Канада Жоғарғы Сотының "R v Ruzic" ісі: Қорқыту қорғанысы және Конституциялық шарттар
R v Ruzic
Канада Жоғарғы Сотының R v Ruzic ісі, қылмыстық кодекстің 17-бабындағы мәжбүрлеу қорғанысының конституциялық негізін анықтады. Науқас анасымен бірге Беградта тұрған 21 жастағы Мариана Рузич героин контрабандасына мәжбүрленді.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
R v Ruzic, [2001] 1 SCR 687 – Канада Жоғарғы Сотының мәжбүрлеуді қорғаудың жалпы құқықтық ережесі және Қылмыстық кодекстің 17-бабына сәйкестігі туралы маңызды шешімі. Сот, Канаданың Құқықтар мен бостандықтар хартиясының 7-бабына сәйкес, қылмыс жасалған сәтте күштеудің тікелей дене зиянына қаупі болмаған жағдайда да, айыпталушыға мәжбүрлеуді қорғау мүмкіндігі берілуі керек деп шешті.
R v Ruzic, [2001] 1 SCR 687 is a leading decision of the Supreme Court of Canada on the common law defence of duress and constitutionality of the defence under section 17 of the Criminal Code. The Court held that section 7 of the Canadian Charter of Rights and Freedoms requires that the defence of duress be available to an accused even when they were not under immediate threat of bodily harm at the time the offence was committed.
Өмірбаян
Марияна Рузич 21 жастағы югославиялық, Белградта анасымен бірге тұратын. Бір ер адам оған Канадаға героин контрабандасында көмектеспесе, зиян келтіретінін мәлімдеген. Ол Рузичті біраз уақыт бойы қудалап, қорқыта бастады, ақырында зорлық-зомбылыққа дейін барды. Рузич соңында оның талабына көніп, Канадаға ұшып кетті. Ол Торонто Пирсон халықаралық әуежайында героин әкелгені үшін тұтқындалды. Сотта ол қылмысты тек қана қысыммен жасағанын айтты. Қылмыстық кодекстің 17-бабына сәйкес, қысыммен жасалған қылмысқа қатысты қорғаныс тек қана адам "қылмыс жасалған кезде қатысы бар адамның дереу өлім немесе дене жарақатын келтіруі арқылы мәжбүрлеуі" жағдайында қолданылады. Рузич өзінің және анасының өміріне қауіп төніп тұрғанын, басқа амалы болмағанын мәлімдеді. Сондай-ақ, полицияның сыбайласқа бейім және көмектеспейтініне сенгендіктен, полицияға жүгіне алмағанын айтты. Сарапшылардың куәлігі Югославия азаматтарының полицияға және олардың оларды қарулы топтардан қорғай алу мүмкіндігіне деген жалпы сенімсіздігін растады. Дегенмен, оның талабы "дереу өлім немесе дене жарақаты" қаупі болмағандықтан және ер адам "қылмыс жасалған кезде" қатыспағандықтан қабылданбады. Рузич Қылмыстық кодекстің 17-бабын конституцияға қайшы деп есептеді, өйткені ол Хартияның 7-бабына сәйкес оның жеке қауіпсіздігіне құқығын бұзады. Сот судьясы Рузичпен келісіп, қысыммен жасалған қылмысқа қатысты қорғаныс оған қол жетімді екенін және осыған байланысты ол ақталғанын мәлімдеді. Онтарио апелляциялық сотындағы апелляция шағымы қабылданбады.
Marijana Ruzic was 21 year old Yugoslavian who lived in Belgrade with her mother. A man had threatened to harm her unless she assisted him by smuggling heroin into Canada. The man stalked her for some time and began threatening her, eventually escalating to violent assaults. Ruzic eventually complied and flew to Canada. She was arrested at Toronto Pearson International Airport for importing heroin. At trial, she pleaded that she only committed the crime under duress. A defence of duress, under section 17 of the Criminal Code, is available only when a person "commits an offence under compulsion by threats of immediate death or bodily harm from a person who is present when the offence is committed". Ruzic claimed she had no other option and that both her and her mother's life were at risk. She also claimed that she could not go to the police because she believed them to be corrupt and would be of no help. Expert testimony validated this belief that Yugoslav citizens were generally untrusting of the police and their ability to protect them from rampant militias. Nonetheless, her claim failed on the grounds that she was not under a threat of "immediate death or bodily harm" and that the man was not "present when the offence was committed". Ruzic challenged section 17 of the Criminal Code as unconstitutional as it violated her right to security of person under section 7 of the Charter. The trial judge agreed with Ruzic and held that the defence duress was available to her and consequently she was acquitted. The appeal was dismissed on appeal to the Court of Appeal for Ontario.
Соттың пікірі
2001 жылдың 20 сәуірінде Жоғарғы Сот бұрынғы үкімді күшінде қалдырып, мемлекеттік айыптаудың апелляциясын қабылдамады. Бір ауыздан шешім жазған Лебель судьясы, Қылмыстық кодекстің 17-бабының қатысу және дереулік талаптары арқылы Хартияның 7-бабын бұзатындығын мәлімдеді, себебі ол тым шектеулі еді. Бұл талаптар үшінші тұлғаға қауіп төнген жағдайларда немесе болашақта зиян келтіруге байланысты жағдайларда қорғану мүмкін еместігін білдірді. Лебель судьясы, алдын ала сотта қарастырылған мәжбүрлеу қорғанысының да осындай шектеулерге ие емес екендігі туралы шешіммен келісті. Аталған қорғаныс бойынша айыпталушы қауіп-қатерге қарсы күресу үшін бар күшін салуы керек, жасалған қылмыстық әрекеттің ауырлығы қауіп-қатердің деңгейімен сәйкес болуы керек, сондай-ақ айыпталушының қашуға басқа мүмкіндіктері болмауы тиіс.
On April 20, 2001, the Supreme Court upheld the acquittal and dismissed the Crown appeal. LeBel J, writing for a unanimous Court, held that section 17 of the Criminal Code violated section 7 of the Charter on the basis that its requirements were too restrictive by requiring presence and immediacy. The requirements meant the defence was unavailable in situations where the threat is to a third party or involves harm in the future. LeBel agreed with the trial judge's finding that a common law defence of duress that did not have the same restrictions was also available. In the common law defence, the accused must make a reasonable effort to combat the threat, the severity of the criminal conduct must be proportional to the threat, and the accused must have no reasonable alternative of escape.