мінез-құлық парадигмасы жүйесі – жүйелі табиғи ортада мінез-құлық тежелуін өлшеуге мүмкіндік беретін бақылау жүйесі. Осы жүйемен зерттеушілер ойын мен дауыс берудің тоқтауын, бейтаныс адамға жақындаудың ұзақ уақытын, қорқу мен жағымсыз әсер белгілерін және сыныптарда, ойын алаңдарында және үй жағдайында қауіпсіздік іздеуді бақылайды. Баллеспи және әріптестері Мінез-құлықты тежеуді бақылау жүйесіндегі ең соңғы өлшеу жүйелерінің бірін талқылады. Бұл жаңа жүйе клиникалық мамандарға мінез-құлық тежелуін жылдам өлшеуге мүмкіндік береді. Бұл жүйе баламен алғашқы кездесу кезінде қолданылады. Осы кездесуде бала жаңа, бейтаныс жағдайға тап болады. Шкала терапевт баламен сұхбаттасқан кезде бақылау жасағаннан кейін толтырылады. Зерттеушілер тежелудің нақты өлшемін табудың жолын іздейді, бірақ бұл қиын. Байқауларда айырмашылық бар: ата-ана немесе мұғалім балаға бірнеше табиғи жағдайларда ұзақ уақыт бойы бақылайды. Ата-аналар балаға тікелей бақылау жасамайды, керісінше, баланың мінез-құлқы туралы өздері қалыптастырған ойларға сүйене отырып, бағалайды. Клиникалық маманда мұндай толыққанды ақпарат болмайды және оның алғашқы өлшемі тек бақылауға негізделеді; олар жағдайды өлшейді, ал ата-аналар мен мұғалімдер қасиеттерді өлшейді. Осылай өлшемдердегі айырмашылықтар туындайды, бірақ бірнеше рет келгеннен кейін клиникалық мамандардың, мұғалімдердің және ата-аналардың өлшемдері ұқсас бола бастайды. Асертивтілікті дамыту мінез-құлық терапевті үшін маңызды амал, өйткені ол мінез-құлық мәселелеріне, сондай-ақ қарым-қатынастағы жетіспеушіліктерге және ересектердегі дауылға көмектеседі. Кейбір жағдайларда бұл жаттығу басқаша аталуы мүмкін, өйткені асертивтілік кейде агрессиямен шатастырылады, сондықтан оны тиісті өрнек беру жаттығуы деп те атауға болады. Бір зерттеуде Людвиг пен Лазарус асертивті жаттығуды талқылауда, тежелген адамдардың қиындықтарын тудыратын және оларды қалай жеңуге болатындығы туралы иррационалды танымдық үлгілерді анықтады. Төрт үлгі: өзін-өзі сынау/кемелдікке ұмтылу, шынайы емес мақұлдау қажеттілігі, агрессия/асертивті мінез-құлықты шынайы емес бағалау және басқаларды сынау. Әлеуметтік жағдайларда иррационалды танымдық үлгілермен және тежеу әрекеттерімен күресу үшін үш түрлі кезең жұмыс істейді. Бұл кезеңдерді белсенді түрде орындау қажет. Адамға үй тапсырмасы беріледі және олардың тежелуін жеңу үшін роликтерді ойнау жаттығуларын жасау керек. Бірінші кезең көбірек сөйлесу туралы болды. Людвигтің айтуынша, тек сөйлеу мөлшерін арттыру ғана емес, сонымен қатар өз сезімдерін білдіру және олар туралы айту қажет. Бұл кезеңнің мақсаты – адамды қаншалықты күлкілі немесе маңызсыз болса да, сөйлеуге итермелеу. Екінші кезең – көбірек сөйлеуден туындайтын жауаптармен айналысу. Егер тежелген адам көбірек сөйлесе бастаса, ол ұялуы мүмкін. Алайда, басқалардың оң пікірлерімен олар айтылған кейбір пікірлерге ұялудың қасірет емес екенін түсінеді және адам еркін сөйлеуі және әрекет етуі мүмкін. Жағымды пікірден басқа, адам ұялтқан сәттерді қайта қарастырып, неліктен ұялғанын бағалайды. Егер тежелген адам иррационалды ойларды түсінсе, ол ақырында ұялуын тоқтатады және еркін әрекет етеді. Рольдік ойын да адамға әр түрлі әлеуметтік мінез-құлықты түсінуге көмектеседі. Көшіру – психотерапевттің клиентке өзінің мінез-құлқын көрсету тәсілі. Соңғы кезең әлеуметтік жағдайларда көмектесетін қосымша стратегияларды қарастырады, мысалы келіспеушіліктерді білдіру, үзілістермен күресу, көбірек әңгіме тақырыптарын бастау және өзі туралы ақпарат беру. Людвиг пен әріптестері бұл мінез-құлық әдістерін кез келген жағдайда қолдануға болмайды деп ескертеді. Адам оларды пайдалану арқылы шамадан тыс кетпеуі керек; сонымен қатар, кейбір әңгіме тақырыптарын бастау және көбірек сөйлеу орынсыз болатын жағдайлар бар. Топтық терапия да асертивтілікті дамыту үшін қолданылады. Хедквист пен Вайнхольд әлеуметтік алаңдаушылық...

Although social inhibition can occur as part of ordinary social situations, a chronically high level of social inhibition may lead some individuals to develop other social or anxiety disorders that would also need to be handled clinically. Through childhood, adolescence, and adulthood, clinical levels of social inhibition can be measured. Social inhibition can be a precursors for other social disorders that can develop in adolescence or adulthood. The Behavioral Paradigm System is an observation system that allows measurements of behavioral inhibition in systematic natural environments. With this system researchers will observe cessation of play and vocalization, long latencies to approaching the unfamiliar person, signs of fear and negative affect, and security seeking in environments such as classrooms, playgrounds, and in home settings. Ballespi and colleagues discussed one of the most recent measurement systems in the Behavioral Inhibition Observation System. This new system will allow clinicians to provide a quick measure for behavioral inhibition. This system is used during the first meeting with the child. In this first meeting, the child will be exposed to a strange, unfamiliar situation. The scale will then be completed after the therapist has time to observe the child in an interview setting. Researchers want to find a way to have an actual measure for inhibition, however this is difficult. There is a difference in observations, a parent or teachers is going to observe the child over long periods of time in several natural situations. The parents do not actually observe the child but instead rate the behavior inhibition on the ideas they have formed about the child. The clinician will not have all this information and will base his or her first measure on observation alone; they measure state while parents and teachers measure traits. This is where the differences come up in measure however after several visits the measures of the clinicians, teachers, and parents become more similar. Assertiveness training is an important operation for behavioral therapist because it can help with behavioral issues, as well as interpersonal inadequacies, and anxiety in adults. In some cases this training can go by a different name because assertiveness is sometimes categorized by aggression therefore it can also be called appropriate expression training. In one study discussing assertive training Ludwig and Lazarus found irrational cognitive patterns that inhibited individuals have to deal with and how to overcome them. The four patterns are self criticism/Perfectionism, unrealistic approval needs, unrealistic labeling of aggression/assertive behavior, and criticism of others. There are three different phases that work to combat the irrational cognitive patterns and inhibitory actions during social situations. These phases are meant to be actively practiced. The individual will receive homework assignments, and have to do role playing exercises to overcome their inhibitions. The first phase discussed was about talking more. Ludwig states that there cannot just be an increase in talking but also an increase in expressing and talking about how one feels. The point of this phase is to get an individual talking no matter how ridiculous or trivial it may seem. Phase two is about dealing with the responses that come from talking more. When an inhibited individual starts talking more they may become embarrassed. However, with positive reactions from others they will learn that being embarrassed about some of the comments made is not devastating, and in turn the individual may talk and act more freely. In addition to the positive feedback the individual will review particularly embarrassing moment to assess why they were embarrassed to help combat those thoughts. If the inhibited person can understand the irrational thoughts they will eventually feel less embarrassed and act more freely. Role playing is also a way to help the individual understand different social behaviors. Mirroring is a way some therapist will show the client their own behavior. The last phase deals with additional strategies that can help through social situation such as expressing disagreement, dealing with interruptions, initiating more conversations topics, and more self disclosure. Ludwig and colleagues also make sure to explain that no one should compulsively apply these behavioral techniques in all situations. An individual should not go over board using them; additionally there are times when initiating some conversation topics and talking more are inappropriate. Group therapies are also used in the treatment using assertiveness. Hedquist and Weinhold investigated two group counseling strategies with socially anxious and unassertive college students. The first strategy is a behavioral rehearsal group, which aims to assist members to learn more efficient responses in social situations. This was to be accomplished by rehearsing several difficult social situations. The second strategy was a social learning group that was about honesty about everything; any withholding behaviors were seen as being dishonest. Another rule was every individual had to take responsibility for everything that said. The results of this study showed that both strategies helped significantly in treating the anxiety and unassertiveness.