Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Британдық философ және ғалым, ағылшын ботанигі Э. Дж. Лоу.
British philosopher and academic
the English botanist E. J. Lowe
Өмірбаян
Лоу Англияның Дувр қаласында дүниеге келген. Орта білімін Бушей грамматикалық мектебінде алды, содан кейін 1968–1972 жылдары Кембридж университетінде (тарихтан бакалавр, бірінші дәреже) және 1972–1975 жылдары Оксфорд университетінде (философиядан BPhil және DPhil) оқыды.
Lowe was born in Dover, England. His secondary education was at Bushey Grammar School, and he subsequently studied at the University of Cambridge, 1968–72 (BA in History, 1st Class), and the University of Oxford, 1972–75 (BPhil and DPhil in Philosophy).
Шолу
Лоу өзінің буынының жетекші философтарының бірі болды. Ол метафизика, сана философиясы, философиялық логика, тіл философиясы, дін философиясы және жаңа заман философиясы тарихы сияқты көптеген тақырыптарды зерттеді және жариялады. Эмпирикалық аспекті заттардың қандай түрлерінің бар екенін анықтайды және негіздейді. Сондықтан, әлемдегі шындықты ұғыну үшін, оның мүмкін екенін де анықтау қажет. Оның онтологиялық дүниесінің ядросында объектілер, түрлер, қасиеттер және тәсілдерден тұратын төрт категориялы онтология бар. Оның неоаристотелизмінің кілті – мәндік қасиеттерге берілгендігі. Ол жалпы мәндік қасиеттер мен жеке мәндік қасиеттерді жақтайды. Бұл көзқарас Аристотельдік дәстүрді ұстанады, онда мән – заттың «не екені». Оның еңбегінің бірі – сана философиясындағы дуалистік өзара әрекеттесуді күрделі түрде қорғау болды. Бұл – сана мен ми екі бөлек зат екендігі және олардың әрқайсысы туралы фактілер екіншісіне «себептік байланысты» деген көзқарас. Локк туралы жұмысы философқа құрметпен қарап, Локктің бүгінгі философияға қатыстылығын қорғайды.
Lowe was one of the leading philosophers of his generation. He researched and published on a vast array of topics including: metaphysics, philosophy of mind, philosophical logic, philosophy of language, philosophy of religion, and the history of early modern philosophy. The empirical aspect informs and establish what kinds of things do exists. Thus, to grasp what is actual in the world you must also ascertain was it possible. At the heart of his ontological world is a four category ontology which consist of objects, kinds, attributes, and modes. Key to his neo Aristotelianism is a commitment to essences. He espouses general essences and individual essences. The view follows in the Aristotelian tradition that an essence is ‘what it is’ to be a substance. One of his contributions was a sophisticated defense of dualistic interactionism in the philosophy of mind. This is the view that the mind and the brain are distinct substances, and that facts about each are "causally relevant" to the other. His work on Locke offers a charitable reading of the philosopher, and defends Locke's relevance to philosophy today.
Төрт санаттан тұратын онтология
Лоудің төрт категориялық онтологиясы Аристотельдің «Категорияларынан» шабыт алады. Оның терминологиясы Аристотельдің «бір нәрсе туралы айтылуы» және «бір нәрседе айтылуы» арасындағы ерекшеліктен туындайды: біріншілік субстанциялар, екіншілік субстанциялар, атрибуттар және модальдықтар. Біріншілік субстанциялар туралы немесе оның ішінде айтылмайды. Екіншілік субстанциялар туралы айтылады, бірақ оның ішінде емес. Оның жеке үлесі – соңғы екі категорияны, атрибуттар мен модальдықтарды атау. Атрибуттар туралы да, оның ішінде де айтылады, ал модальдықтар туралы айтылмайды, бірақ оның ішінде айтылады. Атрибуттар мен модальдықтар – Аристотельдің тіліне оның енгізген қосымшалары. «Бір нәрсе туралы айтылуы» немесе «бір нәрседе айтылуы» орнына Лоу екі ерекшелікті енгізеді: субстанциалды және субстанциалды емес; жалпы және жеке. Осылайша, субстанциалды жекелегендер (объектілер), субстанциалды жалпыламалар (түрлер), субстанциалды емес жалпыламалар (атрибуттар) және субстанциалды емес жекелегендер (модальдықтар) бар. Ол түрлер мен модальдықтар арасындағы ерекшеліктің сортталған және сындық терминдер арасындағы ерекшелікке ұқсас екенін айтады. Біріншісі объектінің түрін, екіншісі объектінің қасиеттерін білдіреді. Жеке объектілер – түрлердің жеке мысалдары, ал жеке объектілердің модальдықтары – қасиеттердің жеке мысалдары. Категориялар мен олардың қарым-қатынастары «Онтологиялық шаршыда» көрсетілген. Лоу өзінің көзқарасының Дэвид Армстронгтың көзқарасы сияқты басқа универсалистік онтологиялардан артықшылығы бар екенін айтады. Яғни, оған екінші реттік қатынастарға жүгінудің қажеті жоқ. «Планеталар эллипстік орбитада қозғалады» деген заң тұжырымын қарастырайық. Лоу Армстронгтың теориясына сәйкес, бірінші реттік қасиеттер арасында екінші реттік қажеттілік қатынасы бар дейді: планета болу және эллипстік орбитада қозғалу. Оның орнына төрт категориялық онтология заңның атрибутқа, яғни эллипстік орбитада қозғалуға, планета түрін сипаттауға тең екенін айтады.
Lowe’s four category ontology takes inspiration from Aristotle’s Categories. His terminology emerges from the distinction that Aristotle made between ‘being said of’ and ‘being said in’ a subject: primary substances, secondary substances, attributes, and modes. Primary substances are neither said of nor in a subject. Secondary are said of a subject, but not in. His own addition is to label the final two categories, attributes and modes. Attributes are both said in and of, while modes are not said of a subject, but said in. Attributes and modes are his own additions to Aristotle’s language. Rather than ‘being said of’ or ‘being said in,’ Lowe introduces two distinctions: substantial and non substantial; universals and particulars. Thus, there are substantial particulars (objects), substantial universals (kinds), non substantial universals (attributes), and non substantial particulars (modes). He argues that the distinction between kinds and modes are similar to the kind of distinction made between sortal and adjectival terms. The former denotes kinds of object, while the latter denotes properties of objects. Individual objects are particular instances of kinds, while the modes of individual objects are particular instances of properties. The categories and their relations are laid out in the 'Ontological Square.' Lowe argues that his view has an advantage over other Universalist ontologies like that of David Armstrong. That is, it does not need to rely on appeals to second order relations. Consider the law statement, ‘Planets move in elliptical orbits.’ Lowe claims, according to a theory like Armstrong’s, a second order necessitation relation obtains between the first order properties: being a planet and moving in an elliptical orbit. Instead, the four category ontology would state that the law amounts to the attribute, moving in an elliptical orbit, characterizing the kind, planet
Тағы бір артықшылығы – есептің объектілердің диспозициялық және орын алған күйлерін ажырата білу қабілеті. Мысалы, бір заттың ерігіштігі мен оның нақты еріуі арасындағы ерекшелік. Контрфактуалдықтарға «барлығы тең болғанда» деген жапсырма талап етілгенде, төрт категориялық онтология түрлер мен объектілер арқылы диспозицияларды түсіндіре алады. Объект F-қа бейімделген жағдайда ғана F-қа бейімділігі бар. Мысалы, O нысанының сумен ерігенге бейімділігі бар, егер O түрі K-ны құраса, онда заң бойынша су K-ны ерітеді. Модальдықтар мен атрибуттар объектінің әмбебапқа қатыстылығы арқылы объектінің нақты ерігенін көрсетеді. Лоу үшін модальдықтар – объектінің құрамы емес, оның ерекшеліктері. Осылайша, объект атрибуттарды диспозициялық немесе орын алған күйде көрсете алады. Егер объект атрибутпен сипатталатын түрді құраса, онда ол атрибуттарды диспозициялық түрде көрсетеді. Егер объект атрибутты құрайтын модальдықпен сипатталса, онда ол атрибутты орын алған күйде көрсетеді.
A further advantage is in the accounts ability to distinguish between dispositional and occurrent states of objects. For example, the distinction between an object being soluble and its actually dissolving. Where counterfactuals need a covering claim, “all things being equal,” the four category ontology can capture the dispositions through kinds and objects. An object possesses a disposition to F just in case it instantiates a kind which is characterized by the property of being F. Thus, for example, an object O has a disposition to be dissolved by water just in case O instantiates a kind, K, such that the law obtains that water dissolves K. The modes and attributes capture the object actually dissolving by their relation to the universal of the object. For Lowe, modes are features of an object, not constituent of it. Here, modes are particular ways an object is. Thus, an object may exemplify attributes dispositionally or occurrently. It exemplifies attributes dispositionally if the object instantiates the kind which is characterized by the attribute. It exemplifies attribute occurrently if the object is characterized by a mode which instantiates the attribute.
Эсенциялар
Лоувтың метафизикасының басты ерекшелігі – оның мәндік сипаттамаларға қатысты көзқарасы. Түсініктірек айтқанда, мәндік сипаттамалар – бұл сол объектінің «не екені». Әрбір объектінің екі түрі бар: жалпы мәндік сипаттамалар және жеке мәндік сипаттамалар. Жалпы мәндік сипаттамалар – бұл объектінің «не екені», және ол сол объектінің барлық жеке мысалдарымен ортақ. Жеке мәндік сипаттамалар нақты бір объектінің, басқа объектіден ерекшеленетін «не екенін» көрсетеді. Лоу үшін, мәндік сипаттамалар – іздеп табуға тиіс нақты бір нәрсе емес. Мысалы, судың мәндік сипаттамасы ретінде H2O. Керісінше, сіз сол заттың «қандай екенін» түсініп алуыңыз керек. Мәндік сипаттаманы түсіну үшін ол «жеткілікті түсінікке» ие болу деңгейін қолданады.
A central aspect of Lowe’s metaphysics is his view of essences. Put simply, essences are ‘what it is’ to be that object. Each object has two kinds of essences: general essences and individual essences. General essences are ‘what it is’ to be that object, and is shared by all the particulars of that object. Individual essences capture ‘what it is’ to be a particular object as opposed to some other. For Lowe, essences are not some particular thing you need to find. For example, H2O as the essence of water. Rather, you simply need to ‘grasp’ what it is to be that substance. The bar he uses for grasping an essence is obtaining an “adequate conception” of it.