Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Кіріспе
Убых тілінің соңғы белгілі сөйлеушісі (1904–1992)
Last known speaker of the Ubykh language (1904–1992)
Тевфик Есенч (1904 – 7 қазан 1992) – черкес тегіндегі түрік азаматы, убых тілінің соңғы сөйлеушісі ретінде танымал. 1992 жылы оның қайтысымен, көптеген тіл білімі мамандарының оны жаңғыртуға жасаған күш-жігеріне қарамастан, убых тілі жойылып кетті. Дегенмен, убых тілі мен мәдениеті туралы бүгінгі әлемнің толық және егжей-тегжейлі біліміне Есенч жеке басының үлкен еңбегінің арқасында қол жеткізілді.
Tevfik Esenç (; 1904 – 7 October 1992) was a Turkish citizen of Circassian origin, known for being the last speaker of the Ubykh language. After his death in 1992, the Ubykh language went extinct despite the efforts and work of numerous linguists to revive it. Nevertheless, Esenç is single handedly responsible for the world's current knowledge of Ubykh language and culture being as extensive and detailed as it is.
Өмірбаян
Эсенч Түркиядағы Хачиосман ауылында (Ubykh: Lek'uaşüa /lɜkʷʼɐ́ɕʷɜ/; Адыге: Hundjahabl) бір кезде убых тілінде сөйлейтін әжесі мен атасымен тәрбиеленді. Стамбулдың мемлекеттік қызметіне орналасудан бұрын, ол сол ауылдың мухтары (әкімі) болып қызмет етті. Ол жерде француз лингвисті Жорж Дюмезилмен және оның әріптесі Жорж Чарахидземен бірге өзінің тілін жазуға көмектесу үшін көп еңбек етті, бірақ Чарахидзенің (1930–2010) барлық жазбалары жарияланбады. Есенчпен кездесіп, убых тілі туралы зерттеулер жасағандар: норвег Ханс Вогт (1911–92); британдық Джордж Хьюитт, ол Эсенчпен бірге Стамбулда жазбалар жасады; абхаз Виачеслав Чирикба, ол убых елді мекендері мен убых тегі туралы жазды; және түрік лингвисті А. Сумру Озсой. Ол Дюмезилдің және оған келген басқа лингвисттердің мақсаттарын тез түсініп, керемет жадысы болғандықтан, убых тілі ғана емес, сонымен қатар убых халқының мифологиясы, мәдениет тарихы және салт-дәстүрлері туралы маңызды дереккөз болды. Ол түрік және убых тілдерін, сондай-ақ адыге (батыс черкес) диалектісін білген, бұл Солтүстік-Батыс Кавказ тілдерінің осы екі мүшесін салыстыруға мүмкіндік берді. Ол – тіл тазалығын сақтаушы болғандықтан, Дюмезил оның убых тіліндегі сөйлеу өнері стандартты "әдеби" убых тіліне ең жақын деп есептеді.
Esenç was raised by his Ubykh speaking grandparents for a time in the village of Hacıosman (Ubykh: Lek'uaşüa /lɜkʷʼɐ́ɕʷɜ/; Adyghe: Hundjahabl) in Turkey, and he served a term as the muhtar (mayor) of that village, before receiving a post in the civil service of Istanbul. There, he was able to do a great deal of work with the French linguist Georges Dumézil and his associate Georges Charachidzé to help record his language, although not all the writings of Charachidzé (1930–2010) have been published. Others who met Esenç and produced work on Ubykh are: the Norwegian Hans Vogt (1911–92); the British George Hewitt, who made recordings with Esenç in Istanbul; the Abkhazian Viacheslav Chirikba, who has written on Ubykh settlements and Ubykh surnames; and the Turkish linguist A. Sumru Özsoy. Having an excellent memory and understanding quickly the goals of Dumézil and the other linguists who came to visit him, he was a primary source of not only the Ubykh language, but also of the mythology, culture history, and customs of the Ubykh people. He spoke Turkish and Ubykh, and also a dialect of Adyghe (West Circassian), allowing some comparative work to be done between these two members of the Northwest Caucasian family. A purist, his idiolect of Ubykh was considered by Dumézil as the closest thing to a standard "literary" Ubykh language that existed.