Кіріспе

Қара сыра стилі. Стаут – әдетте құрғақ стаут, овсянкалы стаут, сүтті стаут және императорлық стаут сияқты жылы ашытылатын қара сыра, бірақ Балтық портері сияқты суық ашытылуы да мүмкін. "Стаут" сөзі сыраға қатысты алғаш рет 1677 жылы Егертон қолжазбаларында оның күшін көрсететін құжатта қолданылған.

Тарих

Портер 1720 жылдардың басында Англияның Лондон қаласында пайда болды. Ол қалада, әсіресе, жүкті тасушылардың (сондықтан оның аты осылай аталуы) арасында танымал болды: оның дәмі күшті, басқа сыраларға қарағанда ұзақ сақталады, басқа сыралардан айтарлықтай арзан болды және ыстыққа оңай мойынсұнбады. Бірнеше онжылдық ішінде Лондондағы портер қайнату орындары «бұрынғыдан да үлкен» масштабқа жетті. 19 ғасырда қара патент малтын қолдану арқасында сыра әдеттегідей қара түске енді және дәмі күштірек болды. Осымен, «қалың сыра» термині «күшті сыра» дегенді білдірді. 18 ғасырда портердің күшті нұсқаларына «қалың портер» деген атау берілді. «Stout» сөзі әлі де «күшті» деген мағынаны білдіретін, кез келген сыраға қатысты болуы мүмкін: мысалы, Ұлыбританияда «stout pale ale» сырасын табуға болар еді. Кейіннен «stout» тек портермен байланыстырылып, қара сыраның синониміне айналды. Портердің үлкен танымалдығына байланысты, сыра қайнатушылар оны әртүрлі күштерде жасады. Жоғары тығыздығы бар сыралар «Stout Porter» деп аталды. Стаут пен портердің жеке стильдер болуы керек пе деген мәселе әлі де даулы. Әдетте, шешуші фактор күші ғана болып табылады. Бірінші дүниежүзілік соғыстан кейінгі жылдары Ұлыбританияда «қоректі» және тәтті «сүт» стауттары танымал болды, бірақ 20 ғасырдың соңында олардың танымалдығы төмендеді, Глазгодағы Sweetheart Stout сияқты жергілікті қызығушылықтардан басқа. Сыра туралы жазушы Майкл Джексон 1970 жылдары стауттар мен портерлер туралы жазды, бірақ 1980 жылдардың ортасында «What's Brewing» журналының сауалнамасы бойынша Ұлыбритания мен Канал аралдарында әлі де 29 сыра қайнатушы ғана стаут жасап тұрғанын, олардың көпшілігі сүт стауттарын жасағанын анықтады. 21 ғасырда стаут, жаңа буынның сыра ішушілерінің арқасында, жаңа өнімдерді ұсынатын қолөнер және аймақтық сыра қайнатушылардың өркендеуіне байланысты қайтадан танымал болып келеді.

Сүт қышқылдары

Сүт тұнбасы (әдетте тәтті тұнба немесе қаймақ тұнбасы деп те аталады) – сүттен алынған лактоза қанты бар тұнба. Сыра ашытқысы лактозаны ашыта алмайтындықтан, ол дайын сыраға тәттілік пен толықтық сезімін қосады. BJCP стильдік нұсқаулығында сүт тұнбасы "16A. Тәтті тұнба" деп жіктеледі. Бұрын сүт тұнбасын аналарға сүт өндірісін арттыру үшін берген. Сүт тұнбасының классикалық мысалы – Маккесон сырасы, оның түпкілікті жасаушылары "әр пинт таза сүттің 284 мл мөлшеріндегі энергия беретін көмірсуларды қамтиды" деп жарнамалаған. Бұл стиль жиырма бірінші ғасырда көптеген қолөнер сыра қайнатушылармен қайта жаңғырғанға дейін сирек кездесетін. Белгілі мысалдарға Бристоль сыра зауытының сүт тұнбасы, Left Hand сүт тұнбасы және Lancaster сүт тұнбасы жатады. 1944 жылы Ньюкасл-апон-Тайнда 1938 жылғы Тамақ және дәрі-дәрмектер туралы заң бойынша сүт тұнбасының бұрыс таңбалануына қатысты қылмыстық іс қозғалды.

Ирландтық қоңыр балық

20-ғасырдың басында Ұлыбританияда тәтті стаут басымдыққа ие болғандықтан, тәтті емес немесе стандартты стаут негізінен Ирландияда жасалды. Стандартты стауттың ағылшын және американдық тәтті стауттарға қарағанда құрғақ дәмі болғандықтан, оны лактоза немесе сұлы қосылған стауттардан ажырату үшін құрғақ стаут немесе ирланд стауты деп атады. Осы стиль көптеген адамдар үшін стауттың классикалық бейнесін көрсетеді. Әлемде ең көп сатылатын стаут – Дублиндегі Сент-Джеймс Гейт сыра қайнату зауытында (Гиннес сыра қайнату зауыты деп те аталады) Гиннес (қазір Diageo иелігінде) жасаған ирланд стауты. Гиннес ирланд стаутының түрлі нұсқаларын шығарады. Ирланд құрғақ стауттарының басқа мысалдары – Murphy's және Beamish, қазір екеуі де Heineken компаниясына тиесілі. Кейбір консервіленген және бөтелкедегі стауттарда сыраны азотпен қанықтыруға арналған "виджет" деп аталатын арнайы құрылғы бар, ол сыраны бөшкедегі нұсқалары сияқты сезінуге мүмкіндік береді.

Портер

Тарихи тұрғыдан алғанда, стаут пен портер арасында ешқандай айырмашылық болған жоқ, бірақ сыра қайнатушылар сыраларының күшін "экстра", "қосарлы" және "стаут" сөздерімен ажыратуға бейімділік болған. "Стаут" термині бастапқыда бір сыра зауытының басқа портерлерінен күштірек портерді көрсету үшін қолданылған.

Қуырылған сұлы

Овсяной стаут – это стаут, в процессе варки которого добавляется определенное количество овса, обычно не более 30%. BJCP классифицирует его как стиль "16B. Овсяной стаут". Хотя более высокое содержание овса в пиве может привести к горькому или вяжущему вкусу, в средневековой Европе овес был распространенным ингредиентом в элях, и его содержание доходило до 35%. Несмотря на то, что в некоторых регионах Европы, таких как Норвегия, использование овса в пивоварении продолжалось до начала 20-го века, к 16-му веку эта практика в значительной степени исчезла, настолько, что в 1513 году моряки Тюдоров отказались пить предложенное им овсяное пиво из-за его горького вкуса. В конце 19-го века возобновился интерес к использованию овса, поскольку популярными стали восстанавливающие, питательные и "лечебные" сорта пива, такие как последующий молочный стаут, из-за ассоциации овсяной каши со здоровьем. Maclay of Alloa в 1895 году произвел Original Oatmalt Stout, в котором использовалось 70% "oatmalt", а в 1909 году – 63/ Oatmeal Stout, в котором использовалось 30% "хлопьев (овсяной каши)". В 20-м веке многие овсяные стауты содержали лишь минимальное количество овса. Например, в 1936 году Barclay Perkins Oatmeal Stout использовал всего 0,5% овса. Поскольку овсяной стаут варился методом "парти-гиль" вместе с их портером и обычным стаутом, эти два сорта также содержали такое же количество овса. (Пивоварение методом "парти-гиль" включает в себя извлечение нескольких сусел из одного затора посредством отдельных промывок. Каждая последующая промывка извлекает более разбавленное сусло с меньшей плотностью из одних и тех же ингредиентов пропорционально. В результате каждое сусло кипятится и ферментируется для получения пива разной крепости из одних и тех же ингредиентов.) Название, по-видимому, было скорее маркетинговым ходом, чем чем-то другим. В 1920-х и 1930-х годах London Stout и Oatmeal Stout от Whitbread были идентичны, просто упакованы по-разному. Количество овса, используемого Whitbread, было минимальным, снова около 0,5%. При таком небольшом количестве овса его влияние на вкус или текстуру этих сортов пива могло быть незначительным. Многие пивоварни продолжали варить овсяные стауты в 1950-х годах, например, Brickwoods в Портсмуте, Matthew Brown в Блэкберне и Ushers в Троубридже. Когда Майкл Джексон упомянул несуществующий Eldrige Pope "Oat Malt Stout" в своей книге 1977 года "The World Guide to Beer", овсяной стаут больше нигде не производился, но Чарльз Финкель, основатель Merchant du Vin, проявил достаточно любопытства, чтобы заказать Samuel Smith произвести версию. Овсяной стаут Samuel Smith затем стал образцом для других пивоварен. Овсяные стауты обычно не имеют специфического вкуса овса. Гладкая текстура овсяных стаутов обусловлена высоким содержанием белков, липидов (включая жиры и воски) и камедей, которые придает использование овса. Камеди увеличивают вязкость и плотность, добавляя ощущение гладкости.

Сиырдың қаны

Острицалар ұзақ жылдардан бері тоқал сырасымен байланысты. 18 ғасырда тоқал сырасы пайда бола бастаған кезде, острицалар көпшілікке арналған үйлер мен таверналарда жиі кездесетін тағам болған. 20 ғасырға келгенде, острица қоймалары азайды, ал тоқал сырасының орнына ақ эль сырасы келді. Эрнест Барнс Жаңа Зеландияның Блафф қаласында, ол фабрика директоры болған жерде, "Тирродон Девелопмент Лтд" компаниясы жасаған острица концентратын пайдаланып, острицаны тоқал сырасымен үйлестіру идеясын ойлап тапты. Ол алғаш рет 1938 жылы Жаңа Зеландиядағы Дунедин сыра зауытында сатылды, ал Лондондағы Хаммертон сыра зауыты келесі жылы дәл осы формуламен өндіріс бастады. Хаммертон сыра зауыты 2014 жылы қайта құрылды және тағы да острицалы тоқал сырасын қайнатады. Қазіргі острицалы тоқал сыралары баррельдегі бірнеше острицадан жасалуы мүмкін, сондықтан Дублиндегі Портерхаус сыра зауыты өздерінің жүлделі Острицалы тоқал сырасы вегетариандықтарға жарамсыз екенін ескертті. Марстонның Oyster Stout сияқты басқалары острицамен бірге ішуге жарамды деген мағынада осы атауды қолданады.

Шоколадты қатқыл

Шоколадты стаут – пиво қайнатушылар кейде қара шоколадтың айқын дәмі бар стауттарға беретін атау. Бұл көбінесе шоколадтық хош иісті, қараңғы малтаны қолдану арқылы жасалады, әсіресе шоколадты малта – шоколад түсіне дейін қуырылған немесе кептірілген малта. Кейде, мысалы, Muskoka Brewery’s Double Chocolate Cranberry Stout, Young’s Double Chocolate Stout және Rogue Brewery’s Chocolate Stout сияқты сыраларға шоколадтың аз мөлшері, шоколад хош иістігі немесе какао бұршақтары қосылады.

Императорлық тоқ

Императорлық стаут, сондай-ақ Ресей императорлық стауты (кейде қысқартылып RIS) – стауттың күшті, концентрленген түрі. BJCP оны "20C. Императорлық стаут" стилі ретінде жіктейді. Бұл стиль 18 ғасырда Лондондағы Тралдің «Энкор» сыра зауытында Ресейдің Екатерина II сарайына экспорттау үшін пайда болды. 1781 жылы сыра зауыты иесі ауысып, сыра «Баркли Перкинс Императорлық қоңыр стаут» деп аталды. Ол Альберт фон Ле Кок арқылы Ресейге жеткізілді, оған «Императорлық» атауын пайдалануға құқық беретін ресейлік патшалық жарлық берілді. 1849-1986 жылдар аралығындағы тарихи талдаулар көрсеткендей, сыраның бастапқы тығыздығы 1,100-ден 1,107-ге дейін, ал спирт мөлшері шамамен 10% ABV құрады. Бұл көрсеткіш тұтас кезең бойында дерлік өзгермеді. 1856 жылғы рецептте де бір барреліне 10 фунт хмел салынғаны көрсетілген. 1955 жылы «Баркли» сыра зауытын «Courage» компаниясы сатып алғаннан кейін, сыра «Courage Imperial Russian Stout» деп аталды және 1993 жылға дейін сирек пісірілді. Бөлшектің қақпағында әлі де «Баркли» деген жазу бар. Канадада императорлық стаутты алғаш рет Фриц Сик Принс-Альберт қаласында, ал 1958 жылы «Molson» компаниясы өндірді. 1930 жылы Данияның «Wiibroe» сыра зауыты 8,2% спиртті Imperial Stout сырасын шығарды. АҚШ-та императорлық стаутты алғаш рет Берт Гранттың «Yakima Brewing» сыра зауыты пісірді. Императорлық стауттың спирт мөлшері жоғары, әдетте 9% ABV-ден астам, және ол ең қараңғы сыра стильдерінің бірі. «Samuel Smith’s» компаниясы 1980-жылдардың басында АҚШ-қа экспорттау үшін осы стауттың нұсқасын жасады, ал бүгін императорлық стаут АҚШ-тың қолөнер шеберлері арасында ең танымал сыра стильдерінің бірі. «Императорлық» сөзі қазір басқа сыра стильдеріне де қосылады, мысалы, императорлық IPA, императорлық пилснер және т.б. Балтық портері – 19 ғасырда Балтық аймағында пайда болған императорлық стауттың бір түрі. Ұлыбританиядан импортталған императорлық стауттар жергілікті ингредиенттер мен сыра қайнату дәстүрлерін пайдалана отырып, жергілікті жерде қайта жасалды.

Пісіруші

Дәмді тортты сыра – дәмі қасақана тәтті болу үшін пісірілген қара сыра, мақсаты – сыраның дәмі мен кейде десерт сияқты көрінісін беру. Көптеген сыра қайнатушылар шоколад, зефир, клен сиропы, ваниль және әртүрлі жемістер сияқты дәмдермен тәжірибе жасайды. Дайын өнімнің дәмі мен хош иісі көкжидекпен пісірілген кеспе, с’морес, пончик, брауни, торт, мұзжұмсақ және жеміс тортасы сияқты танымал тәттілерді еске түсіреді.