Мәтіннің қысқа бөлігін терең талдау – әдебиеттанудағы маңызды тәсіл. Сөздер, стиль, құрылымға назар аудару арқылы мәтіннің мағынасын ашуға көмектеседі.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Мәтіннің қысқаша бөлігін мұқият, тұрақты талдау. Әдеби сын тұрғысынан, жақын оқу – мәтіннің қысқаша бөлігін мұқият, тұрақты талдау болып табылады. Жақын оқу жеке сөздерге, синтаксиске, сөйлемдердің идеяларды қалай ашатынына, сондай-ақ формальды құрылымдарға жақын назар аудару арқылы жалпылама нәрсеге қарағанда жеке және ерекше нәрсеге баса назар аударады. Жақын оқу – бұл мәтін бөлігінде не айтылғаны (мазмұн) және қалай айтылғаны (форма, яғни мазмұнның қалай ұсынылғаны) туралы ойлау, соның нәтижесінде байқаулар мен жаңа түсініктерге жетеді.
Careful, sustained interpretation of a brief passage of a text
In literary criticism, close reading is the careful, sustained interpretation of a brief passage of a text. A close reading emphasizes the single and the particular over the general, via close attention to individual words, the syntax, the order in which the sentences unfold ideas, as well as formal structures. Close reading is thinking about both what is said in a passage (the content) and how it is said (the form, i. e., the manner in which the content is presented), leading to possibilities for observation and insight.
Тарих
Әдеби мұқият оқу мен түсіндірмелер діни мәтіндерді зерделеуде, және жалпы алғанда, ежелгі еңбектердің герменевтикасында кеңінен қолданылған. Мысалы, орта парсы әдебиетінің жанры – Пазанд, Зенд (сөзбе-сөз: ‘шежіре’/’аударма’) мәтіндеріне сілтеме жасайды, олар Авестаның, зороастризмнің қасиетті мәтіндеріне түсіндірме беру және мұқият оқу ұсынады. Талмудтың жазбаша түсіндірмелері мұқият оқудың ертедегі белгілі бір үлгісін ұсынады. Исламтануда Құранды мұқият оқу кеңінен дамып, зор жинақ тудырды. Бірақ қазіргі әдебиетті мұқият оқумен ең жақын діни байланыс, және оның тууымен тарихи байланысы – жоғары сынның пайда болуы және Германиядағы Библияның мәтіндік сынының XVIII ғасырдың соңында дамуы. Әдебиеттануда мұқият оқу әдісі 1920 жылдардағы Ұлыбританияда И.А. Ричардстың, оның шәкірті Уильям Эмпсонның және ақын Т.С. Элиоттың еңбектерінде пайда болды. Олардың барлығы бұрынғы үстемдік құрған әдебиетке қатысты "импрессионистік" көзқарасты И.А. Ричардстың "практикалық сын" деп атаған, тіл мен формаға бағытталған көзқараспен алмастыруға тырысты. 1930 және 1940 жылдардағы американдық Жаңа сыншылар өз көзқарастарын осыған ұқсас жолмен бекітті және жұмыстың (әсіресе өлеңнің) автономиясы авторлық ниеттен, қабылдаудың мәдени контекстінен және жалпы алғанда идеологиядан гөрі маңызды екенін түсіну құралы ретінде мұқият оқуды қолдады. Осы сыншылардың ішінде Клеант Брукс, Уильям К. Уимсат, Джон Кроу Рэнсом және Аллен Тейт болды. Олар тек мұқият оқу ғана, тіл мен форманың нюанстарына және өзара байланысына назар аудару арқасында жұмысты оның күрделі бірлігінде қарастыра алады деп есептеді. Олардың американдық әдеби сынға және ағылшын тілі кафедраларына әсері ондаған жылдар бойы сақталды. Жаңа сын американдық университеттерде суық соғыстың соңында бұрынғыдан аз таныла бастағаннан кейін де, мұқият оқу әдеби сыншылар үшін негізгі, тіпті табиғи дағды болып қала берді. ХХІ ғасырдың басында Жаңа сындық эстетиканы тарихи тұрғыдан қарастыру және оның саяси бейтараптығын жоққа шығаруға жасалған күш-жігерлер, әсіресе ағылшын тілі кафедраларындағы ғалымдарды мұқият оқудың тағдыры туралы пікір алмасуға, оның сындық практика ретіндегі мәртебесін сұрауға итермеледі. 2010 жылы Ағылшын тілі кафедраларының қауымдастығы (ADE) 21-ғасыр мұқият оқу үшін не ұсынатынын анықтауға тырысқан мақалалар жинағын жариялады. Мақалалардың барлығында ғалымдар өз әріптестері мен студенттерінің жұмысында, сондай-ақ қазіргі мәдениетте байқаған өзгерістер туралы айтылды, бұл оларды әдебиетті зерттеуде мұқият оқудың маңыздылығы туралы қайта ойлануға мәжбүр етті. Джонатан Куллер бұл пән мұқият оқуды әдеттегідей қарастырғандықтан, оның әдебиет сынының мақсаттары туралы талқылаулардан жоғалып кеткенін атап өтті. Каллер үшін, Джейн Галлоп сияқты, бұл кемшілікті жою қажет еді, сондықтан ағылшын тілі кафедралары әдебиетті зерттеудің ерекше белгілерінің бірін жаңартуға мүмкіндік алады. Егер Жаңа сын және оның оқшауланған ұстанымы әдебиеттанудың саясаттануына жол берсе, және егер технологиялық даму адамдардың оқу тәсілдерін өзгертіп жатса, Куллер мен Галлоп мұқият оқудың, тіл мен форманың жұмысына мұқият назар аударудың мәні әлі де жоғары екенін атап өтті. Сонымен қатар, N. Katherine Hayles және John Guillory цифрлық медианың адамдардың оқу тәсілдеріне тигізетін әсеріне қызығушылық танытып, мұқият оқу дағдылары цифрлық ортаға ауысуға ғана емес, сонымен қатар веб-интерфейстер мен сілтемелер тудырған гипер оқумен қатар өнімді түрде өмір сүре алады деп дәлелдеді.
Literary close reading and commentaries have extensive precedent in the exegesis of religious texts, and more broadly, hermeneutics of ancient works. For example, Pazand, a genre of middle Persian literature, refers to the Zend (literally: 'commentary'/'translation') texts that offer explanation and close reading of the Avesta, the sacred texts of Zoroastrianism. The scriptural commentaries of the Talmud offer a commonly cited early predecessor to close reading. In Islamic studies, the close reading of the Quran has flourished and produced an immense corpus. But the closest religious analogy to contemporary literary close reading, and the principal historical connection with its birth, is the rise of the higher criticism, and the evolution of textual criticism of the Bible in Germany in the late eighteenth century. In the practice of literary studies, the technique of close reading emerged in 1920s Britain in the work of I. A. Richards, his student William Empson, and the poet T. S. Eliot, all of whom sought to replace an "impressionistic" view of literature then dominant with what Richards called a "practical criticism" focused on language and form. American New Critics in the 1930s and 1940s anchored their views in similar fashion, and promoted close reading as a means of understanding that the autonomy of the work (often a poem) mattered more than anything else, including authorial intention, the cultural contexts of reception, and most broadly, ideology. For these critics, including Cleanth Brooks, William K. Wimsatt, John Crowe Ransom, and Allen Tate, only close reading, because of its attentiveness to the nuances and interrelation of language and form, could address the work in its complex unity. Their influence on American literary criticism and English departments held sway for several decades, and even after New Criticism faded from prominence in American universities in the waning years of the Cold War, close reading remained a fundamental, almost naturalized, skill amongst literary critics. By the turn of the 21st century, efforts to historicize New Critical aesthetics and its apolitical pretense prompted scholars, especially in departments of English, to debate the fate of close reading, asking about its status as a critical practice. In two of its 2010 bulletins, the Association of Departments of English (ADE) featured a cluster of articles that attempted to take stock of what the 21st century held for close reading. The articles were motivated, as all of the scholars remarked, by the changes they had observed in the work of their colleagues and students—as well as in contemporary culture—that made them think again about why close reading mattered to the study of literature. Jonathan Culler noted that because the discipline had taken close reading for granted, it had disappeared from discussions of the goals of literary criticism. For Culler, as for Jane Gallop, that absence needed remedying, and therefore signaled an opportunity for departments of English to renew—in order to capitalize on—one of the more distinctive traits of studying literature. If New Criticism and its isolationist stance had given way to the politicization of literary studies, and if technological developments were changing the very ways in which people read, Culler and Gallop emphasized that the signature of close reading, meticulous attention to the workings of language and form, still had value. N. Katherine Hayles and John Guillory, meanwhile, each interested in the impact of digital media on the ways people read, argued that close reading skills were not only translatable to the digital context, but could also exist productively alongside the hyper reading that web interfaces and links had generated.
Принциптер мен практика
Жаңа сын университеттерде жақын оқуды кеңінен танымал еткенмен, ол өзінің принциптерін атап өтуге және нақты әдістер мен тәжірибелерді белгілеудің орнына кеңейтілген мысалдар ұсынуға бейімділік танытты. Джон Гиллоридің айтуынша, жақын оқу – «әдіс, әсіресе, әдістемелік процедура, оны сипаттауға болады, бірақ жазып беруге болмайды, және ол көбінесе көрсетілім мен еліктеу арқылы беріледі». Винсент Б. Лейчтің «канондық тұжырымдар» деп атаған бейімділігі Рене Уэллек пен Остин Уорреннің «Әдебиет теориясы» (1949) және В. К. Уимсаттың «Сөздік икона» (1954) еңбектерінде көрінеді. «Жақсы жасалған құмыраның» алғашқы он тарауы британ әдебиеті тарихындағы өлеңдерге (Джон Донн, Уильям Шекспир, Джон Милтон, Александр Поп, Томас Грей, Джон Китс, Уильям Вордсворт, Альфред, Лорд Теннисон, В. Б. Йейтс және Т. С. Элиот) жеке-жеке тоқталады, содан кейін «Парафраздің ересі» деген тараумен аяқталады, онда Брукс талдауларының негіздерін абстракциялайды. Ал Велк пен Уоррен «Әдебиет теориясында» әдебиеттің «ішкі» зерттеуін қалайтындарын сипаттағанда, олар шығарма үшін маңызды деп санайтын элементтердің мысалдарын келтіреді – эвфониядан, ырғақтан және метрден бастап бейнеге, метафораға және мифке дейін, сондай-ақ әдебиет тарихынан алынған нақты мысалдар келтіреді, бірақ оқырмандар осындай ойлауды өз талдауларына қалай аударуға болатынын көрсете алмайды. Уимсат «Сөздік иконада» теориялық тарауларды («Мұсапырлық қателік», «Әсерлі қателік») поэзияны зерттеу үшін қажет деп санайтын мәселелермен («Конкретті әмбебап», «Символ және метафора», «Мағыналық деңгей», «Риманың ақылға қатысты бір қатынасы», «Кейде өзгеріс «әдемі» бола ма?», «Сөздік стиль: Логикалық және кері логикалық») біріктіреді, бірақ ол да оқырмандарына осы көзқарастарды қалай қолдануға болатынын өздерінен-өздері табуға мүмкіндік береді. Куллер 2010 жылғы ағылшын тілінің американдық кафедраларының бюллетенінде жазған эссесінде әдіс туралы мәлімдеме жасамаудың бұл бейімділігі Жаңа сыншылардың көпшілігі үлгі арқылы үйренгенін білдірді. Осылайша, «жаңа сын» сыныптарында «харизматикалық педагог сіз ойламаған форма мен мағына арасындағы қарым-қатынас туралы сұрақ қоюы немесе сіздің назарыңыздан тыс қалған мәтіндік қиындыққа назар аударуы мүмкін». Елу жылдан астам уақыт өткеннен кейін, бұл «жақын оқудың жақындығы» әдебиеттанудағы түбегейлі өзгерістерге және Жаңа сынды ығыстырған жаңа ойшылдардың жұмысына әлі де маңызды болып табылады. Олардың ішінде деконструкционист Барбара Джонсонды атауға болады, ол жақын оқудың құндылығы оның дереу түсінікті болмайтын нәрсені де қабылдау қабілетінде екенін айтады. Жаңа сын мен деконструкция арасындағы айқын айырмашылықтарды жақсы білетін Куллер екеуін де бірге алып келеді, олардың ортақ мүдделері жақын оқуды түсінудің сақтауға лайық жолын көрсетеді. Француз сыншылығында жақын оқу – Гюстав Лансон ұсынған әдебиеттанудағы мәтіндік түсіндіру дәстүрі, explication de texte-ге ұқсас. Аналитикалық әдіс ретінде жақын оқу алыс оқу тұжырымдамасымен салыстырылады және қарама-қарсы қойылады, бұл «әдебиетті түсіну әдісі, нақты мәтіндерді зерттеудің орнына, көптеген деректерді жинақтау және талдау арқылы», деп сипатталады, бұл туралы Кэтрин Шульц «Алыстан оқу дегеніміз не?» атты мақаласында, әдебиеттанушы Франко Моретти туралы жазған.
While New Criticism popularized close reading in universities, it tended to emphasize its principles and offer extended examples rather than prescribe specific methods and practices. As John Guillory points out, close reading entails "a technique, a particular kind of methodical procedure that can be described but not prescribed, and that is transmitted largely by demonstration and imitation." A tendency towards what Vincent B. Leitch calls "canonical statements" Rene Wellek and Austin Warren's Theory of Literature (1949), and W. K. Wimsatt's The Verbal Icon (1954). The first ten chapters of The Well Wrought Urn thus focus individually on poems across British literary history (John Donne, William Shakespeare, John Milton, Alexander Pope, Thomas Gray, John Keats, William Wordsworth, Alfred, Lord Tennyson, W. B. Yeats, and T. S. Eliot) before concluding with "The Heresy of Paraphrase", in which Brooks abstracts the premises on which his analyses rest. Meanwhile, when Wellek and Warren describe their preference for an "intrinsic" study of literature in Theory of Literature, they refer to examples of elements they claim are crucial to a work—from euphony, rhythm, and meter to image, metaphor, and myth—and cite concrete examples of these drawn from literary history, but do not indicate steps by which readers might translate such thinking into their own analyses. Wimsatt takes a mixed approach in The Verbal Icon, combining theoretical chapters ("The Intentional Fallacy", "The Affective Fallacy") with those that discuss concerns he feels are necessary to the study of poetry ("The Concrete Universal", "Symbol and Metaphor", "The Substantive Level", "One Relation of Rhyme to Reason", "When is Variation 'Elegant'? ", "Verbal Style: Logical and Counterlogical"), but he too leaves it to his readers to imagine how they might deploy these views. As Culler notes in his essay for the 2010 bulletin of the American Departments of English, this tendency not to make statements of method meant that most students of the New Critics learned by example. Thus in the New Critical classroom, "the charismatic pedagogue could pose a question you had not thought of about relations between form and meaning or point to a textual difficulty that had escaped your attention." More than fifty years later, this "closeness of close reading" remains vital to the work of more recent thinkers whose thinking has contributed to the radical changes in literary studies and displaced New Criticism. Of these he cites his contemporary, the deconstructionist Barbara Johnson, who stands out for her claim that the value of close reading lies in its capacity for taking seriously what does not immediately make sense. Well aware of the stark differences between New Criticism and deconstruction, Culler here brings the two together, suggesting that their shared investments indicate an understanding of close reading worth maintaining. In French criticism, close reading is similar to explication de texte, the tradition of textual interpretation in literary study, as proposed by Gustave Lanson. As an analytical technique, close reading compares and contrasts the concept of distant reading, the technique for "understanding literature, not by studying particular texts, but by aggregating and analyzing massive amounts of data", as described, by Kathryn Schulz, in "What is Distant Reading? ", an article about the literary scholar Franco Moretti.
Мысалдар
Брукс Джон Китстің "Грек урнасына арналған ода" туралы талқылауы оның мұқият оқуды қолданғанын көрсетеді. "Киттс Сильван тарихшысында" ол поэманың әйгілі жолдарының дау-дамайларын дұрыс емес деп санайды және оның орнына "Сұлулық – шындық, шындық – сұлулық, – осымен шектеледі/Жер бетінде білетінің де, керек теңіздің де" дегенінің "екіұштылығын" урның өзінің айтуы ретінде түсінуге болады (151–153). Өлең осы екіұштылықты, бір жағынан урны "тыныштықтың күйеуі" және "тыныштықтың баламасы" деп, екінші жағынан "сильван тарихшысы" деп сипаттайтын жолдарда жалғастырады (155). Осылайша өлеңде урна парадоксалды сөйлемді айтқандай парадоксалды түрде суреттеледі. Содан кейін Брукс осы логиканы қарастырады: "сильван тарихшысы" тек урны тарихшы ретінде ғана емес, ур айтатын тарихтың қандай екенін де сипаттауы мүмкін. Егер ол осы тарихтың белгісіз екенін, себебі онда "адамдар немесе құдайлар" кімдер екені анық емес деп айтса, ол осы ойды оданың шумақтары арқылы жалғастырады: урна бетіндегі суреттелген тұлғалардың "естілмеген әуендері" "естілетін кез келген музыкадан да тәтті", "орындаушылар қозғалмаса да іс-әрекет жалғасады", "бұрын-соңды өбілетін қыз, ешқашан өбілмейді", "жапырақтар жапырақтарын тастай алмайды", және бұл "ирониялық ағымның" поэма барысында күшейе түсіп, сол әйгілі жолдармен аяқталады (156–159, 164). Осылайша поэманы талдау арқылы Брукс өзінің түсіндірмесі "Оданың" мәтінінен туындағандығына келеді (164). Брукстің мұқият оқуы Жаңа сынның мәтіндік нысанаға толыққанды назар аударуының типік мысалы. Дегенмен, ғалымдар жақын оқуды саяси және әлеуметтік тұрғыдан маңызды жұмыстар үшін де пайдалы деп тапты, осылайша Жаңа сынның әдеби трансценденттілікке сенуіне қарсы тұрып, мәтіндікке қатысты қамқорлықты сақтап қалды. "Аттиктегі ақылсыз әйел: әйел жазушы және XIX ғасыр әдеби қиялы" (1979) еңбегінде, феминистік әдеби сынның алғашқы тұжырымдарының бірі ретінде танымал Сандра Гилберт пен Сьюзан Губар әйел әдеби қиялының ерекшелігін дәлелдеу үшін мұқият оқуды қолданды. "Ақылсыз әйелдің" он алты тарауы олардың дәлелдерін жасайды: әйел жазушылар авторлық туралы алаңдаушылықтарын, мойынсұнғыш әйелдікке мәжбүр болудан туған ашуларын, патриархалды сынға қатысты ақылға қонымды кодтауларын тілге, бейнелерге және формаға назар аудару арқылы көрсетеді, бұл Гилберт пен Губар 1960 жылдардың соңында аспирант ретінде үйренген дағды. Жаңа сынның эхосы Мэри Шеллидің "Франкенштейнін", Эмили Бронтенің "Уторлинг-Хайтс", Шарлотта Бронтенің "Профессор", Джейн Эйр, Ширли және Виллетті мұқият оқуға арналған жеке тарауларда көрінеді, бірақ саяси жаңалық та бар. Сарапшылар осы ерекшелікті танып, екі ғалымды "ежелгі мәтіндердің құпияларын ашатын құпия кодты таптым деп мәлімдеген гностикалық еретиктер" (Шрайбер 11) деп сипаттады, ал олардың түсіндірмелерін "әйелдер жазуының қабаттарын шеберлікпен пішу" (129) деп бағалады. Жақсырақ мысал ретінде Жакс Деррида "Улисс граммофонында" Джеймс Джойстің "Улисс" романындағы "иә" сөзіне сексен алты бет арнады, бұл күш-жігерді Дж. Хиллис Миллер "гиперболалық, экстравагантты, тіпті қорқынышты жарылыс" деп сипаттады.
Brooks's discussion of John Keats's "Ode on a Grecian Urn" embodies his use of close reading. In "Keats's Sylvan Historian", he finds the controversy over the poem's famous lines misplaced, and insists instead that "the ambiguity" of "Beauty is truth, truth beauty—that is all/Ye know on earth, and all ye need to know" is best understood as an expression of the urn itself (151–153). The poem pursues this ambiguity, he writes, in lines that describe the urn on the one hand as a "bride of quietness" and a "foster child of silence" and on the other, a "sylvan historian" (155). In this way the poem describes the urn in paradoxical terms much as the urn utters a paradoxical line. Brooks then pursues this logic by considering how "sylvan historian" might not only describe the urn as a kind of historian but also the kind of history the urn is said to tell. Further, if he claims that this history is uncertain because it's not clear "what men or gods" feature in it, he continues that line of thinking as he proceeds through the ode's stanzas: when he emphasizes that the "unheard melodies" of the figures depicted on the urn's face are "sweeter than any audible music", that "action goes on though the actors are motionless", that "the maiden, always to be kissed, never actually kissed", that the "boughs cannot shed their leaves", and when he claims that this "ironic undercurrent" only increases over the course of the poem, to culminate in those infamous lines (156–159, 164). From following the poem in this way, Brooks arrives at the assertion that his interpretation is "derived from the context of the "Ode" itself" (164). Brooks's close reading is typical of the New Critical investment in the textual object alone. Yet scholars have also found close reading productive for more politically and socially invested work, thereby refusing the New Critical belief in literary transcendence while seizing on the care with which it treated textuality. In The Madwoman in the Attic: The Woman Writer and the Nineteenth Century Literary Imagination (1979), best known as one of the earliest statements of feminist literary criticism, Sandra Gilbert and Susan Gubar deployed close reading to make a case for the distinctiveness of the female literary imagination. The sixteen chapters of Madwoman thus pursue their arguments—that women writers expressed their anxiety about authorship, their rage over being constrained to docile femininity, their canny encoding of their patriarchal critique—with the attention to language, imagery, and form Gilbert and Gubar had been trained to wield as graduate students in the late 1960s. New Critical echoes are thus evident in the individual chapters devoted to close readings of Mary Shelley's Frankenstein, Emily Bronte's Wuthering Heights, Charlotte Bronte's The Professor, Jane Eyre, Shirley, and Villette, but so is the political innovation. Reviewers—academic and mainstream—recognized this trait, describing the two scholars as "gnostic heretics who claim to have found the secret code that unlocks the mysteries in old texts" (Schreiber 11) and their interpretations as a "skillful joint peeling away of the layers" of women's writing" (129). In an even more extreme example, Jacques Derrida in Ulysses Gramophone devotes eighty six pages to the word "yes" in James Joyce's novel Ulysses, an effort which J. Hillis Miller describes as a "hyperbolic, extravagant, even outrageous explosion" of the technique of close reading.
АҚШ-та оқып үйрету
Бастауыш және орта білім беруде жақын оқуды дамытуға басымдық берудің бір себебі – 2000-жылдардың басында университет профессорларының студенттердің университет сабақтарына мәтінді түсіну дағдылары жеткіліксіз деңгейде келгені туралы пікірлерінің көбейгені. Оқушылардың жоғары білімге және ересек өмірге бейімделуі үшін қажетті нақты дағдыларды мектепте меңгеру қажеттілігінің күшеюі 2009 жылы Бірыңғай мемлекеттік білім стандартының жасалуына әкелді. Осыдан бері ағылшын тілі пәнінің мұғалімдері, әсіресе жоғары сыныптарда, оқушыларға жақын оқу стратегияларын дамытуға көмектесуге тырысуда. Әдебиетті оқуға арналған Бірыңғай мемлекеттік білім стандартының бірнеше талаптары студенттерден тікелей мәтіндік дәлелдер келтіруді және сөздерді контексте талдауды талап етеді. Мысалы, CCSS. ELA Literacy. RL.9 10.4 стандарты студенттерден «Мәтінде қолданылған сөздер мен тіркестердің мағынасын – бейнелі және эмоционалдық бояуларын анықтауды; нақты сөздерді таңдаудың мағына мен стильге тигізетін жиынтық әсерін талдауды (мысалы, тіл уақыт пен орын туралы сезімді қалай тудыратынын; ресми немесе бейресми стильді қалай белгілейтінін)» талап етеді.
The push for more close reading instruction in primary and secondary education is partially due to increased feedback from college professors in the early mid 2000s that students were arriving in university classrooms with few comprehension skills. The increased demand for students to acquire concrete skills in high school that they would need in transitioning to higher education and to adult life culminated in the creation of the Common Core State Standards in 2009. Since then, there has been a push for English language arts (ELA) teachers, especially at the secondary level, to help students develop close reading strategies. Several of the ELA standards for reading literature require students to be able to cite direct textual evidence, and to analyze words in context. For example, CCSS. ELA Literacy. RL.9 10.4 asks students to "Determine the meaning of words and phrases as they are used in the text, including figurative and connotative meanings; analyze the cumulative impact of specific word choices on meaning and tone (e. g., how the language evokes a sense of time and place; how it sets a formal or informal tone)."
Стратегиялар
Бүгінде көптеген мемлекеттер Жалпы негізгі стандарттарды қабылдағандықтан, мұғалімдерге сыныпта жақын оқу стратегияларын оқытуға және қолдануға көмектесетін ресурстардың саны артып келеді. 2012 жылы Килен Бирс және Роберт Э. Пробст «Notice & Note: Strategies for Close Reading» атты еңбегін жариялады, ол әдебиетте маңызды сәттерге оқырмандарды ескертетін алты «көрсеткішті» белгіледі және оқушыларды жақын оқуға ынталандырды. Tampa Bay Times NIE (Newspaper in Education) үшін Бет Бёрк (NBCT) әзірлеген тағы бір ресурс жақын оқу процесінің қадамдарын және оқушылар үшін стратегияларды қалай құруға болатындығын көрсетеді. Ол оқытуда «кезең-кезеңмен түсіндіру моделін» қолдануды ұсынады, яғни алдымен сынып алдында жақын оқуды үлгі етіп көрсету, содан кейін оқушылар жеке орындаудан бұрын топта жұмыс істейді. Оқушыларға жақын оқуды үйретудегі қосымша көмектерге мәтіндік дәлелдермен идеяларын топтастыруға көмектесетін графикалық ұйымдастырушыларды ұсыну кіреді. Әртүрлі деңгейдегі оқушыларға, әсіресе поэзияны жақын оқуға көмектесу үшін көптеген басқа да білім беру ресурстары мен нұсқаулықтар бар. Мысалы, «Поэзияны жақын оқу: практикалық кіріспе және түсіндіру нұсқаулығына» қараңыз.
Today, as most states have adopted the Common Core Standards, there is an increasing number of resources designed to help teachers instruct and implement close reading strategies in their classrooms. In 2012, Kylene Beers and Robert E. Probst published Notice & Note: Strategies for Close Reading, which established six "signposts" that alert readers to significant moments in a work of literature and encourage students to read closely. Another resource, developed by Beth Burke (NBCT) for the Tampa Bay Times NIE (Newspaper in Education), presents the steps involved in close reading and how to scaffold the strategies for students. She recommends using the "gradual release model" in instruction, beginning by modeling a close reading in front of the class, then having students work on the strategy in groups before attempting it alone. Additional ways students are supported in close reading instruction include providing graphic organizers that help them group their ideas with textual evidence. Many other educational resources and guides to close reading exist in order to help students of all levels and in particular, close reading poetry. For example, see The Close Reading of Poetry: A Practical Introduction and Guide to Explication.