Кіріспе

Кабабах- Меррит синдромы (КМС), сондай-ақ тромбоцитопениямен гемангиома деп аталады, бұл сирек кездесетін ауру, әдетте нәрестелерде, онда тамырлық ісік тромбоциттер санының төмендеуіне және кейде басқа қан кету проблемаларына әкеледі, бұл өмірге қауіп төндіреді. Оны гемангиома тромбоцитопения синдромы деп те атайды. Бұл ауру 1940 жылы алғаш рет сипаттаған екі педиатр Хайг Хайгуни Касабах пен Кэтрин Кром Мерриттің есімімен аталған.

Белгілері мен симптомдары

Бастапқыда тамырлық зақымдану әдетте теріде байқалады, ол қатты және қатты (индурацияланған) болуы мүмкін. Аурудың айналасында немесе дененің басқа бөліктерінде ұсақ қызыл нүктелер (петехиялар) пайда болуы мүмкін. Егер қан тамырлары ішкі болса, бұл петехиялар мен көкжиектер теріде көрінеді. Сонымен қатар көксеулер мен өздігінен қан кетулер болуы мүмкін. Оғрықтар гемангиома емес. Олар әдетте үш айдан кем жастағы нәрестелерде кездеседі, бірақ сәбилер тобында да болған. Бұл ісіктер аяқ-қолдарда, кеудеде, мойын, құрсақ және жамбас белдеуінде пайда болады. Олар ұлпаларға ене түседі және интервенция, инфекция және травма кезінде нашарлауы мүмкін. Егер KMP- мен байланысты ісіктер ішкі, мысалы, кеуде немесе ішке қатысты болса, олар елеулі ауруды тудыруы мүмкін және қан кетуден өмірге қауіп төндіруі мүмкін. Ішкі зақымдануларды диагностикалау үшін көп уақыт қажет болуы мүмкін.

Патофизиология

Касабах-Мерритт синдромы әдетте гемангиоэндотелиома немесе басқа қан тамырлары ісігінің салдарынан пайда болады, көбінесе туғанда пайда болады. Бұл ісіктер өте жиі кездесетін болса да, олар сирек кездеседі. Бұл ісіктер үлкен немесе тез өсіп жатқан кезде кейде олар тромбоциттерді ұстап, ауыр тромбоцитопенияға әкелуі мүмкін. Қан тамырлары ісігі мен кемуші тромбоцитопенияның үйлесімі Касабах-Мерриттің синдромын анықтайды. Оғрылар дене мүшесінде, жоғарғы және төменгі аяқтарда, ретроперитонеумда, мойын мен бет аймақтарында кездеседі.

Диагностика

Диагностикалық жұмыс Жедел аурудан аман қалған науқастарға біртіндеп қалпына келу үшін қолдаушы күтім қажет болуы мүмкін. Сонымен қатар, пациенттерге қалған косметикалық зақымданулар үшін дерматолог немесе пластикалық хирургтың көмегі қажет болуы мүмкін, ал бас пен мойын / тыныс жолдарының зақымдануы үшін оториноларингологтың көмегі қажет болуы мүмкін. Ұзақ мерзімді бақылау кезінде пациенттердің көпшілігіде тынығып тұрған ісіктен терісінің түсі өзгеріп, немесе оның пішіні нашарлап кетеді.